Als jonge jongen was ik meer aanhanger van het Tupac kamp dan van het kamp van Biggie maar de absolute parel van deze grote mijnheer mocht niet ontbreken in deze top 100. Sorry dat ik voor zijn meest commerciële nummer ben gegaan maar wie Biggie zegt, zegt Ready to Die en wie Ready to Die zegt Juicy. Zo simpel is het. Alls klopt: de beat , de hook en vooral Biggie! Van de grootste wigger tot de meest fervente backpacker alle kopjes gaan op en neer als Juicy inslaat en iedereen kan de track van voor naar achter meerappen. Wie dit niet diggt kan maar beter Coldplay opzetten (no offence Coldplay fans) (thgryda)

Reverend Green en de onmiskenbare Hi Sound van onder andere Willie Mitchell. Later ook nog eens opgenomen door Syl Johnson en The Talkings Heads. Het nummer zelf wordt gedreven door de energieke instrumentatie, de elegante stem van Al Green zelf en natuurlijk de Memphis horns. (Reijersen)

Band die ik hier heb herontdekt. Nummer dat nu in mijn top 10 allertijden staat. Perfect nummer. Geweldige wave zoals ik die graag hoor. Nee hier klopt alles aan. Het is dansbaar voor alle kwartjeszoekers onder ons, galmt en is een perfecte oorwurm voor de dag. Thinking back at the days I all dressed in Black. (DjFrankie)

Pavement hoort bij mijn favoriet rockbands van de jaren '90. Met hun unieke sound verbazen ze me elke keer weer als ik Crooked Rain, Crooked Rain luister. Het zijn allemaal, ijzersterke, vrolijke maar ook treurige songs waar het spelplezier van afdruipt. Range Life is een van deze unieke songs, het klinkt ietwat dromerig en meezingen op dit nummer is iets wat ik nooit kan laten. Vele passages schreeuwen erom, soms zingt hij ook lekker nonchalant, die stukken zijn erg gaaf. Nadat ze voor de laatste keer het overigens schitterend refrein hebben gezongen, heb je een erg mooi stukje, even alleen gitaar en dan een ontzettend vrolijk makend pianostukje die ze in het nummer hebben gestopt om daarna weer door te gaan op de lichtvoetige riff. Topnummertje. (Snoeperd)

Dit vind ik nou een erg lief nummer. Ik kan me voorstellen dat heel veel tienermeisjes uit de jaren '60 hier mee zijn weggelopen. Om het maar even vrouwelijk te zeggen: schattig. (Snoeperd)

Dit jaar heb ik, met uitzicht op het het derde seizoen, de serie Twin Peaks weer eens tot me genomen. Prachtige soundtrack. Deed me ook weer denken aan Moby's Go. Heerlijk houseplaatje uit de vroege nineties. De achterstevoren pratende kabouter zou hier een vrolijk dansje op kunnen wagen, dunkt me. Kijken hoe 'Go' gaat scoren in vergelijking met het origineel. (mol)

Schrijf ik net een review bij Live 09 van Jan Smit waarin vaak het van links naar rechts gaan-gevoel beschrijf. En dan krijg je hier de koning van dat genre. De kwaliteit om weergaloze teksten te schrijven, komt in Piano Man misschien wel het beste naar voren. Geen nummer dat je dagelijks moet draaien (zeg ik uit ervaring), maar laat het nummer af en toe rijpen. En dan is het iedere keer weer raak. Wiegend van links rechts zweef ik over het toetsenbord. Het toetsenbord, dat inmiddels een piano is geworden. (chevy93)

Voor mij staat Eefje al jarenlang op eenzame hoogte in het Nederlandse poplandschap. Ook haar vierde album Bitterzoet staat weer vol met aanstekelijke nummers met fraaie melodieën en haar onweerstaanbare en zwoele zang. De teksten zijn soms wat raadselachtig en van de hak op de tak, maar daarin schuilt voor mij juist de poëtische kracht. Neem alleen al deze zinnen uit het titelnummer: We parkeren aan de rand van de stad / Ik check in en laat m'n jas in het hotel / Ik herinner me je armen en je lach / We zijn boven voor het vallen van de avond / Ik herinner me het tikken van m'n nagels / Voor het raam drinken we roodoranje lucht uit onze glazen. Net als haar vorige album Nachtlicht is Bitterzoet wel wat elektronischer van aard dan we daarvoor van haar gewend waren. Dat betekent overigens niet dat Eefje de gitaren nu helemaal in de ban heeft gedaan. Het nummer Bitterzoet begint weer met zo'n typisch gitaarloopje, dat je de volle vier minuten blijft achtervolgen. In die zin is het titelnummer toch weer klassiek Eefje, als vanouds. (Choconas)

De donkere stem van Sivert Høyem komt hier echt goed tot z'n recht. Doet een beetje denken aan een vroege The National. Doorsnee drumwerk, geen spectaculair gitaarwerk en zeker geen aparte stem, maar alles bij elkaar krijg je een wonderschoon nummer. Ik geloof voor het eerst dat ik echt intensief geniet van Madrugada. (chevy93)

Tamer Animals is een prachtplaat en Tamer Animals is een nog mooier nummer inderdaad. Overal lees ik vergelijkingen met andere (folk-)rock groepen, bij dit nummer springt de vergelijking met The National er toch wel uit. De rijke instrumentatie en de zware melancholische stem op gedragen muziek: het is erg mooi. (west)

Toch liever een goed geschreven en pakkende popsong dan een oeverloos lang nummer. The Triffids geven hier aan hoe een popsong moet klinken, melodieus waarbij de zang en arrangementen in dienst van de song en sfeer staan. (LucM)

Dat uitgerekend glijmiddel Sting dan toch verantwoordelijk blijkt voor één van de mooiste liedjes ooit. Dit is wat mij betreft on par met The Day Before You Came van Abba. Zó vanzelfsprekend, zó mooi. (dix)

Na LES duurde het lang voor er een opvolger kwam. Dat was ook een beetje een mixed bag, maar deze leadsingle staat als een huis. Eigenlijk nog steeds geen idee waar het over gaat, maar het klinkt zeer krachtig en overtuigend!
Luigi zegt: Haar laatste album is een beetje een mixed bag, hij draait hem nog maar erg weinig. Sowieso tijd voor een nieuwe. Als hij er al een paar songs van draait is het zeker deze met stip. Lekker psychedelisch knallen, deze kakafonie verveelt nooit. Heerlijk! (johan de witt / luigifort)

Bjorn Ulvaeus schrijft zijn verdriet van zich af over de scheiding met bandgenoot Agnetha Fältskog. The Winner Takes It All beschrijft de situatie waarin iemand tegen zijn zin in moet scheiden en zich vast wil blijven klampen aan het huwelijk. Het leverde voor Agnetha de gekke situatie op dat zij over haar eigen scheiding moest zingen. Ulvaeus voelde zich daar niet schuldig over, omdat de tekst volgens hem voor 90% fictie is. Hoewel The Winner Takes It All een absolute ABBA-klassieker is, staat het nummer dit jaar pas voor het eerst in de lijst. (forzautregivo)

The Antlers leveren met Palace misschien wel hun meest grootste en meeslepende nummer uit hun toch al vrij rijke oeuvre. Alleen al op grond van het wonderschone intro zou dit overrompelende meesterwerk altijd mijn punten verdienen. De opbouw is werkelijk fenomenaal en bezorgt me voortdurend koude rillingen. Palace start heel rustig met zachte drums, waarna zich na een halve minuut een hemelse pianootje bijvoegt. Een kleine minuut later komt er ondersteuning in de vorm van warme trompetklanken en nog iets later volgen de ijzingwekkende vocalen van Peter Silberman. Zijn intieme en breekbare falset is een stem om van tot tranen toe geroerd te raken, zeker als je de prachtige hoopvolle songtekst intussen ook hebt kunnen doorgronden. (Gretz)

In de jaren '60 leek soms alle jonge muziek uit de Angelsaksische landen te komen. In België had je enkele one-hit groepen die meesurfden op het succes van The Beatles, The Rolling Stones, The Doors, Jimi Hendrix, Pink Floyd, The Animals en zoveel anderen. Frankrijk had een eigen antwoord hierop met misschien wel de voorlopers van de hipsters. Jonge muziek met een sneufje jazz zodat het heel stijlvol klonk. Serge Gainsbourg bvb. Maar vooral de geweldige Françoise Hardy. Speelse tijdloze muziek. Ligt wat in de lijn van de eveneens Franse Alain Romans die ik op nr 98 heb staan. Ook hier neemt Hardy mij sneller mee naar een tijd waar ik bij wou zijn. Vergeet Bardot, dit is het echte symbool van de Franse jaren '60 voor mij! (Film Pegasus)

Alles wat van Curtis en Superfly af komt is heerlijk. De drive van dit nummer is perfect en de zwoele stem van Curtis Mayfield draagt het nummer op een zeer afwisselende en fraaie manier. Ik krijg gelijk weer zin om Superfly op te zetten. (jeroentjuhh)

Culthit en een van de beste hiphopnummers van de afgelopen jaren. De eerste keren wist ik niet wat ik er mee moest, maar door de clip bleef ik het nummer luisteren (kijk vooral de clip dus). Maar doordat ik bleef luisteren gingen me de hele vette punchlines me opvallen. Er zitten er teveel gave in om op te noemen. De beat is perfect, kneiterhard en ideaal voor de aggressieve stijl van rappen van Tyler, the Creator. Tweede verse vind ik het gaafst, hij bouwt de verse geweldig op om tot een climax te komen bij z'n line over B.O.B. om daarna weer rustig te eindigen. (Snoeperd)

Het slotakkoord is aan de Tröckener Kecks. En dat begint met een nummer van hun laatste album. En nu is dat album sowieso een hoogtepunt in de Nederlandse muziekgeschiedenis, maar vigil, EttaJamesBrown, Bonk en Marco dB stellen gezamenlijk vast aan de bar in de voorbespreking dat daarvan Niemand Thuis ook nog misschien wel het beste Nederlandstalige nummer is, zeker ook qua tekst, wat er ooit gemaakt is. Dat u het even weet. En dan wordt dit nummer gespeeld met dezelfde passie waar de Kecks al hun nummers mee spelen. En op dat moment kijken de heren elkaar aan met her en der een traantje in hun ooghoek en zeggen tegelijkertijd: 'Niets misschien, beslist!'

Vergetelheid huist
Waar de lichten gaan doven
De donkere zijde van het jaar
Een hond jankt in de verte
De soundtrack van de nacht
wie het hoort, neuriet onontkoombaar mee
Niemand wil het horen
Deze waarheid waar niemand nog op wacht (Bonk)

In 1976 bracht de Schotse singer-songwriter Al Stewart het door Alan Parsons geproduceerde succesalbum "Year of the cat" uit. Op dit album staat niet alleen het fraaie titelnummer, dat een grote hit werd, maar ook het al even melodieuze "On the border". Verhalend over de Baskische afscheidingsbeweging in Spanje en de crisis in de voormalige Afrikaanse republiek Rhodesië (thans Zimbabwe), is het sterk politiek geladen. Maar er is ook veel ruimte voor nostalgie en melancholie, getuige deze prachtige dichtregels: In the village where I grew up / Nothing seems the same / Still you never see the change from day to day / And no-one notices the customs slip away. Dit is Al Stewart op z'n best! (Choconas)

In het begin wist ik niet goed wat ik met de in eerste instantie kale sound moest aanvangen. Na een aantal weken kwam dit nummer langzaam weer aan de oppervlakte bovendrijven en besloot ik mij nog eens vast te bijten in deze plaat en al snel hypnotiseerde dit nummer mij hevig. Dit nummer bekruipt je onderhuids, houdt je in de houdgreep om niet meer los te laten. Langzaam gedrogeerd worden, was nog nooit zo fijn! Typisch zo `n subtiel, ingetogen nummer zonder de nodige bombast waarbij iedere luisterbeurt als een eerste luisterbeurt aan blijft voelen en er tegelijkertijd nog zoveel moois aan te ontdekken valt! (Dance Lover)

Aangeven wat mijn favoriete nummer ooit is is onmogelijk. Toch denk ik dat als het dan toch echt moet ik waarschijnlijk zal zeggen: Thru the Eyes of Ruby.
Een goddelijk Pumpkins nummer dat alles wat deze band zo goed maakt in zich weet te verenigen: de opbouw, de snijdende zang. Episch in alle opzichten.
Een nummer dat in de loop der jaren aan geen enkele kracht heeft ingeboet. Herinneringen, tijdsgeest... bij dit nummer valt dat allemaal weg. Deze toen 25-jarige liefhebber ging indertijd helemaal loos maar doet dat nu nog steeds op deze muzikale tour de force.
Laten we maar zeggen dat ik dit het beste nummer uit de hele ladder vind. (aERodynamIC)

Vol gas vervolgen we met een artiest die voor het laatst mijn hart heeft gestolen. De keuze welke festivals ik mee zou pakken dit jaar was snel gemaakt, na het zien van de line-up van Down The Rabbit Hole. De kennismaking met haar muziek was via de singles van Dirty Computer, die ik in het begin eigenlijk maar zo-zo vond. Opeens was de klik daar en ik kan ik niet meer om haar heen.

Het optreden op DTRH was werkelijk perfect: compleet ingestudeerd, maar i luv it. Cold War werd helaas niet gespeeld, ook al had 'ie er perfect tussen gepast. Blijkt dat het een vrij persoonlijk nummer is voor Monáe: in deze song komt heel erg naar voren hoe lastig zij het vindt om in een wereld te leven als een ""zwarte"" vrouw.

Desondanks is deze track is een ware energiebom en de manier waarop Monáe zingt is ontzettend euforisch doch krachtvol, het doet mij altijd opveren. (jordidj1)

Ik wil niet lullig doen over 808 State, maar na een briljant begin van hun carrière verzandden ze al in de jaren '90 in wat flauwe, hopeloos gedateerde, ambienthouse. Het origineel van In Yer Face zit voor mij ook in die categorie, ik hoor er eigenlijk heel weinig in. Des te knapper dat de mannen van Bicep er wel iets in hoorden en het origineel oppoetsen van prul tot pronkstuk. De hoofdmelodie zit ook in het origineel, maar waar ie me daar nauwelijks iets doet, komt ie hier uit helemaal uit de verf. Zwanger van geluk als dan uiteindelijk na een fijne opbouw die beat erin komt. De sound van Bicep grijpt erg terug naar de 90s (ze hebben ook een fijne bootleg mix van Dominica's Gotta Let You Go) en waarschijnlijk is dat de reden dat dit mij zo goed bevalt. Maar goed is hier nog een eufemisme, want ik weet nog wel dat ik deze voor het eerst hoorde en ik de rest van de avond niets anders meer gedraaid heb. Een plaat om dansvloeren met te verscheuren. In Yer Face indeed. (herman)

In korte tijd heb ik kennis gemaakt met de twee albums van de getalenteerde broer en zus Stone. Beide albums staan bomvol prachtige pop/rock/folk-achtige liedjes. Big Jet Plane is een single van Down the Way en daarmee wellicht een van de bekendste nummers. Het kenmerkt zich door een mooie opbouw via een kabbelend gitaarritme en een mooie vioolgeluid erachter naar een climax van een vol bandgeluid inclusief drums en gitaar. Met hiertussendoor het kenmerkende gelaten stemgeluid van Angus. Prachtig! (Sunderland)

Een opvallend weetje aangaande de gehele top 5: alle video's zijn geregisseerd door de gevierd regisseur Michel Gondry. Destijds was hij nog een opkomende regisseur, maar Björk was eigenlijk de eerste grote artiest waarvoor hij een clip regisseerde. Wat de muziek betreft: Isobel vormt een trilogie met Human Behaviour en Bachelorette en gaat over een meisje dat wordt geboren in een bos en als roeping heeft een gevoel van instinct te verspreiden onder de rationele mensen in de stad. (herman)

Wat moet het toch een geweldige gewaarwording geweest zijn. Je koopt een debuutplaat van een zanger genaamd Townes van Zandt. Je bent wat afwachtend over wat er gaat komen en dan hoor je als eerste dit prachtige For the Sake of the Song. Dan moet je toch een gevoel gehad hebben als: Wat kan muziek toch mooi zijn.
Zo verging het mij in ieder geval wel, toen ik enkele maanden geleden voor het eerst echt Townes van Zandt ontdekte. Wat dat betreft kun je dat dus ook blijkbaar bijna 50 jaar later ook nog hebben. En alles staat ook in het belang van het liedje. Voor mooie muziek is niet altijd heel veel nodig. Een gitaar, een prachtige warme, doorleefde stem, die je meeneemt het verhaal in.
De versie op zijn naamloze album is eigenlijk nog wat mooier (want soberder) dan die op het debuutalbum. (Bonk)

Garbage, de bandnaam voorspelt al niet veel goeds. Het valt echter alleszins mee, een lekker baslijntje, een zwoele, ietwat sexy (qua stem dan, geen idee hoe ze eruit ziet), zangeres en het rockt lekker. De zang werkt perfect om me te verleiden, en me het nummer in te trekken, ze brengt daar spanning mee in het nummer. Heel leuk hoe er tijdens het gitaargeweld ook ineens een soort schattig piano-melodietje doorheen komt. Een fantastisch rocknummer, dat helemaal gemaakt wordt door de geweldige zang. (Arrie)

Torn is één van mijn voornaamste guilty pleasures. Een fantastische popparel met een leuke outro, waarbij je niet anders kunt dan hierin meegezogen worden en het uit volle borst mee te zingen.  (dumb_helicopter)

Ken je dat cliché van die hardrockband die met de eerste de beste ballad die ze maakt meteen een hit scoort? Queensrÿche is zo'n band. Begonnen als hardrockers en inmiddels geëvolueerd tot een progressieve metalband weten ze met Silent Lucidity ineens een groot (mainstream) publiek te bereiken. Dit nummer is ook onder de echte fans een grote favoriet. Zanger Geoff Tate klinkt klagerig als altijd en dat past perfect in een emotioneel nummers als dit. Het akoestische intro, de toegevoegde violen en de trage gitaarsolo sluiten daar goed bij aan. Silent Lucidity is op bijna alle vlakken een atypische Queensrÿchesong, maar dat maakt het nummer er niet minder mooi op. Silent Lucidity is een magnum opus om trots op te zijn. (stoepkrijt)