Detail: 2:29 en de tien seconden daarna, waar de uithalen opzwepender worden dan ooit.
80’s-represent nummer 1. Brede smaak heb ik toch. Redelijk veel aan dit nummer en zijn clip ademt hoge spijkerbroeken, nutteloze kapsels en lopende robots, meer dan de andere Waterboysliedjes in ieder geval, maar tegelijkertijd doen de verbeten zang, stampende drum en iconische sax me afvragen hoe dit in godsnaam geen wereldhit is geworden. Valt in de categorie ''liedjes die je veel te weinig hoort op de radio'', met zijn voor de verandering goed getimede fade-out, geniale pianoloopje en chagrijnige catchyheid. Luister en stamp.. (hoi123)

Een van de meest directe songs die Neil Young ooit schreef, laat niets te raden over en valt niets aan toe te voegen. Hij nam niet eens een studioversie op, wat voor Neil Young niet zo vreemd is maar toch uit de toon valt op het betrekkelijk gepolijste 'Harvest'. In minder dan twee minuten zingt Neil Young alles wat je kunt zingen over een klotesituatie. De volkomen antithese van het 'live fast, die young'-gebral waar de rock 'n rollwereld van uitpuilt, en mede daarom ook van blijvende betekenis. (Sandokan-veld)

The Edge bewijst andermaal wat een geweldige gitaarspeler hij is. Ik kan best snappen dat er mensen die Bono (hier) een schreeuwlelijk vinden en dat vind ik zelf ook wel eens, maar het blijft gewoon een goed nummer waar de energie vanaf spat! (chevy93)

Dit blijft voor mij nog steeds één van hun mooiste!
Het gaat over Alex Turner die naar zijn vriendin's huis of appartement gaat en die woont op het nummer 505.
Hij gaat het uitmaken ook al is hij nog steeds verliefd op haar vandaar die zin 'I propably still adore you with your hands around my neck'.
Hij ziet er serieus tegenop om het uit te maken. Een fragment dat me ook steeds is bijgebleven is het volgende 'but I crumble completely when you cry'.
Dat orgel, die huilende gitaar, die drums, dat ingetogen zingen dat uiteindelijk overgaat in uitschreeuwen ... yep dit nummer doet het nog steeds bij me! (curufin)

Een zomers nummer dat met name door de geniale opbouw en de hemelse samenzang niet snel verveeld. Het omslagpunt qua sfeer en tempo halverwege het nummer is iets wat je niet vaak hoort en het is juist dit moment waarmee Fleet Foxes zich onderscheiden van de vele andere nummers die de laatste jaren geproduceerd zijn binnen dit genre. (Co Jackso)

Mijn absolute favoriet van de IJslandse zweefteven. Dat heeft 2 duidelijke redenen. Reden 1 is dat mijn grootste stoorfactor bij Sigur Rós juist de zang van Jónsi is, en die ontbreekt hier. Een belangrijkere reden is, dat de climaxopbouw, van een lieflijk pianomelodietje naar een weids klankentapijt, werkelijk waar simpelweg fenomenaal is. Kippenvel! (Titmeister)

Yellow was de tweede single van het debuutalbum Parachutes en het werd Coldplay's internationale doorbraak. De video is opgenomen op het strand van Studland, Engeland. De hele band zou in de videoclip verschijnen, maar net op de opnamedag werd Will Champions moeder begraven, waarop werd besloten dat alleen Chris Martin in de video zou komen. Je ziet Martin in één take simpelweg vierenhalve minuut over een winderig en regenachtig strand lopen. Dit klinkt erg simpel, maar maakt het daardoor juist tot een enorm sterk beeld. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

De banjo tokkelt, Sufjan's fluisterstem zet in, de toon is weer gezet. Zo'n klein miniatuurtje, zo'n klein pareltje waar het oeuvre van Stevens inmiddels goed mee gevuld is. Het mini EP'tje waar dit op staat was alleen vanwege dit nummer al een prachtige Record Store Day verrassing. (Cor)

Aaight. Dit wordt leuk. Ik loop naar boven. Schuif Let There Be Rock in de cd-speler. Zet hem op nummer 8. Even denken over de volumeknop. Die kan wel op 38. En huppa. Daar knalt ie de speakers uit. De eerste dreunen op de gitaar worden als energieshots met een naald door je huid geboort. Daarna horen we de geweldige bluesstem van Bon Scott. En hoe hard hij ook schreeuwt, altijd houdt hij die blues in zijn stem. Eigenlijk bij alle AC/DC-nummers, maar vooral bij deze, giert de energie door je aderen. Stilzitten bij dit heerlijke gitaargeweld is onmogelijk. Het is ook zo lekker omdat het zo heerlijk rauw geproduceerd is, zeer ongepolijst, waardoor het recht toe recht aan klinkt. Inmiddels zitten we al tegen het einde en volgen er een aantal geweldige solo's van de gebroeders Young. Daarmee werken ze ook naar een climax toe die uiteindelijk een einde maakt aan deze song. Voldaan loop ik weer naar beneden om dit stukje te schrijven. (Snoeperd)

Dit vind ik een van de mooiste ballads van Nick Cave, een genre waarin hij meester is en waar zijn diepe stem goed van pas komt. Even donker als ontroerend, die pauken en handklaps zijn een fijne toevoeging. (LucM)

Ik heb nogal een zwak voor dit soort dromerige vroege-jaren ’80-synthmuziek. Vaak klinkt het allemaal heel cheesy en ook een beetje afstandelijk, maar op een of andere manier raakt het me wel keer op keer. Wishing bijvoorbeeld, heeft langs de ene kant iets heel belachelijks, zeker als je er de videoclip ook even bijneemt, maar langs de andere kant zit die keyboardriff wel gewoon verdomd geniaal in elkaar. Ik had toch al gezegd dat ik hou van perfecte popliedjes? (ArthurDZ)

Miles Davis hoort natuurlijk in de MuMe top-2000 thuis en dit is jazz zoals ik het liefst wil horen: even inventief als professioneel, gezellig met melancholieke ondertoon. (LucM)

Heerlijk stukje muziek, waarbij uiteraard de basgitaar de hoofdrol speelt. Het nummer heeft dan misschien niet echt veel om het lijf, maar dat is net wat dit nummer zo ongelooflijk aanstekelijk maakt. (ArthurDZ)

Gewoon een heel leuk feelgoodnummer van Peter Gabriel. Dit was de eerste solosingle na zijn vertrek bij Genesis, en ik vind het best opmerkelijk dat dit nummer al zo anders klinkt dan zijn werk bij die band. Die originaliteit en eigenzinnigheid zijn dan ook kenmerken van Peter Gabriel. (ArthurDZ)

Hey Joni! River is afkomstig van haar klassieker Blue, een plaat die ik vorig jaar helemaal grijs heb gedraaid en een introductie vormde tot haar oeuvre. Wat ik bij La Mitchell heel erg waardeer is haar kronkelende en inventieve gitaarspel gebaseerd op afwijkende stemmingen, waarvan de invloed zover reikte dat een Sonic Youth haar als inspiratiebron noemt. Op River klopt alles. De compositie is onverwoestbaar, de instrumentatie perfect en de zang doet daar zelfs nog een schep bovenop, en het geheel is nóg meer dan de som der delen. (itchy)

In tegenstelling tot de andere nummers is het hier Richard Wright die de toon van het nummer zet. Na een intrigerend intro volgt de bas van ofwel Gilmour of Waters en komt het nummer gelijk los met de sterke zang van Waters. Ja, zo hebben we alle nummers van Animals gehad en kom ik tot de conclusie dat ik Animals ook als meesterwerk zal gaan beschouwen! (chevy93)

Tijdens de opnames van het album Peter Gabriel III gebeurt er iets bijzonders; een schitterend ongeluk. Phil Collins zit te drummen als producer Hugh Padgham per ongeluk tegelijk drie nieuwe functies van zijn gloednieuwe mengtafel activeert. Een machtig geluid vult de studioruimte. "What was that!?!?", is de reactie van alle aanwezigen. Padgham vogelt uit hoe het geluid tot stand komt en de rest is geschiedenis. Na de iconische drumfill in In The Air Tonight wil elke drummer klinken als Collins en zal elke producer de techniek van Padgham kopiëren. En popmuziek is definitief veranderd. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Dit is een van de hoogstgenoteerde hiphopnummers in de lijst. Al vraag ik me af of het de meesten die in de ladder op dit nummer gestemd hebben het om de hiphop te doen is. Want zonder de vette verses hou je alsnog een fantastisch nummer over. Want de combinatie van de lome beat met het heerlijke refrein is fantastisch. Naar mijn mening horen de verses er gewoon bij, ze zijn namelijk ijzersterk. Het laatste instrumentale deel van het nummer vind ik het sterkste. (Snoeperd)

Loodzwaar nummer dat er moeiteloos in slaagt de luisteraar voor eventjes mee te sleuren in een gitzwarte draaikolk annex neerwaartse spiraal van wanhoop en verderf. En toch is dit nummer een feest. Muziek is toch een raar iets! (ArthurDZ)

Temple Of The Dog was een Amerikaanse rockgroep die opgericht werd door Chris Cornell (frontzanger van Soundgarden) als eerbetoon aan Andrew Wood (vooral gekend als zanger van Mother Love Bone, één der grondleggers van de grunge) die overleed aan een heroïne overdosis.
We zitten met deze groep en dit schitterende nummer volop in het grunge-tijdperk.
De band bestond buiten Chris Cornell uit de latere leden van Pearl Jam. Temple Of The Dog zou maar 1 album maken.
Dit nummer laat ons een prachtige samenzang tussen Chris Cornell en Eddie Vedder horen. Eddie neemt vooral de lagere stukken voor zijn rekening terwijl Chris hetzelfde doet met de hogere te zingen stukken. Beiden zingen dit zo hard en gevoelig dat het dit nummer hierdoor naar een hoger niveau tilt.
Doordat Soundgarden (met album 'Badmotherfinger') en Pearl Jam (met album 'Ten') veel succes oogstten, maakte dat het heruitgebrachte 'Hunger Strike' een culthit werd. (curufin)

Remain In Light is een plaat met twee kanten, aan de ene kant luister je naar de gedetailleerde composities die werkelijk waar fenomenaal in elkaar zitten en aan de andere kant swing je als een malle mee. De baslijn is zeer funky en de drumpartij/percussie bevat veel Afrikaanse invloeden. Talking Heads nam invloeden van oudere muziek maar keek vooral de toekomst in en werd daarmee zeer invloedrijk, luister maar eens naar een band als LCD Soundsystem. Daar is de invloed van deze groep zeer goed te horen. (Don Cappuccino)

Ik ben een fan! Zowel van haar sound, haar clips, de art die erbij gebruikt wordt, haar hoezen, haar presence, ...
Het is een dame die me blijft meevoeren naar een andere wereld.
Ze straalt sex en lust uit. Ze is aanwezig maar dan ook weer niet. En dan hebben we nog die schitterende falsetto-stem. En ik blijf steeds nieuwe dingen in haar songs ontdekken.
Volgens mijn bescheiden mening is dit één van de grootste dames van het laatste decennia. Om te koesteren! (curufin)

Change is volgens de band het niemendalletje van de plaat.
Een bijzonder aanstekelijke hitsingle met een lichtvoetigheid die
deze anders sombere plaat hard kan gebruiken. Goed gezien. (dazzler)

Ik heb een enorme zwak voor de nummers van Burt Bacharach. Anyone Who Had a Heart, This Guy's in Love with You, Twenty-Four Hours from Tulsa en ga zo maar door. Vaak mierzoet, maar zo goed gemaakt dat ik er geen genoeg van krijg. Hij heeft ook een unieke stijl want je pikt z’n melodieën er altijd uit. Als je dan ook nog zo’n geweldige zangeres als Aretha toevoegt, tja, dan kun je mijn top 100 ook bijna niet missen. In de tijd dat ik de muziek fanatiek begon te volgen was het nummer een hit in de uitvoering van Bomb the Bass. Dat helpt ook nog mee; jeugdsentiment + Burt + Aretha = nr. 31 (motel matches)

Ik heb soms van die bands, waar ik maar één nummer van ken. En dan niet bands, waarvan ik wel eens het hitje op de radio heb gehoord, maar bands waarvan ik dat ene nummer gewoon goed vind, maar om een of andere reden nooit de moeite heb genomen om er meer van te ontdekken. Zo’n band is Of Montreal. The Past Is a Grotesque Animal is een nogal atypisch nummer. Het is eigenlijk een bijna twaalf minuten durend hypnotiserend ritme, met steeds subtiel veranderende thema’s en een hysterische zanger, die er een hoop onzin overheen zingt/blèrt. Echter, het werkt op een bijzondere manier heel goed voor mij, dit zijn twaalf minuten die ik met veel plezier uitzit. Toch heb ik om een of andere reden het gevoel, dat de rest van Of Montreal alleen maar tegen kan vallen. Er is natuurlijk maar een manier om daar achter te komen… (Titmeister)

Tool is zo’n band waar om de zoveel maanden wel eens het gerucht komt dat het nieuwe album er bijna is, maar waar het jammer genoeg altijd ook effectief een gerucht blijkt te zijn. Tot dat moment van daadwerkelijke uitgave er komt, blijft het aftellen geblazen voor nieuwe songs die hopelijk even superieur zijn als Sober van hun debuutalbum Undertow. Het nummer kent zijn oorsprong echter al van vele jaren vroeger in één van Keenans eerste bandjes. Sober is zoals de meeste nummers van Tool spannend van begin tot einde, maar dit nummer heeft zelfs een kantje dat als min of meer meezingbaar kan bestempeld worden. Conclusie: topsong en dik tijd dat ik deze band eindelijk eens live kan aanschouwen om dit nummer mee te brullen. (dumb_helicopter)

Voor mij het topnummer op de banaan. De zware onvrouwelijke stem van Gretchen, klinkt als een extra instrument in dit nummer, simpel maar doeltreffend met een geweldige sfeer maken dit voor mij een all-time favorite. (DjFrankie)

Titmeister schreef:
Veel referenties aan (hevige) regenval in dit tiental: Waterfront, Have You Ever Seen the Rain?, When the Levee Breaks. Gelukkig ook een Sunny Afternoon

In de tijd dat ik de Top 2000 zeer actief volgde, stuitte ik uiteraard Bridge Over Troubled Water (hoewel mijn eerste liefde eigenlijk Mrs. Robinson was). Ook stond daar een ander nummer altijd erg hoog: The Boxer. Buiten een rare titel was het verder toch niet zo spectaculair. Maar ik weet niet wat er gebeurd is, maar wat een weergaloos nummer is dit geworden. De ultieme samenzang tussen Paul en Art, met zo’n schitterende tekst en daarbij vrij basic, maar erg straffe instrumentatie. (chevy93)

Eén van de meest experimentele nummers van The Beatles, klinkt op het eerste gehoor chaotisch maar na meerdere beluisteringen is het een fascinerend werkstuk waarin je steeds meer in ontdekt. Destijds baanbrekend en nu nog apart. (LucM)