Hebben we ze weer. Ze staan toch best vaak in de lijst, zeker voor een band die niet zo heel bekend is buiten de wavekringen (en helemaal Script of the Bridge buiten beschouwing gelaten). Nevertheless is het weer een prima waveklassieker met dromerige synths op de achtergrond, hypnotiserend drumwerk en ook het gitaarspel is mooi verwerkt. (chevy93)

Toen ik dit nummer voor het eerst op de radio hoorde maakte het diepe indruk. Het klonk zo wanhopig maar wel op een mooie manier. Het album waar dit nummer op stond was al net zo fraai. Ik woonde destijds in Tilburg en Songs Ohia zou daar een optreden geven in de kleine zaal van 013. Kaartjes gekocht, maar helaas werd het optreden afgelast. Daarna vergat ik de band min of meer, totdat ik Jason Molina een mooi solo optreden zag geven op het Crossing Border Festival. Toch was dat voor mij nog steeds geen reden om meer muziek van hem te gaan zoeken. Pas de laatste jaren heb ik mij echt verdiept in het werk van Jason (ook dankzij MuMe). Had ik veel eerder moeten doen. Hij heeft naast indrukwekkende desolate ballads ook prachtige bijna Crazy Horse achtige rockers gemaakt. Tragisch dat hij een paar geleden uiteindelijk toch aan zijn alcoholverslaving ten onder is gegaan. De zoveelste artiest (en helaas ook niet de laatste) uit deze lijst die veel te jong is overleden. (motel matches)

Oh, wat is dit nummer prachtig! Eerst dat breekbare begin met die door merg en been gaande viool, en dan komt die uitbarsting en dan heb je nog dat geweldige meeschreeuwstukje op het einde. Voor deze jongen is dit zonder twijfel hét meesterwerk van Pearl Jam. Ja, dat las je goed, zelfs Black kan niet op tegen dit nummer in mijn ogen. (ArthurDZ)

Net zoals zijn vorige een mooi en dromerig popnummer, alleen loopt deze uit op een echte rockclimax. Een hele mooie trouwens, ook omdat hij niet echt verwacht is. Enigszins jammer van die bliepjes die het hele nummer een beetje verstoren, maar toch een nummer dat me nog wat nieuwsgieriger maakt naar deze band, (hoi123)

Ik ben nog altijd een fervent FIFA-speler. Een spel die je het grootste geluk kan geven, maar ook een spel waarbij de spullen door de huiskamer kunnen vliegen. Waar FIFA daarnaast ook goed voor is, is een fijne muziekplaylist. Het was dan ook dat ik door FIFA 2010 Caribou ontdekte. Odessa stond destijds in die playlist. Dat nummer kon ik inmiddels dromen na een jaar lang FIFA spelen. Het was ook ergens dat jaar dat ik naar een concert van Radiohead ging in de Ziggo Dome. En de band in het voorprogramma kende ik toch echt ergens van en je raadt het al: Dat was Caribou.
En dat voorprogramma was zo goed dat Radiohead nog moeite moest doen om dat te overtreffen. Vooral dit nummer, Sun, werd live briljant uitgevoerd. Sun is een erg fijn nummer met een prachtige melodie (waar Caribou sowieso wel in uitblinkt) en een geweldige voicesample. Waar de studioversie al heerlijk ontspoort werd dit live nog een stapje verder gedaan. Een van de vele pareltjes die het album Swim te bieden heeft. (Snoeperd)

Nadat Funkadelic van label was geswitcht naar Warner Brothers werd de toon iets toegankelijker. De sound begon meer toe te kruipen naar die van Parliament en niet zonder effect. One Nation werd de grootste hit van de band en hun bekendste nummer. De gitaar ging meer naar de achtergrond en de party-feel voorop. (Marco dB)

Was mij eerst bekend in de psychedelic soul versie van Rotary Connection, maar met piano en geschift fluit-achtig dingetje is deze net wat subtieler, erg leuke sound! (kemm)

Het debuutalbum van Zjef Vanuytsel (Zotte Morgen uit 1970) zou wel eens het allerbeste kleinkunstalbum kunnen zijn dat ooit in België gemaakt is. Prachtig gearrangeerd en hier en daar met een jazz sausje overgoten. De teksten zijn bijzonder sterk en komen in de buurt van wat Lennaert Nijgh in het Nederlands voor mekaar kreeg. De Zotte Morgen zelf is daar een prachtig bewijs van en heeft met het daarin overvloeiende Houten Kop een prachtige pendant. Eens je van het album geproefd hebt, is er geen weg terug. (dazzler)

Een ode aan vader die zich krom werkte om brood op de plank te krijgen.
New wave met een reggae beat, maar minder gebeten dan het geluid van The Police.
De liedjes van Fischer-Z waren minstens zo clever, de zanglijnen zelfs beter, maar toch
kende de groep nooit top 20 succes in de UK. In de Benelux wel op handen gedragen. (dazzler)

Vuigheid ten top wat een heerlijk smerig, ranzig, waanzinnig geil nummer is dit. I wanna be your dog is geniaal maar dit is beter. Onderhuids is dit het verlangen mijn hemel wat is dit nummer zalig. Ik zeg fuck de knuffelrock dit is krikrock. Beste Stooges nummer wat mij betreft. Verder niet te veel over lullen gewoon luisteren en voelen. (vleertje)

Ik gaf al aan dat ik geen tekstenman ben maar Kate weet ze met zoveel urgentie te spitten dat ik wel móet luisteren. Allereerst vallen korte stukjes op als “massacres, massacres, massacres, new shoes”, wat in zijn simpliciteit zoveel krachtig heeft. We zijn even van slag door alle bloedbaden in de wereld om vervolgens weer online te gaan shoppen voor nieuwe schoenen. En hoe vaker je luistert, hoe meer de volledige tekst tot me ging doordringen. En de fantastische beat en haar delivery weten de maatschappijkritiek perfect over te brengen. (Arrie)

Een levende legende; anders kan ik Ennio Morricone bijna niet omschrijven. In Februari 2016 staat de man op 86-jarige leeftijd nog in het Ziggo Dome. Gedurende enkele decennia heeft hij voor meer dan 500 films en tv-series de muziek geschreven. Zijn absolute piek lag aan het einde van de jaren zestig, toen hij de filmmuziek componeerde van dé twee grote westerns: Once Upon a Time in the West en the Good, the Bad and the Ugly. The Ecstacy of Gold is het weergaloze slotstuk van die tweede film. Het welbekende theme van de film was voor de lijst wellicht de meer vanzelfsprekende keuze geweest. Ik ga echter met stip voor de finale, voornamelijk omdat ik de bijbehorende scene daarbij in mijn gedachten houdt. Muziek en film komen hier op fenomenale wijze samen, maar losstaand vind ik the Ecstacy of Gold ook het beste nummer van de soundtrack. Een aanrader is om het nummer met de beelden erbij te kijken, zeker als je een beetje van het westerngenre kunt genieten. (tbouwh)

Toen ik klaar was om op de hypetrein te springen was-ie al lang en breed voorbij, maar ook ik ben inmiddels om als het om clipping. gaat, en dan met name dit ene nummer vind ik zo godsgruwelijk goed. Hoe dit nummer spanning opbouwt is echt niet normaal. Het begint met dat pianootje en gaandeweg wordt de instrumentatie steeds rijker. Daveed Diggs (hoe goed is hij ook als acteur in het indrukwekkende Blindspotting) voert al rappend het tempo steeds meer op en en zo hebben we een van de meest meeslepende hiphoptracks van de afgelopen jaren te pakken.

Echt zo'n nummer waarbij instrumentatie, flow en tekst perfect op elkaar inspelen en perfect in elkaar passen. Na het beluisteren ben je er net als clipping. zeker van: nergens kun je je veilig wanen. Om iedere hoek, achter iedere boom of struik loert het gevaar. Echt, ik heb ze zelden zo onheilspellend gehoord.

Dit is er zo eentje die ik niet maar een keer kan horen. Als ik 'm hoor, moet-ie meteen minimaal tien keer achter elkaar, en iedere keer weer zit ik op het puntje van mijn stoel, ook al ken ik na tientallen keren iedere vierkante millimeter van het nummer. Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd wat uit de hip-hop ben (een paar jaar terug had er nog veel meer uit dit genre in mijn top100 gestaan), maar door een nummer als dit word ik bijna weer instant fangirl. (madmadder)

Moment: Nog bevredigender dan Diggs' hypersnelle raps in de laatste minuut is de kracht waarmee ze weer uiteenvallen op 3:53 (3:42 in de Youtubeversie).

Vreemd genoeg is Blood of the Fang uitgebracht in een jaar waarin het relatief rustig was op het gebied van Amerikaans politiegeweld, terwijl het wat mij betreft één van de meest indringende nummers met betrekking tot dit onderwerp is. Dit is niet in het minst vanwege de tekst, die op zijn minst militant te noemen is (“There finna be blood/and much of it blue” ). Ik vergeef het ze – sterker nog, word er enthousiast van – puur vanwege de horrorcore-achtergrond van de mannen, maar ik vraag me wel eens af waarom er niet meer controverse over is gekomen. Het maakt in ieder geval de kernboodschap die Daveed Diggs zo zeldzaam geëmotioneerd de luisteraar voorhoudt wel duidelijk, namelijk dat je met kumbajah-activisme nergens komt bij gewelddadige onderdrukking. De sinisterheid van de situatie wordt versterkt door twee factoren, te weten de beat en de algehele muzikale opbouw. Eerstgenoemde is een kunstwerk op zich, waarin Somalische vrouwenkoren, windgongen en ijzingwekkend industrieel gekrijs worden vermengd met diep brommende bassen die naarmate het nummer vordert steeds intenser worden. Dat brengt ons op het tweede punt: de manier waarop Blood of the Fang zich ontvouwt is niets minder dan legendarisch. De dichtheid in het ritme van Diggs’ raps neemt na ieder refrein steeds meer toe, en zo ook de grauw in zijn stem. Op deze manier krijgen we in de laatste minuut een verse waarvan je je serieus afvraagt of de beste man een extra paar longen heeft, maar ook één die een uitzonderlijke oerkracht in me opwekt, zeker in combinatie met het ronkende mechanische geweld waar het overheen gelegd wordt. Als er één nummer in deze lijst is waar ik zin in krijg om dingen van in de fik te steken, moet het wel Blood of the Fang zijn. (hoi123)

De zoveelste onweerstaanbare popsong van het album Rumours, deze keer van de hand van Christine McVie, de toetsenist van de band. Geschreven voor een geluidstechnicus van het album, waar ze een relatie mee had na haar scheiding met John Mcvie, de bassist van de band. Ik geef toe, de ontstaansgeschiedenis van dit nummer klinkt een beetje als een plotpunt uit The Bold & The Beautiful, maar een mooi nummer is het wel. (ArthurDZ)

Even aanstekelijke als nerveuze popsong met gedoseerde kitsch, het lijkt de brug te leggen tussen glamrock en latere new wave. (LucM)

Heerlijk hoe Black Francis dit nummer aan elkaar praat met heerlijke nonsens over een Japanner die er met zijn vriendin vandoor gaat, en aanranders. Het is vooral zijn prestatie die ervoor zorgt dat dit nummer zo super is! (ArthurDZ)

The Chemical Brothers zijn één van mijn favoriete jaren '90 dance-acts, en ik ben sowieso een liefhebber van jaren '90 dance. Dit is ook een fantastisch nummer. Tja, wat zal ik erover zeggen... klassieker? Ook hun grootste hit volgens mij. Het is typisch zo'n meeschreeuwrefrein, en samen met de muziek is het allemaal erg "uplifting", en hoewel het misschien op het eerste gehoor wat eentonig lijkt, gebeurt er genoeg in de muziek om te blijven boeien. Daarbij is dance vaak eentonig, wat niet erg is, want het is tenslotte ontzettend dansbaar. Dit is muziek die zowel thuis als in de clubs werkt. Hey girls! Hey boys! Superstar DJ's! Here we go! (Arrie)

Eén van de mooiste slaapliedjes ooit geschreven. Zoals bij meerdere nummers van Roy Orbison heeft het een unieke structuur en komt er totaal geen herhaling voor in het nummer. Daarnaast zingt de Big 'O' hier een bereik van twee octaven, wat ook uniek is voor een popsong. Een unieke parel die verdient in onze top 2000 staat. (Kees-Jan)

Rusty Nails is een buitencategorie kippenvelnummer. Er zit een soort combinatie van euforie en melancholie en diepgang in het nummer dat amper te bevatten is. (NicolasJaar)

Het Turks-Nederlandse Altin Gün - waaraan ik vaak gekscherend refereer als mijn favoriete Turkse bruiloftband - maakt synthdisco, gebaseerd op de Anatolische rock/funk uit de jaren '70. In 2018 leerde ik ze kennen met het al fijne Goca Dünya, maar in 2019 scoorde ze pas echt een hit bij mij met Süpürgesi Yoncadan. Dit nummer staat voor mij gewoon garant voor vrolijkheid en dansen. Een erg mooie binnenkomer in de Ladder, als ik mij niet vergis het eerste Turkse nummer ooit! (Titmeister)

Magazine was een van de vroegere wave-bands. Ze worden soms vergeleken met The Cure. Het nummer heeft een goede drumbeat. Daar worden soms van die heerlijke gitaarstukjes door heen gemixt. Soms is het een gierende gitaar, en soms komt er even een klein gitaarstukje doorheen. De instrumentatie is dik in orde. De zang is al even interessant. Het is ontzettend leuk gezongen. Vooral dit zinnetje: I will drug you and fuck you, geweldig hoe hij dat uitspreekt. (Snoeperd)

Motorpsycho beseft dat veel spanning wordt gecreëerd door het anticiperen van een climax. Langzaam de duimschroeven aandraaien totdat de spanning welhaast ondragelijk wordt. De onverbiddelijke voortgang van dit nummer is ten dele op het conto van de zanger te schrijven. Fragiele, gevoelige zang ontaardt namelijk in een oerkreet. Wat heeft dit nummer een impact...ongelofelijk! Alsof je een carcrash overleeft en zo weer in de volgende botsauto wil plaatsnemen. (Misterfool)

En dan krijgen we eindelijk weer eens een topper. ABBA is ook zo'n constante band, alleen dan vooral kijkend naar de singles. Eagle vind ik veruit hun beste nummer en is ook het enige nummer dat in mijn top 250 staat. Prachtige muziek en als een warme deken sluit hun muziek zich om je heen. Heerlijk! (chevy93)

Als we het over danceklassiekers hebben, dan kom je toch al snel uit bij Plastic Dreams. Gerechtigheid dat deze absolute topper van eigen bodem eindelijk in de Ladder staat! Ruim 10 minuten lang genieten van vol hedonistisch dansgenot. Dat het niet alleen dansgenot hoeft te zijn, blijkt wel uit het feit dat dit het meest gedraaide nummer in pornofilms is. Dat terzijde, is dit gewoon een topnummer. Maar dat had ik al gezegd, geloof ik? (Titmeister)

Dan komen we bij een plots overleden zangeres. Amy Winehouse, we wisten dat ze een bewogen leven leefde, maar nu al dood. Nee, dat had ik en niemand verwacht. Zij had mij nog jaren lang moeten voeden met fantastische albums en nummers. En dat kan nu niet meer, op een enkel postuumalbumpje na misschien. Eeuwig zonde, want Amy Winehouse had dé ideale combinatie van talenten. Een originele, prachtige doorrookte stem, het talent om prachtige liedjes te schrijven, en het derde, het vermogen om topteksten te schrijven. Beter kan je het niet hebben toch? Op dit nummer komen deze aspecten allemaal aan de orde.
Allereerst het nummer zelf, goed geschreven, sfeervol en een refrein dat je kop niet uit te krijgen is. Het nummer zou veel minder zijn geweest als het door een ander was gezongen als Amy. Amy's stem geeft iets extra's aan het nummer. Iets wat niet veel zangeressen kan. Zij zingt loepzuiver door het nummer heen met haar aparte stem terwijl wij het stuk voor stuk alleen maar vals kunnen meezingen. Ten derde de tekst, die eigenwijs maar zeker mooi is. Ik dacht dat Arrie het zei: Had ze maar Yes, Yes, Yes gezongen. (Snoeperd)

Hip-hop is niet iets waar ik me nou heel erg in verdiept heb. Als ik er al iets leuk in vind dan is het meestal de meer mellow variant, zeg maar De La Soul, A Tribe Called Quest en dat hitje van Luniz destijds. Nu had ik hier op de site wel af en toe berichten gelezen over Run The Jewels en hoe goed die wel niet waren, maar dat nam ik dan maar voor kennisgeving aan.

Nu wil het geval dat ik eind vorig jaar eens een keer aan een popquiz in Q Factory meedeed met het team van Arrie, Lukas, tomatosz en rock-rick. We wonnen en mochten concertkaartjes voor in de Q Factory uitkiezen. Door een slinkse misleidende aanprijzing gingen we voor Go Go Berlin. Nog nooit van gehoord, dus later nog eens op YouTube opgezocht. Niet heel bijzonder was het, maar bij gerelateerde video's stonden er een paar van Run The Jewels.

Dat bevreemdde me nogal, want dat leek me nu niet bepaald hetzelfde soort muziek. Toch maar eens luisteren. Nee, dit was bepaald niet de mainstream pop/rock van Go Go Berlin. Maar eigenlijk wel erg goed! Geen idee waarom dit mij nu opeens zo aansprak, maar toen ik een tijdje later in Londen in de Rough Trade stond rond te neuzen, zag ik RTJ2 in de bak liggen en besloot hem ter plekke te kopen.

Geen spijt van gehad. Prima album en laatst nog eens een punt mee gescoord tijdens een popquiz, al kon ik de titel even niet oplepelen. De enige titel die ik namelijk steeds herken is Angel Duster (en die was het niet). Op het toch al goede album steekt deze afsluiter er nog een tikkie bovenuit. Ik kan hier wel allerlei technische verhalen over beats en flow op gaan hangen, maar ik heb er dus geen verstand van. Ik vind dit gewoon goed.

Go Go Berlin heb ik uiteindelijk niet meer gezien. (remcodulac)

Weinig fijner dan pakkende popmuziek gemaakt door slimme, creatieve mensen. Pet Shop Boys bijvoorbeeld. Rent was niet zo'n grote hit als de meeste singles uit die tijd. Maar het wat introspectievere liedje over een afhankelijkheidsrelatie staat nog steeds recht overeind als een van hun allerfijnste nummers.  (starbright boy)

Nu is AC/DC aan de beurt. Hoe meesterlijk was dit nummer ook alweer? De vraag wordt beantwoord als de riff het begin aankondigt. Die riff is belachelijk goed. Daarna komt er een moddervette intro. Dat Thunder stukje is verschrikkelijk lekker. Brian Johnson zingt de longen uit zijn lijf met zijn snijdende vocalen. Dan volgt een 24 karaats-refrein. Dit is hoog niveau, wat symbool staat voor AC/DC. (Snoeperd)

Paradise Circus met Hope Sandoval van Mazzy Star is al een tijd te zien op het net d.m.v. een clip waarin ex-pornoster Georgina Spelvin optreedt met beelden uit haar film The Devil in Miss Jones. Een clip die niet geschikt is voor de preutse medemens zullen we maar zeggen. Het zou haast de aandacht afleiden van dit nummer zelf dat zo schitterend wordt gezongen door Sandoval die hier bij Mazzy Star al in opviel uiteraard. Qua sfeer doet het nummer me denken aan het werk op 100th Window en wonder boven wonder vind ik dit dus echt een heel mooi nummer. (aERodynamIC)