Met Het is bracht Eefje de Visser een Nederlandstalig album van fabelachtige schoonheid uit. Met het openingsnummer Ongeveer zet de zangeres meteen de toon voor de rest van het album. Het is een ingetogen nummer, waarop Eefjes zachte stem en de muzikale begeleiding perfect in balans zijn. Eenvoudig en langgerekt, zonder toeters en bellen. Haar schrijfstijl is zoals gewoonlijk een beetje ongrijpbaar, maar niet zonder poëtische pracht: van de winter wordt het koud / en als de sneeuw smelt / dan rij ik naar het zuiden / ik heb hier iets te bewijzen / dan rij ik / in jouw auto / ik heb een / punt te / maken. (Choconas)

Ik ben niet zo'n seriekijker. Als het op TV komt, kijk ik het wel en eens in de zoveel tijd neem ik een andere sitcom op (vaak iedere dag een aflevering). Maar Twin Peaks, die moet ik echt nog een keertje gaan zien! Al vanaf de eerste noot word ik weer nieuwsgierig naar de serie. Die typische Lynch-dreiging, ik vind het nu al spannend! Heel gauw kijken of ik deze serie ergens goedkoop kan scoren! (chevy93)

Transformer heeft heel wat evergreens opgeleverd waaronder dit nummer. Lou Reed zingt hier relaxed en de instrumentatie zorgt voor veel sfeer. (LucM)

Jolene van Dolly Parton ken ik al ellenlang en het blijft een bijzonder nummer. Mijn vader en moeder zijn fan van dit nummer, als ze Jolene opzetten ben ik beneden in de woonkamer te vinden. Jolene is natuurlijk bekend geworden door het formidabele refrein dat inmiddels iedere beetje muziekliefhebber kent. Maar het is niet alleen dat. Dolly Parton zingt dit nummer op een grootste manier, ze heeft een fraaie stem. (Snoeperd)

Ergens aan het einde van de jaren '90 kocht ik de debuutplaat van The Sundays, puur en alleen omdat ik betoverd was door een liedje dat ik bij MTV's Alternative Nation voorbij had zien komen: Here's Where The Story Ends. De rest deed me jarenlang eigenlijk niet zoveel, maar vorig jaar ontdekte ik dat de debuutsingle het eigenlijke pronkjuweel van mijn plaat is. Can't Be Sure heeft een heerlijk ingetogen gitaarsound, ergens tussen dream en jangle pop, terwijl zangeres Harriet Wheeler met haar prachtige stem een al net zo prachtige, licht-ironische tekst over verlangens bezingt. Alleen de regel "England as happy, as England can be" al, wauw. (herman)

Tijd voor de benodigde portie ontoegankelijke lieve-meisjesmuziek. Verslavende, ingenieuze popmuziek maakt deze dame, je vraagt je af waarom zij niet de hitlijsten verpletterend. Al is het laatste wel verklaarbaar: haar sound lijkt mierzoet, maar is eigenlijk heel donker en creepy.

In REALiTi (wel de demoversie natuurlijk!) kan ik mijzelf compleet in verliezen, vooral door de dromerige en kleurrijke instrumentatie. Elk subtiel geluidje dat in het nummer is verwerkt is van toegevoegde waarde, catchy as hell. (jordidj1)

Tijdloos nummer waaraan je niet afhoort dat hij al begin jaren`90 het levenslicht zag. De poëtische melodie is als een liefdesrijm, waarbij ik glimlachend moet denken aan alle lieve dingen des levens. De haast naïef klinkende melodie wordt perfect ondersteund door een subtiele dancebeat die nooit teveel op de voorgrond treedt, maar voelt als een warme deken die je langzaam verder in slaap sust. (Dance Lover)

Antony & the Johnsons is niet de meeste toegankelijke. En het heeft denk ik ook een aantal haters. Er loopt er ook één in dit topic rond.
Ik vind Antony & the Johnsons een van de meest emotieopwekkende artiesten die er is. Misschien wel degene met de stem met de meeste emotie. En het knappe en interessante vind ik dat bij de eerste zoveel luisterbeurten de emotie maar gedeeltelijk binnenkomt. Maar op gegeven moment, en je weet niet wanneer, is er een luisterbeurt waar de stem opeens zo binnenkomt dat je bijna wel kan janken zo mooi. Hope There's Someone vind ik zijn een-na-mooiste nummer. Elke zin perst hij er op de meest mooie manieren uit. Hij kan er een gevoel in leggen die heel heel zeldzaam is. There's a man on the horizon, zeker een van de mooiste zinnen ooit gezongen. De climax daarna is meeslepend en buitenaards. De pianonummers vind ik de mooiste, mijn favoriet is ook op de piano, dat is namelijk Man Is the Baby. Tuurlijk zijn er uitzonderingen, het rijker geörkestreerde Fistful of Love is een van mijn nominaties dit jaar. (Snoeperd)

Onlosmakelijk verbonden met de geweldige film Trainspotting, waarin het de soundtrack is van een bizarre en buitengewoon zenuwslopende cold turkey. Ook zonder filmcontext valt dit nummer trouwens perfect te beluisteren. Dan is het ‘gewoon' een broeierig, perfect opbouwend brokje 90's-electronica, dat tot op de dag van vandaag verre van gedateerd klinkt. (ArthurDZ)

Gretz schreef:

Wil je een nieuwe? Kan geregeld worden

Edit: heb je ze intussen ook al +20 keer live gezien Titmeister?

New Born en Bliss, allebei met rare clips die veel te hard waren. Toen ik net op MusicMeter kwam, zou ik kennis maken met Muse. Origin of Symmetry is de hoogste in de Top 250 en New Born en Bliss de meest populaire daarvan. Maar niet aan mij besteed. Weg Muse.
Datzelfde jaar een filmpje waarvan ik de grap niet snapte. Later bleek dat drummer en zanger omgewisseld waren. Nog later bleek dat het om dit nummer ging. Nog steeds niet boeiend. Weg Muse.
Totdat ik de FRS in stapte. Keihard, zoals de FRS altijd de muziek net wat te hard heeft (of had inmiddels) staan. Een moddervette baslijn en zo'n nummer waarvan je gewoon weet dat dit nummer je lang bij gaat blijven. Een beetje googelen op de tekst en voilà dit nummer kwam eruit.
Inmiddels is Absolution één van mijn favoriete nummers en staan er meerdere nummers van Muse in mijn eigen Top 250. (chevy93)

Als je de intro van Whole Lotta Love hoort begin je te twijfelen of je ooit een lekkerdere intro hebt gehoord. Die gitaarriff is geniaal en op vocaal gebied is het hemels. Die schreeuw na 30 seconden is ongelooflijk, wat een strot heeft die gozer. En alsof dat nog niet genoeg is krijg je er ook een paar heerlijke gitaarslides doorheen (weet trouwens niet of dat de juiste benaming is). Daarna krijg je een soort van bridge waar allemaal geluidseffecten worden toegepast. Dat geëxperimenteer bevalt me wel. Daarna komt die heerlijke riff weer terug, vrij snel daarna keert de rust weer terug met het geweldige 'You Need Love' stukje. Om daarna nog één keer te knallen. O, O, wat is dit geweldig! (Snoeperd)

De opener van het gelijknamige album is een nummer dat meteen door merg en been gaat. En wat mij betreft ook het beste nummer dat Polly Jean ooit opnam. Een eenvoudige gitaarriff en een aangehoudend toets die af en toe van toon verandert: meer muzikaal decor is er niet nodig voor PJ om uit te blinken. De rauwe en intense manier waarop zij haar relatie met het geloof bezingt is er een die hier diepe indruk maakt. Hoogtepunten zijn voor mij de momenten waarop haar stem overslaat en het subtiele vibrafoonspel in de omslag van het nummer. (herman)

Een klassieker die bij mij niet meteen raak was, maar waarbij her kwartje viel toen ik op een livefilmpje stuitte waar de keyboardspeler wel heel enthousiast was. Daardoor viel me ook op hoe briljant de keyboardpartijen in het nummer zijn. Helaas kan ik dat filmpje momenteel niet terugvinden. Je zou het synthpop kunnen noemen, maar dan wel synthpop met soul. Wat een kracht en wat een passie zitten er in het nummer dankzij de zangeres van Matia Bazar. (Arrie)

Soundgarden ga ik op Pinkpop zien, mijn interesse in de band is daarmee automatisch gewekt, The Day I Tried to Live vond ik erg goed, maar in Jesus Christ Pose was ik diep teleurgesteld, gelukkig weet ik dat Black Hole Sun wel kwaliteit waarborgd. Dit nummer is eigenlijk een vrij standaard rocknummer, maar ik vind het een sympathiek nummer, goede opbouw en mooi gezongen. (Snoeperd)

Van het legendarische dubbelalbum Sign O' the Times. The Cross was tijdens de tour in 1987 een emotioneel hoogtepunt: rock, pop, gospel.... alles kwam voorbij in de shows en dit nummer vatte het zo'n beetje samen.
Geloof heeft altijd een grote rol gespeeld in het werk van Prince en dit nummer werd in latere optredens nog wel eens omgedoopt tot The Christ. Het zegt genoeg.
Een ijzersterk nummer van een ijzersterk album. (aERodynamIC)

Openend met een Steve Reich-achtige repeterende pianopartij om daarna er een opzwepende ritmesectie overheen te gooien die veel weg heeft van post-punk. Dit nummer is continu in beweging en de emotionele stem van James Murphy zorgt er voor dat de muziek even bij een aantal dingen stil staat. Tekstueel wordt er gesproken over vriendschap en muzikaal straalt het een bepaalde weemoed uit. Prachtig nummer van LCD Soundsystem. (Don Cappuccino)

Daydream Nation staat in mijn top 10 aller tijden en 'Cross the Breeze is natuurlijk een fenomenale track. Het stekelige en onheilspellende gitaarwerk lijkt wel een invloed van blackmetal in zich te hebben terwijl de drums van Steve Shelley de boel helemaal opzwepen. Kim Gordon kan niet zingen, toch klinkt het geweldig en het past bij het losbandige karakter van Sonic Youth. Ze zitten altijd op de rand van rommelig en ongestructureerd, maar daar is het te doen. (Don Cappuccino)

De liefde voor de muziek van Neil Young heb ik een beetje overgenomen van mijn vader. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik als klein jochie nummers als Words (Between the Lines of Age) en Rockin' in the Free World keihard door het hele huis hoorde. Toch is mijn favoriete nummer juist een klein en akoestisch nummer. Ik denk dat bijna elk jong iemand zich wel enigszins kan herkennen in de tekst. Je blijkt uiteindelijk toch meer gemeen te hebben met je oude vader dan je eerst zou durven toe te geven. (VladTheImpaler)

Het 10-minuten durende slot van het voor de rest vrij korte Strange Days is één van mijn eerste ontdekkingen van The Doors, nadat ik op zoek ben gegaan na de standaard klassiekers gehoord te hebben. Daar waar The End vooral een psychedelische trip is met veel emotie, oogt When The Music's Over wat afstandelijker en killer. Eerder een soort algemene beschouwing. Maar daarom niet minder aangrijpend of saai. (chevy93)

Detail: Het moment waar alles samenkomt, 3:18 en de 10 seconden daarna.

De eerste en zeker niet de laatste keer dat jullie Radiohead tegenkomen in mijn lijstje: ik zou dolgraag wat interessanter willen zijn en een wat minder vaak genoemde band noemen, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat liedjes zoals deze me keer op keer weer laten inzien dat deze band toch één van de beste, zo niet de beste op deze aarbol is. Voor mij. Maar met het troostende gitaarloopje, de falsetto van Yorke, die als een soort hemelse kracht boven het nummer zweeft, de strijkers, nogmaals, de strijkers, die tweede stemmen en ook nog eens zo'n outro zijn jullie volgens mij eigenlijk gewoon aan het liegen als jullie zeggen dat jullie dat niet vinden. Zeg het maar eerlijk. En als jullie het dan ook nog eens met me eens zijn dat het hemelse sfeertje en de ondefinieerbare emoties die dit allemaal oproept gewoon eigenlijk heel erg uniek zijn, kunnen we het helemaal met elkaar eens zijn. (hoi123)

Ben was in de studio om Spanish Harlem op te nemen en de producer vroeg achteloos of Ben nog een liedje had. Dat had hij, vooral ook omdat The Drifters het liedje eerder hadden afgewezen. Stand By Me uit 1961 is een prachtige soulslijper met dat geweldige intro, maar vooral memorabel door die smartelijke zang van Ben zelf. (Rudi S)

Eden is een drieluik dat zonder The Rainbow en Desire incompleet aanvoelt. Ik voel me eerlijk gezegd ook niet geroepen om een half nummer te bespreken, maar vooruit. Een geweldige combinatie tussen experimenteel en de melodie. De muzikale uitvoering van het aanvangen van de dag (opkomende zon, rustig opstaan etc.), zo omschreef iemand het en eigenlijk heb ik die associatie nooit losgelaten. Waarom ook? Het beschrijft deze muziek perfect! (chevy93)

De beste comeback van deze eeuw wat mij betreft: Slowdive. In de 90s al prachtig, maar van die befaamde 90s bands comebacks zo'n beetje wel het beste album dat afgelopen jaren werd uitgebracht. Waar veel van hun werk vaak verstilling in zich heeft is dit een knaller van jewelste. Een sferische song met een fijne vaart en vibe, niet in de plaats door de ruige gitaren hier. Alsof inderdaad de sterren uit het melkwegstelsel geplukt worden. Fijne madchestergitaarvibe ook wel in de song...alsof het nooit weg geweest is. (luigifort)

Detail: 2:29 en de tien seconden daarna, waar de uithalen opzwepender worden dan ooit.
80's-represent nummer 1. Brede smaak heb ik toch. Redelijk veel aan dit nummer en zijn clip ademt hoge spijkerbroeken, nutteloze kapsels en lopende robots, meer dan de andere Waterboysliedjes in ieder geval, maar tegelijkertijd doen de verbeten zang, stampende drum en iconische sax me afvragen hoe dit in godsnaam geen wereldhit is geworden. Valt in de categorie ''liedjes die je veel te weinig hoort op de radio'', met zijn voor de verandering goed getimede fade-out, geniale pianoloopje en chagrijnige catchyheid. Luister en stamp. (hoi123)

Ze kon niet alleen geweldig zingen, ze kon ook nog eens een flink stukje piano spelen. Dat hoor je erg goed in dit nummer. Waarom moet Sinnerman toch altijd hoger staan dan dit nummer? Dit is toch duidelijk Nina's beste! Vind ik… (ArthurDZ)

Uiteindelijk is er maar 1 band die op nr 1 kan staan en dat is R.E.M. , want dat is toch echt wel mijn band (zoals Elvis Costello mijn zanger is). Als ik me het goed herinner leerde ik R.E.M. kennen dankzij het onvolprezen blad Paperclip, het jeugdmagazine van de NCRV. Eind jaren 80 was dat mijn enige bron van muziekinformatie (ja mensen, ik kom van ver). Een lovende recensie van het album Green zorgde ervoor dat ik de LP van de bibliotheek leenden en ik was meteen fan (World Leader Pretend!). Maar ik was wel de enige in de brugklas die ze kende, want de rest was vooral fan van Bon Jovi en Guns 'N Roses. En toen was daar ineens Losing My Religion. Heel gek, maar ik voelde toen toch een soort van misplaatste trots dat ‘mijn' band ineens doorbrak. Veel ervaringen in de jaren daarna hadden een link met R.E.M. Mijn eerste vakantiebaan nam ik om de CD van Out of Time te kunnen kopen en de eerste keer dat ik in de rij stond om concertkaartjes te kopen was voor de Monster Tour van R.E.M. Helaas ging dat concert niet door en ook het daaropvolgende werd gecanceld. Wat was ik blij toen ik ze in 2003 eindelijk live zag en ze die avond ook nog heel veel van mijn favoriete nummers speelden (These Days, So Fast, So Numb, Fall on Me, So. Central Rain) waaronder mijn nr 1. Een schitterend en vooral wanhopig klinkend nummer (It's crazy what you could've had). Soms heb je het gevoel dat Michael Stipe maar willekeurig wat woorden achter elkaar heeft gezet (A paper weight, junk garage, Winter rain, a honey pot), maar tezamen met de muziek past het gewoon helemaal en daardoor zijn het ook precies de juiste woorden. Michael Stipe heeft wel eens gezegd dat dit zijn favoriete R.E.M.-nummer is en wie ben ik om hem tegen te spreken. Het is een wijs man. (motel matches)

Dit was het eerste nummer van Burial, dat ik hoorde, en ik weet nog heel goed dat ik toen niet goed wist wat ik er mee moest. Vooral de vocal sample vond ik toen erg cheesy. Later heeft nummer zijn plek gevonden en is inmiddels uitgegroeid tot een van mijn favorieten van Burial. Vooral op het album Untrue valt het heel goed op zijn plek, het introduceert de luisteraar als het ware in de desolate sfeer, die Burial zo kenmerkt. Echter, het doet veel meer dan dat. Het roept associaties op met de lelijke kant van het moderne stadse leven. Een soort soapromantiek op een pulserende beat. En daarmee is het gelijk wonderbaarlijk intrigerend. (Titmeister)

Tussen de surfpop van The Beach Boys en de flower power van San Francisco
zat het groepje van John Phillips. De harmonieën hadden ze gemeen met Brian Wilson.
Met het scheppen van het juiste, muzikale klimaat voor een summer of love stonden ze
aan de bakermant van de hippiecultuur. Nu is het nog winter, straks wordt het zomer. (dazzler)

Een nummer die ik vooraf al kon bestempelen met een 10. Yellow Brick Road behoort tot mijn top 10 favoriete nummers. Vanaf de eerste luisterbeurt was ik helemaal verliefd op Yellow Brick Road. Angus Stone zingt dit breekbaar, in combinatie met de gitaarakkoorden is het zielsmooi. Het refrein is pure schoonheid. Meezingbaar, maar vooral hemels. Immens mooi gezongen. Ik kan nog wel een paar alinea's uitweiden over hoe prachtig dit wel niet is, zinnen apart behandelen. Dat laat ik, wel noem ik de geweldige climax met zeer verfijnd gitaarspel en op de achtergrond topvocalen. (Snoeperd)