dumb_helicopter schreef:
En ook The Animals stevig gedaald. Ik kan me herinneren dat die enkele jaren geleden nog gewoon top-100 scoorde.

Dit nummer doet mij denken aan aan het einde van slagveld waarna alles tot rust komt. Heel mooie tekst en begeleiding, zijn zang heeft duidelijk invloed gehad op Tom Waits. (LucM)

Wat gebeurt er toch altijd veel in tracks van Burial. Elke keer dat ik bijvoorbeeld dit nummer herbeluister, hoor ik nieuwe geluidjes, samples (die ik dan ook hoop van ergens te herkennen en dat dan meestal op niets uitdraait ).
Dé perfecte sound voor een iets obscuurdere film of serie. Startend met 'There's something out there' is dan ook direct een geweldig begin om aan het fantaseren te gaan. Beginnend met een zalige beat en de stemvervormers zijn weeral van de partij. Ook met dit nummer bewijst hij dat hij vrijwel uniek is in dit genre.
Tijden wou ik Burial graag live zien maar het mysterieuze (alhoewel hij zich in de loop van 2008 kenbaar maakte via MySpace als William Bevan) vind ik in zijn geval juist geweldig. Graag meer van dit aub. (curufin)

Enter Sandman is onwijs populair bij het commerciëlere publiek van Metallica. Bij de grote fans zal dit nooit een favoriet zijn en bij de Musicmeter luisteraars verwacht je dat ook niet. Toch heeft Enter Sandman het gewoon tot de lijst geschopt. Enter Sandman is dan ook gewoon een klasbak van een rock/metal nummer. De lange intro is classic. De vocals zijn uitzonderlijk goed. En vergeet zeker niet het toprefrein. Enter Sandman is een van de geweldige nummers van The Black Album. (Snoeperd)

Jaaa, dit is een verrekte tof nummer. Het album vind ik wat wisselend (overwegend goed, 4*) maar dat kan nog groeien, nu ik dit gehoord heb krijg ik weer zin om het nog eens te beluisteren. (arcade monkeys)

Frontman Adam Granduciel kampt met een hernia en dat levert hem ondraaglijke pijnen op. De pijn is zo erg dat zitten, staan en gitaar spelen voor hem erg moeilijk worden. Nadat Granduciel geopereerd is, schrijft hij in de vorm van Pain een nummer over leven met chronische pijn en welke invloed die pijn heeft op de menselijke geest. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Burial geeft hier zijn eigen draai aan ouwe UK hardcore. Dat levert, zeker op het eerste gehoor, een beestachtig beukende track op. Maar wat dit voor mij echt bijzonder maakt, is de warmte die vanonder het geweld tevoorschijn komt.

De vervormde synths en stemflarden geven dit een emotionele lading die je niet verwacht bij een rave-plaat en die daardoor extra hard binnenkomt. Dit wordt versterkt door de vocale samples. Soms hard (“you know my MF style”), maar meestal sereen (“this is who I am”), lijken ze te zeggen dat het OK is wie je bent en dat het goed komt, hoe je je leven ook leidt. Als de beats eenmaal zijn vervlogen, rest een warm bad. Dit is een muzikaal hart onder de riem. (yeahyeahyeah)

Zijn beste nummer volgens mijn bescheiden mening. Heerlijke groove in dit nummer, quickstep dansen hierop en verder zwieren ver weg van het front. Ook goed daarom bij bruiloften en partijen.
Okay pakkende melodie goeie tekst lekkere piano en Elvis zingt een beetje vals dat mag hier. (DjFrankie)

Het side-project van Alex Turner, frontman van de Arctic Monkeys, toont eens te meer aan wat een begenadigd songschrijver hij is. Ook al krijgt hij op dit album ook hulp van Miles Kane, die op zijn soloalbums ook wel heeft aangetoond wat te kunnen. Al komen zijn albums niet ook maar enigszins in de buurt van de Arctic Monkeys. De muziek van de Last Shadow Puppets ademt jaren '60. Die sfeer is heel leuk neergezet, het lijkt net of de jaren '60 in een nieuw jasje zijn gestoken, waarin alles net iets frisser klinkt. Dit nummer is het grote hoogtepunt van het album. Over de fluwelen melodie spuwt Alex Turner de mooiste rijmelarij. Pure poëzie dit nummer, de klanken van Alex Turner lijken zijn mond uit te glijden, zo soepel klinkt dit nummer. (Snoeperd)

Hoe Will Toledo hier zijn eigen falen en gebreken weet te omschrijven en vergelijken met de falende kapitein van het cruiseschip de Costa Concordia vind ik hier briljant.

How was I supposed to know how to make dinner for myself?
How was I supposed to know how to hold a job?

How was I supposed to know how to not get drunk every
Thursday, Friday, Saturday, and — why not — Sunday?
How was I supposed to know how steer this ship?
How the hell was I supposed to steer this ship?

En dat in combinatie met een muzikaal fantastisch nummer dat een dikke elf minuten duurt met een prachtige opbouw. Heerlijk ook hoe het nummer na die langzame opbouw er keihard in knalt. (VladTheImpaler)

Shoegaze staat bekend om grootse en golvende gitaarmuren, maar dat is natuurlijk niet genoeg. Je hebt een sterke melodie genoeg of een goede riff. Ik vind het leuk om songs die vol met effecten zitten weer terug naar de basis te brengen, zo kun je horen of het een sterke song is. Dit heb ik ook met When You Sleep gedaan en: ja hoor, dit is een hele sterke popsong, zelfs al zonder het fenomenale gitaarwerk van Kevin Shields waarbij de hoofdmelodie echt gruwelijk lang in je hoofd blijft zitten. Het klinkt als een roes met zwoele vocalen waar je na het beluisteren elementen van onthoudt. Dat is echt de kracht van My Bloody Valentine, de basis is uitstekend, dus de atmosfeer die ze creëren zal de song alleen nog maar naar grotere hoogtes stuwen. (Don Cappuccino)

De beroemde openingsrif, de zang van Clapton en het subtiele gitaarspel op de slide guitar van wijlen Duane. Voor de ware rockliefhebber is het eerste een paar minuten lekker rocken en daarna een paar minuten genieten van één van de mooiste (lange) outro’s die ik ken. (chevy93)

Niets mis met dit nummer, het is een pakkende soulballad op onnavolgbare wijze gezongen door Otis Redding (nadien nog gecoverd door Rolling Stones). Ik heb trouwens liever dat hij eigen songs brengt dan covers als bv. Satisfaction. (LucM)

In 1976 bracht de Schotse singer-songwriter Al Stewart het door Alan Parsons geproduceerde succesalbum "Year of the cat" uit. Op dit album staat niet alleen het fraaie titelnummer, dat een grote hit werd, maar ook het al even melodieuze "On the border". Verhalend over de Baskische afscheidingsbeweging in Spanje en de crisis in de voormalige Afrikaanse republiek Rhodesië (thans Zimbabwe), is het sterk politiek geladen. Maar er is ook veel ruimte voor nostalgie en melancholie, getuige deze prachtige dichtregels: In the village where I grew up / Nothing seems the same / Still you never see the change from day to day / And no-one notices the customs slip away. Dit is Al Stewart op z'n best! (Choconas)

Try a Little Tenderness begint als een typisch soulnummer. De typische blazer, een kalme elekrtische gitaar, wat rustige pianoklanken en de wonderschone stem (misschien wel de mooiste in de soulwereld) van Otis. Maar de muziek wordt steeds drukker, onrustiger. Tot slot barst Otis helemaal los en wordt hij bijgestaan door een heerlijke orgeltje. (Teunnis)

Ik verbaas me er telkens weer over hoe goed dit is, en vooral hoe mooi dit is. Dat stukje op het einde

Who will love you?
Who will fight?
Who will fall far behind?

Is zo mooi, de emotie die uit zijn stem komt gespoten is ongelooflijk. Zelfs als Justin Vernon gewoon hallo zegt zou ik er kippenvel van krijgen. In 1 woord: briljant. (arcade monkeys)

Altijd leuk, ontdekkingen doen op een festival. Zondagmiddag. Brak. Gat in het programma. Effe tanken? Zwemmen? Rondje lopen? Toch even het programma checken. Gefreakte spacejazz. Lekkere omschrijving. Vooruit, even verkennen. De rest is geschiedenis.
Knettergekke plaat. Volkómen terecht in de MumeLadder! (mol)

Iemand zei (dit jaar?) dat dit nummer blijk geeft van het feit dat sommige artiesten blind de lijst in gestemd worden, maar ik vind Hunter and the Hunted juist één de meest frisse en tijdloze nummers die op New Gold Dream staat. Geen oubollig gepingel (waar overigens niets mis mee is), zoals op Promised You a Miracle, wat frisser geproduceerd dan het titelnummer en de opener (hoewel beter) oogt ook wat gedateerder. Vooral de duistere manier van produceren spreekt mij aan in dit nummer. Nee, het is zeker geen Joy Division, maar als je je bedenkt dat dit dezelfde band is die nummers als Alive and Kicking, Belfast Child en Big Sleep schreef. Wellicht dat ze op hun eerdere platen meer van dergelijke nummers hebben? Ik heb ooit een keertje Sons of Fascination geprobeerd. Geen succes. (chevy93)

Eerst alleen een ijzige gitaarriff, dan de kale en afstandelijke drums erbij en dan pas volgen de andere instrumenten. Zelfs het intro heeft al een sterke opbouw, om over het volledige nummer nog maar te zwijgen. Snoeihard rockgeweld en een ingetogen ballade gaan moeiteloos in elkaar over.
Citizen Erased is inmiddels alweer twaalf jaar oud en dat is te horen. Ten tijde van Origin of Symmetry waren de leden van Muse nog jonge honden. De zaten vol vuur, ze klonken venijniger dan ooit en Matthew Bellamy stelde zijn stembanden nog flink op de proef. Zijn stem piept en kraakt en zijn uithalen zitten vol emotie. Dit nummer is niet voor niets een grote publieksfavoriet. (stoepkrijt)

Samen met The Stars of Track and Field denk ik het beste B&S-nummer dat ik ken. Nooit, zelfs niet in voorgenoemde, heeft deze band melancholiek zo subtiel verweven met zulke meezingbare melodietjes en zulke geniale teksten. Daarom ook zo toepasselijk in verschillende situaties en misschien nog wel het best in dat soort dagen waarin de titel wel heel erg herkenbaar klinkt; antidepressiva in de vorm van hemelse blazers, gruwelijk lekkere akkoorden en de onderhand vertrouwde stem van Murdoch, die ervoor zorgt dat je, hoe somber ook, altijd een stukje gelukkiger zachtjes aan het meezingen bent. (hoi123)

Wat in dit nummer wordt bedoeld met de constant herhalende tekst weet ik niet precies, en eigenlijk kan mij dat ook niet boeien. De herhalende woorden werken in ieder geval zeer aanstekelijk en de opbouw is geniaal. (Co Jackso)

De leadsingle van Sleep Well Beast. Het nummer overtuigt direct en zelfs als niet-fan hoor ik wel dat de passie en het gevoel ervan druipt, waardoor je het al gauw in je hart sluit. En hoewel de tekst niet per se heel vrolijk is, heeft het een bepaalde swing en positieve drive die me erg goed bevalt. De muziekwereld boft maar dat er tussen de Imagine Dragons en Green Days ook nog grote rockbands zijn die echte kwaliteitsmuziek leveren. (herman)

Een slowburner if there ever was one. Geldt misschien voor de hele shoegaze maar zeker voor deze. Wel mooi dit, maar ze hebben betere, urgentere. Dit sust me toch iets te veel in slaap.
Ik ken wel aardig wat van deze band, maar heb ze nog niet helemaal uitgeplozen zegt Luigi. Fijne shoegazeballad dit, lieflijk en met emotie, dit raakt me wel. Je hoort ook eens te meer dat CT de shoegaze begon (johan de witt / luigifort)

Een levende legende; anders kan ik Ennio Morricone bijna niet omschrijven. In Februari 2016 staat de man op 86-jarige leeftijd nog in het Ziggo Dome. Gedurende enkele decennia heeft hij voor meer dan 500 films en tv-series de muziek geschreven. Zijn absolute piek lag aan het einde van de jaren zestig, toen hij de filmmuziek componeerde van dé twee grote westerns: Once Upon a Time in the West en the Good, the Bad and the Ugly. The Ecstacy of Gold is het weergaloze slotstuk van die tweede film. Het welbekende theme van de film was voor de lijst wellicht de meer vanzelfsprekende keuze geweest. Ik ga echter met stip voor de finale, voornamelijk omdat ik de bijbehorende scene daarbij in mijn gedachten houdt. Muziek en film komen hier op fenomenale wijze samen, maar losstaand vind ik the Ecstacy of Gold ook het beste nummer van de soundtrack. Een aanrader is om het nummer met de beelden erbij te kijken, zeker als je een beetje van het westerngenre kunt genieten. (tbouwh)

Het is wellicht wat makkelijk om de zangeres Torres met PJ Harvey te vergelijken, dacht ik, maar toen las ik dat ze zelf heeft aangeven geïnspireerd te zijn door het jaren '90-werk van PJ Harvey. Door alternatieve rock uit de jaren '90 in het algemeen, ook bijvoorbeeld door Nirvana. Haar recente album is een heel persoonlijk album, waarop ze vertelt over hoe ze opgroeide in de staat Georgia, en haar ervaringen met de baptistenkerk aldaar. Die waren niet al te positief, wat heeft geleid tot een album met heftige emoties. Zo gaat Sprinter letterlijk over het sprinten op haar middelbare school, met gym enzo, maar ook figuurlijk over hoe ze weg wil rennen van haar verleden. Muzikaal is het weliswaar eerder gedaan, maar de emotionele diepgang zorgt voor een enorme meerwaarde. (Arrie)

Knotsgekke popsongs en dito songteksten: dat vat They Might Be Giants zo'n beetje samen. Hun absolute magnum opus is zonder twijfel Birdhouse in Your Soul, met die heerlijk schallende trompetten halverwege het nummer. PS: probeer de absurde videoclip niet te begrijpen. Er bestaat dan ook terecht een geinige 'literal version' van. (Arno)

Zie hier het enige nummer op Astral Weeks dat me echt weet te raken en daarnaast ook nog voor de volle speelduur boeit (de andere nummers moeten hiertussen kiezen). Een eenvoudig akoestisch basloopje vormt de basis van een nummer dat eigenlijk voor zijn gehele zeven minuten instrumentaal bijna de hele tijd hetzelfde klinkt, maar juist daardoor zo krachtig overkomt; de kracht van herhaling, zeg maar. Het contrast van de zachte vioolpartijen en de furieus aangeslagen akkoorden met de klagende stem van meneer Morrison zorgen voor een prachtige landelijke - nee, niet op de irritante klompendanserige manier - sfeer die me keer op keer stil achterlaat. Klasse zoals ik hem van deze wereldartiest ken. (hoi123)

The Black Keys lopen al wat jaartjes mee maar eind 2011 zijn ze zwaar doorgebroken met hun 7e langspeler, El Camino. Speelden ze een paar jaar geleden nog in het clubcircuit, zo verkochten ze eind 2012 de Ziggo Dome uit. Als basis daarvoor ligt dus het album El Camino, waarbij de eerste single Lonely Boy uitgeroepen werd tot het nieuwe anthem van de vrijgezelle man. Met een vet gitaargeluid en een aanstekelijk sound en dito clip scoorde dit nummer hoog in de commerciële lijsten. Het grijs draaien van dit nummer op de radio deed het nummer in de MuMeladder van 2012 weinig goeds. Na een stroeve start eindigde het uiteindelijk in de 3e ronde. Daarna is het nummer vervaarlijk verder gaan zakken waarbij het in 2014 op een haar na de lijst verliet. Nu ziet het er naar uit dat het weer wat meer ademruimte heeft gekregen. (Sunderland)

Wat een grootheidswaanzin, enkele van je beste nummers en meest funky grooves voor de vergeten B-kantjes bewaren. Geniaal ook wel, terwijl de grote hits compleet doodgespeeld worden, we’ll always have Erotic City. “Ting,” het ei is gekookt, tijd om te smossen. (kemm)

Loaded van Primal Scream werd gretig gedraaid in het jeugdhuis 10R20 anno 1990. We bevinden ons in het topjaar van de madchester wave. Het jaar waarin de plaatselijke groepjes uit het noorden van de UK hun independent singles ook op het vasteland verkocht krijgen. Happy Mondays en The Stone Roses werden iconen van die generatie. Er was meer, met onder andere Primal Scream, The Farm, The Shamen, Inspiral Carpets, The Charlatans en Jesus Jones om maar een paar bandjes te noemen. De als een mantra terugkerende sample op Loaded predikt de artistieke vrijheid die deze acts zich toe-eigenden in post-new wave tijden. Een handvol samples, een lome beat en passend gitaarwerk. In de verte kan je Portishead al horen. (dazzler)