ArthurDZ schreef:
Een soort van provinciaalse variant op Bruce Springsteen is.

Hiermee zijn wij aanbeland bij de psychedelica, een stroming die ik even boeiend vind als de new wave. Die gloedvolle zang in combinatie met de aparte gitaarsound maakt dit een topper in die tijd. (LucM)

Another Sunny Day is het project van Harvey Williams, een Brit die zo eind jaren '80/begin jaren '90 een aantal heerlijke singles uitbracht op het indielabel Sarah Records. Dit nummer heb ik vorig jaar pas goed leren kennen. Heerlijke jangle pop met een verbeten tekst en een fijne Smithsesque sound. Zeker de laatste minuten, geheel instrumentaal, zijn goddelijk. (herman)

Het eerste (grote) wapenfeit van wellicht de grootste zanger van eigen bodem. Een scherpzinnige tekst van Nijgh en uiteraard perfect vertolkt door Boudewijn. (chevy93)

A Question of Time is een klapper van een nummer van Depeche Mode. Dit nummer is een perfecte hitsingle met een refrein dat uit een fantastische beat bestaat. Daarnaast zijn de coupletten ook nog eens bijna even mooi. Depeche Mode verdient echt meer luisterbeurten van mij (Snoeperd)

World Party is het soloproject van Karl Wallinger.
Karl was keyboard bespeler op de albums A Pagan Place en This Is The Sea van The Waterboys. Hij schreef zelfs de muziek van het openingsnummer van dat laatste album: het tevens ook in deze ladder bivakerende Don't Bang The Drum.
Wallinger werd op het album Private Revolution o.a. bijgestaan door gastmuzikanten Anthony Thistlethwaite (The Waterboys) en Sinéad O' Connor.
Ship of Fools, een heerlijke mix van folk, funk en soul, werd destijds enorm geplugd door de VARA (nr.1 in De Verrukkelijke 15), maar toch werd het landelijk maar een bescheiden hitje. Onbegrijpelijk, want als ik dit nummer weer eens draai, blijft met name het refrein soms dagenlang in m'n hoofd hangen. Verslavend stuk muziek. (Outlaw104)

Detail: De synthesizer die vanaf 1:46 het hele nummer mag domineren.
De clip beschrijft dit nummer op zich erg goed: in een soort van mengeling tussen ruimtepakken, slow-motion dans, gebarentaal en een grijze lucht zit een lading gevangen die qua emoties ergens het midden houdt tussen doodsangst, manische euforie, grauwe onheilspellendheid en ergens nog een sluimerende depressie. Qua structuur of klank echt niet zo bijster verwarrend of raar, maar om de een of andere reden weet Blake me hier met zijn onsamenhangende geneurie, verstilde pianoklanken en bijtende synthesizer (!!!!!) me echt compleet te hypnotiseren, verwarren en wat dan ook nog meer. Zonder dat men hier één duidelijk plakkaat als “vrolijk”, “onheilspellend” of “depressief” op kan plakken (dat doe ik onbewust heel snel bij alle muziek die ik ken), zijn alledrie bovenstaande plakkaten wel prima toe te passen hierop. Wat mij betreft de beste single van 2013 en zo spannend en interessant dat dit door het oorgat van ieder kind gepropt zou moeten worden onder het mom van muzikale educatie. (hoi123)

Key lyric: “In my life, why do I smile/At people who I'd much rather kick in the eye?”

Sheila Take A Bow was de tweede, dit de eerste top 10-hit voor de groep. Vijf jaar na de split zou een heruitgave van This Charming Man nog nummer 8 halen, hogerop in die lijst zijn ze nooit gekomen. België deed het zelfs nog veel slechter trouwens, daar haalde alleen Bigmouth één weekje de top 30. Dan deden The Smiths in Nederland toch nog iets betere zaken, maar daar kom ik later wel op terug!

Maar genoeg over hitlijstjes, over naar de overduidelijke kwaliteiten van dit zoveelste Smiths-anthem voor verloren zielen. Het zomervakantiesfeertje van de muziek clasht weer heerlijk met de tekst, en Morrissey zingt nog maar eens de sterren van de hemel. Met als onderwerp ‘ik voel me al rottig genoeg, waarom verspil ik eigenlijk tijd aan mensen die me nog slechter doen voelen dan ik al ben'. Geen idee of Morrissey zijn eigen raad ooit heeft opgevolgd, maar volgens mij hield hij erna amper nog gesprekspartners over. (ArthurDZ)

Dit nummer doet mij denken aan aan het einde van slagveld waarna alles tot rust komt. Heel mooie tekst en begeleiding, zijn zang heeft duidelijk invloed gehad op Tom Waits. (LucM)

Eén van hun eerste en grootste hits, in de jaren 1981-1982 was de synthipop overigens op haar hoogtepunt. Dit klinkt nog steeds fris en dansbaar en vind ik veel beter dan Wrong die wij zopas hebben gehad. (LucM)

Zoals al eerder vermeld was ik vroeger DJ in een kroeg. Dit nummer staat denk ik in de top 5 van meest gedraaide nummers van mij. Wil je mensen aan het dansen krijgen deze versie leent zich daar uitstekend voor. Sowieso heeft Tracey Thorn een pracht van een warme stem. En nu genoeg gepraat, tijd om te dansen. (DjFrankie)

Gretz schreef:

Spijkerbroek van den Aldi bedoel je?

De carrière van The Shirts kwam in een stroomversnelling door een rol van zangeres Annie Golden in de succesvolle musical Hair. Het leverde de band in 1978 een platencontract op. Na Tell Me Your Plans was Laugh And Walk Away de tweede Shirts-single die het goed deed in de Nederlandse hitlijsten. In 1981 ging de band echter uit elkaar, toen succes rond het derde album Inner Sleeve uitbleef. Zangeres Annie Golden had een rol in de serie Orange Is The New Black. Geheel in stijl van de titel ‘Laugh And Walk Away' had haar personage in die serie geen tekst. (forzautregivo)

De geweldige zang van Bobby Womack kleurt dit nummer. Ook het kale, desolate sfeertje bezorgt de song pluspunten. En dan is er natuurlijk nog de geweldig over the top videoclip met Bruce Willis! (ArthurDZ)

Bijna alles van Coldplay is matig tot slecht en ook live (stadions) kan ik het niet aanhoren. Het kost daardoor altijd wat moeite om niet te vergeten wat voor een pareltjes de eerste twee albums eigenlijk zijn. Vooral Parachutes heb ik helemaal kapot gedraaid toen deze uitkwam, maar ook nu nog zet ik hem regelmatig op. Coldplay klinkt hier nog als alles wat het gemaakte popproduct van tegenwoordig niet meer is. Klein, persoonlijk en vol creativiteit. Parachutes is tijdloos en Spies is daarbij het hoogtepunt.  (Ronald5150)

Portishead was één van de belangrijkste trip-hop-bands. Dit nummer heeft een lugubere sfeer - alsof je naar een thriller of horrorfilm kijkt - maar daarom vind ik het juist zo prachtig. (LucM)

Detail: De nostalgische trompetjes in het refrein.
Op het moment dat ik er eind brugklas achter kwam dat de top-40 niet een verzameling was van de enige liedjes die het luisteren waard zijn, ben ik meteen (uiteraard door middel van deze site) totaal random ieder decennium ingedoken en heb ik door middel van top-10 lijstjes ongeveer als eerste tegelijkertijd Slint, Neutral Milk Hotel, Pink Floyd en dus Van Morisson ontdekt. Het één was natuurlijk wat uitnodigender dan het andere en daarom werd ik eigenlijk meteen gegrepen door de vrolijke melodieën, bossige sfeertjes en het gezellige gemekker van Van. Ondertussen heeft zijn oeuvre niet meer zo'n grote aantrekkingskracht op me (ik wacht nog steeds op een liedje waar de beste meneer eens gigantisch uit de bocht vliegt), maar bij iedere toch al prettige herluisterbeurt stijgt deze er toch wel bovenuit. Een rustig, marcherend tempo, toegankelijke tekst, trompetten die gepersonificeerd lijken te zijn: als een soort voorloper van The Suburbs boeit dit meer dan genietbare liedje me nog steeds op twee manieren. (hoi123)

Misschien wel het meeste rechttoe rechtaan nummer van Ænima, gebouwd rond de introriff, die eigenlijk het gehele nummer terugkeert. En wat een sterke riff is dat, deze draagt het hele nummer. Wat heb je dan nog meer nodig? Tja, eigenlijk kan er niet zoveel meer mis gaan. En dat gebeurt ook niet, dus houd je een erg sterk nummer over, dat terecht in de lijst staat. (Joren999)

Eén van de leukere Muse-nummers, zeker van dat album (Absolution) dat ik verder maar erg matig vind. De coupletten klinken duister, en dan breekt het zo mooi open bij het refrein, erg mooi gedaan. Ook erg fijne meeslepende melodieën. Instrumentaal zit het ook allemaal erg leuk in elkaar, en er zitten leuke wendingen in het nummer om het spannend te houden. Maar vooral de wisselwerking tussen de coupletten en de refreinen en de overgangen daartussen maken dit voor mij een sterk nummer. (Arrie)

Deze heeft me bij de eerste luisterbeurt totaal overdonderd en me eigenlijk nooit echt meer losgelaten tot een paar weken geleden. Langzamerhand is het gevoel van “jaja, kennen we wel” er toch wel wat ingeslopen; deze begint ingetogen met hoge, ijle zang van Jónsi, bouwt regelmatig steeds op naar een grote, allesverwoestende climax. Dit heeft Sigur Rós al vele keren gedaan en er zijn genoeg van dit soort nummers van ze die me nog steeds weten te overtuigen. Het enige verschil is dat hier gewoon te weinig spannning inzit. Misschien door het gebrek aan wendbaarheid (dit nummer valt eigenlijk ook gewoon te beschrijven als zacht-harder-harder-harder-hardst), misschien door de korte speelduur, ik heb geen idee. Wel weet ik dat de totale euforie die dit nummer bij mij weet op te wekken eigenlijk al een tijdje weg is en plaats heeft gemaakt voor niet zozeer verveling, maar wel gewoon neutraalheid (als dat een woord is). Het doet me eigenlijk niet zoveel meer. Maar wel een mooie climax, hoor. (hoi123)

Dit is zeker niet het beste werk van Queen en ben toch wel lichtelijk verbaasd dat deze het gehaald heeft.
Het is wel Queen in optima forma; (enigszins) over-the-top, een niet te ingewikkelde maar o-zo pakkende melodie (en zo gemakkelijk is dat ook weer niet om te bedenken) en een band die laat horen heel goed te kunnen spelen en zingen, waardoor het geheel wel heel lekker klinkt.
En natuurlijk helpt een geniale videoclip die zorgt voor enige controverse (o.a. in bepaalde gedeeltes van de VS verboden) voor een legendarische status.
Tja, als dat je al lukt met een nummer wat zeker niet bij je beste werk hoort, zegt dat wel iets over de kwaliteit van deze band. (Bonk)

Into The Night is voor altijd verbonden met de tv-serie Twin Peaks van David Lynch. Alles ademt mysterie en onheil uit: het gefluisterde 'Now it's dark' in het begin, het lome tempo, de omfloerste zang, het klanktapijt dat zo typisch is voor de soundtrack van Twin Peaks. Op het einde van het nummer is er een onverwachte orkestrale uitbarsting, maar die storm gaat snel liggen en alles lost op met de woorden 'so dark'. In de serie hoor je maar een klein stukje van Into The Night, als Dale Cooper en zijn collega's een houten hut ontdekken waar Laura vastgehouden zou zijn. Het is een prachtig detail dat je daar op plaat de stem hoort van de zangeres die je al hebt zien zingen in een louche nachtclub voor een rood gordijn. Beeld en muziek vallen zelden zo goed samen. (nico1616)

Na het geweld van nummer 85 is het tijd om even uit te puffen en tot rust te komen. Welk nummer is daar meer voor geschikt dan één van de beste reggaenummers ooit geschreven?

Fisherman is een Jamaican groove als geen andere. Het nummer is opgenomen in de beroemde Black Ark studio onder toeziend oog van Lee Scratch Perry. Dat Perry een neusje had voor fijntjes uitgewerkte en authentieke producties, moge inmiddels duidelijk zijn. De vibes zijn vrij van zorgen, maar er is wel zoveel zorg in die instrumentatie gestopt. De bass en percussie sprankelen en zijn gevuld met leven. De hoogtonige stem van Cedric Myton ga ik ook goed op.

Het is onmogelijk om niet met je hoofd mee te gaan deinen, zoals de fisherman met zijn bootje op de rivier deint. Je waant je toch gelijk op witte stranden met goede wijn en even goed gezelschap? Misschien een spliffie eribij, waarom ook niet he. Want Quaju Peg the collie man has the best collie weed in town

HET MOMENT (2:30): Die ratelende percussies, kleine touch misschien, maar voegt zoveel toe aan het hypnotiserende karakter van het nummer (aerobag)

Ik haakte in bij Look Away, toen deze op televisie voorbij kwam.
In 1983 was ik 10 jaar oud, en logisch dat ik op muzikaal gebied toen nog een achterstand had; sterker nog, ik hield mij nog voornamelijk met Dolly Dots bezig, en Golden Earring had ik wel al ontdekt.
Verder als het beschermde Nederland kwam ik niet; mede omdat Doe Maar heerste, en overige Nederlandstalige acts mee liften op het succes, zoals Het Goede Doel en Toontje Lager.
Thuis was het voornamelijk Los Vast met Jan Rietman.
Mooi dat je op latere leeftijd nog zoveel oude klassiekers ontdekt, het genot is er niet minder om.
Wel heb ik het gevoel dat ik ondertussen muzikaal gezien wel verzadigd ben, veel valt er voor mij niet meer te ontdekken.
Big Country leverde een goed debuut af met The Crossing, maar het lukte ze niet om aansluiting te vinden bij grotere namen als Simple Minds; The Cure en U2.
Met Stuart Adamson liep het niet goed af; hij raakte verslaafd aan de drank, en overleed eind 2001 ten gevolge van zelfdoding in een hotelkamer in Hawaï.
Change klinkt treurig en heeft datzelfde melancholische Schotse gevoel als Tinseltown In The Rain van The Blue Nile, al heb ik verder een stuk minder met dat nummer. (deric raven)

Met een kloppende hartslag als ondergrond en begeleidende toetsen die als kunstschaatsen over het ijs, zwieren en draaien en kleine pirouettes draaien, bezingt Sufjan de underdog. De getalenteerde, maar gehate Tonya Harding, die het aflegde tegen de geliefde Nancy Kerrigan. Stevens kan dan als geen ander zijn eigen observaties in hemelse melodieën leggen. Dit jurylid geeft in ieder geval een hoge score. (Cor)

Bettie Serveert behoort tot de beter gewaardeerde Nederpop-bands. Behalve dit nummer ken ik niets van ze. Dit nummer behoort echter wel tot de betere in het poprock-genre, zeker voor Nederlandse begrippen. Mooie, dromerige begeleiding, goede zang en er wordt mooi naar een climax toegewerkt. Moet ik eens wat meer van beluisteren. (Titmeister)

Gekke Roeland vindt stiekem dat het debuut van dEUS bij verre niet is geëvenaard door hun latere albums, hoewel hun tweede en derde ook nog zeer degelijk zijn. Op Worst Case Scenario heeft dEUS een royale portie ballen vermengd met krakende violen en gevoelige liefdesliedjes, met als resultaat een rammelend, spannend en experimenteel debuut waar bijna alleen maar ongekende pareltjes op staan. En dan maken rauwe, golvende gitaarlijnen in het couplet, verschillende geweldige wendingen en de fantastische zang van Barman het ook nog eens één van de nummers die boven de rest van de albumtracks uitsteken. Heerlijke herrie. (hoi123)

Eén van de beste bandjes die Nederland rijk was... tot ze stopten. Hun hoogst gewaardeerde album, Pergola, wordt door velen als nederpopmeesterwerk gezien. Daar wil ik nog net niet in meegaan, maar de hoogtepunten van dat album zijn ook meteen echt ontzettend goed. Dit is er een van. Zanger Jacco de Greeuw zat toen in een depressie, en dat is te horen in de tekst. "When the day is done and everybody's gone, there's still a ghost inside your head that's haunting you" Pijnlijk mooie tekst. Verder is het net zo'n prachtig popliedje als de eerste uit dit rijtje maar dan nog wat beter door wat meer melancholie erdoorheen. Hierdoor weet dit nummer me nog meer te raken, en is dit nummer zelf toch wel een nederpopmeesterwerk. (Arrie)

Dit is een erg laidback dancenummer. Dat betekent dat het op het eerste gezicht helemaal niet zo dansbaar klinkt: hoewel het moeilijk is om vanaf het begin niet verliefd te raken op het door mevrouw Gou herself gemompelde zangmotiefje, is de beat er niet eentje die meteen tot wild dansen uitnodigt. Toen was ik een keertje dronken en in een club en snapte ik hem: dit is inderdaad het dancenummer van 2018. Juist de achteloze manier waarop de akkoorden worden neergelegd over die eigenwijze basmelodie is de reden dat dit nummer zo heerlijk licht laat klinken. Itgehane is heel bezweet dansen in een beachbar waar iedereen om je heen veel knapper is dan jij en veel duurdere kleding aanheeft, maar toch lief is. Itgehane is een veelzijdig, kleurrijk en godvergeten catchy klein meesterwerkj (hoi123)

Kijk, zo moet het. Van Zandt levert hiermee een indrukwekkend, dreigend deinend en hypnotiserend nummer af, met alleen maar zijn gitaar en soms een bescheiden fluit, die nog wat licht in het nummer laat schijnen. Voor de rest is dit vier minuten vol met droefgeestige dreiging met Van Zandt's hese, overslaande stem, plechtige sfeer en prachtige tekst. Het maakt dan ook totaal niet uit dat de Amerikaanse sfeer ook hier duidelijk merkbaar is; dit heeft een gezicht en een verhaal dat verteld wordt en dat maakt het tientallen keren beter dan de vorige. (hoi123)