P: Machinery was de derde en laatste single van Propaganda's debuutalbum: A Secret Wish.
Propaganda opgericht in 1982/Dusseldorf door o.a. zangeres Claudia Brucken.
In de slipstream van o.a. Frankie Goes To Hollywood( vergezeld met de nodige merchandising), veteraan Grace Jones en het project The Art Of Noise werd de band door het befaamde Engelse label ZZt Records in de U.K. gelanceerd. Oprichters van dit label waren o.a. journalist Paul Morley en producer (van o.a ABC) Trevor Horne en die konden we nog als bassist/zanger van The Buggles. Hoofdmotto was wel duidelijk een bombastisch synthi-pop geluid. Maar goed, ik had het dus over Propaganda's p: Machinery .Opvolger van hun bekendste nummer Duel (Eye to Eye) en openingstrack van kant B van hun debuutalbum. Maar door het controversieele karakter van het label kwam de band wat laat op gang. Begin 1984 werd hun debuutsingle Dr. Mabuse in de U.K. al uitgebracht en ruim een jaar later volgde de twee andere nummers. Even stonden ze beide in onze hitlijsten. Duel kwam tot een 5e positie en opvolger p:Machinery haalde net de Top 10 niet.
De naam Propaganda is al vrij intimiderend voor een Duitse band maar door het nummer p:Machinery ook nog gezien als sympathisanten voor de Duitse terreurgroep Baader-Meinhofgroep. Dat allemaal door een stuk tekst op het hoesje van de single dat grondig werd geanalyseerd door het Duitse label Ariola. De tekst werd dus ook aangepast. Van het nummer werden nog een aantal mixen gemaakt en drie keer uitgebracht in Engeland. Een hele lange mix waar o.a ook p: Machinery in voorkomt maar dan onder de naam Machined werd als tweede album kort na het debuut uitgebracht. Titel: Wishful Thinking. Momenteel op de draaitafel. Maar door allerlei rechtszaken was het eind van de band nabij. Er werd nog een poging gedaan hun derde album onder de aandacht te brengen zonder het ZZT label en dat mislukte. Anno 2014 staat de band niet eens meer vermeld in Oor's Popencyclopedie. (sheep67)

Dit nummer associeer ik altijd met mijn vakantie naar Liverpool in 2001. De thuisstad van New Order hing vol met posters van Get Ready, het comebackalbum dat weldra zou uitkomen. De single Crystal was al even te horen en dat was voor mij zo ongeveer de single van het jaar. Ik heb hem compleet grijsgedraaid, evenals het album toen dat eenmaal uitkwam. En nogal altijd vind ik het een geweldige mix van dance en rock die me een heerlijke energyboost geeft. Nu de hele 00s erop zitten, kan ik wel concluderen dat dit voor mij een van de beste nummers van dat decennium was. (herman)

Schitterende combinatie van elektronica en gitaarrock met dreigende bas en zwoele zang, zorgt voor spanning en onheilspellende sfeer. (LucM)

Gretz schreef:
1483
(afbeelding)
James Brown - The Payback
(afbeelding)

The Payback | 1973 | USA

2020: ---
2019: ---
2018: ---

Genomineerd door: laxus11

ArthurDZ schreef:
Wat een baas, die James Brown. Gewoon 2x de lijst binnenkomen met hetzelfde nummer

Onweerwolf schreef:


Ach, Sting deed dat in 2007 al met Russians. Zo bijzonder is het ook weer niet.

laxus11 schreef:


Hier gaat iets mis Gretz, 2x James Brown achter mekaar

ArthurDZ schreef:


Verdachte inmenging van de Russen, typisch!

didn't I do it for you....

Na enkele EP's en een debuutplaat vol sensuele tracks verpakt in eigenzinnige producties, kwam twigs na enkele jaren ziekte en afwezigheid in 2019 terug met een opvallend ingetogen liedje: een ware piano-balled bedekt met subtiele, productionele laagjes. Nou durfde ze op eerdere nummers al best veel twijfels en angsten te verwoorden, maar zo kwetsbaar als op Cellophane - reflecterend op haar break-up met Pattinson en het racisme waar het stel mee te maken kreeg - had ik haar nog niet eerder gehoord. Dit doet ze overigens niet zonder enige vorm van (subtiele) humor, al zou je dat er als neutrale luisteraar niet zo 1-2-3 uithalen.

Het kostte mij wel enkele luisterbeurten, maar aan het eind van 2019 bleek het gewoon één van de mooiste nummers van het jaar te zijn. Een buitenbeentje in haar oeuvre, maar wel een bloedmooi buitenbeentje. (Koenr)

Piazza, New York Catcher is deze sympathieke, schattige band op haar best. Na een dylanesque intro volgt een verwarrende maar aandoenlijke wervelwind van woorden, waar niet echt een lijn lijkt in te zitten maar desondanks heerlijk wegluistert. (ArthurDZ)

Gil Scott-Heron groeide om verschillende redenen op bij zijn grootmoeder, die in zijn vroege jaren zijn interesse gewekt had voor jazz en poëzie. Op het geweldige album Pieces of a Man uit 1971 laat hij deze twee liefdes samensmelten. Eén van de mooiste nummers op dat album is Lady Day and John Coltrane, dat Scott-Heron schreef als een eerbetoon aan de invloedrijke en briljante jazzmuzikanten Billie Holiday en John Coltrane. De tekst gaat over het vermogen van muziek om mensen te bevrijden van de persoonlijke problemen van vervreemding en existentialisme in de moderne wereld. In andere woorden: hoe erg het ook gesteld is in je persoonlijke leven of je stad of land, als je de muziek van deze jazzhelden opzet, ziet de wereld er meteen een stuk rooskleuriger uit. (Choconas)

Lichtvoetige maar frisse pure popsong, helder geproduceerd, een beetje de Britse equivalent van Crowded House. Vooral de coupletten vind ik prachtig. (LucM)

Dit was destijds mijn eerste kennismaking met Patrick Cowley.Werd onmiddelijk gegrepen door het werk van deze synthesizer virtuoos die je toch als een van de pioneers van dit genre(high energy muziek) kon bestempelen en haaste mij dan ook naar de lokale platenboer om het zwarte goud exemplaar van Do you Wanna Funk naar huize viking te brengen.Nadien volgden ook nog de albums Menergy en Mindwarp.Het nieuws dat Cowley vlak na de release van zijn laatste officiële album Mind Warp was overleden aan de toen nog volslagen onbekende ziekte aids sloeg ook bij mij in als een bom.Het wrange hierbij, ook daarmee was hij voorloper.Sylvester volgde zijn lot niet veel later.Do You Wanna Funk is echter nog springlevend en hebben uiteindelijk Cowleys zieleroerselen een plekje in het music house of fame(MusicMeterladder) verkregen. (the viking)

Een kort en wat meer ingetogen nummer van Jimi Hendrix, klinkt bluesy met wat psychedelica en studio-effecten. Zijn gitaarwerk is als gewoonlijk geniaal maar het mocht wat langer duren (LucM)

Een akoestisch nummer van The Jam maar ook hier kunnen ze rocken. Het klinkt oerbrits met prettige melodie. Leuk is ook de verwijzing naar The Beatles met die achteruit gespeelde gitaarsolo in het midden. (LucM)

En nog een nummer uit de hemelse 100, volgens Johan. Een juweel van een nummer, prachtige productie en schitterende tekst ook. Paddy's finest hour, eh 3 minutes? Zou zomaar kunnen! Ja, wat moet je daaraan toevoegen. Popperfectie, zeker een van Paddy's beste songs! (johan de witt / luigifort)

Je zweeft op Ian McDonnald's mellotron, met af en toe een duwtje van Robert Fripp's tokkelende riffs. De indringende zang van Greg Lake maakt het geheel wisselend melancholiek en dramatisch. "I feel tomorrow I'll be crying", nu nog niet dan? De krachtige symfonische finale laat je uitgeput achter, en dan ben je pas halverwege een album met grote tegenstellingen. Want natuurlijk luister je dit nummer niet los, maar hoor je het in de context van het snoeiharde openingsnummer 21st Century Schizoid Man en ingebed tussen de volstrekt tegenovergestelde romantische tracks I Talk to the Wind en Moonchild. (Orbilin)

De albumversie die net iets minder is dan die van Made in Japan straalt zoveel power uit en ik ken geen nummer waar ik meer energie van krijg. Bij de Made in Japan-versie dacht ik eerst zelfs dat de Hammondsolo van Jon Lord een gitaarsolo was van Ritchie Blackmore. Zo goed heeft hij het geluid van een gitaar weten na te bootsen. Ik geloof dat ik er pas achter kwam bij de Classic Albums-docu van Machine Head (aanrader!). Deep Purple op z'n hoogtepunt, alle leden spelen hier op hun best. Het grote verschil met Child in Time is dat ze daar op de beurt hun klasse tonen en bij Highway Star heb ik toch meer het gevoel dat het een groepsproduct is. Weergaloos! (chevy93)

Deze top twintig bevat vijf nummers van de laatste tien jaar en deze track is de jongste van allemaal. Slechts twee nummers van de afgelopen tien jaar (lees: moderne klassiekers) toppen deze nog, maar alle nummers in de top twintig zijn me eigenlijk allemaal even lief.

Het werk van Amenra is sowieso fascinerend, maar de band gaat Mass VI pas echt diep. Héél diep. De climaxen worden nog langer uitgesteld, waardoor de muur van ellende nog heftiger op je afkomt. Ook is het gitaarwerk veel gedetailleerder en zingt Van Eeckhout wat cleaner dan gebruikelijk. Desondanks blijft het gitzwart en loodzwaar, maar toch ietwat luchtiger omdat er toch iets meer adempauze is op sommige momenten.

A Solitary Reign blijft toch met grote afstand hét prijsbeest van het album. Een einde-van-een-tijdperkgevoel, waar één grote emotionele beerput wordt opengetrokken. Het gitaargeweld blijft één grote wall-of-sound aan ellende, wat je compleet overrompelt, maar tegen het einde werkt het helend en word je ziel volledig gereinigd. Een intens zweefmomentje beleef je pas echt na 6:13 minuten, waarvan je ma-xi-maal kippenvel krijgt. (jordidj1)

De eerste single van Oasis. Een onweerstaanbare stadionknaller zoals Noel Gallagher ze regelmatig uit z'n mouw zal schudden. De tekst gaat schijnbaar helemaal nergens over maar wordt dan weer wel gezongen door zijn broer Liam, de beste rockzanger van de jaren 90. (danny de punk)

()

Geweldige hiphop met agressieve raps en aanstekelijke beats, slim in elkaar gestoken en inderdaad ook wat rockgetint (Beastie Boys waren oorspronkelijk een punkband). Dit moet je luid afdraaien! (LucM)

Tool lijkt graag hard-to-get te willen spelen. Voor een heel album is het snel wat veel van het goede (en vooral van hetzelfde), maar een los nummer van die grimmige sound, vol complexe ritmes en afstandelijke zang (een boze tong zou hier kunnen roepen: klinisch!) kan ineens op een vreemde manier woest aantrekkelijk zijn. Het kan zelfs, zoals bij het titelstuk van Lateralus, na je bij de keel gegrepen te hebben, uitnodigen nog eens iets anders van Tool op te zetten... of gewoon nog een keer hetzelfde nummer. Wees alleen niet verbaasd als de band je daarna, terwijl je nog naar adem zit te happen van die brute laatste minuut, andermaal geen blik waardig gunt. (Casartelli)

De karakteristieke zang weet me hier wel te raken. Al had het allemaal wel nog wat gekker en geschifter mogen klinken, hier kleuren ze nog netjes binnen de lijntjes. (arcade monkeys)

Hoor ik daar een woeste leeuw brullen? Nou nee. Het klinkt eerder als poezelig gemiauw. Op een dermate zoete wijze dat je deze Zweedse kittens wilt vertroetelen met een bolletje wol, een schoteltje melk en een aai over de bol. Zouden ze nog een vreemd van staan te kijken. (mol)

()

Dit geeft mij telkens een fenomenale energieboost. Eenvoudig nummer, maar daarom niet minder verslavend. Geweldige drums  (The Eraser)

Eén van de belangrijkste bands uit de Motown-stal. De wat weemoedige falset van Smokey Robinson is indrukwekkend, ook de baslijn en de achtergrondzang moeten vermeld worden. (LucM)

De 90s is volgens velen het meest rampzalige hitparadedecennium, met o.a. veel foute dance. Nou vind ik die foute dance zelf vaak toch erg leuk, maar een nummer als dit valt wel op, zo in de hitlijsten, tussen al dat foute spul. Heel uniek klinkt het op zich niet, en het is ook wel vergelijkbaar met andere hits uit die tijd (Winter in July), maar toch weet het zichzelf wel te onderscheiden. Het is maar een heel simpel liedje, dat wel, maar juist daar schuilt ook de kracht in. Het is een simpel, maar ijzersterk liedje, dat zich niet opdringt, maar wel heel duidelijk een fijne sfeer weet over te brengen. En voor je het weet zit je een paar dagen later ineens in je hoofd het refrein te zingen. De zang heb ik niet zoveel mee, maar verder is dit simpelweg een popparel. Je droomt zo weg op de zalvende klanken van The Beloved. (Arrie)

Het is niet veel bands gegeven om tijdens hun carrierre van langzaam maar zeker van muziekstijl te veranderen en dan ook nog eens om bij al hun albums een extreem hoog niveau te halen. Talk Talk is het gelukt! Van al hun albums is The Colour of Spring mijn meest dierbaarste. Dat komt ook zeker door dit nummer. Op het eerste gehoor gebeurd er niet zo veel en misschien is dat ook wel zo maar de muzikale details en de terughoudbaarheid van Hollis maken dit tot een prachtig luisterliedje. (vigil)