Dat laatste neem ik direct van je aan. Dat eerste is een kwestie van smaak

(maar: Heart of the Ages is eveneens een prima tip!)

Judas Priest – Sad Wings of Destiny (1976)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19934.300.jpg

Tot zeer kort geleden had ik nog nooit wat van Judas Priest gehoord, precies omdat veel van de bands uit die tijd me toch wat tam overkomen. Maar ja, de Black Metal Bijbel zegt dat dit een belangrijke band was, en dat is wel het soort Bijbel waar ik naar wil luisteren. Volgens het boek was het vooral het esthetische aspect (leren kleding, studs e.d.), en het feit dat er op het moment dat Judas Priest zijn eerste albums uitbracht weinig duisterder was dan dat, wat ze zo invloedrijk maakte.

Sad Wings of Destiny, het tweede album van de band en het album dat in het boek genoemd wordt, klinkt inderdaad al een tand ruiger dan die eerste albums van Black Sabbath die ik eerder besprak. Het geluid van de band leunt nog steeds op de blues rock, maar met twee gitaren die samen herrie maken, met de grensverleggende zang van Rob Halford en met de wat duisterdere teksten valt goed te begrijpen waarom dit als 'devil music' gezien werd.

Ik las zelfs dat de band een proces aan de broek kreeg nadat twee jonge mensen zelfmoord hadden gepleegd (of nouja, één van de twee zou pas drie jaar later sterven aan de complicaties van de poging die hij deed) en de families ervan overtuigd waren dat dat kwam door subliminal messages in de muziek van Judas Priest. De arme jongens waren net op het juiste pad geraakt en in God gaan geloven, en toen kwam Judas Priest roet in het eten gooien.

Na een eerste luisterbeurt vond ik dit desondanks allemaal een klein beetje aanstellerig klinken. Maar ik heb inmiddels geleerd dat ik bij heavy metal niet te snel moet opgeven. Het is een geluid dat mijlenver af staat van de extremere vormen van metal waar ik al van geproefd heb, en die ik geweldig vind, en het kost me tijd en moeite om deze soort van metal op waarde te kunnen schatten.

Ik probeer me nu als ik dit soort muziek hoor voor te stellen hoe dit zou klinken als je al die veel hardere bands die later zouden komen nog niet kende, hoe het zou zijn om in deze tijd op te groeien, met muziek die steeds iets kwaadaardiger en harder werd en hoe cool het dan geweest moest zijn om als tiener je ouders steeds wanhopiger te maken met al die verschrikkelijk harde muziek die rechtstreeks uit de hel gekomen lijkt te zijn.

Dat, en een beetje doorzettingsvermogen, blijkt wonderwel te werken. Het scheelt ook dat ik de nummers op Sad Wings of Destiny gewoon erg goed in elkaar vind steken. Om het album in te knallen met een episch nummer van bijna acht minuten lang en meteen alles uit de kast te trekken vind ik wel stoer. Echt een geweldig opgebouwd nummer waarbij het rustige en het luide in perfect evenwicht met elkaar zijn.

Dat evenwicht kenmerkt eigenlijk het hele album wel en vind ik een groot pluspunt. Er lijkt enorm goed nagedacht te zijn over iets dat voor velen destijds niet meer dan duivelse, extreme muziek was. De zang van Halford – die vaak zijn kopstem gebruikt – stond me eerst wat tegen, maar als je eenmaal King Diamond kunt waarderen is dit kinderspel. Ik zal echter nooit liefhebber worden van gitaarsolo's, die mogen van mij allemaal in een put gegooid worden. Afdekken die put en nooit meer naar om kijken.

Maar afgezien van die solo's (waar ik wel langzaamaan steeds beter doorheen kan luisteren) vind ik dit eigenlijk een belachelijk aanstekelijk album. Enkele weken terug dacht ik nog: dit is leuk om een keer gehoord te hebben, maar nooit weer. En inmiddels luister ik al bijna dagelijks vrijwillig naar Sad Wings of Destiny! Wel vooral heel veel nieuwere extreme metal blijven luisteren, anders ben ik bang dat ik een metalboomer word.

Een aantal van de nummers komt ook terug op het live-album Unleashed in the East. 'Live' tussen aanhalingstekens, want de zang van Halford zou opnieuw in de studio opgenomen worden aangezien de originele opnames niet goed waren.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik geen groot fan van live-albums ben, en dat ik überhaupt een live-ervaring in veel gevallen weinig vind toevoegen aan het studiomateriaal (voor mij is een studio-album de heilige graal), maar ik hoor zeker dat op Unleashed in the East de nummers die ik al ken nog een stukje krachtiger overkomen. Op de één of andere manier lijkt het al geweldige 'Victim of Changes' nog meer pit te hebben. En ja, ik durf wel te bekennen: ook ik zou dit nummer best wel eens live willen meemaken. Het moet allemaal niet gekker worden! Maar zal ik dit album – ondanks de geweldige uitvoeringen – nog vaak luisteren? Ik vrees van niet.

Painkiller daarentegen, een album van de band uit 1990, heeft een gigantische herspeelwaarde. Er zijn weer te veel gitaarsolo's, maar de energie doet me denken aan hardcore showtjes waarbij iedereen met zijn vuist in de lucht de teksten mee schreeuwt. Er zijn maar weinig rustpunten, met een helse vaart razen we door het geheel heen en dat is het soort kracht waar ik zeker voor te porren ben. Het klinkt bovendien allemaal zo verdomd pakkend. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar misschien ben ik een beetje verslaafd geraakt aan dit album de afgelopen dagen.

Sad Wings of Destiny vind ik oprecht goed, de hele opbouw van dat album, hoe harmonieus alles klinkt voor zo'n hard(er) album, ik kan er echt van genieten. Painkiller zie ik voor nu nog (misschien onterecht) een beetje als een guilty pleasure, maar ik kan me goed voorstellen dat ik dit in de toekomst nog zo vaak zal luisteren dat alle schroom volledig van me af zal vallen en ik ook mijn vuist in de lucht steek terwijl ik uit volle borst mee schreeuw.

P.S. Bij Judas Priest (en Black Sabbath) moet ik altijd denken aan het nummer 'Acid King' van Malibu Ken, waarop Aesop Rock rapt: “With a bevy of heavy metal records and leather bibles / More Anton LaVey than Saint Michael / More sherm in a Ford on bricks behind Midas / Fly with the pentagram pilot / Sabbath and Judas and all tunes prudent / Seems tame now, but then it was devil music”. Krankzinnig goed nummer dat heel goed een periode van steeds hardere muziek en bijbehorend gedrag vat.

Sad Wings of Destiny: 4*
Unleashed in the East: 3,5*
Painkiller: 4*

Altar of Plagues – Teethed Glory and Injury (2013)
Subgenres: Atmospheric Black Metal, Post-Metal
Tip van Don Cappuccino

https://www.musicmeter.nl/album/328748

Teethed Glory and Injury was het derde album van het Ierse Altar of Plagues en zou ook de zwanenzang blijken. Als je zo door hun drie albums heen luistert, valt het op dat met ieder album de nummers een stuk korter worden en dat het geheel steeds ondoordringbaarder wordt. Het leed dat bezongen wordt lijkt steeds groter te worden, de muzikale omlijsting steeds krankzinniger. Alsof de drie bandleden zichzelf met ieder album dieper in de depressie stortten, totdat de situatie uiteindelijk onhoudbaar werd en ze er de brui aan gaven.

Op dit derde album horen we black metal die met horten en stoten gebracht wordt. Er worden metershoge muren van geluid opgetrokken die men vervolgens met alle gemak als een kaartenhuis in elkaar laat storten. Er worden veel elektronische accenten toegevoegd, wat de muziek een industrieel karakter geeft, en die nog wat extra intensiteit toevoegen aan de toch al gitzwarte sfeer.

Misschien klinkt het op het eerste gehoor wat druk en onsamenhangend, maar de puzzelstukjes vallen met de luisterbeurt beter in elkaar, want ieder klein onderdeeltje draagt bij aan het grotere geheel, namelijk een geluid neerzetten dat zo indringend is dat je er als luisteraar ongemakkelijk van wordt en je het overgebrachte leed wel moet geloven. Dit is één van de meest ontwrichtende platen - in welk genre dan ook – die ik tot nu toe heb gehoord. Het is net zo zwaar en confronterend als de beste dark ambient, met het verschil dat hier geen enkele ademruimte gegund wordt. Zelfs de minder luide stukken knijpen je de keel af.

Als ik naar voorganger Mammal luister, en dan naar deze, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat op Mammal het deprimerende karakter een trucje is (het eerste album is dan alweer een stuk overtuigender), dat het naar en beklemmend probeert te zijn omdat dat hoort bij dit genre. Op Teethed Glory and Injury daarentegen lijkt het alsof er een grote persoonlijke tragedie ten grondslag ligt aan het geheel.

De teksten gaan veelal over een overleden zoon, wat in black metal ook altijd een religieuze connotatie kan hebben, maar hier voelen ze extreem intiem en persoonlijk aan. Bovendien worden de teksten op zo'n manier gebracht dat het je gewoon fysiek pijn doet. We horen hier iemand die echt helemaal kapot gaat aan wat hem is overkomen en die zich totaal overgeeft aan de uitzichtloosheid. Vooral bij 'Burnt Year' en het begin van 'A Remedy and a Fever' krijg ik letterlijk buikpijn van alles wat deze band in mijn gezicht gooit.

Want ook muzikaal heeft dit misselijkmakende kwaliteiten. Hoe op sommige nummers de bastonen zo heftig zijn dat mijn huis en mijn ingewanden ervan beginnen te trillen, hoe je als luisteraar nooit weet waar je aan toe bent en je telkens weer verrast wordt door de nietsontziende klappen die Altar of Plagues je geeft. Dit is er een die je op de knieën dwingt en die ervoor zorgt dat er niets anders rest dan lijdzaam alle hopeloosheid te ondergaan.

Ik snap dat het voor velen geen aanbeveling is, wat ik hier nu allemaal neerschrijf, maar ik leef voor dit soort muzikale ervaringen. Er gaat voor mij een enorme cathartische kracht uit van dit album. Je wordt totaal meegezogen naar de diepste diepten en voelt alles net zo intens als de makers, maar wanneer de laatste noten geklonken hebben voel je je gezuiverd van alle negatieve emoties die je (onbewust) bij je droeg en stap je weer monter de echte wereld in. Er gaat een helende werking uit van de confrontatie met grootse, heftige emoties.

En hoe heftiger het album, hoe groter het gevoel van zuivering. Dit is zeker één van de meest heftige luisterervaringen die ik gehad heb. En het gevoel van intensiteit verdwijnt niet naarmate ik het vaker hoor. Ik krijg daarentegen steeds meer bewondering voor de manier waarop hier genres vermengd worden, voor de moed die ervoor nodig is om jezelf zo te verliezen (zo klinkt het althans) en zo'n compleet waanzinnig, maar ook uniek album te maken. Ik heb er met Teethed Glory and Injury zonder twijfel een nieuwe persoonlijke favoriet bij.

Beoordeling: 4,5*

Overzicht tips:

* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)

Komende dagen geen tijd om stukjes te tikken en te plaatsen dus ik heb er nu nog even een paar geplaatst. Ik hoop wel dat ik een beetje door kan luisteren zodat ik begin volgende week in ieder geval weer verder kan met mijn stukjes.

Je recensie van Altar of Plagen maakt me nieuwsgierig. Gaat op de luisterlijst.

Alle tips van de Don kunnen direct op de luisterlijst.

Zeker, Teethed Glory and Injury is grandioos. Heb hem ook na de tip hier ontdekt en hij behoort direct tot mijn metalfavorieten

Wauw madmadder, wat een fenomenale bespreking van Teethed Glory and Injury!

Je zei bij de laatste van Imperial Triumphant dat je waardering had voor mijn muzikale en technische invalshoek in besprekingen. Ik heb dat bij jou op de manier waarop je een plaat in een algehele context plaatst en de thematiek bespreekt. Dat zijn zaken waardoor ik weer anders naar een plaat ga luisteren. Ik herken me erg in je passage over catharsis met muziek die door bepaalde fysieke en emotionele barrières heen gaat.

Ook erg goed om te lezen dat er al anderen zijn die interesse hebben in de plaat en dat het ook in de smaak valt. Ik raad in ieder geval iedereen aan om de plaat op zijn minst twee keer te beluisteren, of er moet echt helemaal niks zijn dat je aanspreekt. Op het eerste gehoor kan de plaat inderdaad gefragmenteerd overkomen, maar alles valt inderdaad enorm op zijn plek.

Ik heb al wat andere tips klaar liggen, maar ik ga daar even mee wachten totdat de lijst weer wat kleiner is.

Dank voor de mooie woorden, Don! Erg benieuwd naar je volgende tip.

Dat dit door naar muziek te luisteren beleefd kan worden maakt weer maar eens duidelijk dat muziek geen objectief bestaan heeft (behalve als betekenisloze geluidsgolven) maar, soms heel fysiek, tot leven komt in de luisteraar.

Tijdens het helemaal opgaan in het nummer Heir Apparent van Opeth stopte in de korte stilte na het abrupte ophouden van het brute grunt- en gitaargeweld mijn ademhaling helemaal. Bij het vinnige gitaargetokkel dat er op volgt hapten mijn longen zo gretig naar zuurstof dat het leek alsof er iets nieuws in mij tot leven kwam.

Maar niets overtreft mijn beleving van het Eerste Vioolconcert van Shostakovich. En dan vooral het derde deel (Passacaglia). Om te vergelijken beluisterde ik eens twee verschillende uitvoeringen van dat deel na elkaar met als gevolg dat ik me de rest van de avond emotioneel als door een truck overreden voelde. Met mate doseren is de boodschap.

Venom – Black Metal (1982)
Subgenres: black metal, speed metal, nwobhm

https://www.musicmeter.nl/album/3312

Venom ken ik natuurlijk wel al lang van naam, al was het maar omdat een studiegenoot de hoes van Black Metal boven haar tv had hangen. De muziek moet ik ongetwijfeld ook al wel eens gehoord hebben, ik kan me bijna niet voorstellen dat niet één van de metalheads uit de eerste jaren van mijn studie me niet minstens één keer heeft geconfronteerd met de muziek van Venom, maar ik heb er in ieder geval geen levendige herinnering aan. Tijd dus om eens in het werk van deze band te duiken, want ze stonden met zijn drietjes aan de wieg van een hele stroom extreme metalbands.

Volgens mijn Black Metal boek is Venom de eerste band die je onder de extreme metal kunt scharen, al klinkt de muziek vandaag de dag natuurlijk best wel braaf. Bovendien kwam de band met een albumnaam die later gebruikt zou worden om een heel nieuw subgenre aan te duiden. De term 'black metal' zou niet per se gaan verwijzen naar bepaalde muzikale kenmerken, maar meer naar een totaalplaatje dat inherent blasfemisch was. De eerste golf black metal bands kende op muzikaal vlak een grote diversiteit, maar waarin ze overeenkwamen was dat ze allemaal in- en induister waren en dat ze de provocatie niet schuwden.

Het leuke van het geluid van Venom is dat ze niet alleen door heavy metal zijn geïnspireerd, maar overduidelijk ook heel goed geluisterd hebben naar de grote punkbands. Zoals Cronos zelf zegt: “And I thought if we put the punk back into metal then we have a winning formula.” Bovendien deed het drietal een poging om de beste aspecten van de beste metalbands samen te brengen tot één ultiem geluid. De zwaarte van Motörhead, het satanische van Black Sabbath, de esthetiek van Judas Priest, het spelen met vuur zoals Kiss dat deed en de boosheid en het ongepolijste van punk leidde tot het totaalpakket Venom.

In 1981 bracht de band het debuut Welcome to Hell uit, waarschijnlijk het meest kwaadaardige album dat tot dan toe uit was gebracht. De teksten gingen zeer expliciet over Satan, hel en hekserij, de hoes was overduidelijk anti-christelijk, de zang had weinig meer met zingen te maken en de muziek was tegelijkertijd heel snel en zwaar, die zwaarte mede door het 'bulldozer bass' geluid dat je krijgt wanneer je een basgitaar op gitaarversterkers en -pedalen aansluit.

Het album klinkt als een zootje, maar wel een charmant zootje. De kwaliteit is niet om over naar huis te schrijven, omdat het eigenlijk de bedoeling was om deze liedjes als demo te laten verschijnen, de band nam de nummers zeker niet op het met idee dat dit het debuutalbum zou worden. Het gaat hier ook duidelijk niet om het etaleren van technische vaardigheden, maar veel eerder om het neerzetten van een bepaalde donkere, chaotische sfeer.

Het album verkocht vrij goed en Venom kreeg meer budget en opnametijd voor hun tweede album Black Metal. Het album klinkt inderdaad wat verfijnder, als je dat zo kunt noemen bij dit genre, en ook wordt er wat meer gespeeld met dynamiek. Zo is voor mij 'Buried Alive' het overduidelijke hoogtepunt. Het tempo ligt veel lager dan op de andere liedjes van het album en is enorm intens door de tekstuele inhoud (zie de songtitel), de meeslepende opbouw en de gefluisterde teksten door Cronos.

In 1984 werd At War with Satan uitgebracht wat door velen gezien wordt als het laatste deel uit de heilige Venom-trilogie en wat bovendien het laatste album was voordat de band uit elkaar begon te vallen. Dit is het album waar ik het minst mee heb, omdat het voor mij wat ongeïnspireerd klinkt en het twintig minuten durende titelnummer toch een beetje een bij elkaar geraapt zootje is.

Black Metal vind ik het tofste album van ze, maar een liefhebber van de band kan ik mezelf niet noemen. Ik snap zeker wel dat ze een gigantische invloed hebben gehad op alle extreme muziek die na Venom kwam, maar als het gaat om snelheid en overtuigingskracht luister ik toch een stuk liever naar punk en hardcore bandjes als Discharge, Crass, D.R.I. en Siege die ook allemaal van invloed zouden zijn op extreme metal (niet alleen black metal, maar ook grindcore bijvoorbeeld). Bij die bands hoor ik een ongebreidelde passie die ik hier toch mis.

Voor mij speelt ook wel mee dat het hele satanische, anti-christelijke kader waarbinnen de band opereert nogal kinderachtig overkomt. Ze geloven overduidelijk allerminst in wat ze zingen en ik zie ze eerder als slimme zakenlui dan als pure muzikanten. Hoewel ik de eerste twee albums zeker wel hun kwaliteiten vind hebben, geloof ik het hele imago dat ze zichzelf hebben aangemeten gewoon totaal niet. Ergens siert ze dat natuurlijk, dat ze zich niet helemaal verloren hebben in wat ze prediken, in tegenstelling tot bands uit de tweede golf, maar puur op de muziek afgaande hoor ik dan toch stukken liever het oprecht getormenteerde, misantropische en kwaadaardige.

Welcome to Hell: 3*
Black Metal: 3,5*
At War with Satan: 2,5*

Als je er nog tips bij kan hebben madmadder, dan heb ik nog wel een (flink) aantal.

Ik begin met 1tje:

Thought Industry - Mods Carve the Pig: Assassins, Toads and God's Flesh (1993). Later gingen ze meer de alt. rock kant op, ervoor waren ze strikter metal, deze laveert tussen metal en ietwat avant-garde.

Leuk initiatief.

Leuk reisje maak je, Madmadder!
Mijn tip: Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) - MusicMeter.nl
De versie op Spotify is de 2008-reissue en wijkt qua tracklist net iets af van de versie op Musicmeter maar dat maakt verder niets uit

Mooie stukjes, madmadder. Vaak vanuit de eigen emoties bekeken, levert dit interessante perspectieven op. Over Mammal van Alter of Plagues heb ik ongeveer hetzelfde gedacht als jij, dus moet ik me ook maar 'ns aan hun andere twee platen wagen.

Wat Venom betreft, kan ik me ook niet aan de indruk onttrekken dat het hele imago een welbewust businessplan is geweest, wat de beleving wat minder intens maakt - Black Metal is inderdaad hun beste (meest consistente, ook), dat ben ik zeker met je eens. Fijn ook dat je Priest kan waarderen! Painkiller is wellicht (ook) mijn favoriet van de band, verschil is - denk ik - wel dat ik gitaarsolo's een pak beter kan hebben.

Doe zo voort!

Burning Witch klinkt fakking insane man, helemaal in m'n straatje waar ook bands als Indian, Acid Bath, Cobalt, Primitive Man en Lord Mantis toe behoren, dus jij big up al voor deze mad dope t(r)ip! SLUDGESLUDGESLUDGE

https://c.tenor.com/vkjKG6Kd6U8AAAAC/hug-bros.gif

In dit topic is de juiste term "madmadder dope trip", Johnny Marr!

OK.

Suffocation – Pierced from Within (1995)
Subgenres: brutal death metal, technical death metal
Tip van Johnny Marr

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7357.300.jpg

Van de verschillende (extreme) metal subgenres vind ik death metal misschien wel het lastigst te doorgronden. Ergens heb ik altijd het idee dat ik het niet helemaal snap, omdat ik niet genoeg weet van alle technische foefjes die veel bands gebruiken. Het lijkt te ingewikkeld in elkaar te zitten voor een leek als ik. En dan zijn er nog de vocalen, die zo ver van het menselijke af lijken te liggen dat het me heel veel jaren heeft gekost om er binding mee te krijgen. Toch heb ik in de afgelopen jaren best wat recente(re) albums ontdekt die me dierbaar zijn geworden. Leuk dus om met dit Pierced from Within van Suffocation wat verder de geschiedenis van de death metal in te duiken.

Ik ben sinds een paar dagen bezitter van Choosing Death, een boek over de geschiedenis van death metal en grindcore. Suffocation staat weliswaar met verschillende albums in de 'essential listening' lijst achterin het boek, maar verder wordt er maar een heel klein alineaatje gewijd aan deze band. Zo maakt het boek zich wel een klein beetje belachelijk (sowieso een tegenvaller in vergelijking met het black metal boek, want er wordt nauwelijks over de muzikale kwaliteiten van de besproken bands gerept), want dit is voor het genre toch een belangrijke band geweest.

Hun geluid zou namelijk een blauwdruk worden voor de death metal zoals we die tegenwoordig nog steeds horen. Ze combineerden bruutheid met techniek en vocalen hadden nog niet eerder zo dierlijk geklonken. Precies het totaalplaatje dus waar ik heel lang moeite mee heb gehad. Maar met mijn inmiddels meer getrainde oren draai ik tegenwoordig (blijkbaar) mijn hand niet meer om voor een potje overweldigende death metal.

Nee, ik heb niet de kennis om de technische vaardigheden van de band op waarde te schatten. Ik hoor wel dat er acrobatische toeren uitgehaald worden op gitaar en drums, maar waar dat 'm precies in zit, geen idee. Ik lees dingen over gitaarstemmingen (dat snap ik dan nog wel, die zijn hier heel laag), maataanduidingen en ingewikkelde drumpatronen en gitaarwerk, maar dat geloof ik allemaal wel. Ik ben nu eenmaal niet iemand die zich op losse elementen richt (misschien vandaar mijn allergie voor gitaarsolo's?), maar zich eerder concentreert op het grotere geheel, en ik realiseer me als ik dit soort muziek hoor dat dat misschien beperkend is.

Echter, ik vrees dat ik weinig aan die ingebakken dispositie kan veranderen, en voor mij is het belangrijkste dat met al die grootse middelen die ik niet snap een gewelddadig harde plaat gemaakt is die me steeds meer in zijn greep houdt. Met iedere luisterbeurt raak ik meer verknocht aan de beestachtige bruutheid die Pierced from Within uitstraalt. Het is vooral de drie-eenheid van snoeihard, compromisloos gebeuk, grunts waarbij je je afvraagt hoe dit uit een mensenlichaam kan komen en de expliciet gore en nare teksten die dit tot een bijna extatische ervaring maken.

Ik houd enorm van grindhouse films en deze muziek valt voor mij qua sfeer in die categorie: gemaakt om te shockeren en gaat vele grenzen over, maar in het extreme geweld en in de extreme toon merk je ook dat je eigen grenzen bevraagd en opgerekt worden en daarin schuilt een heel groot plezier. Bestaat er iets mooiers en interessanters dan met volle teugen genieten van iets dat eigenlijk ronduit verwerpelijk is?

In het geval van Pierced from Within gaat het over het vermoorden van vrouwen (en God?), complottheorieën, de teloorgang van de mensheid en op gewelddadige wijze het heft in eigen handen nemen om je los te maken van de maatschappij. Vooral de expliciet gewelddadige teksten kunnen echt niet, maar ik hang aan Suffocations lippen, hoor. Met een morbide fascinatie zuig ik alles wat deze band te berde brengt op als een spons.

Echt een geweldige ontdekking dit Suffocation. Heb nog twee andere albums gehoord die me ook heel goed bevallen, maar voor mij komt op dit album echt alles samen. Het oudere werk heeft een iets te gare productie (waardoor het muzikale aspect net wat minder overdonderend is), het nieuwere werk brengt dezelfde onderwerpen op een net iets te poëtische wijze, maar op deze heb ik echt helemaal niks aan te merken. Hier draait de eerder genoemde drie-eenheid op volle toeren, met waanzinnig resultaat.

Beoordeling: 4* met zeer aanwezige kans op verhoging

Overzicht tips:

* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
Beoordeling: 4*. Review

* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)
* Thought Industry - Mods Carve the Pig: Assassins, Toads and God's Flesh (1993) [ZAP!]
* Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) [itchy]


Beste ontdekkingen tot nu toe:

1. Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) 4,5*
2. Suffocation - Pierced from Within (1995) 4*
3. Black Sabbath - Master of Reality (1971)
4. Judas Priest - Painkiller (1990)
5. Mercyful Fate - Melissa (1983)
6. Judas Priest - Sad Wings of Destiny (1976)

Lijkt mij toch vooral dat ze het een cool imago vonden en graag wilden shockeren. Dat maakt voor mij dat er veel lol aan te beleven valt. NWoBHM haalde de snelheid en agressie bij punk en Venom leende er ook nog het shockeren en het muzikaal dicht bij rock-'n-roll blijven van.

Wat het imago betreft denk ik niet dat er een manager als Malcolm McLaren aan te pas kwam. Over het expliciete Satanisme zei Cronos dit: This celebration of evil subjects was inspired by the perceived need to out-do musicians like Ozzy Osbourne of Black Sabbath, who would sing about evil things and dark figures, and then spoil it all by going: 'Oh, no, no, please, God, help me!'.

Als ik de tekst van Evil (Mercyful Fate) er op na lees denk ik ook niet dat King Diamond meent wat hij zingt. Als kunstvorm is het mij niet snel te duister, te ziek of walgelijk. Maar de 'intensere' beleving bij muziek van sommige bands uit de jaren negentig, die met allerlei onfrisse praktijken geassocieerd werden, is niet aan mij besteed.

Hieronder dé signature move van Suffocation-zanger Frank Mullen tijdens de genadeloze rammende blastbeats:

Hier ga ik vanavond eens goed voor zitten, maar de 4* stemmen me al vrolijk. Top dat ie beviel!!

Heel sterke recensie, prachtig!

Dank, JM!

Een goede vriend volgt dit topic ook en gaf me ook een tip. Ik probeer dit weekend nog een stukje over Angels of Distress te droppen. Nu eerst Infinite Jest lezen!

Overzicht tips:

* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
Beoordeling: 4*. Review

* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
Beoordeling: 4*. Review

* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)
* Thought Industry - Mods Carve the Pig: Assassins, Toads and God's Flesh (1993) [ZAP!]
* Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) [itchy]
* Funeral Mist - Maranatha (2009) [Tim]

edit: lijstje bijgewerkt

Shape of Despair – Angels of Distress (2001)
Subgenres: funeral doom
Tip van trebremmit

Ik was al helemaal klaar om een kritisch stukje over dit album te schrijven. Na een aantal keer luisteren viel het kwartje helemaal niet bij dit funeral doom album van de Finse band Shape of Despair. En toen, opeens, op een onbewaakt ogenblik toen het album al bijna afgelopen was, ervoer ik de leegte die de band over probeert te brengen.

Waarom dit album me in het begin zo tegenviel? Ik had bij de term 'funeral doom', het nog langzamere broertje van doom metal, gehoopt op nog iets dat veel langzamer en minimaler was, op iets dat veel extremer was dan het redelijk volle geluid dat we op Angels of Distress te horen krijgen. Ik had me voorbereid op een band die de grenzen van het luisterbare opzocht, maar wat ik hoorde was eigenlijk allemaal nog best wel netjes en gangbaar. Misschien iets te.

Het helpt ook niet mee dat ik al een hele tijd vrij opgewekt ben, en dat de tijden van hevige depressies achter me lijken te liggen. Ik moest echt zoeken naar dat gevoel van het totale niets, het monochroom, de onoverbrugbare kloof tussen jou en de wereld, en pas toen ik weer een klein beetje bij dat gevoel kon, begon ik me verbonden te voelen met de muziek van Shape of Despair en begon ik de pracht in te zien van de manier waarop de band uitzichtloze droevenis uitdrukt.

We horen een loodzwaar geheel waarbij naast de standaard drums, gitaar en bas ook een hoofdrol weggelegd is voor de synthesizer. En warempel, kunnen we in die synthlijnen niet ook een beetje Angelo Badalementi ontwaren, maar dan zonder de humor en lichtheid? Op het eerste nummer bracht de synth me in ieder geval weer helemaal terug naar Twin Peaks, maar dan wel een heel ongezellige versie van het stadje. Ook aan het begin van het zeventien minuten durende '...To Live for My Death...' hoor ik echo's naar die ene geniale score.

Verder springen vooral de vocalen in het oog. We horen niet alleen het diepe gegrom van Pasi Koskinen, maar ook zijn vrouw (? In ieder geval dezelfde achternaam) voegt met haar cleane zang op enkele nummers wat desolate pracht toe aan het geheel. De vocalen en het gebruik van synths heeft wel wat weg van de ethereal wave en darkwave van bijvoorbeeld een Lycia. Op dezelfde manier wordt met schitterende, hemelse elementen iets verschrikkelijk sombers neergezet, maar Shape of Despair schakelt nog enkele versnellingen lager en voegt er elementen uit metal aan toe om het gevoel van zwaarte allesoverheersend te maken.

Liefhebber ben ik ook van de teksten, waar een grote eenzaamheid uit spreekt. De gedachte dat we alleen maar geboren zijn om te sterven zonder dat het leven betekenis heeft is een hardnekkige die vaker terugkomt op dit album en die het beste naar voren komt op het eerder genoemde '...To Live for My Death...' dat om die reden ook mijn favoriet is. Heideggers Sein-zum-Tode is nooit ver weg, maar waar bij Heidegger de angst voor de eindigheid het individu in staat stelt om betekenisvolle keuzes te maken, werkt hier het besef van eindigheid volledig verlammend en wacht men geduldig op het onvermijdelijke einde. Een einde dat amper als verlossing gezien kan worden van een ongelukkig, eenzaam, zinloos leven.

Het vreemde is dat het deprimerende karakter en de traagheid zeer bezwerend werken en dat – als je eenmaal de juiste mindset gevonden hebt voor deze band – een uur aan deprimerende schoonheid niet genoeg blijkt. Ik luister er tegenwoordig altijd Monotony Fields uit 2015 achteraan. Weliswaar met een nieuwe zanger, maar overduidelijk nog steeds een band op de toppen van hun kunnen. En als ik dan nóg langer wil zwelgen in de ellende, dan luister ik ook nog het nieuwste album dat ook gewoon nog steeds erg sterk is. Het is bijna niet meer voor te stellen dat ik in het begin zo kritisch was. Ik heb me nu volledig overgegeven aan de meeslepende, prachtige duisternis die Shape of Despair met deze drie albums neerzet.

Beoordeling: 4 dikke sterren

Funeral doom heb je ook weer verschillende soorten van. Worship's Dooom is wat mij betreft de meest zware, minimalistische en deprimerende soort, terwijl Shape of Despair meer melancholisch is.
Verder een mooi stuk getypt, leuk om te lezen!

Funeraldoom is inderdaad een zeer gevarieerd subgenre. Vrij paradoxaal ook wel: zowat het meest passende subgenre om degene die zegt dat metal alleen maar wat snel raggen en schreeuwen is het tegendeel te bewijzen. De muziek is in zijn geheel veel minder aanvallend en de vocalen zijn echt textuur. Het is daarentegen ook het subgenre dat misschien nog wel extremer en meer niche is dan het merendeel aan metalsubgenres. Ik denk wel dat liefhebbers van ambient, drone, slowcore en post-rock hier het meest passend de eerste metalstappen kunnen zetten. Een plaat als Mirror Reaper van Bell Witch zit helemaal niet zo ver weg van bands als Red House Painters en Godspeed! You Black Emperor. De volledige uitvoering van Mirror Reaper live is nog steeds een van de indrukwekkendste optredens die ik ooit heb mee gemaakt.

Het was voor mij in ieder geval een van de laatste (van de subgenres die ik grotendeels goed vind) subgenres die ik heb leren waarderen. Doom (en daarmee ook de funeral-variant) heb ik vrij lang saaie muziek gevonden. In 2013 recenseerde ik L'Être et la Nausée van Ataraxie voor Zware Metalen, en toen maakte ik definitief de klik met funeraldoom. Die plaat brengt ook veel deathmetal in de mix.

Binnen funeraldoom kun je heel veel kanten op. Zelfs de proto-funeraldoom klinkt al ontzettend verschillend van elkaar. Winter's Into Darkness heeft veel Celtic Frost in zich. Disembowelment's Transcendence into the Peripheral is daarentegen een plaat waarin deathmetal/grindcore en supertrage dromerige doom wordt gemixt. Het is ronduit surrealistisch, zelfs anno 2022. Een van mijn favoriete doomplaten in het algemeen. Om een Twin Peaks-analogie te gebruiken: Transcendence into the Peripheral is Black Lodge-metal.

In Finland komen de eerste echte funeraldoombands op in het begin/midden van de jaren '90. Thergothon heeft een ware cultstatus met maar één album op zijn naam: Stream from the Heavens. Ook een van de belangrijkere en grotere funeraldoombands brengt een fantastische debuutplaat uit: Stormcrowfleet. Hier beginnen de deathmetalsporen steeds vager te worden en neemt de doom het over. Ik vind Skepticism zowat extreme ambientmuziek, alsof een Brian Eno met een metalband zou werken. Ook is er een grote rol voor het orgel.

Met funeraldoom kun je ontzettend veel kanten op. Het kan waanzinnig hopeloos en grimmig zijn, zoals het hierboven genoemde Dooom van Worship. Voor een meer ''symfonisch'' geluid is Shape of Despair een goede optie. Je kunt meer richting de deathmetal en zelfs wat blackmetal met een band als Ataraxie. De meer richting post-rock/slowcore-kant is dan Bell Witch. Een meer dynamisch en zelfs relatief ''proggy'' geluid kun je vinden bij Ahab. Het kan zelfs ontzettend melodieus zijn en klinken als Metallica-instrumentals uit de jaren '80 in zware slow motion: Mournful Congregation - The Incubus of Karma (2018).

Ohh, heel fijn deze les. Ik ga al die albums luisteren (Mirror Reaper ken ik al en is inderdaad geweldig). Het is een genre dat me op papier al direct heel erg aanspreekt vanwege mijn associaties met drone, ambient en slowcore.

Black Lodge metal

madmadder -
Ik heb zojuist een halfje van 'Mods...' af gedaan, op het einde wordt het daar toch wat minder. Graag wil ik een andere eerste suggestie doen, als dat nog schikt: Faxed Head - Exhumed at Birth (1997).

Ik vind het prima. Mag ik je er wel op wijzen dat het mij vooral gaat om de essentiële albums, en niet de obscuurst mogelijke albums. Ik zie dat dit album maar één stem heeft (op RYM wordt het ook niet echt bewierookt) en dat er verder ook weinig informatie over te vinden is. Dat neemt niet weg natuurlijk dat het voor jou een super-essentiële metalklassieker kan zijn, maar dan zou ik wel graag weten waarom het dat voor jou is. Dan weet ik ook waar ik me op moet richten bij het luisteren, anders wordt het een beetje een doelloze onderneming.