Tori Amos; eigenzinnig, kunstzinnig en alternatief. Op het eerste gehoor en gevoel de Kate Bush van de jaren 90. Daar doe je Tori mee tekort. Zij staat veel meer symbool voor de indiecultuur van dat decennium. Het knappe aan Cornflake Girl is dat het nummer ongewoon, chaotisch en gecompliceerd aanvoelt terwijl het toch een herkenbare en toegankelijke songstructuur en geluid heeft. Leuk en opvallend weetje is dat Merry Clayton als achtergrondzangeres te horen is. (cosmic kid)

Eén van de killer tracks van het memorabele debuut. Qua muziek simpel maar super catchy. De lyrics zijn geniaal. Het nummer beschrijft een beroerde gig van een britse band die erg beinvloed is door de U.S.A. Teksten als "And all the weekend rockstars are in the toilets. Practicing their lines" en "Yeah, but his bird said it's amazing though, so all that's left. Is the proof that love's not only blind, but deaf" zijn klassieke Alex Turner vondsten. (danny de punk)

Tears Dry On Their Own, niet het bekendste en ook niet het beste van Back To Black, maar wel het nummer dat het album het best typeerd. Pijn, verdriet,en misére gehuld in een jaren 60 Soul sound die doet denken aan de ""Memphis Sound"" rijkelijk georkestreerd en met die kenmerkende stem gezongen. Het nummer, maar ook het hele album reflecteerd haar leven dat toen al berg afwaards begon te gaan.
Amy Winehouse blijft een gemis. (thelion)

2019 was een uitzonderlijk productief jaar voor Big Thief, waarin ze twee moderne indieklassiekers uitbrachten, eerst U.F.O.F. en daarna Two Hands. Op dat als tweede uitgebrachte album Two Hands is Forgotten Eyes het tweede nummer, verder werd het op 2 oktober 2019 uitgebracht als tweede single van het album. Het is een prachtige indierockballade, die mede door de breekbare stem van Adrianne Lenker werkelijk door merg en been gaat. Naar verluidt gaat het nummer over dakloosheid en ongehoorde stemmen in de samenleving. (Choconas)

Het kost wat tijd bij Astral Weeks om de nummers te doorgronden. Ik ken nog niet ieder nummer. Maar de door mij veel gedraaide Astral Weeks en Madame George zijn prachtige nummers. Hij heeft een kippevel stem, sommige stukken zijn schitterend. Het blijft 9 minuten lang boeien. De violen die een grote rol spelen op dit nummer produceren de meest prachtige geluiden. Voor je het weet is dit topnummer al weer voorbij. (Snoeperd)

The Shins! Eén van mijn favoriete bandjes. Ze blinken uit in het schrijven van prachtige popliedjes, met mysterieuze maar zeker mooie songteksten, zeer sterke melodieën, en prachtige zang, Een 'phantom limb' is een ledemaat die er niet meer is, maar nog wel wordt gevoeld. Het liedje gaat over een lesbische relatie (en daarin mist een 'ledemaat', zouden ze die toch voelen? In ieder geval sterk verzonnen, die titel). Pure pop, zoals het hoort te zijn. Erg vrolijk ook, ik word er zelf altijd erg blij van. Het moet wel één van m'n meest geluisterde liedjes zijn... Een fijne tamboerijn, die het nummer voortdrijft, en James Mercer die zijn vage teksten in prachtige melodieën ten gehore brengt. (Arrie)

Het trieste verhaal van Jackson C. Frank spreekt nog altijd tot de verbeelding. Geplaagd door angsten en depressies die mede veroorzaakt door een schoolbrand waar hij als 11-jarige slachtoffer van werd. Hij werd gered, maar 18 klasgenootjes kwamen om. Jackson bleef getraumatiseerd achter. Hij verkeerde in de Amerikaanse folkscene en kende een vliegende start met een debuut geproduceerd door Paul Simon. Achtervolgd door demonen raakt hij echter al snel aan lager wal om er nooit meer echt uit te komen. Al worden zijn nummers door Bert Jansz en Nick Drake omarmd, zelf raakt hij in de vergetelheid. Milk And Honey is een van de weemoedige parels die hij achtergelaten heeft. (Marco dB)

Het ultieme 'Goth anthem'? Misschien wel. In elk geval nog steeds een uiterst dansbaar nummer voor alle vleermuizen onder ons.
Op de 1992 versie doet de Israëlische zangeres Ofra Haza mee die het nummer een net iets andere twist mee geeft. Voor sommigen too much en die preferen de andere versie voor anderen een aanwinst die het nummer kleur geeft.
Persoonlijk heb ik geen voorkeur. Dit nummer is zo ijzersterk dat het onverwoestbaar is en blijft in welke versie ook. (aERodynamIC)

Eén van de mooiste nummers van een van de meest vriendelijke stemmen die ik ken. Vooral het refrein met de orgel zorgt voor een mooie melancholische sfeer. Daarbij is dit voor mij ook puur jeugdsentiment, de verzamelaar uit 1998 is een van mijn eerste bewuste muziek herinneringen. Alles wat Suzanne zingt verandert lijkt wel een sprookje en dat is ook zeker het geval met dit nummer. (Dwejkk_)

Muziektijdschrift OOR schreef in 1978; 's lands meest beruchte musicus, grootste neuker, zuiper en sjotter'. Brood had dus al snel naam gemaakt (bij kenners nog bekend van Cuby & The Blizzards) en zo bleef het ook de rest van zijn leven/carrière. Maar goed, iedereen kent zijn verhaal. Maar laten we niet vergeten, naast de eerder genoemd krachttermen, dat Herman best een sympathieke man kon zijn en en een graag geziene gast op TV. Was altijd wel iets om te lachen als hij verscheen.Hiermee verwierf hij de bijnaam ons enige 'nationale knuffeljunk'. Ik dwaal af. Saturday Night, zijn eerste hit in ons land en zijn bekendste en bovendien al jarenlang in de bovenste 200 van de Top 2000 terug te vinden. Zelfs over de grens (Duitsland en Frankrijk) was er interesse. Het nummer zal zeker in mijn Nationale Top 10 staan en is zo rock 'n roll en komt het best tot uiting in zweterige naar alcohol ruikende zaaltjes. Die associatie roept het bij mij op zonder Herman ooit live gezien te hebben. Spijtig genoeg. In 2006 werd het nummer bewerkt door Armin van Buuren met als resultaat een notering in de vaderlandse hitlijsten. Overigens een tenenkrommende versie. Had geboycot moeten worden! (sheep67)

Foute muziek? Jazeker! Leuk? Absoluut! Dit straalt een en al vrolijkheid uit, en is super aanstekelijk, je moet daarom wel heel erg een zuurpruim zijn om dit niks te vinden. Grapje natuurlijk, want het is te begrijpen als dit je iets te vrolijk is. Hoe dan ook, een fijne jaren '80 synthpop-klassieker! (Arrie)

Een Blur-nummer uit hun latere periode, die ik nog niet zo goed ken. Wat me meteen opvalt, is de prachtige stem van Damon Albarn. Eén van de mooiste stemmen die ik ken, en het past perfect in dit melancholische liedje. Het is een liedje dat me pakt, en nog wordt wat opgefrist door wat interessante instrumentatie en mooie sfeereffecten. Dat zou niet eens nodig zijn geweest, dit is zo'n liedje dat ook op alleen akoestische gitaar nog overeind blijft. Maar de sfeereffecten maken het wel nog niet wat interessanter. Erg mooi liedje. (Arrie)

Een zeer goede zangeres die nu wat in de vergetelheid is beland maar dit nummer blijft een evergreen mede door de tekst waarbij er nu nog steeds wordt gespeculeerd over wie het gaat. (LucM)

Een wat onbekender Queen-nummertje, van hun bekendste album (Night of the Opera). Het is een pianonummertje, voor hun doen heel ingetogen. Het ademt desondanks Queen uit in alle facetten, het pianospel bijvoorbeeld (doet heel erg aan het pianospel in Bohemian Rhapsody denken, net als die achtergrondzang). En natuurlijk de zang van Freddie Mercury, die door het ingetogen karakter heel mooi uitkomt. De nadruk ligt helemaal op het pianospel en de zang, wat het nummer bijzonder geslaagd maakt. Een sterk nummer, en niet iets wat ik van Queen had verwacht. (Arrie)

Net zo goed is Biko van Peter Gabriel met onheilspellende geluiden, haast horror, en een ijzingwekkende tekst met betrekking op de waargebeurde moord op de Zuid-Afrikaanse anti apartheidsstrijder Steve Biko. Dat waren nog eens tijden. Peter Gabriel weet het prachtig te verwoorden. Het nummer gaat al haast naar wereldmuziek, met ondersteuning van Afrikaanse muzikanten. (musician)

Aha, dit is een nominatie van mij. Twee gewéldige songs achter elkaar, hoe is het mogelijk? Zo te zien is het nummer wel behoorlijk gedaald, helaas. Het is een van de beste nummers van de band, en een soort van Jonas en de Wallevis-verhaal. Colin Meloy verhaalt gepassioneerd over hoe hij wraak wil nemen op iemand die vroeger zijn leven zat te verzieken, en mee gaat op een schip waar die man kapitein is. Maar het gaat mis... ze krijgen schipbreuk door een aanvallende walvis, en alle opvarenden komen te overlijden, behalve hij en degene waar hij wraak op wil nemen. Die worden opgegeten door de walvis, en daar vertelt ie het hele verhaal... in de vorm van dit liedje. Het wordt begeleid door een accordeon wat het zeemanssfeertje nog wat versterkt. Het is een lang epos van bijna negen minuten, maar toch blijf je door de tekst continu geboeid, en ook muzikaal gezien zit het ontzettend goed in elkaar. Van de ietwat valse vrouwenzang die zijn moeder moet voorstellen tot het meeslepende instrumentale stuk erna, van de sterke keuze wat betreft instrumenten (accordeon, cello) tot het moment dat de walvis hun opslokt (wat ook te horen is in de muziek). Even een buiging voor de Decemberists: (Arrie)

Een van de grotere Britse bands van eind jaren tachtig. Ik ben eigenlijk nooit helemaal overtuigd geraakt van het soms wat saaiige geluid dat toch wel merkbaar van invloed is geweest op de rustige (Slowdive)-kant van de shoegaze. Maar behalve veel nummers die meestal mijn ene oor in en het andere weer uit gaan, hebben ze wel degelijk een paar parels. Het plechtige liefdesliedje Christine contrasteert mooi met het overstuurde gitaarwerk. Waar veel shoegaze nog wel eens wat 'koud' wil klinken, heeft dat hier juist een extatisch en gloedvol effect. (Lukas)

En ineens was daar The Slow Show. Misschien niet de meest originele band, maar Nederland viel voor de charmes van Rob Goodwin, de kleine, tengere man met de lage stem. Live is Bloodline nu al uitgegroeid tot hét meezing nummer van de avond: 'This is the last time, the last time I call'. Hopelijk komen er nog heel wat van dat soort avonden. (aERodynamIC)

Authentieke bas en gitaren in de sound van synthpop band The Human League. En net die aanpak zorgde voor een dreigend decor waartegen de burgeroorlog in Libanon tekstueel gestalte kon worden gegeven. Het donkere stemgeluid van Phil Oakey en de vocale muntsmaak van de beide zangeressen bleken ook op deze wijze in staat om de Human League stempel op de single te drukken. Volgens mij inspireerde The Lebanon (1984) Killing Joke voor hun grootse hit Love Like Blood (1985): gelijkaardige spanning tussen bas, gitaar en synths. Leg ze maar eens naast elkaar. (dazzler)

De lolbroekerij van hun UK nummer 1 hit Baggy Trousers ten spijt, Embarrassment zou met stip één van mijn meest favoriete Madness singles worden na My Girl en Our House. Er zit een behoorlijke twist in het arrangement alsof de saxofoon geregeld aan je oren trekt om orde op zaken te stellen. Het moet nu maar eens uit zijn met al dat genante gedoe. Knoop je jas dicht, doe een das om, was eerst je handen. Kam je haren, recht je schouders, denk aan je tanden. Blijf niet hangen, recht naar huis toe, spreek met twee woorden. Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u. (dazzler)

Zonder twijfel het beste nummer van deze man, die te omschrijven is als een soort van provinciaalse variant op Bruce Springsteen is. Krachtig in het begin en op het einde, terwijl de rest van het nummer teder en extreem nostalgisch is. Zeker niet te Amerikaans voor een Nederlands-Belgische lijst! (ArthurDZ)

Grandaddy is een groep die me steeds meer en meer begint te intrigeren. Zo volledig averechts en onwerelds heb ik rockmuziek slechts zelden meegemaakt, en dat terwijl het wel allemaal extreem lekker in het gehoor blijft liggen. In dit nummer horen we onder andere een terugkerend 8 bit-motiefje, en op een gegeven moment ook een vreemd gezoem op de achtergrond, en het is allemaal nog catchy ook. Een geniale gek, die Jason Lytle! (ArthurDZ)

Ik weet nog goed wanneer ik het album Wolfmother kocht. Het was de trouwdag van mijn zwager. Tussen de plechtigheid en het diner met aansluitend feest in een Scheveningse strandtent door moesten we de tijd doden in de Haagse binnenstad. Mijn vrouw houdt gelukkig niet van winkelen, zodat mijn zoon en ik de eerste de beste platenzaak indoken. Het assortiment was abominabel, maar ik had in de krant een goede recensie gelezen over Wolfmother en die CD hadden ze.
Het feest was puik. Er was alleen een klein probleem tussen dj en gasten. De gasten hadden duidelijk een voorkeur voor jaren '70 en '60 (hard-)rock en het assortiment van de dj in dat genre was al even schaars als dat van de platenzaak. Ondertussen brandde de CD in mijn jaszak. Omdat ik de muziek nog nooit gehoord had, durfde ik het niet aan dit als verzoekje bij de dj aan te leveren.
Bij thuiskomst heb ik de CD voor het eerst afgespeeld. Wat een meesterlijke CD. Dat dit soort muziek in de jaren '00 nog gemaakt wordt! Nog altijd heb ik spijt dat ik eerder die avond niet wat meer lef had getoond. (Justus18)

Fietstocht des Oordeels - deel 9: Vampire Weekend - Harmony Hall
Net hiervoor ben ik eindelijk bij de Strabrechtse Heide aangekomen maar koos ik bij de eerste de beste splitsing het linkerpad. Helaas, hierdoor manoeuvreer ik mezelf óm het natuurpark heen. Ik bevind me nu op een karrespoor met de komende minuutjes geen mogelijkheid om terug rechtsaf te slaan. Het kan de pret echter niet drukken want mijn finalefavoriet is op de oortjes aangekomen. Sinds Down The Rabbit Hole torende Harmony Hall samen met Summon The Fire steevast helemaal bovenaan de schuiflijst die ik gedurende de Grote Finale nauwlettend bijhield. En toen de komeet was uitgedoofd was de nummeréénspot eigenlijk al vergeven. Mijn Fietstocht is in dit stadium eigenlijk vooral een eretocht en het is er één in stijl. Tijdens de bridge kom ik toch bij de ingang, aan de noordkant ditmaal. En net wanneer het refrein nog een keer euforisch inzet werp ik de eerste echte blik op de Hei. Ze glundert in het zonlicht, trots om zich te laten zien. Het is mijn favoriete spot in de hele regio en komt nu nog extra tot leven. Net als in Beuningen zijn de goden me goed gezind en weten Vampire Weekend te koppelen aan een ideaal sfeerbeeld. Destijds in de vorm van een regenboog, nu in het wonderschoon der natuur. Het past er prima bij, het is echt een natuurliedje. En een comeback om van te smullen. (123poetertjes)

Het leven was geen lachertje volgens The Stooges. Zij goten die inktzwarte gedachte in een paar songs die samen op het naar henzelf getitelde debuut voor een legendarisch album zorgde. Een LP die in de schaduw van de banaan van The Velvet Underground menig punk en new wave gezelschap zou beïnvloeden. No Fun, 1969 en I Wanna Be Your Dog. John Cale zat achter de knoppen en de Sex Pistols gebruikten No Fun als b-kant van Pretty Vacant, want het leven was geen lachertje. (dazzler)

Ben Howard staat op dit moment op de eerste plek in onze rotatielijst, dus een nummer van zijn album 'Noonday Dream' mag natuurlijk niet ontbreken. Jullie kozen massaal voor Nica Libres At Dusk, het stemmige openingsnummer dat steeds epischer wordt. Het refrein (While the faithful dispose of a generation / And all of the mountains whisper knowingly) is pakkend. Tubanti omschrijft het mooi: "Door een mengelmoes van elektronische geluiden, een drumcomputer en één helder klinkende gitaar bouwt het openingsnummer met een ‘buitenaards' geluid op naar een refrein, dat door een dominantie van gitaren in plaats van elektronische geluiden, een prachtig helder en ‘aardser' geluid bevat. Hierna ontvouwt de openingstrack zich tot een prettig folknummer met veel elektronische invloeden. Als zich na een kleine zes minuten een prachtig, op een piano leunend outro aandient, lopen de verwachtingen voor de rest van de plaat als vanzelf hoog op." (AstroStart)

Hoewel Annie en Dave op Touch hun best deden om wat meer soul-elementen in hun sound te integreren, grepen ze nog even terug naar de vette synthesizersound waarmee Sweet Dreams en Love Is a Stranger wereldhits werden. Here Comes the Rain Again is misschien wel het beste van deze drie old school Eurythmics hits. Vooral het strijkersarrangement is prachtig, maar ook de uitgangsgedachte waarin we ons allemaal kunnen herkennen. Het mag dan waar zijn dat na regen zonneschijn komt, ook andersom spelt het leven ons de les. Als het een tijdje te goed gaat, mag je er donder op zeggen dat de hemel zal betrekken en de hemelsluizen vroeg of laat zullen geopend worden. Talk to me ... like lovers do ... Hmm, die zoetgevooisde stem van Lennox. (dazzler)

we gaan nu door met de grootse Jacques Brel, Belgisch franszingende trots. Jacques Brel is een van mijn lievelings singer-songwriters. Hij weet me met elk nummer wel te raken. Met de een meer dan de andere. Dit is zo'n nummer dat echt hemels mooi is. Zijn franstalige zang betovert je meteen in het begint. Maar het beste moet nog komen. Als de piano invalt wordt het namelijk buitenaards mooi. De rest van het nummer zit je enkel nog in een roes waar je pas uit komt als het nummer is afgelopen. (Snoeperd)

Prachtsong van Big Star, van hun 2e album Radio City. Big Star was in die tijd een welkome afwisseling in het classic rock landschap. Wat frisser, minder bedompt en meer jangly. Een invloedrijke band zou blijken. De band rondom Alex Chilton en Chris Bell, maar die laatste vertrok na het 1e album. Het is een ode aan Califronia Girls van The Beach Boys. September Gurls wordt alom gezien als een klassieker, omdat het oude bekende elementen in een geheel nieuw jasje verpakt. Hoe maakt deze song je niet vrolijk? Zo frank en vrij, sparkling en een heerlijke jangly meezinger. Verrukkelijk! (luigifort)