dEUS behoort nu al een tijdje tot mijn favoriete bands. De eerste drie albums en de laatste zijn van uitzonderlijke kwaliteit. En nu ben ik begonnen aan Pocket Revolution en ik heb het gevoel dat die niet veel minder gaat zijn. Roses is een van de beste dEUS-nummers en mijn waardering voor dit nummer is alleen maar gegroeid na de live-uitvoering. Tom Barman steelt de show met zijn ongekend mooie stem, ook live kan hij fantastisch zingen. Dit is zo'n popnummer met van die scherpe randjes eraan. Vooral op het laatst, waar de instrumentatie alsmaar gruiziger wordt. Echt een schitterend nummer. (Snoeperd)

Vanaf het eerste moment dat ik dit hoorde liet dit een indruk achter die nooit meer zou verdwijnen. Qua onderwerp was ik als klein jongetje erg aangeslagen, prachtig vond ik het. De tekst vind ik nog steeds erg briljant. De combinatie refrein/tekst vind ik misschien wel het mooiste Nederlandstalige stukje muziek dat ik ken. (Snoeperd)

In deze bovenste region komen we veel van hetzelfde tegen. Dat zal veelal komen door het beperkte deelnemersveld, maar toch ook omdat artiesten als Pink Floyd en Neil Young veel klassiekers afgeleverd. En in sommige gevallen, zoals Disintegration, maar toch zeker ook Ziggy Stardust er op één album al een boel klassiekers staan. Het titelnummer is één van de vele goeie nummers op het album en niet voor niets staat er een paar plaatsen hierboven nog een nummer van Ziggy Stardust. (chevy93)

Klassieke synthpopsingle van de Pet Shop Boys. Deze single is twee keer uitgebracht, de eerste versie (Bobby O mix) deed weinig tot niets maar nadat popproducer Stephen Hague er zijn versie van gemaakt had was het een zeer groot succes met o.a. een nummer 1 positie in Engeland en Amerika. Het nummer is opvallend omdat zanger Neil Tennant meer rapt dan zingt in het nummer. Wellicht een nummer van zijn tijd maar dan wel een enorm goed nummer. (vigil)

Dit magistrale openingsnummer van het succesalbum "The Joshua Tree" is min of meer onlosmakelijk verbonden met de bijbehorende videoclip. Wie kent niet de beelden van Bono en consorten bovenop het dak van een drankhandel in het centrum van Los Angeles en hun diverse confrontaties met de politie? Maar ook zonder videoclip weet het lied moeiteloos te overtuigen, niet in de laatste plaats door de aanstekelijke gitaarriff van The Edge, die het nummer voortstuwt. Het is dan ook moeilijk voor te stellen dat de opnames voor dit nummer ontzettend stroef verliepen en dat producer Brian Eno bijna op het punt heeft gestaan om de opnamen te wissen en helemaal vanaf nul te beginnen. Uiteindelijk wist U2 er dan toch deze alleszins acceptabele versie uit te persen, die een enorme hit werd en uitgroeide tot een publiekslieveling tijdens live-optredens van de band. (Choconas)

Wakker worden met een citroen in je bakkes. Daar zou je wel eens een zuur gezicht van kunnen krijgen. Een emotionele expressie waar Thom Yorke redelijk bekend mee is. Maar naast onheilspellend en nogal mysterieus straalt deze albumopener ook een vreemd soort van rust uit. 'Kid A' komt ter aarde, en 'everything is in its right place'. Een fijn uitgangspunt. Kid A moest eens weten wat hem nog te wachten zou staan. (mol)

Drie jaar na het album The Next Day werd bekend dat er een nieuw album van David Bowie aankwam. Het vooruitgesnelde nummer Blackstar wist me gelijk te betoveren. Bowie is nu de Starman waar hij ooit over zong: in the centre of it all.Wat wij dan weer niet wisten was dat hij ziek was. Hoe groot was de schok toen hij net na de release van het album overleed. De wereld stond even stil en Blackstar kwam ineens in een heel ander licht te staan. Een donker licht. Hoe toepassend bleek die titel te zijn. Wat wij dan weer niet wisten was dat hij ziek was. Hoe groot was de schok toen hij net na de release van het album overleed. De wereld stond even stil en Blackstar kwam ineens in een heel ander licht te staan. Een donker licht. Hoe toepassend bleek die titel te zijn.Één van de mooiste Bowie nummers ooit. Mysterieus, spannend, uitdagend en toch ook wel weer typisch Bowie. Saxofonist Donny McCaslin speelt er een grote rol op. Bowie wist wel wie hij om zich heen moest verzamelen. Wat wij dan weer niet wisten was dat hij ziek was. Hoe groot was de schok toen hij net na de release van het album overleed. De wereld stond even stil en Blackstar kwam ineens in een heel ander licht te staan. Een donker licht. Hoe toepassend bleek die titel te zijn. Bowie is nu de Starman waar hij ooit over zong: in the centre of it all. (aERodynamIC)

Een nummer dat uitblinkt in breekbaarheid en onschuld, wat perfect past bij de prachtige tekst over het wel (maar vooral wee) van jonge tieners. (ArthurDZ)

Een dikke laag mascara en een donkerrode lippenstift, vrouwen aan de bar met de sigaret hoog in de lucht. Zomaar een sfeerimpressie die bij me opkomt als ik naar de muziek van Amy Winehouse luister. Haar muziek past perfect in kleine cafés met als perfecte voorbeeld het café uit mijn lievelingsserie. Een doorrookte stem over een stoffige jaren '60-productie. Mevrouw Winehouse weet wel van sfeer zetten. En bovenal maakt ze knappe nummers die erg pakkend zijn. (Snoeperd)

Zangeres Kim Gordon kruipt in de ziel van Karen Carpenter, die haar familie begroet vanuit de hemel. De intensiteit waarmee ze zich inleeft, met daaroverheen dat ijle gitaargeluid, bezorgt me koude rillingen. Pijnlijk mooi. (yeahyeahyeah)

Ah, het doet me deugd dat deze erin staat. Dit was een nominatie van mij en in 2009 was ik helemaal verslaafd aan dit nummer. Toen ik ze in 2010 live zag en ze hiermee opende ging ik er ook een gigantische adrenaline-rush door me heen. Dit heeft zo'n majestueus grootse groove, als je dit hoort kun je echt de hele wereld aan. En de melodie die er doorheen zit is ook om te janken zo mooi. Wat mij betreft kan dit nummer niet hard genoeg gedraaid worden. (herman)

Als geen ander kan Leonard de ene na de andere geniale tekst uit zijn mouw schudden, en dat al tientallen jaren aan een stuk. Dit is één van zijn eerste liedjes, en meteen ook één van zijn beste. De hippievrouw die aanbeden werd als de Maria van de lokale commune, voor altijd vereeuwigd door deze bijzondere artiest. (ArthurDZ)

Dit bezwerende nummer is voor velen na het duet met Kylie misschien wel zijn bekendste, ook al zullen velen niet beseffen dat het hier om ene Nick Cave gaat.
De film-serie Scream ging ermee aan de haal en het past wel in het creepy sfeertje ervan. Maar ook in andere soundtracks duikt het nummer op, dus filmliefhebbers die niet bekend zijn met de muziek van Cave en consorten kennen onbewust toch een nummer denk ik zo, en wat voor eentje! (aERodynamIC)

Als je het over mooie blazers hebt, dan kan je dit nummer zeker noemen. In dit intro spelen de blaasinstrumenten een hoofdrol, en wat voor een! Ze produceren een prachtig geluid. Daarna wordt je overrompeld door de snelle tempowisseling, het echte begin van het nummer. Ineens verandert het na een fijne up-tempo poprocksong. Don't Bang the Drum heeft alles wat een mooi popnummer in zich moet hebben, de intro zorgt ervoor dat je meteen weet over welk nummer het gaat, maar het nummer van de blazers in een tekortdoening. Het refrein bijvoorbeeld, is wonderschoon. (Snoeperd)

Toen ik me in de zomer van 2005 inschreef op musicmeter stond Illinois van Sufjan Stevens op nummer 1 in de Rotatielijst. De plaat was hiermee het begin van mijn interesse in folk/singer-songwriter muziek en zal ik daardoor altijd een warm hard toe dragen. Casimir Pulaski Day is misschien wel het mooiste nummer op de plaat, prachtige arrangementen en een prachtige tekst zorgen hiervoor. Sufjans meest hartverscheurende nummer. (Dwejkk_)

Opent hun beste album Disintegration meesterlijk. Je wordt vanaf seconde 1 al meteen helemaal het album ingezogen. Er is geen nummer dat zo goed een zweverige, weemoedige atmosfeer kan oproepen als deze Plainsong. (ArthurDZ)

Eén van hun bekendste nummers, werd ook gebruikt voor de serie Tour of Duty. De sitar geeft het nummer meerwaarde maar ook melodisch en vocaal is het erg sterk. (LucM)

Arctic Monkeys is een band die altijd wel tot mijn favorieten zal behoren. Hun debuut hebben ze nooit overtroffen, en dit is het beste nummer van het debuut. Ongelooflijk, waanzinnig, fenomenaal nummer. Van de geweldige intro tot het geweldige eindstukje en vooral met dat stuk ertussenin, wat zowat de meest energieke muziek moet zijn die ik ken. Die zang, die gitaren, zijn simpelweg ubergeniaal. Ik zou een ellenlange lofzang kunnen afsteken, maar laat ik gewoon zeggen dat dit voor mij top 10 aller tijden is, alles maar dan ook alles van dit nummer bereikt de perfectie. Hiervan komen mijn edele delen in beweging. (arcade monkeys)

In december struikel je over de kerstceedees.
Maar goeie songs die het nieuwe jaar inleiden zijn veel zeldzamer.
Een nieuw jaar, een nieuwe belofte, een nieuw lied (i will sing, sing a new song).
Maar wat nimmer zal veranderen is het verlangen om weer bij jou te zijn. (dazzler)

Tango in the Night' hadden wij hier in huis en daar kon ik erg van genieten. Dat Fleetwood Mac nog betere muziek maakte bleek wel. Door de Deep Dish remix van 'Dreams' maakte ik langzaamaan kennis met het origineel en de rest van 'Rumours'. Ik was verkocht. Wat een vakmanschap. De heerlijk rustige instrumentatie, de prachtige melodie en vooral de vocalen van Stevie Nicks. Wat is 'Dreams' toch een pareltje. Het ultieme ik-kom-tot-rust nummer! (catdog)

Townes van Zandt is een geweldenaar, naar mijn mening. Wat een prachtnummer is dit. Het is een van mijn lievelings singer-songwriter nummers. Zijn stem heeft een scherp randje, de manier waarop hij dit refrein zingt, daar kan ik enkel een diepe buiging voor maken. Dat refrein is subliem. Wat een magisch refrein is het. Ik hou van dit nummer en ik zet het dan ook vaak genoeg 's avonds nog even op. (Snoeperd)

Een nummer die de X-factor absoluut wél heeft is dit weergaloze nummer van The Cure. Disintegration is inmiddels niet meer mijn favoriete album van The Cure, maar dit nummer heeft A Forest ruimschoots overtroffen en is inmiddels één van mijn favoriete nummers aller tijden. De stem van Smith doet mij zelden smelten, maar bij dit nummer begint er toch wel iets van een brok te komen. Vrij simplistische tekst, maar elk woord is raak. I will kiss you! (chevy93)

De komende honderdtallen zult u nog wel eens boos op me worden, omdat ook Tool een band is waarvan ik de legendestatus niet helemaal begrijp, of grijp. Hier echter nog niet, want gelukkig is dit het enige nummer van deze heren dat ik echt heel erg goed vind. Sinister is natuurlijk een sleutelwoord dat je, of je ze nou goed vindt of niet, altijd wel kunt gebruiken om hun tracks te beschrijven, maar hier wordt het naar mijn mening toch wel het best overgebracht. Een motief dat in het intro te horen valt, blijkt meteen de basis voor het hele nummer te zijn; iedere partij ramt bijzonder effectief de onheilspellende melodie net zo lang erin totdat we ons daadwerkelijk onveilig gaan voelen. Jammer genoeg geeft Tool hier wel toe aan bekend progrock/-metalcliché toe, door het zo zorgvuldig opgebouwde effect teniet te doen door een wat kazige bridge, maar voor de rest een heerlijk duister en verwrongen ramnummer dat genoeg met me doet om het weer een hoog cijfer te geven. (hoi123)

Ook het A Tribe Called Quest van na de winterslaap is niet bang om het over politiek te hebben. We The People is een bijtend (en schitterend) nummer over zowat alles waar Amerika tegenwoordig last mee heeft: politiegeweld, aanhoudende ongelijkheid, xenofobie, en een nieuwe president die het allemaal best vindt. (ArthurDZ)

Transmission is een Joy Division-klassieker en staat niet op een regulier album. Daar past hij ook helemaal niet op. Qua sfeer is het namelijk anders. Het zou opzich in een rooskleurigere productie en met minder diepe zang zo een hitje kunnen zijn. Het is namelijk best catchy. Ik vond het na één luisterbeurt destijds al heerlijk. Transmission heeft een zeer strak en mooi begin. De eerste zinnen komen al meteen binnen, waarna de zogeheten climax je al helemaal afmaakt. In het 'dance dance to the radio' zit een flinke dosis depressie gestopt die daardoor ontzettend zwaar aankomt maar wel ongekend mooi is. (Snoeperd)

Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away

Toen ik mij een kleine twee jaar terug inschreef voor dit topic, had ik nog geen flauw benul wat ik op nummer één zou moeten zetten. Er was wel een handjevol tracks die het verdienden, maar ik niet echt ''het'' gevoel bij had. Ik had altijd wel een beetje in hoofd zitten hoe mijn favoriete song aller tijden moest klinken. Het moest geen openingstrack zijn, nee, een afsluiter. Dan weet je ook direct dat het klaar is, iets met perfectionisme. Echter had ik er een hard hoofd in, een klein halfjaar terug, dat ik dat nummer nog op tijd zou vinden.

Totdat Mark Hollis in februari overleed. Ik heb schijnbaar de gave om bepaalde dingen laat te ontdekken, dus helaas moest de dood van Talk Talk's frontman ervoor zorgen dat ik hun schitterende discografie mocht ontdekken. Natuurlijk, de hitjes van de groep stonden wel enigszins in mijn geheugen gegrift en I Believe You haalde mijn top 500 ook vorig jaar, maar voor de rest boeide hun muziek mij geen reet. Nu staan ze op 1, best een geslaagde DAB dus.

Waar Decades de poorten naar de hel opent, doet Time It's Time dat voor de hemel. Chameleon Day zet de toon met zijn stilheid, waarna een melancholische brug wordt gecreëerd naar hiernamaals. Langzaamaan ebben we weg naar het geluidloze, al dan niet begeleid door de prachtige climax die zich beetje bij beetje opbouwt. Na het laatste refrein kunnen we alle emotie laten gaan en vieren dat we leven. Het is klaar voor Hollis, maar voor ons nog niet.

Deze top 100 is klaar, maar mijn muzikale ontdekkingstocht nog niet. Het blijft een momentopname, maar deze majestueuze afsluiter zal waarschijnlijk altijd mijn toplijst beëindigen. Bij deze claim ik alvast de spot om deze parel te nomineren voor de ladder volgend jaar.

(jordidj1)

The Cure is in korte tijd uitgegroeid tot een favoriet bandje van me. Vorig jaar stond er één enkel nummer van ze in mijn top 250 (ik maak ieder jaar een top 250, maar heb voor deze de beste 100 genomen en 1 nummer per album gehanteerd), dit jaar staan ze er al met 7 nummers in, waarvan 3 in deze top 100. Just Like Heaven is een van die uitstekende liefdesliedjes die Robert Smith kon schreven, het is ook niet gek dat ik juist echt fan werd van de band toen ik best ernstig verliefd was. The Cure heeft daarentegen natuurlijk ook z'n donkere kant maar Disintegration staat in mijn top 10 albums dus die kan ik ook waarderen.

Just Like Heaven vind ik een heel zweverig nummer, echt zo'n nummertje waar je spontaan gelukkig van wordt. En het refreintje is echt 24-karaats goud, zo'n refreintje die je alleen in perfecte popnummers hoort. (Snoeperd)