Soulmuziek is het muziekgenre dat ik het meeste liefheb. En hoewel ik het genre als geheel fantastisch vind heb ik een voorkeur voor de soul uit het diepe zuiden van Amerika, de zogenaamde ‘Southern Soul'. Het favoriete onderwerp van deze songs is - hoe kan het ook anders - liefde.
Toch is er iets geks aan de hand met deze liefde waar eenieder zo naarstig naar op zoek is. Het wordt op zeer regelmatige basis buiten de deur gevonden. Denk maar eens aanIf Loving You Is Wrong, I Don't Want to Be Right, Slip Away, Me And Mrs. Jones of I'm Gonna Tear Your Playhouse Down . De ultieme cheating song dat is er echter maar één. Het door Dan Penn en Chips Moman geschreven ‘The Dark End Of The Street'.

At the dark end of the street
That's where we always meet
Hiding in shadows
Where we don't belong
Living in darkness
To hide our wrongs

Één van de mooiste stemmen in de soulmuziek zingt één van de sterkst geschreven liedjes allertijden. Kippenvel, iedere keer opnieuw. Voor mij is dit een ultieme favoriet, één van de pak hem beet dertig beste liedjes ooit gemaakt. Een paar jaar geleden was de ladder nog niet klaar voor een her-nominatie maar gelukkig lukt het dit jaar alsnog om opnieuw in de top 2000 terecht te komen. En nu er nooit meer uit! (Edgar18)

Dit nummer van de souldiva Dusty Springfield is in erg korte tijd tot een van mijn favoriete soulnummers uitgegroeid.
De vibe en melodie van dit nummer zijn hemels. Dusty weet wel wat ze met een heerlijke instrumentatie moet doen. Namelijk de sterren van de hemel zingen. Ze bouwt de zang na ieder refrein weer wat op, om in het laatste refrein haar strot helemaal wijd open te zetten. Dit is zo´n nummer waar ik uren naar kan luisteren zonder verveeld te raken. Ik krijg maar niet genoeg van dat refrein, dat is zo heerlijk.. (Snoeperd)

This Mortal Coil is een aparte band. In feite een tweemansband van platenmaatschappij 4AD oprichter Watts-Russell and John Fryer aangevuld met een legio aan 4AD gekoppelde artiesten. Alsof het een reclamefolder voor de winkel betreft.
De band coverde er op los, zo ook dit nummer van Chris Bell (Big Star) voor het album Blood in 1991. Kim Deal mocht het nummer samen met Tanya Donnely gaan inzingen. Beide dames zaten toen nog samen in The Breeders (4AD). Het getokkel van de akoestische gitaar, de violen, de lieve zoete zang maken het tot een prachtig liefdesliedje.

All I want to do, is to spend some time with you
So I can hold you, hold you

Leuke wiki: The name This Mortal Coil is taken from the Monty Python's Flying Circus Dead Parrot sketch. (Telamon)

Het album Brothers In Arms breekt vanaf 1985 in Nederland alle records door vijf jaar onafgebroken in de Album Top 100 te verblijven. Het titelnummer is al geschreven in 1982, het jaar van de Falkland-oorlog. De strijd tussen Groot-Brittannië en Argentinië om het kleine eilandengroep inspireerde Mark Knopfler om een song te schrijven over de zinloosheid van zulke oorlogen. 25 jaar later werd Brothers in Arms weer uitgebracht om geld op te halen voor slachtoffers van PTSD. Brothers In Arms haalde in 2009 bijna de top 10 van de Verrukkelijke 500 en is een vaste waarde op de laatste avond. (forzautregivo)

Bruce Springsteen wordt door muziekliefhebbers vaak bekritiseerd om talloze redenen, onder andere dat het te Amerikaans zou zijn. Ik hou er echter wel van. Het mag dan soms wat cliché zijn, ik vind toch dat ie prachtige teksten schrijft. Dit is van het album dat mijn favoriete Springsteen-album is: Darkness on the Edge of Town. Zowel tekstueel als muzikaal zijn hoogtepunt, en dit nummer is er een goed voorbeeld van. Teksten uit het leven gegrepen, mooie pianobegeleiding, en Bruce lijkt het uit het hart te zingen. Ik zou dit nummer veel hoger verwachten. (Arrie)

The Cure in vrolijkheid. Sommige fans zouden er misschien een verbod op willen zien. Toch beschouw ik Friday I'm in Love als één van de persoonlijke favorieten naast alle veel somberder getinte nummers. The Cure en luchtigheid gaan wat mij betreft wel degelijk goed samen. Het toont het vakmanschap van Smith & co alleen maar aan. Hoe goed moet je wel niet zijn als je naast alle bekende sombere nummers met een nummer als dit kunt komen aanzetten: het pakt je gelijk en laat los. Volgens mij vinden veel grote fans het stiekempjes leuker dan ze eigenlijk zouden willen toegeven. Een nummer waar de band zich niet voor hoeft te schamen. Dit is gewoon een ongelooflijk sterk in elkaar zittend popliedje. (aERodynamIC)

The War On Drugs wordt opgericht door gitarist Kurt Vile en zanger Adam Granduciel. Debuutalbum Wagonwheel Blues heeft amper succes en Kurt Vile besluit niet lang daarna een solocarrière na te streven. Met Granduciel als nieuwe motor achter The War On Drugs, groeit de band uit tot één van de populairste alternatieve rockbands van de jaren '10. Thinking Of A Place verschijnt op het album A Deeper Understanding uit 2017. Met 11.10 is Thinking Of A Place verreweg het langste nummer op het album, maar desondanks krijgt de track de nodige airplay op de Nederlandse radio. (forzautregivo)

Zo moeilijk is het niet om hier een cijfer voor toe te kennen, maar het beschrijven waarom valt me zwaarder; wat me zo grijpt aan dit nummer en ook het album waar het vandaan komt, is de magnifieke herfstige sfeer en vooral de somberheid die er omheen hangt. En het gebeurt niet zo vaak, maar ik kan ook met geen mogelijkheid zeggen waar het van afhangt, aangezien Drake's stem eigenlijk zo troostend als het maar kan is en de instrumentatie bijna hoopvol klinkt. Vooruit, de geweldige tekst is nogal zwartgallig, maar alleen dat doet het hem nooit bij mij. Ergens, tussen de prachtig in het nummer verweven strijkers en het - ik verval weer in superlatieven - verbluffend mooie gitaarloopje, schuilt een zwarte toon die me keer op keer weer een brok in mijn keel bezorgt. Prachtig, prachtig en nog eens prachtig. (hoi123)

They call me The Wild Rose
But my name is Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name is Elisa Day

Afkomstig van Murder Ballads: een duet met Kylie Minogue, een artiest die ik als guilty pleasure beschouw en daarmee een wonderlijke combinatie in meerdere opzichten. Een duet met PJ Harvey kunnen we wel volgen, maar Kylie?! En toch pakt het geweldig uit. Beauty & the beast zoals we het ook zagen bij Mark Lanegan en Isobel Campbell. Mierzoet en toch ongelooflijk mooi en Cave komt er mee weg wat mij betreft. (aERodynamIC)

De Roxy Music albums staan hier netjes allemaal in de kast (met nog een redelijk setje live-cd's erbij) en hoewel ze geen van alle perfect zijn, is een luisterbeurt telkens weer een fijne ontdekkingsreis. Gevraagd naar een favoriet kom ik toch snel bij een van de hits uit. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat, het fantastische intro ten spijt, de nummer 100 meteen het nummer is dat de sterkste neiging opriep om er nog even een ander nummer van de artiest in kwestie in te smokkelen. (Casartelli)

Gewoon een heel leuk feelgoodnummer van Peter Gabriel. Dit was de eerste solosingle na zijn vertrek bij Genesis, en ik vind het best opmerkelijk dat dit nummer al zo anders klinkt dan zijn werk bij die band. Die originaliteit en eigenzinnigheid zijn dan ook kenmerken van Peter Gabriel. (ArthurDZ)

Wie is er nu niet op zoek naar een vrouw met een majestueuze uitstraling? Dit nummer zie ik als de ultieme ode aan zo'n vrouw. Overigens geeft de indringende zang van Sivert Høyem ook met recht een majestueuze lading aan dit intense nummer over een verloren liefde. (Co Jackso)

BAOEM! Beestentrack. De gitaarsoli, tempoversnellingen en dat monotone geram op die pianotoets - onweerstaanbaar. Bovendien: stoerste videoclip ooit. Vier zwarte silhouetten al scheurend op weg naar de horizon in de bloedrode nacht, als metafoor voor het bedrijven der liefde. Ik wil mee in die flow, het liefst achterop die pick-up truck met een Gibson in de klauwen. (mol)

Underworld zag ik vorig jaar twee keer live Dubnobasswithmyheadman opvoeren: de eerste keer in Paradiso op een doordeweekse avond, de tweede keer midden in de laatste nacht op Primavera Sound. Hoewel ik het in Paradiso ook al heel goed vond, is de concertbeleving toch wel heel anders als je de volgende ochtend de werkplicht weer roept dan wanneer er niets moet of hoeft. Op Primavera Sound was het echt fantastisch. Dubnobasswithmyheadman ben ik eigenlijk de laatste 5 a 10 jaar pas echt gaan waarderen, voor mij is het nu een van de meest invloedrijke albums van de vroege jaren '90: nooit eerder slaagde er een band in op zo'n hoog niveau een mix te brengen van pop, dub, techno, ambient en al die stijlen meer. En dat terwijl ze 5 jaar eerder nog klonken als een derdehands Depeche Mode. Live viel het kwartje van Cowgirl helemaal: die climax op 6:11 die zich al even aankondigt is echt compleet euforisch als je dat live over je heen krijgt. (herman)

Een betoverende droom van een nummer, al vanaf het moment dat die lome drumbeat het nummer opent. De vervormde stem, de schattige achtergrondvocalen en het altijd aanwezige, maar nooit storende, lawaai op de achtergrond geven de song iets dromerigs. Een betoverende droom van een nummer was letterlijk bedoeld, mensen! En nog dit: de broertjes Reid zijn verre van tekstdichters, maar de regel ‘walking back to you is the hardest thing that I can do' weet me toch wel te raken. (ArthurDZ)

Lang begreep ik gewoon echt niet waarom iedereen dit zo geweldig vond. Inmiddels is het, heel cliché, ook één van mijn Oldhamfavorieten. Ook Will Oldham heeft een prachtige, instabiel stemgeluid dat mij erg kan raken. De zuivere melancholie die van dit intieme nummer afdruipt vind ik dan ook prachtig, met als hoogtepunt natuurlijk het refrein. De kaalheid van de muziek, die het allemaal nog triester en 'leger' doet lijken, maakt het af - het zet de sfeer en zorgt er tegelijkertijd voor dat de aandacht volledig bij Will Oldhams zang en tekst ligt. (niels94)

Stereolab is de afgelopen 10 jaar uitgegroeid tot één van mijn favoriete jaren '90 bands en dan valt er nog steeds een hoop te ontdekken. Jarenlang had ik genoeg aan Dots and Loops en Emperor Tomato Ketchup, maar toen ik hun oeuvre verder uit ging pluizen stuitte ik ook op een karrenvracht aan losse EP's en singles, zoals deze French Disco. Stereolab is ook wel een bandje voor mensen die zowel van popmuziek als alternatieve muziek houden, want zij combineren doodleuk jaren '50 space age pop, lounge en 60s pop met jaren '70 krautrock. Ook French Disko dendert heerlijk bombastisch door met die motorikbeat en het niet aflatende geluid van het farfisa-orgel. Overigens is de langere EP-versie wel te prefereren boven de kortere versie die op sommige verzamelaars opduikt. (herman)

Als een huilende coyote drong hij begin jaren 90 diep door in de hitparades met Wicked Game, een wat ouder nummer dat voor een film van David Lynch werd opgevist. Hoewel de protagonist hardnekkig blijft ontkennen dat hij verliefd dreigt te worden op haar, hoor je aan de glijdende akkoorden dat hij toch in de val tuimelt. Chris was even hot en ook die andere oldie, Blue Hotel was niet weg te branden van de radio. Tot ik ergens las dat deze Morrissey lookalike zelf een omhooggevallen eikel zou zijn. (dazzler)

Niet eens opletten wat het volgende nummer is waar je op klikt en dan verrast worden met een goddelijke soulklassieker is best een fijn gevoel. Hoewel, soul; dit stijgt niet alleen qua niveau metershoog uit boven de drieminutenmeezingers die iets te vaak het genre vertegenwoordigen, met zijn gitaarsolo's, spannende strijkers en loeisterke sfeer is dit ook qua kenmerken wat anders. Maar goed is nog een understatement voor deze muziek, of om het even gezellig metaforisch te beschrijven: Walk On By is als een soort zoet en warm bad dat langzamerhand ieder stukje kou uit je lichaam haalt, terwijl je je verstelt over de doorleefheid en warmheid in de stem van deze legende der biljartballen. De argumenten over waarom de naar mijn mening wat saaiere nummertjes uit het genre wel goed zijn snap maar vooral voel ik hier wél; dit soort euforische knuffelmuziek mag van mij eigenlijk altijd opstaan. (hoi123)

The National is de afgelopen paar jaar uitgegroeid tot mijn favoriete indieband. Dit nummer is de afsluiter van het album dat ze bekend maakte bij het liefhebberspubliek: Alligator. Hoewel de twee opvolgers sterker zijn, staan op dit album ook absolute parels, zoals deze. Mr. November is wat steviger dan een gemiddeld The National-nummer, maar ook hier zijn de sterke teksten en de donkere, warme stem van Matt Berninger prominent aanwezig. Aan het eind gaat het nummer lekker los. The National intussen al een keer of vijf zien optreden. Live is dit nummer ook een absolute knaller! (Titmeister)

Als ik dit hoor krijg ik zin om door zonovergoten oorden te toeren, het liefst doorkruis ik een parelwitte woestijn met opdoemend in de verte een oase, bestaande uit een turkooizen zee. Deze bezwerende, dromerige synthpop parel ademt voor mij als geen ander nummer vrijheid en een bijbehorende vrijbuiters mentaliteit uit. Met al zijn prachtige melodieën en dito zang is het moeilijk om je niet mee te laten nemen naar een nieuwe wereld. (Dance Lover)

Mag ik aan u voorstellen: Mijn favoriete nummer aller tijden, inclusief een songtekst waar ik mij zeer verbonden mee voel. Als een ware verloren romanticus, heb ik ooit voor mijn vriendin een mixtape gemaakt, met nummers die mij aan haar doen denken. Deze heb ik als afsluiter erin gezet, de grand finale. De tekst omschrijft voor mij nog steeds uitermate treffend wat ik voor haar voel en eigenlijk hoe ik zelf in het algemeen in het leven sta.

Er is een periode geweest waarin ik mij behoorlijk druk maakte over de betekenis van het leven, de zin van het alles. Ik dompelde mezelf onder in de uitgeschreven visies van filosofische grootheden en viel daarmee ook in een filosofisch berenval: Ik begon me een passant te voelen in een wereld waar we onze hersenen nooit volledig omheen zullen kunnen slaan. Een wereld die al ver voor mijn geboorte ontstaan is en ook, als ik allang dood, begraven, verdampt en ook maar enig spoor van mijn bestaan volledig uitgewist is, nog miljoenen jaren door zal gaan. Dat klinkt wellicht allemaal wat zinloos en somber, maar wat David Byrne mij met This Must Be the Place leert is dat het allemaal geen snars uitmaakt:

The less we say about it, the better / We'll make it up as we go along
Feet on the ground, head in the sky / It's okay, I know nothing's wrong

Deze wereldbol, het universum, het leven an sich. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend, maar toch ook weer wel, want het is er wel gewoon. Dit ongrijpbare is nu eenmaal onderdeel van het leven en we kunnen ons daarmee júist onderdompelen in onschuldige naïviteit, dan wel met beide voeten op de grond maar met onze hoofden dromerig in de wolken.

En dan kom ik bij een ander thema begraven in dit nummer, waarmee het mij erg weet te raken: De zoektocht naar liefde, intermenselijke genegenheid. Een zoektocht die ook weer gevuld is met onzekerheid en soms ook berust op puur toeval. Maar als je dan iemand vindt, waar je lief en leed mee kan delen en waar je voelt dat je op je plek bent, dat is het mooiste wat er is. Zo mooi omschreven in de volgende teksten:

Home is where I want to be / But I guess I'm already there
I come home, she lifted up her wings / I guess that this must be the place
I can't tell one from another / Did I find you or you find me?

Ik ben nu alweer 10 jaar samen met mijn vriendin, maar vanaf onze allereerste ontmoeting voelde het al direct natuurlijk, alsof we beide bij elkaar totaal op díe plek waren. Het hoeft allemaal niet overdreven te zijn en er is nooit iets geforceerd, gewoon het samen zijn is altijd al genoeg geweest. Het is allemaal zo natuurlijk gegaan en we hebben zoveel aan elkaar gehad, dat je je af gaat vragen: Heb ik jou nou gevonden of jij mij?

Dit nummer mogen ze uiteindelijk zelfs gaan draaien op mijn begrafenis. Maar dat duurt hopelijk nog even. (aerobag)

Het zoveelste pareltje van hun magnum opus The Queen Is Dead. Zoals zo vaak vrolijk aan de buitenkant, maar intriest aan de binnenkant. (ArthurDZ)

Over live optredens gesproken. Dit moet de band zijn die ik al het vaakst aan het werk zag. Vijf keer in de laatste drie jaar. Elke show in België heb ik gezien, plus een keer op Down the Rabbit Hole. De eerste keer was dat voor een man of vijftig in de kelder van de Botanique, de keren daarna dikten de rijen telkens aan tot het een uitverkochte bedoening was. Waar komen al die mensen vandaan, kan een mens zich afvragen. Ook de artiest heeft een behoorlijke evolutie door gemaakt. Van bedeesde knul is hij uitgegroeid tot een beweeglijke frontman die zijn zeven koppige band aanstuurt (in theorie zijn ze nog steeds met vier, maar live nu altijd met zeven). Ik weet niet of ik daar eigenlijk erg blij mee ben, want ik heb een behoorlijk zwak voor bedeesde knullen.
Ik viel er direct als een blok voor toen hij bij Matador tekende, Teens of Denial was een album waar ik dan ook vol ongeduld naar zat uit te kijken. Dat het zo'n indie-rock perfectie ging worden had ik echter niet durven hopen. Vlijmscherpe nummers, ingenieuze en soms hilarische teksten over de grote kwesties die aansluiten bij de doorsnee 20-jarige middenklasseknul. Heb het album in 2016 echt dood gedraaid en drie jaar later passeert het nog steeds geregeld. De orkaan genaamd “Drunk Drivers/Killer Whales is mijn favoriet. Zeker na het 5 keer live gezien te hebben. Zeker omdat zowel de gelaagde opbouw als dat vals geschreeuw op het einde echt prachtig zijn. En zeker ook omdat ik groot fan ben van nummers waarin men een bak herrie verkoopt maar tegelijk ook een zekere popgevoeligheid aan de dag legt. Niet kapot te krijgen dit. (arcade monkeys)

dEUS behoort nu al een tijdje tot mijn favoriete bands. De eerste drie albums en de laatste zijn van uitzonderlijke kwaliteit. En nu ben ik begonnen aan Pocket Revolution en ik heb het gevoel dat die niet veel minder gaat zijn. Roses is een van de beste dEUS-nummers en mijn waardering voor dit nummer is alleen maar gegroeid na de live-uitvoering. Tom Barman steelt de show met zijn ongekend mooie stem, ook live kan hij fantastisch zingen. Dit is zo'n popnummer met van die scherpe randjes eraan. Vooral op het laatst, waar de instrumentatie alsmaar gruiziger wordt. Echt een schitterend nummer. (Snoeperd)

Wat cool dat deze het ook gehaald heeft! Producer William Orbit laat zijn magie los op de dames van All Saints, en tovert een compositie die sowieso al goed in elkaar steekt om in wat ik enkel kan beschrijven als een waar meesterwerk in de ‘hoe maak ik een geweldig popliedje'-categorie. Elke aspirant-popzangeres en elke beginnende popproducer zou dit nummer te horen moeten krijgen, met de bijgeleverde nota “kijk, zo moet het, zo goed kan het zijn”.  (ArthurDZ)

Ik hoop van harte dat ik Painting nooit nodig ga hebben. Dit is namelijk een perfecte soundtrack om je er weer bovenop te helpen als het leven even flink tegenzit. Dan heb ik het niet over zomaar een tegenslagje, maar over iets groots, iets waardoor je de hele wereld tegen lijkt te hebben of het leven zelfs even helemaal niet meer ziet zitten. Op zo’n moment ga ik Painting nodig hebben om me op te beuren, om mijn rug te rechten en om die tegenslag te verwerken, te accepteren en om te zetten in iets positiefs.
When life gives you lemons, you paint that shit gold. Het is de titel van het album, het is de boodschap van dit liedje en het is precies de instelling die ik op zo’n moeilijk moment in mijn leven nodig denk te hebben. Hopelijk heeft de persoon dankzij wie ik Atmosphere heb ontdekt hier ook moed uit geput. (stoepkrijt)

Titmeister schreef:
Hoe oud is die recensie van mij bij Mr. November?