Jazz is een genre waar ik vroeger niets van moest hebben, ik vond het vrij irritante muziek en het werkte me voornamelijk op de zenuwen.
Het is in mijn beleving althans een genre waar je wat moeite voor moet doen en de laatste jaren begin ik er steeds meer in te ontdekken.
Eén van de eerste albums waarbij het kwartje begon te vallen is Mingus Ah Um. Dat begint natuurlijk gelijk al met de geweldige opener Better Git It In Your Soul.
Zelden zoveel muzikale spelvreugde gehoord, het spelplezier spat er werkelijk aan alle kanten van af.
Kortom , een nummer dat swingt als de neten en waarbij je toch moeilijk stil bij kunt blijven zitten. (El Ninjo)

In mijn top 100 mocht deze klassieker absoluut niet ontbreken. Ik kan me nog goed voor de geest halen toen ik voor het eerst Richard Ashcroft iedereen in de videoclip op straat omver zag beuken. Ik kon alleen het thema van de clip nooit echt rijmen met de tekst; Cause "it's a bittersweet symphony this life, Trying to make ends meet, you're a slave to the money then you die". Stond zijn lompe wandelingetje metafoor voor de manier hoe hij door het leven paradeerde, in één rechte lijn richting de dood? Hoe dan ook, ik zou het geen probleem vinden wanneer men deze op mijn uitvaart zou draaien. Die vioolsample blijft episch! Het boeit me dan ook helemaal niet dat het jatwerk betreft van The Andrew Oldham Orchestra (Bardt1980)

Aha, misschien wel de meest gave muziek uit de jaren '60 bereikt m'n oren weer. Ik baal ervan dat Love niet meer van die meesterwerkjes als Forever Changes heeft uitgebracht. Dit is typisch zo'n band waar ik bij zo'n geluid een ontzettend grote fan zou kunnen worden.
Als je dit nummer alleen al hoort, ben je overdonderd. Dit nummer barst van de mooie fragmenten. Sowieso zorgt het gitaartje al voor een heel aangenaam geluid. Daarnaast is de zang geniaal, net als bij bijvoorbeeld de Arctic Monkeys kent het heel veel van die leuke zinnetjes. De solo op gegeven moment is werkelijk meesterlijk, zeer scherp. Prachtsong, iedereen die Love nog niet heeft gehoord raad ik het van harte aan. (Snoeperd)

Detail: 4:51 en het gevoel waarmee Butler die snijdende zin dan zingt - al helemaal in combinatie met het dus geweldige stukje clip. Kippenvel.
Hierbij nummer zo veel van de liedjes die een stempel op mijn jeugd hebben gedrukt. Arcade Fire, bij vrienden bekend als die hipsterband met violen uit IJsland ofzo"", heeft hiermee namelijk een nummer gemaakt dat ook bij die vrienden gewaardeerd wordt. Of, om het preciezer te zeggen, een nummer dat vrolijk meegezongen kan worden door jong en oud dankzij het stuwende ritme, het refrein en de iconische pianopartij, maar ondertussen een ondertoon heeft die doordrenkt is van de treurigheid (altijd ook weer een brok in m'n keel bij het gigantisch mooie stuk in de clip waarbij één van de tieners in elkaar wordt geslagen en de aanvaller in elkaar zakt - ik weet niet wat het betekent, maar het is prachtig). De violen die zich op een gegeven moment verweven met het nummer, de trillingen in de stem van Butler en natuurlijk de bloedmooie tekst - bij sommige nummers op The Suburbs zakt Butler qua tekstschrijfkunsten nogal in, hier bepaald niet -, ze zorgen er allemaal voor dat dit nummer een emotionele lading heeft die zelfs voor Arcade Fire zeldzaam doordringend is. En het kunstje is dan ook nog dat dit ook voor mij nog zonder enige wrange gevoelens dansbaar en vrolijk kan zijn dankzij eerstgenoemde factoren, als ik er zin in heb tenminste: een soort muzikale kameleon dit, en dan de mooiste kameleon denkbaar. (hoi123)

Het nummer begint met een snerpende gitaarriff, die door het Total Guitar Magazine als beste gitaarriff van de noughties is uitverkozen. Verder wordt het nummer afgewisseld door een vrij catchy en op concerten populair meegezongen refrein en de strofes waarin Matt Bellamy met zijn fantastische stembereik iedereen alle hoeken van de kamer laat zien. Misschien niet het meest toegankelijke nummer van Muse zoals een Starlight of een Uprising, hetgeen ook het echt grote publiek zou kennen, maar elke echte Muse-fan zal beamen dat dit toch één van de klassiekers uit het oeuvre van Muse is. (dumb_helicopter)

De eerste single van Reckoning en wat mij betreft een van R.E.M.'s allermooiste liedjes. Het zet de sound van Murmur voort maar de gitaar klinkt helderder (het geweldige intro alleen al) en Michael is luid en duidelijk te verstaan zonder iets aan mysterie of onbevangenheid te verliezen. Dit komt ook door de schitterende tekst, die je heerlijk mee kunt zingen zonder precies te weten waar het over gaat, zoals het onnavolgbare these rivers of suggestion are driving me away. Het hoogtepunt van het nummer is echter de outro, met recht catharsisch, een oerschreeuw! Michael zong dat outro naar eigen zeggen in bovenaan een trap buiten de studio. Bij de laatste noot gooide hij zij hoofd zo ver naar achteren dat hij van de trap viel en de microfoon brak
Een echte IRS-classic, wat mij betreft samen met Driver 8 en Fall On Me de drie essentiële en beste singles van opeenvolgende albums uit die tijd.
De video is ook wel mijn favoriet uit die periode. (johan de witt)

Zelden zo'n opzwepend pianodeuntje gehoord als die van Badlands. Zowel op plaat als live een enorm feest. Met recht en rede een Bruce-klassieker! (ArthurDZ)

Zeker en vast mijn favoriete liedje van 2017, want het is om te watertanden zo mooi! Waarschijnlijk ook het nummer dat (het proces van verliefd) worden het allerbeste beschrijft, haast tot in absolute perfectie. Elke keer als ik naar Don't Delete the Kisses luister verbaas ik me weer hoe raak de lyrics van ELlie Rowsell in dit epos zijn. Voeg daar haar prachtige, zoetgevooisde parlando-zanglijnen aan toe en je kunt me definitief afv(l)oeren!

Rowsell vertelt over de heimelijke hunkering naar de persoon op wie ze stukje bij beetje smoorverliefd is geworden. Angst, verwarring, twijfel en ondraaglijke spanning strijden met gevoelens van geluk en opwinding. Vind hij/zij me wel leuk genoeg? Chaos in haar hoofd is het onvermijdelijke resultaat. Ondanks eerdere teleurstellingen ('what if it's not meant for me?') besluit ze, een paar dagen na hun laatste date, dat ze er VOL voor moet gaan. Al dagdromend ziet ze het contact uitgroeien tot iets moois. In het tweede verse geeft ze haar gevoelens eindelijk bloot en laat ze haar crush weten hoe graag ze hem ziet. Haar droom begint werkelijkheid te worden en ze ervaart een prachtige explosie van geluk. Op het eind schreeuwt ze het dan ook uit: 

'Me and you were meant to be in love!' 

Exemplarisch voor het sprongetje dat haar hart maakt nu ze éindelijk de bevestiging heeft dat het gelukzalige gevoel wederzijds is. (Gretz)

Deze Keulse cultband maakte één nummer dat iedereen bij zal blijven. Natuurlijk is dit nummer net wat beter gezien het onderwerp, maar het zijn vooral de opzwepende instrumenten die dit nummer tot de klassieker maken die het is. Op een gegeven moment gaat het los en zorgen ronkende gitaren en knallend drumwerk voor de show. En dan wordt er nog wat doorheen geluld in een accent waar ik geen kaas van gegeten heb, maar dat mag de pret niet druken. Integendeel, het is nog leuk om de tekst mee te lezen ook. (chevy93)

Het bekendste nummer van The Roots. Ook hun meest rock 'n roll nummer, dat zal het wel verklaren. De band klink zoals altijd als een feestje. De featuring van Cody Chesnutt is sterk, zijn stem past heel goed bij de muziek. The Roots heeft betere nummers, maar je kan ook slechtere visitekaartjes hebben. (Teunnis)

De Johannes De Doper van de britpop. Ultrasimpel, maar dat is net de grote kracht van het nummer. Een gouden melodie, een simpele maar doeltreffende tekst en vol jeugdig enthousiasme gespeeld. Meer moet dat niet zijn.

Zoals zo veel mensen op deze site heb ook ik een zwak voor wat wij hier vaak ‘het perfecte popliedje' noemen. Van die sprankelende, aanstekelijke, eeuwig frisse liedjes die vaak in minder dan een kwartiertje zijn geschreven en waar de spontaniteit en onbevangenheid vanaf spatten. Een willekeurige vlaag inspiratie dat resulteert in een gouden liedje, dat is vaak veel effectiever dan je als muzikant twee jaar lang opsluiten in je studio in een poging je Ultieme Meesterwerk te maken.

Alhoewel ik langs de andere kant ook wel vermoed dat Lee Mavers, schrijver van dit liedje en notoir perfectionist, zeker niet over een nacht ijs is gegaan wat betreft There She Goes, of enig ander nummer op het enige album dat The La's ooit hebben uitgebracht. Dat de plaat klinkt alsof dat absoluut niet het geval was, maar juist Please Please Me-gewijs in een namiddagje is opgenomen, is misschien een even grote verdienste. Feit is dat There She Goes een van die nummers is die me gewoon vrolijk maken ongeacht mijn stemming. Maar onthoud dus mijn voorliefde voor ‘perfecte popliedjes', want er zitten er nog een aantal aan te komen. (ArthurDZ)

David Bowie kende ik van Lets Dance, van Space Oddity had ik nog nooit gehoord. Major Tom was dus van Peter Schilling, een held in mijn negenjarige ogen. Want wat een geweldig liedje vond ik dit. Ruimtevaart was namelijk in, het was spaceshuttle tijd. En wekelijks maar hopen dat Adam Curry hiervan de clip zou gaan laten zien in Countdown. Ik lees zojuist dat we toen nog nooit eerder een Duitstalige top 2 (met Nena's '99 Luftballons) hadden in de top 40. (Telamon)

Een Loveless-ervaring is godsgruwelijk moeilijk onder woorden te brengen, zo weet ik al een paar maanden. Praktisch iedere emotie die er in het menselijk spectrum te bedenken valt welt in me op bij het (proberen te) beschrijven van deze legendarische plaat, maar Soon vormt hier grotendeels een uitzondering op. Soon is namelijk - u komt dit soort niet erg vaak tegen als afsluiters - onvervalste, oprechte en oh zo ontroerende euforie. Maar echt. Die twee iconische akkoordjes en bijbehorende iconische melodie die het nummer ingeleide doen worden al snel volledig overrompeld door een tsunami aan gitaareffecten en vanaf daar kan de roes beginnen. Het maakt niet uit hoe vaak het couplet-refrein-rondje herhaald wordt en het maakt niet uit dat de opwekkende zangpartij nauwelijks verstaanbaar is, want stiekem zijn alle technische mankementen die er aan dit nummer te bedenken vallen volledig ondergeschikt aan de bont gekleurde deken van blijheid die het over je heentrekt. Juist dankzij die excentrieke repetitie ook nog waarschijnlijk. (hoi123)

David Sylvian kwamen we vroeg in de lijst al tegen en daar heb ik veel plezier aan beleefd. Zelfs zoveel dat ik het album heb opgezocht en ook in aanraking kwam met dit nummer. Orpheus en Forbidden Colours zijn beiden zeer indrukwekkend.
Forbidden Colours draait grotendeels om de prachtige melodieën. Echt belachelijk mooi gewoon. Zonder zang zou ik hier al tien minuten achter elkaar van kunnen genieten. Maar de zang is geen overbodige toevoeging. Ik kan de zang van David Sylvian goed waarderen. Hij heeft een mooie stem. Maar toch, die melodieën! (Snoeperd)

Ik had een wat vreemde kennismaking met dit nummer. Een jaar of 10 geleden was er namelijk een fantastische danceplaat van de toen nog onbekende Laidback Luke: Popmusic heette die. Pas veel later kwam ik erachter dat het gitaarloopje wat die plaat zo goed maakte compleet was geleend van dit wavenummer. Echo Beach heeft echter nog meer te bieden, want het is een heerlijk ongecompliceerde vrolijkmakende waveplaat uit je doet verlangen naar tijden die je niet bewust hebt meegemaakt. (herman)

In de tijd dat ik de Top 2000 zeer actief volgde, stuitte ik uiteraard Bridge Over Troubled Water (hoewel mijn eerste liefde eigenlijk Mrs. Robinson was). Ook stond daar een ander nummer altijd erg hoog: The Boxer. Buiten een rare titel was het verder toch niet zo spectaculair. Maar ik weet niet wat er gebeurd is, maar wat een weergaloos nummer is dit geworden. De ultieme samenzang tussen Paul en Art, met zo'n schitterende tekst en daarbij vrij basic, maar erg straffe instrumentatie. (chevy93)

Grote hit die haar na de doorbraak van Like a Virgin meteen deed doorstoten naar superster status. Weinig mensen haten het en velen onder ons hielden er een jeugdherinnering aan over. (dazzler)

Ik stel me Roxanne graag voor als een tenger meisje dat wat minder geluk had
met haar looks. Hunkerend naar liefde en gedreven door de wanhoop besluit ze zichzelf
te geven aan de eerste de beste man. Tot de zanger haar op het matje roept. Welk puberend meisje
kon aan die lokroep weerstaan? De schaduw van Lolita hing altijd over Stings werk bij The Police. (dazzler)

Eén van de ontdekkingen van 2011 is ongetwijfeld het album Hurry Up, We're Dreaming van M83. In eerste instantie was ik zeer verrast dat een dergelijk album met elektronische muziek mij zou kunnen bevallen. Hoewel het album een aantal soortgelijke nummers bevat, is er één nummer dat volstrekt uniek in zijn soort is, en dat is het bijna hemelse Wait. De opbouw is zorgvuldig, de tekst spaarzaam en de bijna geduldige sfeer is het aspect wat het nummer echt uniek maakt. Dan zijn er nog die emotionele uithalen aan het einde van het nummer, wat ervoor heeft gezorgd dat Wait behoort tot de beste nummers van de laatste 10 jaar. (Co Jackso)

Tool is zo'n band waar om de zoveel maanden wel eens het gerucht komt dat het nieuwe album er bijna is, maar waar het jammer genoeg altijd ook effectief een gerucht blijkt te zijn. Tot dat moment van daadwerkelijke uitgave er komt, blijft het aftellen geblazen voor nieuwe songs die hopelijk even superieur zijn als Sober van hun debuutalbum Undertow. Het nummer kent zijn oorsprong echter al van vele jaren vroeger in één van Keenans eerste bandjes. Sober is zoals de meeste nummers van Tool spannend van begin tot einde, maar dit nummer heeft zelfs een kantje dat als min of meer meezingbaar kan bestempeld worden. Conclusie: topsong en dik tijd dat ik deze band eindelijk eens live kan aanschouwen om dit nummer mee te brullen. (dumb_helicopter)

De Beatles waren rond deze tijd ook bezig met psychedelica. I Am the Walrus is een prachtig popnummer met een leuke tekst, maar het eindigt ook erg mooi, met een stuk waarin alle trucjes uit de kast worden getrokken. Zoals het wisselen van speaker en allemaal ander geluidseffecten. Verder een fantastisch nummer met als uitblinker de viool. (Snoeperd)

Duran Duran was al bijna dood en begraven toen opeens uit het niets deze comeback single kwam. Duran Duran kwam, zag en overwon. LeBon zingt krachtiger dan ooit en muzikaal gezien klonk de band nooit eerder zo volwassen. Dat daarna de band weer een beetje wegzakte in de anonimiteit doet nu even niet ter zake. Het gaat om deze ijzersterke single en die nemen ze ons ook niet meer af. (vigil)

Na Crazy for you van een aantal jaar eerder de 2e ballad van Madonna die een grote hit werd. Gelijktijdig het eerste nummer waarmee Madonna afscheid nam van haar kauwgomballen-popmuziek en dito imago. Niet dat ik als 13/14 jarige puber iets tegen dat imago had, was het niet om haar muziek, dan kon het oog ook nog wel meegenieten.
Hoe dan ook, Live to tell laat een andere Madonna horen: serieuzer, somberder. Het resultaat is een degelijke, gedragen, tijdloze ballad. Het woord somberder mag overigens wel met een korrel zout worden genomen. Het is natuurlijk geen sombere new wave, maar blijft keurig binnen de lijntjes van de toegankelijke popmuziek. (cosmic kid)

Een ontdekking uit de ladder van dit jaar, en wat voor één! Sinds ik deze heb leren kennen is ie uitgegroeid tot een absolute favoriet. Het begint bij de intro: het simpele, doch effectieve gitaarlijntje kan dagen door je hoofd blijven dwalen. De ijle zang komt invallen en geeft het geheel een buitenaards karakter. Daarna wordt het tempo en de spanning heel subtiel opgebouwd. Na 5 minuten valt alles stil en is daar weer die gitaarlijn. Nu gaan we alleen wat meer uptempo. Net als je denkt dat het prima bij het kampvuur kan, barst Dan Barrett uit zijn schulp en eindigt het in een geweldige climax. Wat een geweldig gevoel voor suspense heeft dit nummer! (Titmeister)

Dit is volgens mij het hardste wat The Beatles hebben gemaakt. Het nummer heeft vast ook een hoge love-hate factor. Ik vind het een prima uistapje van The Beatles. De prachtige pop blijft overeind, maar wordt verpakt in fantastische riffs, herrie? Nee hoor. Het is een meer dan prima uitstapje dit. Wat mij betreft hadden ze een heel album vol Helter Skelter mogen zetten. Helaas is dat er niet van gekomen. (Snoeperd)

Bam, dit was de bom toen dit album uitkwam. Geen enkele misser op deze britpop pionier, een magnifiek intro wat overgaat in een totale britpop experience. Wauw na 25 jaar nog steeds tof. (DjFrankie)

Dit epische nummer van Death Cab for Cutie maakte bij de eerste luisterbeurt al veel indruk. Zowel de hartstochtelijke tekst over verlangen als de geweldige opbouw maken dit een uniek nummer. (Co Jackso)

Bohemian Rhapsody is volgens mij één van de meest incoherente nummers die ik ken, en deze keer bedoel ik dat in positieve zin. Eerst heel rustig en uiterst breekbaar, waarna het omslaat naar een groot orkest, om daarna weer over te gaan naar een vet rocknummer, om dan weer rustig uit te doven. Prachtig vind ik het! (Pepino)

De komende honderdtallen zult u nog wel eens boos op me worden, omdat ook Tool een band is waarvan ik de legendestatus niet helemaal begrijp, of grijp. Hier echter nog niet, want gelukkig is dit het enige nummer van deze heren dat ik echt heel erg goed vind. Sinister is natuurlijk een sleutelwoord dat je, of je ze nou goed vindt of niet, altijd wel kunt gebruiken om hun tracks te beschrijven, maar hier wordt het naar mijn mening toch wel het best overgebracht. Een motief dat in het intro te horen valt, blijkt meteen de basis voor het hele nummer te zijn; iedere partij ramt bijzonder effectief de onheilspellende melodie net zo lang erin totdat we ons daadwerkelijk onveilig gaan voelen. Jammer genoeg geeft Tool hier wel toe aan bekend progrock/-metalcliché toe, door het zo zorgvuldig opgebouwde effect teniet te doen door een wat kazige bridge, maar voor de rest een heerlijk duister en verwrongen ramnummer dat genoeg met me doet om het weer een hoog cijfer te geven. (hoi123)

Live Forever is voor mij de ultieme britpop song. Het is in feite een heel simplistisch liedje met een eenvoudige tekst maar op een of andere manier raakt het bij mij altijd de juiste snaar als ik het hoor. Het is zo'n nummer dat gewoon overtuigt in z'n positiviteit. Oasis noemde zichzelf destijds de beste band sinds The Beatles en toen Live Forever uitkwam vond ik dat eigenlijk nog een best geloofwaardige uitspraak ook. Dit is ook zo'n nummer waarvan ik de tekst helemaal uit mijn hoofd ken en altijd móet meezingen in dat heerlijke overdreven zeurderige Engels. Super! Wel spijtig dat Oasis daarna nooit meer dit niveau heeft gehaald. Whatever & Don't Look Back in Anger kwamen in de buurt maar daarna ging het toch echt bergafwaarts met deze talentvolle band. (Onweerwolf)