Tja, op toch al dé ontdekkingen van dit jaar van mij (zie top-10) is dit dan weer één van de hoogtepunten: het is gewoon ongelooflijk hoe Peter Silberman zelfs met zo'n iele falsetto zo'n wanhopig gevoel over kan brengen. Muzikaal poepeenvoudig (volgens mij zitten er maar twee akkoorden in het hele nummer), tekstueel echt geniaal (emotioneler ga je niet krijgen geloof ik zo) en qua aankleding weelderig genoeg om je bijna gelukkig te laten voelen, ondanks al die ellende die The Antlers moeiteloos uit hun mouw schudden. (hoi123)

Voor Boards Of Canada heb ik al lange tijd een zwak. Op het album Geogaddi springt het nummer 1969 er voor mij uit, vanwege de aanstekelijke (repetitieve) melodie en de sfeer. Die laatste zou ik willen omschrijven als mysterieus, niet in de laatste plaats vanwege de merkwaardige tekst. Although not a follower of [hseroK divaD] / she's a devoted Branch Davidian / 1969 in the sunshine. Verwijzingen naar David Koresh, de zelfbenoemde leider van de religieuze sekte Branch Davidians, en naar 1969, het jaar van Woodstock. Geen idee wat dat verder allemaal te betekenen heeft, maar de muziek staat in elk geval als een huis. (Choconas)

En ook de grootste metalklassiekers komen er relatief bekaaid vanaf. Is dit nou zo'n soft metalnummer of is er daadwerkelijk een deel van metal die ik goed vind? Geen overdreven grunts, maar wel opzwepend drumwerk, een heerlijke zanger en uiteraard legendarisch gitaarwerk. Maar dit zal natuurlijk wel weer één van de zachtere nummers op het album zijn, of niet soms? Geef maar geen antwoord, ik ga me laten verrassen. (chevy93)

Deze band heeft nooit het verdiende grote succes behaald. Wat mij betreft één van de beste jaren '80-bands die new wave weet te koppelen aan catchy Beatles-achtige popsongs. Dit blijft een frisse popsong met zeer sterk refrein. (LucM)

"I wanted it to be defiant, I wanted it to be angry, I wanted it to be very rhythmic. I thought right away of Public Enemy, zo beschreef Spike Lee achteraf zijn denkproces toen hij zocht naar een soundtrack voor zijn film Do the Right Thing. En deze bijvoeglijke naamwoorden vatten inderdaad de kern van Public Enemy goed samen: ook Fight the Power is grondig politiek en uitdagend tegenover de status quo. Raciale kleurenblindheid, het gebrek aan zwarte representatie en Elvis Presley worden allemaal uitgespuugd in dit nummer, met zijn tegelijkertijd opzwepende als ongemakkelijke beat." (hoi123)

Het side-project van Alex Turner, frontman van de Arctic Monkeys, toont eens te meer aan wat een begenadigd songschrijver hij is. Ook al krijgt hij op dit album ook hulp van Miles Kane, die op zijn soloalbums ook wel heeft aangetoond wat te kunnen. Al komen zijn albums niet ook maar enigszins in de buurt van de Arctic Monkeys. De muziek van de Last Shadow Puppets ademt jaren '60. Die sfeer is heel leuk neergezet, het lijkt net of de jaren '60 in een nieuw jasje zijn gestoken, waarin alles net iets frisser klinkt. Dit nummer is het grote hoogtepunt van het album. Over de fluwelen melodie spuwt Alex Turner de mooiste rijmelarij. Pure poëzie dit nummer, de klanken van Alex Turner lijken zijn mond uit te glijden, zo soepel klinkt dit nummer. (Snoeperd)

Bij Muse heb ik de afgelopen tijd een soort oncontroleerbare tik gekregen om enorm mee te bewegen bij hun muziek. De pathos van Bellamy, zijn onnavolgbare gitaarspel en uiteraard de weergaloze baslijnen van Christopher Wolstenholme. Ik hou van de apocalyptische approach van Absolution. More bombast please! (chevy93)

Eén van de beste rock'n roll-nummers begin jaren '60 dankzij de unieke rauwe zang van Del Shannon, dat orgeltje en natuurlijk de ijzersterke melodie, ook vaak gecoverd. (LucM)

Een tijdje geleden ontdekte ik dit nummer. Het is hemels. Ongelooflijk dat deze er voorheen niet instond, hopelijk knalt hij volgend jaar de top 1000 in.
Het nummer is dromerig. Dat komt door de prachtige instrumentatie, die lekker licht is, het is ongelooflijk. De zang is van buitenaardse kwaliteit. Hij heeft een hele lieflijke stem, en zingt de sterren van de hemel op dit nummer. Dit is een kippenvelnummer. (Snoeperd)

Tijdens Sziget 2013 heeft The Joy Formidable mij bewezen dat zij ook live meer dan overtuigen bij het spelen van dit bijna maniakaal eindigende nummer. Met name frontwoman Ritzy Bryan is hier de onderscheidende factor. Haar venijnige gitaarspel, het aanstekelijke begin en de explosie aan het einde maken van Whirring één van de beste rocksongs van deze eeuw dat bij iedere luisterbeurt nog meer weet te overtuigen. Voor The Joy Formidable rest de bijna onmogelijke taak om dit epos te overtreffen in de toekomst. (Co Jackso)

Net als de 'verloren zoon' kwam een berooide Beck Hansen in 1991 weer terug in L.A. Hij had daarvoor een zwervend bestaan geleid in NY nadat hij al vroegtijdig met school was gestopt. In LA bleef hij echter optreden naast zijn slecht betaalde baantjes. En om te kijken of het publiek dan wel luisterde naar zijn songs maakt hij zijn teksten extra weird. Zo ook de tekst van Loser. Tijdens de opname hiervan werd er geëxperimenteerd met rap, hiphop beats, en samples. Zo wilde Beck de rap stijl van Chuck D nadoen. En nadat Beck zijn eigen rap had teruggehoord schoot hem de legendarische tekst voor het refrein te binnen dat het nummer tot een wereldhit zou maken: 'Man, I'm the worst rapper in the world, I'm just a loser (so why don't you kill me?)' (Telamon)

Vooral zo geliefd bij mij door die heerlijke schattige melodie die door het hele nummer heen sluimert en de iconische kreet ''Dolla Dolla Bill y'all''. (Dance Lover)

Samen met The Stars of Track and Field denk ik het beste B&S-nummer dat ik ken. Nooit, zelfs niet in voorgenoemde, heeft deze band melancholiek zo subtiel verweven met zulke meezingbare melodietjes en zulke geniale teksten. Daarom ook zo toepasselijk in verschillende situaties en misschien nog wel het best in dat soort dagen waarin de titel wel heel erg herkenbaar klinkt; antidepressiva in de vorm van hemelse blazers, gruwelijk lekkere akkoorden en de onderhand vertrouwde stem van Murdoch, die ervoor zorgt dat je, hoe somber ook, altijd een stukje gelukkiger zachtjes aan het meezingen bent. (hoi123)

About a Girl is oorspronkelijk afkomstig van het debuutalbum 'Bleach' uit 1989. Nirvana opende het legendarische MTV Unplugged optreden met dit nummer, waarna het in 1994 op single verscheen. Cobain schreef het nummer nadat hij de hele dag naar het album 'Meet the Beatles' had geluisterd en schreef met zijn toenmalige vriendin Tracy Marander in zijn gedachten. Een titel had hij nog niet en toen drummer Chad Channing hem vroeg waar het nummer over ging, zei Kurt: 'About a Girl'. En de rest is geschiedenis... (Simon77)

De opener van Violator zet gelijk de toon. Als hitsige tiener kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat dit over seks gaat. And you won't have to move / You just sit still / Now let your mind do the walking / Let my body do the talking

Hoewel het, heb ik me laten vertellen, over drugs gaat. Vind ik mijn interpretatie toch een stuk leuker. Daar waar een aantal 80s-albums/-nummers toch wel erg.. 80s klinken, klinkt Violator vanaf de opener fris en fruitig. Nergens klinkt het opdringerig of zeurderig (en daar heeft Gore zeker de stem wel voor).

'Nothing more than you can touch now
That's all there is
Sorry schat, groter dan dat wordt die niet... (chevy93)

Fix You was de tweede single van het derde Coldplay album X&Y. En voor mij persoonlijk één van hun allermooiste nummers ooit. Chris Martin liet zich tijdens het schrijven inspireren door 'Megalomania' van Muse en hoewel nooit officieel bevestigd, zou Chris Martin het nummer geschreven hebben voor zijn toenmalige partner Gwyneth Paltrow na het overlijden van haar vader. Gelet op de tekst, zou dit natuurlijk heel goed kunnen. Een erg breekbaar, maar ook een krachtig nummer dat steun kan bieden in moeilijke tijden. Iets wat dit nummer ook zeker voor mij heeft gedaan, prachtig!

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone but it goes to waste
Could it be worse?

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you (Simon77)

Dit is een heerlijk euforische dancesong, afkomstig van de laatste soloplaat van Jamie xx. We horen een warm UK bass-getint nummer dat zich qua sfeer perfect leent voor het einde van de nacht. De zanglijnen zijn ingezongen door Romy Madley-Croft, waardoor Loud Places gewoon voor tweederde een song van The xx lijkt te zijn. De productie klinkt vertrouwd, maar is tegelijkertijd toch ook weer nét iets anders opgebouwd dan het veelal minimalistische werk van The xx. De fijne melodielijn van het refrein is samengesteld uit een sample van Could Heaven Ever Be Like This, een disco/funk nummer van Idris Muhammad uit 1977. De melancholische songtekst doet mij even stilstaan bij de keerzijde van de hedonistische zuip- en snuifcultuur (You're in ecstasy without me / When you come down / won't be around). (Gretz)

Altijd leuk, ontdekkingen doen op een festival. Zondagmiddag. Brak. Gat in het programma. Effe tanken? Zwemmen? Rondje lopen? Toch even het programma checken. Gefreakte spacejazz. Lekkere omschrijving. Vooruit, even verkennen. De rest is geschiedenis.
Knettergekke plaat. Volkómen terecht in de MumeLadder! (mol)

Volgens mij is het oud nieuws als ik meedeel dat dit soort muziek heel erg in mijn straatje ligt; de subtiele elektronische invloeden, de heerlijke opbouw, de ijle zang die steeds krachtiger en gepassioneerder wordt, dit heeft alleen maar verbluffend mooie elementen in zich, die de sfeer bijna tastbaar maken. Met nog een laatste speciale vermelding voor het prachtige gitaarriffje afsluiten, dan oogjes toe en achteroverleunen op deze meer dan heerlijke muziek. (hoi123)

Jeugdsentiment en de eerste band waar ik fan van was. In het tijdperk van The Police en U2 onderscheid Fischer Z zich met sterke songs met een sterke tekst. Van hun prijsalbum Red Skies over Paradise (DjFrankie)

Dit nummer is bekend geworden door de live versie waarin de zangeres zwart geschminkt optreed. Intro doet me daarbij denken aan Never Let Me Down Again van Depeche Mode. Deze IJslandse band laat weer eens zien hoeveel talent er van dat eiland komt. Folkachtige rock met veel dreiging die uit allen spelonken van het eiland omhoog borrelen. Salt is er genoeg in het water in IJsland, Mammut mag nog wat meer nummers maken. (DjFrankie)

Dit nummer van Suede start meteen met de semi-dramatische zang die ik erg mooi vind. Een echte aantrekkingsfactor tot Suede. Het is een luchtig popnummer met een wat dramatische sfeer die het nummer overkoepeld. Ik mag dit sfeertje en de compositie van het nummer wel. Suede doet wat ik gewend ben in deze top 2000, goede nummers maken. (Snoeperd)

Eerst alleen een ijzige gitaarriff, dan de kale en afstandelijke drums erbij en dan pas volgen de andere instrumenten. Zelfs het intro heeft al een sterke opbouw, om over het volledige nummer nog maar te zwijgen. Snoeihard rockgeweld en een ingetogen ballade gaan moeiteloos in elkaar over.
Citizen Erased is inmiddels alweer twaalf jaar oud en dat is te horen. Ten tijde van Origin of Symmetry waren de leden van Muse nog jonge honden. De zaten vol vuur, ze klonken venijniger dan ooit en Matthew Bellamy stelde zijn stembanden nog flink op de proef. Zijn stem piept en kraakt en zijn uithalen zitten vol emotie. Dit nummer is niet voor niets een grote publieksfavoriet. (stoepkrijt)

For Whom the Bell Tolls is afkomstig van het tweede studioalbum 'Ride the Lightning' uit 1984. Het nummer is gebaseerd op de gelijknamige roman van Ernest Hemingway uit 1940. Dat boek gaat over een jonge Amerikaanse explosievenexpert die lid wordt van de Internationale Brigade en wordt uitgezonden naar de Spaanse Burgeroorlog. Het nummer wordt gezien als een 'signature-song' van bassist Cliff Burton die het intro speelde zonder plectrum. Robert Trujillo die in 2003 Jason Newstedt verving als bassist speelt het intro ook met zijn vingers en houdt zo Cliff's werk in ere. (Simon77)

Everything Now is de leadsingle van de iets minder goed ontvangen (gelijknamige) laatste plaat van onze geliefde Canadezen. Het heeft een opvallend ABBA-esque intro en laat zich verder kenmerken door de panfluit die het gehele nummer te horen is. Voor de totstandkoming werkte de band samen met Thomas Bangalter (Daft Punk) en Steve Mackay (Pulp), die allebei een deel van de productie van Everything Now op zich namen. Het nummer is voor Arcade Fire-begrippen enorm dansbaar en klinkt tevens poppier dan we ooit gehoord hebben van onze MuMe-darling. Het groeide in de zomer van 2017 - mede door een legendarisch optreden op Best Kept Secret - zelfs uit tot hét festivalanthem van het jaar. (Gretz)

Pulp's Different Class staat al jaren op 1 in mijn top 10 hier, dus dat mijn favoriete nummer ervan heel hoog in mijn top 100 prijkt lijkt me alleen maar logisch. Door de jaren heen heb ik hier al in diverse topics mijn liefde voor het album betuigt, maar ik geloof dat dit toch wel mijn topfavoriet is. Het hoogtepuntje is voor mij het moment waarop Jarvis zingt 'I've got that taste in my mouth again', waarna je weet dat hij maar op één ding uit is.

Elke keer als ik dit nummer hoor denk ik weer even terug aan mijn kamer in het ouderlijk huis, waar ik mijn Pulp-bandje steeds vaker draaide. De motivatie daarvoor was Hannah, een Engels meisje dat ik in de zomer had ontmoet op vakantie. Ik was 17 en zij was eigenlijk het eerste meisje waar ik op af had durven stappen. Op de een of andere manier vond ik haar veel interessanter dan de meisjes in mijn directe omgeving. Ze bleek groot fan van Pulp, dus logischerwijs draaide ik het bandje dat ik daarvan had ineens veel vaker. We hielden contact: ik schreef en belde haar vanuit dezelfde kamer. In de kerstvakantie zag ik haar uiteindelijk voor het laatst, daarna verwaterde het contact. De liefde voor Pulp was inmiddels echter definitief. De daaropvolgende zomervakantie kocht ik mijn tweede Pulp-cd en vanaf dat moment ging het hard.

In het Facebook-tijdperk heb ik nieuwsgierig als ik was haar nog wel eens opgezocht, maar ik kon haar helaas niet vinden. Totdat ze mij ineens toevoegde in de periode dat Pulp een reünie aankondigde. Wat bleek: ze was inmiddels getrouwd en had dus een andere achternaam aangenomen. Ook was ze verhuisd naar Kingston-upon-Hull, de meest sexloze (zeker in het weekend) stad waar ik ooit ben geweest. Nogal een contrast met Sheffield Sex City, waar Jarvis zo vaak over zingt. Ik vond het wel een mooi contrast.

Later dat jaar zag ik Pulp live op Primavera Sound 2011 (mijn vaste festivalprik en goed voor zoveel legendarische concerten) en toen was gevoelsmatig de cirkel rond. Het beste concert dat ik ooit zag en de bevestiging dat Pulp's Different Class de ultieme klassieker van mijn tienertijd is. (herman)

Soms krijgt een nummer extra lading mee als het goed wordt gebruikt in een film. Sometimes is de soundtrack in één van de sleutelscènes van het geweldige Lost in Translation. Zelden zo'n perfecte symbiose van beeld en geluid gezien/gehoord. De beelden van een nachtelijk Tokyo passen perfect bij het dromerige Sometimes. Door het ontbreken van drums en de wollige gitaren voelt dit nummer als een warm bad, en dat is soms heel welkom. (itchy)

Zijn beste nummer vlgs mijn bescheiden mening. Heerlijke groove in dit nummer, quickstep dansen hierop en verder zwieren ver weg van het front. Ook goed daarom bij bruiloften en partijen.
Okay pakkende melodie goeie tekst lekkere piano en Elvis zingt een beetje vals dat mag hier. (DjFrankie)

We trappen af met een song die ik heb leren kennen via deze sampler Essential Chill Out (2000). Deze was toegevoegd aan een Brits muziekblad. Ik zal 'm vast gekocht hebben voor enkele artiesten die mij aanspraken, maar welke kan ik me niet meer herinneren. In ieder geval was dit mijn eerste kennismaking met Fairport Convention, maar ook met John Martyn, Nick Drake en Goldfrapp waar ik niet veel later ook albums van ben gaan kopen.

Wat ik me wel kan herinneren is dat ik vaak deze sampler draaide als ik op bed lag om te mediteren ofzo en daar is deze track oa ideaal voor. Wat een heerlijk laidback en folky sfeertje. Ik word er helemaal zen van. De beeldschone stem van Sandy Denny (helaas veel te jong overleden) draagt je lieflijk mee door de song heen. Ik krijg er een beetje een Indian Summer feel van. Ik zie zo dat mooie licht op de bladeren voor het echt herfst wordt. De zomer neemt afscheid en Sandy leidt ons zachtjes de herst in.

Maar de song is voor mij ook een metafoor voor het leven zelf. In de herfst van je leven raken misschien of even tijdelijk in herfst of winter zitten, maar je weet dat er andere en betere seizoenen zullen opduiken. Maar de zin Who Knows Where The Time Goes?"" vind ik van zichzelf al prachtig mysterieus en genoeg om in de lijst op te nemen, los van het feit dat dit natuurlijk een klassieker is (luigifort)