Die gekke E is eigenlijk gewoon de Charlie Brown van de rockmuziek. De geslagen hond die blijft proberen, blijft doorgaan, de moed nooit verliest, en toch een geslagen hond blijft. Of dat wil hij ons toch doen geloven in liedjes als PS You Rock My World, of deze Novocaine For The Soul. Essentieel luistermateriaal voor alle Charlie Brown’s van de wereld. (ArthurDZ)

Ik weet niet of ik al nummers van The Flaming Lips heb gehoord, maar dit klinkt heel erg goed. Het is een fris popnummer die in de ietsje hardere stukken toch een lekker gierende gitaar bevat. Het nummer is vrij zoet, maar dat is bij dit nummer juist erg leuk, ook omdat alles geweldig strak gespeeld wordt. Vooral die gitaar zoals ik al zei is genieten. De zanger(s) hebben erg fijne stemmen, al met al een topbandje dus. Ook al baseer ik dat op één nummer. Ik ben hier erg benieuwd naar geworden. Inmiddels, een jaar later, nu ik dit reviewtje in het bestand zet, zijn de albums van de Flaming Lips al grote favorieten van mij. (Snoeperd)

Het mooiste Nederlandstalige nummer aller tijden? Voor mij in ieder geval wel, en volgens de algemene musicmeteropinie dus ook. De wall of sound-benadering doet echt wonderen voor dit nummer, dat bovendien nog eens gezegend is met een heel mooie tekst. (ArthurDZ)

In 1985 was dit nog een tekst die stof doet opwaaien (oa. bij mijn leraar Engels).
Hoewel de heren zich in het refrein verontschuldigden voor hun kritische stellingname.
Neen, godslasterend wilden ze niet overkomen, maar de eeuwige en pijnlijke contradictie
tussen een almachtig godsbeeld en het lijden in de wereld noopt soms tot een geloofscrisis. (dazzler)

Tim Buckley schreef het. Een prachtig nummer en dat vonden en vinden veel andere muzikanten ook waardoor er ongelooflijk veel covers van verschenen zijn, de één nog indrukwekkender dan de andere.
De versie van This Mortal Coil is misschien wel de bekendste en wat mij betreft ook de beste. Sterker, ik vind deze versie het origineel ruimschoots overtreffen. De manier waarop Elizabeth Fraser het samen met Robin Guthrie brengt is bloedstollend mooi.
Een muzikaal pareltje om te koesteren en te bewaren voor de eeuwigheid. (aERodynamIC)

Blonde Redhead is typisch het voorbeeld van een band dat ik op MuMe heb ontdekt en 23 zal een van de eerste nummers zijn dat ik van hen hoorde. Boven het donkere geluid klinkt de kenmerkende zuchtende stem van Kazu Makino. Dat hoog uit de keel zingen kan ik persoonlijk wel mooi vinden. 23 is dromerig vanwege die stem en het hoge tempo maakt het daarnaast nog eens heerlijk meeslepend. Ook live is Blonde Redhead een aanrader waarbij haar stem loepzuiver is. Topontdekking! (Sunderland)

Het derde Interpol-nummer van het rijtje. Het is de opener van het debuutalbum. Untitled klinkt anders dan de rest van het album. Het is nog wel a la Interpol, maar in tegenstelling tot andere nummers heeft dit nummer een associatie met The Cure. De laidback feeling en de donkere sound van het nummer doen me er aan denken. De ijzersterke melodie en diepe bas zouden zo van The Cure zijn geweest. Het nummer heeft een fantastische intro waarna het nummer niet meer stuk kan. Het gitaarspel in het hele nummer is meesterlijk. Turn on the Brightest Lights kan zich geen betere opener voorstellen dan deze, zeker in de wetenschap dat na Untitled de wervelstrom die Obstacle 1 heet over je heen komt. (Snoeperd)

The National behoort tot mijn favoriete bands. Dit nummer geeft de ongekende schoonheid van de nummers van deze band weer. Het is namelijk het allerbeste nummer van deze band. Dit bestormt de perfectie, de hemelsheid. Iedereen zin die Matt zingt is ontzettend intens en mooi. Het nummer zit barstensvol sfeer. Hypnotiserende drums, achtergrond vocalen die spanning opwekken en gewoon fantastisch mooi zijn. Verder zou het ook makkelijk een goed popnummer kunnen zijn. Mensen die het niet zo intens als mij beleven zullen dit een mooi popnummer vinden. Want er zijn toch een paar erg leuk en vrij catchy gezongen regels. Daarna, enkele seconden na een mooi drumfragment komt een van de mooiste stukken muziek die ik ooit heb gehoord. Cause i'm evil. Dat zinnetje. Matt geeft een les in hoe je dat zinnetje het meest 'niet onder woorden te brengen, hemels' kan zingen. Matt kan perfect je ziel binnendringen met zijn zang en dat doet hij hier het hele nummer. Hij wordt ook nog eens ondersteund door samenzangen die verschrikkelijk mooi zijn. Ongelooflijk wat een nummer! Toen ik eens een top 10 songs probeerde te maken een half jaar geleden stond deze op 3 of 4 dacht ik, dat zou hij nu nog steeds staan. (Snoeperd)

Inderdaad een nummer voor laat op de avond. Uiteraard zo geweldig vanwege het pianospel. Tuurlijk, Sylvian heeft ook wel de perfecte stem voor een nummer als dit. (chevy93)

Alweer bijna 15 jaar geleden. Dit rustig nummer met een wat zeurderige Yorke en een prachtige piano is een nummer wat schitterd in eenvoud. Terwijl Yorke doorzingt zwellen de drums op, worden er electronica en strijkers toegevoegd wat samensmelt tot erg levendige song. (DjFrankie)

Ja, ik weet het. De hoogtepunten horen gewoon aan het einde te komen, bijna altijd is dit ook zo, maar New York is toch meteen al de kers op de taart. Na onze, weliswaar niet slechte, onderbreking worden we weer tot over ons hoofd in de sfeerbeelden van Amerika's grootste stad gedrukt.
Een zwerver met grote rijkdom die ondanks alle slechte kanten een immense liefde heeft voor zijn stad. Gitzwart, ongelooflijk melancholiek en zó mooi. Perfect gekozen clip dan ook.(hoi123)

Het meest onwaarschijnlijke nummer uit mijn lijst, niet omdat het nou zo verrassend is dat ik dat nummer zo hoog heb staan, maar Knights of Cydonia is eigenlijk een compleet belachelijke compositie, met trappelende paarden aan het begin (de 4 ruiters van de apocalyps -> afgebeeld op de cover van het album) die de bekendste hit van de band van Bellamy's vader - The Tornados ~ Telstar (1962) - combineert met Mariachi en spaghettiwestern-achtige trompetten (die, jaja geloof het of niet, zijn aangekondigd in het bijbelboek Openbaringen als klinkende tijdens de rit van de ruiters van de apocalyps), Dick Dale gitaren, die Matt met zijn falsetto ook nog eens mee gaat staan tetteren, synthesizer-arpeggio's, in het midden ineens overgaand in een ode aan Bohemian Rhapsody met de Queenkoren die opbouwen naar een meesterlijke gitaarriff die BoRhap met gemak naar de kroon steekt. Nog wat jaren '70 sciencefictionserie synthesizer-melodieën er overheen, en je hebt inderdaad ''The soundtrack to some medieval space battle with an intergalactic cosmic knight galloping at a million light years per second on a star horse, slaying space demons with wild swipes from his atom powered nuclear lightsaber.'' De band heeft het ongetwijfeld schaterlachend in mekaar gezet, en ervoor gezorgd dat het zo over-the-top mogelijk werd.
Ik weet nog dat ik de eerste keer dat ik het hoorde ook onbedaarlijk verbaasd heb moeten lachen, maar ook dat ik het meteen fantastisch vond, denkende ''Dit verzín je toch niet!?'' - of om met Chandler Bing (jaja, Friends op Netflix en verplicht meekijken...) te spreken:''Could this record bé any more ridiculous!?''

Het is niet minder passend dat het hoogste genoteerde nummer van Muse ook het eerste nummer was dat ik de band live heb zien spelen. Het was het meest individueel en intens beleefde concert dat ik ooit heb bijgewoond. Het was in Hamburg in 2006 (redelijk goed te doen vanuit Groningen), en ik was er met mijn broer, zijn vriendin en daar weer een vriendin van. Ik wilde graag zo ver mogelijk naar voren staan, maar aangezien het nogal een gedrang was verdwenen mijn broer en de 2 vriendinnen al gauw naar achteren. Ik ben blijven staan, stond vooral tussen Duitse tienermeisjes, en dat was helemáál niet erg... want ze gingen volledig uit hun dak, maar het was vooral toch wel ontzettend hilarisch om die allemaal met hele lieve stemmetjes het intro van Take a Bow te horen meezingen, met een zwaar Allo Allo-achtig Duits accent: ''You'll burn in hell, yeah you wiell buhurn in hee-eeell...''
Vanaf het moment dat Knights als eerste nummer inviel ben ik volledig opgegaan in de beleving zonder me om iets of iemand te bekommeren. En KoC maakte het publiek en mij echt compleet gek. Ik was ruim anderhalf uur lang één met de hossende massa en ik weet nog dat er echt nauwelijks tijd was om op adem te komen dankzij een setlist die bijna uitsluitend uit ontzettende stampers bestond. Na afloop was ik compleet doorweekt, uitgeput en euforisch. Ik heb Muse inmiddels 9 keer live gezien en elke keer moet ik weer concluderen: dit moét wel de beste liveband ever zijn. (Grafmat)

Weer een aanstekelijk nummer van TWOD. Heerlijke keyboards zetten een sfeer neer die galmt rockt en zeer psychedelisch aandoet maar zo goed is neergezet dat dit nummer minuten kan aanhouden. (DjFrankie)

Engelse kranten beschouwden haar nummer als een eerbetoon aan de illusie van liefde. Wij moeten dit maar als waarheid aannemen. Wat wel waar is, is dat dit nummer ondanks haar prille aanwezigheid al flink wat ruimte heeft gemaakt voor een plaatsje in ons hart. Lana Del Rey weet met haar zwoele stem en verlegen uiterlijk dit liefdesliedje een nieuw dimensie te geven en dat doet zij goed.
De druk was hoog, heel hoog en toen moest er nog een debuut album verschijnen. En zoals dat vaker gaat met hoogvliegers kreeg Lana Del Rey bakken met stront over zich heen: ze kon niet zingen, was een rijkeluiskindje die haar succes kocht en dat album viel maar bitter tegen.
Hoe dan ook, of ze nu gaat stoppen zoals aangekondigd of niet, Video Games mag best een klassiekertje genoemd worden. (aERodynamIC)

Hier laat Bruce zich van een kwetsbare kant zien, althans zo is zijn stem wel. Het pianodeuntje doet het goed bij mij en de gitaar op de achtergrond is een goede toevoeging. De instrumentatie op zich is al interessant op zich. Bruce leidt je door het nummer heen en sommige zinnen raken mij oprecht. De bridge is schitterend met die blazers, wat een fantastische toevoeging!
Dit is anders dan we tot nu toe van deze man gehoord hebben. En Bruce Springsteen op experimentele tour bevalt mij tot nu toe het meeste van allemaal. Veel beter dan The River.
(Snoeperd)

The Stone Roses is een volgens mij breed gewaardeerde band hier. Ik heb het album een keer opgezet, maar het kon me toen nog niet zo boeien. Maar eigenlijk heb ik het geen eerlijke kans gegeven. Het is vooral op basis van I Wanna Be Adored, wat ik wel een goed nummer vind maar de klassiekerstatus snap ik niet helemaal. Dit nummer is namelijk een stuk beter vind ik. Het gedeelte met de zang werd ik even betoverd, dat is erg mooi. Het instrumentale gedeelte is meer een tripje. Een geweldige trip welteverstaan. (Snoeperd)

Tot bloedens toe denderendeN de holle drums van Lol Tolhurst door de speakers. De opener van het onvolprezen Pornography album windt er geen doekjes om. Dit is geen plaat voor muurbloempjes of geiten wollen sokken, maar voor polssnijders. Al blijft de suïcidale gedachte bij Robert Smith altijd metaforisch. Zijn met lippenstift aangezette mond is een gapende wonde waaruit hij zijn zielenpijn perst. Gitaarwerk en kapsel geven uitdrukking aan de hersensspinsels die hem kwellen. It doesn't matter if we all die. PORNOGRAPHY kerft dieper dan menig postpunk album. I must fight this sickness. Find a Cure. Muziek als medicijn. En zo hoort het ook. (dazzler)

Eden is een drieluik dat zonder The Rainbow en Desire incompleet aanvoelt. Ik voel me eerlijk gezegd ook niet geroepen om een half nummer te bespreken, maar vooruit. Een geweldige combinatie tussen experimenteel en de melodie. De muzikale uitvoering van het aanvangen van de dag (opkomende zon, rustig opstaan etc.), zo omschreef iemand het en eigenlijk heb ik die associatie nooit losgelaten. Waarom ook? Het beschrijft deze muziek perfect! (chevy93)

Het nummer kan natuurlijk onmogelijk over Duitsland gaan. Waar wel precies over, behalve liefde, blijft voor wat mij wat gissen, zoals wel vaker bij Wilco. Maar niet alleen de tekst is intrigerend, de opbouw van het nummer is dat ook. Je wordt door het deinende, maar wel pakkende begin ongemerkt steeds verder het nummer in getrokken, maar dan is er nog weinig echt bijzonders aan dit nummer. Dan komt het instrumentale stuk, waar weer een prachtige opbouw in zit, qua gitaarspel. Het hele nummer is enerzijds ingetogen en anderzijds intens. Doordat het tempo en het volume steeds wat verder opgeschroefd wordt, merk je dat je steeds verder op het puntje van je stoel gaat zitten en het nummer nog meer diepgang en klasse blootlegt. En net op het moment dat je denkt en doorkrijgt: “Wat is dit toch een geweldig nummer”, eindigt het ook weer prachtig verstild. (Bonk)

Misschien een beetje flauw en chauvinistisch om in een hele wereld vol met artiesten en nummers net ééntje uit je eigen land op de tweede plek van toplijstjes te laten prijken. Ik kan me er echter niet erg slecht om voelen, want Eefje is naar mijn mening oprecht van wereldklasse (internationale vrienden die ik fan heb gemaakt kunnen dit beamen). Het label van cabaratesque koddigheid dat Nederlandstalige muziek altijd automatisch op krijgt gedrukt wordt hier definitief verworpen: met de subtiele gitaarpartij, intelligente zanglijnen en vooral die hemels weidse synths aan het einde van het nummer geeft Scheef me, naast een gigantisch gevoel van gelukszaligheid, bijna een gevoel van trots op m'n landje. (hoi123)

We eindigen dit nummer met misschien wel de beste singer-songwriter van Nederland: Spinvis. Met Voor Ik Vergeet bewijst Spinvis zijn klasse. De heerlijke melodielijnen met die prachtige achtergrondzang. Om over de tekst maar te zwijgen. Spinvis heeft met Voor Ik Vergeet een van de deppresiefste, verdrietigste nummers gemaakt. Voor Ik Vergeet grijpt je bij de keel. De tekst ook. Die over dementie gaat. Wat een ongelooflijk mooi nummer! (Snoeperd)

Orange Crush met megafoon. Het meest dierbare beeld dat mij zal bijblijven
van hun optreden in Werchter anno 1989, toen Green bovenaan mijn rotatielijst stond.
Een verzameling oprechte rockers, psychedelisch besnaarde ballads en een scheut blues.
Nadien werd het toch allemaal wat braver, vond ik. Al had Automatic for the People zijn charmes. (dazzler)

1979, vriendjes in mijn klas (ik was 11) waren fan van Kiss, vanwege de maskers denk ik.
Ik keek naar Toppop, en toen kwam dit nummer voorbij. Mijn eerste kennismaking met synths.

En oude liefde roest niet dat blijkt, nog steeds staat dit nummer in mijn persoonlijke top 10, en al jaren probeer ik dit nummer in de top 2000 te krijgen, waarom slayer wel en deze niet

Een hoogtepunt in de synthi-pop wat toendertijd goed was, en nu nog niks aan kracht hheft ingeboet. (DjFrankie)

Voor velen het ultieme festivalnummer, en voor mij is Killing In The Name het ideale nummer om tijdens een hardlooptraining nog even het laatste stukje door te trekken om compleet uitgeput maar voldaan het eindpunt te bereiken. Killing In The Name is zo’n legendarisch nummer waarbij luisteraars vergeten dat het gaat om een keihard rocknummer. Met andere woorden het is een genreoverstijgend nummer waarbij alle zorgen in de wereld even worden vergeten en keihard mee geschreeuwd kan worden met de weliswaar simpele maar toch zo overtuigende woorden van zanger Zack de la Rocha. En vergeet ook niet die geniale gitaarsolo’s van Tom Morello. (Co Jackso)

Ben was in de studio om Spanish Harlem op te nemen en de producer vroeg achteloos of Ben nog een liedje had. Dat had hij, vooral ook omdat The Drifters het liedje eerder hadden afgewezen. Stand By Me uit 1961 is een prachtige soulslijper met dat geweldige intro, maar vooral memorabel door die smartelijke zang van Ben zelf. (Rudi S)

Bijzonder compact, maar toch zo aangrijpend. Tigress is als een emotionele achtbaanrit, waarbij de stem van de onlangs overleden held Jason Molina als een knal aankomt. De pijn is voelbaar in dit instrumentaal opvallend bombastisch nummer. Keer op keer dringt zijn stem door tot op mijn ziel, dit zal gezien zijn zeer trieste dood niet snel veranderen. (Co Jackso)

Het nummer waarmee ik fan werd van Neil Young. Weliswaar jeugdsentiment maar het is hemelsmooie song: zang en tekst, puur en gevoelig zoals Neil Young dat kan. Dit kan nooit, maar dan ook nooit stuk voor mij. (LucM)

Een vrolijk jaren ’90 britpopnummer met een heerlijk Doors-orgeltje. Verder is het nummer mooi gezongen en is de tekst lekker herkenbaar. (ArthurDZ)

Dit moet zowat één van de onweerstaanbaarste nummers ooit zijn. Vanaf de eerste luisterbeurt is het al helemaal raak, en daarna verveelt het nooit meer. Is het die heerlijke gitaarriff? Is het de prachtige zang? Of de prachtige tekst? Is het gewoon simpelweg de X-factor? Of is het toch die koebel die het ‘m doet? Niet nadenken, gewoon luisteren, je gewoon laten hypnotiseren door dit perfecte nummer. (ArthurDZ)