Dat zou de huidige lijst maken:

- Sandokan-veld (bezig)
- -SprayIt-
- Snoeperd
- omsk
- wendyvortex
- Reijersen
- WVTRVE

Ja zeg de schrijvers gaan stevig uit hun pijp moeten komen om dit nog te overtreffen hoor. Hopelijk wordt het geen Lost-verhaal.

32. Ahmad Jamal - Ahmad Jamal at the Pershing : But Not for Me (1958)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/77000/77743.jpg


Ahmad Jamal (pas vorig jaar op 92-jarige leeftijd overleden) werd door Downbeat ooit beschuldigd van het maken van cocktail-muziek, tegelijkertijd noemde Miles Davis hem één van zijn grote invloeden en wordt hij inmiddels als legende in het genre gezien.

Wat vind ik? Met een cocktail op zijn tijd is niets mis, als er maar geen zout aan het randje van het glas zit. Blegh. Verder is de definitie van cocktailmuziek wel wat veranderd in de laatste 65 jaar. At The Pershing vind ik vooral een heerlijk elegante plaat, die elke stemming verbetert.






31. Aphex Twin - Come to Daddy (1997)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/909.jpg


Zoals gezegd ben ik niet per se een liefhebber van 'elektronische muziek', dit is ook zo'n beetje de hoogste notering in het genre. Bovendien oorspronkelijk een EP ook nog. Oho, mag dat wel?! (met ruim 33 minuten desondanks nog langer dan sommige 'albums', dus tja).

Toch veel naar Aphex Twin geluisterd, vroeger, in één van mijn vagere fases. Niet dat ik al zijn tienduizend releases onder zijn honderd pseudoniemen goed ken, maar toch wel vier, vijf die me heel dierbaar zijn. Dit is mijn favoriet eigenlijk. Mensen die de jaren negentig bewust hebben meegemaakt, herinneren zich het titelnummer waarschijnlijk wel, alleen al vanwege de nogal verontrustende clip, maar dit hele 'EP'tje' staat vol met meesterlijke tracks. Soms net zo verontrustend, soms verbazingwekkend lief, en vaak alle twee tegelijk (zie clipje hieronder).

Vertel mij wat, ik hoop alleen maar dat achteraf niet blijkt dat het allemaal in het hiernamaals heeft plaatsgevonden.

Ik wil even per ingezonden mededeling laten weten dat ik dit een fraaie ontdekking vind.

Toffe serie ook!

Ik ben Omsk trouwens vergeten te noemen bij de nog actieve MuMe-gebruikers die erbij was in Barcelona het jaar dat ik Belle and Sebastian zag.

Zeker. Betwijfel trouwens of Snoeperd erbij was, die heb ik pas later ontmoet. Wel Lukas, Luuk (wat is zijn username ook alweer) en zalwelnikszijn.

Dwejkk_

30. Sonny Rollins - Newk's Time (1959)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/53000/53614.jpg


Mijn favoriete album van deze oude meester, 93 jaar inmiddels bij moment van schrijven. Er zijn best saxofonisten die me nog meer aanspreken (die komen dan nog) maar dit is eigenlijk zo'n beetje wel de perfecte jazzplaat. Alleen Rollins' saxofoon met drums, bas, en piano, een plaat met bijna alleen maar standards/ covers en zo achteloos gespeeld alsof het een buurtfeestje is op een regenachtige zondagmiddag.






29. Spinvis - Spinvis (2002)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/453.jpg


Dit album had destijds nogal een grote impact op me (en vele anderen), en heeft ook nog lange tijd in mijn top 10 gebivakkeerd. Inmiddels is Spinvis zo'n instituut dat het lastig is uit te leggen waarom. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat deze plaat eraan heeft bijgedragen dat Nederlandstalige muziek nu serieuzer wordt genomen, althans kan ik me niet herinneren dat daarvoor veel artiesten voor hun eigen taal kozen (buiten hiphop, kleinkunst en de Frans Bauer-achtigen).

Maar buiten de culturele impact vind ik het gaaf hoe je bij Spinvis constant van het banale naar het dromerige wordt getrokken, heel specifiek en tegelijk heel universeel is, en allemaal gegoten in klassieke popliedjes die de hele dag in je hoofd blijven hangen. Gekunsteld volgens sommigen, een nationale schat volgens mij.

Klopt, die laatsten kom ik nooit meer tegen op de site maar dat wil niet zeggen dat ze per se 'niet meer actief zijn' natuurlijk.

28. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/804.jpg


Wederom een gevallen top 10-album. Mijn bewondering voor Dylan is misschien een beetje bekoeld, al komt dat vooral door die pathetische cultus om hem heen (sorry). Zijn eerste zeven of acht platen zijn echter wel eigenlijk boven alle kritiek verheven. Als je ook maar enige interesse hebt in gitaarmuziek, folk, beatmuziek, dan kun je eigenlijk niet om het vroege werk van Dylan heen.

De B-kant van de voorganger Bringing it All Back Home is denk ik zijn beste plaatkant, maar Highway 61 wint het nét als geheel album, juist omdat het zo'n lekker snauwerige, incoherente, rauwe en zwartgallige plaat is. De sneer van een generatie, en vele daarna.






27. Oscar Peterson Trio - The Sound of the Trio (1961)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/155000/155586.jpg


Oscar Peterson is één van de beste jazzpianisten ooit, maar heel vaak kom je zijn naam niet tegen in lijstjes van jazzsnobs. Waarom? Te vriendelijk, misschien, te melodieus, niet 'avontuurlijk' genoeg. Het is ook wel een voorbeeld van dat veel moderne jazzfans meer avantgarde-liefhebbers dan jazzliefhebbers per se zijn.

Nu heeft Peterson ook wel een hoop softe troep opgenomen, maar deze liveplaat uit 1961 hoort daar zeker niet bij. Luister eens met je ogen dicht naar zijn vertolking van standard 'On Green Dolphin Street' (zie hieronder). Uitgelaten, virtuoos, swingend, emotioneel. Ik kan me er helemaal door laten meevoeren. Mocht dat jou niet lukken, geen zorgen. Je hebt vast andere leuke hobby's.

Prima lijst Sander, hoe hoger we komen, hoe meer jazz platen we tegenkomen. Allemaal gekende top albums die volkomen terecht in je lijst staan. En zowaar nog een "nieuwe" ontdekking voor me ook! Dat album van Art Farmer met Clifford Jordan was voor mij een verrassing, maar klinkt op het eerste gehoor inderdaad heel lekker. Benieuwd naar de rest van je lijst!

26. Gene Clark - White Light (1971)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/50000/50027.jpg


Clark is ook weer zo'n enorm cultfiguur, iemand over wie zoveel mensen roepen dat zijn platen onterecht vergeten zijn dat ze inmiddels helemaal niet meer vergeten zijn maar bonafide klassiekers. Zo kwam hij uiteindelijk ook op mijn vizier, nadat één van zijn andere platen, No Other, werd getipt door Edgar18 in een topic dat daarvoor bedoeld was.

Die plaat heb ik ongeveer net zo hoog zitten als White Light, waarbij die laatste wat soberder is, minder bombastisch, en dus wat meer om 'het liedje' draait. Bij een fantastische liedjesschrijver als Clark is dat wel zo fijn. Zijn teksten en melodieën, bedrieglijk eenvoudig en traditioneel maar toch met een heel eigen twist eraan, weten me altijd in een soort prettige trance te brengen.






25. Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (2013)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/315000/315166.jpg


Er is uit de jaren 10 van deze eeuw geen plaat die ik vaker beluisterd heb dan deze. Soms overrompelen albums je gewoon, ik was niet eens echt fan van Vampire Weekend voor deze plaat. Van hun eerste twee platen kende ik een aantal liedjes en die vond ik 'wel lollig' ofzo.

Maar dit album... Ik heb geen idee wat de inspiratie was voor deze twaalf hartverscheurende brokken melancholie, gecamoufleerd als popliedjes met alle hipster- quirks waar de band beroemd mee geworden is, maar het blaast me echt totaal weg, alsof ik al mijn eigen weemoed erin kwijt kan. De frontman leek zelf ook een beetje geschrokken van het introspectieve gehalte van de plaat, en hun volgende plaat was meteen weer een stuk meer poppy. En toch ook wat minder goed.






24. Joe Henderson - Inner Urge (1966)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/71000/71991.jpg


Zonderlinge cultfiguren: Joe Henderson stond bekend als 'de schaduw' omdat hij kennelijk zo beminnelijk en onopvallend was. Behalve in zijn spel, want onder de saxofonisten is hij na John Coltrane misschien wel mijn favoriet.

Henderson is niet obscuur, maar zijn naamsbekendheid is beperkt in vergelijking met sommige van zijn tijdgenoten. Hij is echt een liefhebbers-muzikant, iemand die behalve op zijn eigen platen op enorm veel klassiekers meespeelt (bijvoorbeeld mijn nummers 75 en 52, totáál andere platen dan deze) en bij wie de creativiteit en liefde voor muziek altijd voorop lijkt te staan.

(Op deze plaat speelt dan bijvoorbeeld pianist McCoy Tyner weer mee: heerlijk aan jazz hoe iedereen op elkaars platen meespeelt en je zo steeds weer nieuwe muziek ontdekt).






22. Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/71000/71132.jpg


Weer iets totaal anders, een band die ik al volg vanaf dat ze rond 2005 een hype werden op Myspace (haha, weet u nog?). Ik heb elders al beschreven dat hun debuut me nogal wegblies omdat ik eigenlijk nog nooit een plaat had gehoord waarop zo goed werd omschreven hoe het is om in een postindustriële West-Europese stad op te groeien waar je niet veel meer kon doen dan het elk weekend op een zuipen te zetten (zoals ik toen deed).

Afgezien van het feit dat er angstvallig veel witte mannelijke rockerts in deze lijst staan, hoeft van mij niet per se alle muziek te gaan over 'mensen zoals ik', maar als ik ooit heb ervaren dat een band echt het leven zoals ik dat kende bezong, dan was dat met Arctic Monkeys.

Ik was niet de enige, en de band werd één van de grote hypes van de 21e eeuw, wat ze net zoveel critici als fans opleverde. Nauwelijks anderhalf jaar later brengen ze hun tweede plaat uit, die vooral een weerspiegeling is van hun plotselinge bekendheid en de wissel die dat trok op hun leven. Een thema dat meestal kutplaten oplevert, maar deze plaat barst van de energie en afwisseling.

Alhoewel het debuut waarschijnlijk objectief beter is, en misschien nog wel één of twee van hun andere platen. Dat jaar (2007) was ook het jaar dat er een paar dingen gebeurden die me volwassener, sadder and wiser maakten, en in de jaren daarna heb ik niet vaak meer zo uitbundig lopen springen in een moshpit als bij de vroege concerten van Arctic Monkeys. Rock wordt vanzelf jeugdsentiment, als je lang genoeg doorleeft.

Leuk dat ik een liefhebber zoals jij nog een tip heb kunnen geven. Zou ook zeer geïnteresseerd zijn om een soortgelijk lijstje van jou te lezen (met ook niet-jazzplaten, al ben ik nog steeds niet echt door Zappa heengekomen sorry )

Leuk om te lezen! White Light is ook schitterend. Iets meer ingetogen dan No Other, maar op zijn manier ook zeer fraai.

22. Curtis Amy & Dupree Bolton - Katanga! (1963)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/331000/331304.jpg


Jazz is ook een genre van heruitgaves geworden, in dit geval een plaat uit Blue Note's 'Tone Poet' serie, waarvan het concept ongeveer is dat platen die niet héél erg voor de hand liggen worden uitgegeven in audiofiele uitgaves in hoezen van nogal dik en glanzend karton waarop je elke vingerafdruk ziet. Niet eens oorspronkelijk een plaat van Blue Note, maar toch in deze serie omdat de ene platenmaatschappij de andere catalogus ergens heeft opgekocht.

Leuk voor een betrekkelijke vinyl-beginner zoals ik om die platen dan op Spotify te gaan luisteren, de meningen van de jazz-influencers te horen en dan soms er eentje aan te schaffen van mijn zuurverdiende centjes. Ik heb niet heel veel 'Tone Poets' maar deze is wel mijn favoriet, echt zo'n jazzplaat die de perfectie benadert.






21. Het Zesde Metaal - Ploegsteert (2012) - MusicMeter.nl


https://www.musicmeter.nl/images/cover/241000/241043.jpg


Mijn favoriete Nederlandstalige liedjesschrijver (al is het West-Vlaams soms lastig te volgen, zelfs voor een Zuid-Nederlander als ik) en alsdus hoger dan Spinvis. Wannes Capelle: precies de juiste mate van emotionele naaktheid doorspekt met zelfspot en 'venijn (luister eens naar het liedje hieronder, over een man die net heeft gehoord dat zijn vriendin zwanger is: 'Gaan we het dopen voor de goede vrede/ wie kent er hier een pastor die nog oké is? ).

Ploegsteert blijft toch wel hun magnum opus, een sober gearrangeerde plaat die toch van internationale allure is, juist vanwege het provinciale, het persoonlijke, het dialect. De liedjes van Het Zesde Metaal zijn zo mooi omdat ze juist niet proberen groots en inspirerend te zijn, maar het leven in al zijn pietluttigheid omarmen. Niet alleen hoger dan Spinvis, maar ook hoger dan iemand als Bob Dylan. Al zeg ik het zelf: volledig terecht.

20. Herbie Hancock - Maiden Voyage (1965)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16385.jpg


Dit was een echte slow burner voor mij: dit heb ik denk ik een jaar of vijftien geleden op cd aangeschaft (cd's waren echt spotgoedkoop en ik was een soort jazzcollectie aan het opbouwen) en ik vond het toen echt een slaapverwekkend album. Mijn waardering groeide in de loop der jaren, en nadat ik hem op vinyl aanschafte werd het onverwacht een van de albums die ik het vaakst draai.

Samen met het al even sublieme Empyrean Isles kun je dit zien als zijn 'oceaan-cyclus', twee platen met echt een heel bijzondere vibe. Verfijnd, dromerig, kleurrijk, alsof je echt met een zeilbootje over de blauwe oceaan dobbert.






19. Mal Waldron & Steve Lacy - Sempre Amore (1987)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/117000/117216.jpg


Ook deze hangt samen met mijn langzaam ontstane voorliefde voor het luisteren van jazz op vinyl, sterker nog, dit was het begin ervan. Dit was denk ik de eerste plaat die me echt deed beseffen hoe mooi jazz op vinyl kan klinken.

Verder is deze schitterende melancholische, smachtende plaat wel voldoende door mij bewierookt op de albumpagina, dus wil ik alleen nog even melden dat, hoewel ik mezelf niet per se beschouw als een fan van Duke Ellington, het al de derde keer is in deze top 100 dat we hem en zijn schrijfpartner Billy Strayhorn tegenkomen (77, 37: net als die laatste is ook deze plaat een ode aan het werk van Ellington/ Strayhorn).

Oh, en dat Waldron één van de favoriete muzikanten was van de helaas van Musicmeter vertrokken jazzbroeder Soledad, wiens blog over de man de moeite waard is voor wie meer wil luisteren van deze jazz-reus.

"Gie verdikt, en 't leven da verzwaart
'K ben ant sparen voe nen baard"

Kapot geniale tekstflard van een kapot geniaal nummer van een kapot geniaal album. Edoch, edoch, hun meest recente album Het Langste Jaar dingt nu al mee naar de titel van beste HZM-album. Ja, misschien vind ik die nóg beter dan Ploegsteert, al moet de tijd dat nog even uitwijzen.

Lekker bezig btw, Sandokan-veld!

Thanks! Ben nog niet toegekomen aan de nieuwe van Het Zesde Metaal, maar daar moet maar eens snel verandering in komen.

18. Pearl Jam - No Code (1996)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/668.jpg


De hoogst genoteerde van het drietal 'klassieke grunge' uit deze top 100. Ik heb altijd wel het gevoel dat dit ergens een guilty pleasure is, een band die nooit echt serieus is genomen door de smaakpolitie. Te populair, te sentimenteel. Klopt ook wel.

Whatever, ik ben altijd dol geweest op Pearl Jam (wel vooral hun platen uit de negentig). Dit was denk ik wel een van de eerste cd's die ik van mijn eigen geld kocht, in ieder geval de eerste van Pearl Jam. Met dat ontzettend onhandige hoesje met in plaats van een tekstboekje negen polaroid-foto's. Als melancholische puber kon ik helemaal verdwijnen in de muziek van Ed en co. Misschien zou je verwachten dat dit iets is dat achterblijft in je tienerjaren, zoals je sommige van je favoriete films niet opnieuw moet kijken.

Maar steeds als ik dit draai (en dat is nog vrij vaak) dan denk ik alleen maar: wat een unieke, rauwe, emotionele band was dit toch. En knuffel ik de vijftienjarige in mezelf. 'And I got a glimpse/ of my innocence/ find back my innocence/ still got it/ still got it.'






17. Eric Dolphy - At the Five Spot Vol. 1 (1961)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5858.jpg


Eric Dolphy is een van mijn grote, grote muzikale helden, een minzame mafkees wiens muzikale ideeën zo buitenaards origineel zijn, dat het bijna onmogelijk is om zijn stijl te omschrijven of een plaat te kiezen die hem recht doet.

Ik heb wat moeite met de meeste studioplaten die hij onder zijn eigen naam opnam, dus ik kies hier voor de eerste van twee liveplaten opgenomen in de New Yorkse Five Spot met de betreurde trompettist Booker Little, een van de beste trompettisten uit zijn tijd al werd hij maar 23 jaar oud. Dolphy zou zelf slechts een paar jaar later ook sterven in een Berlijns ziekenhuis. Jazz is soms ook het geluid van spoken uit het verleden.

Somberte is echter ver weg van dit kleine podium in 1961, waar een titel als 'Fire Waltz' letterlijk te nemen is: dit vaak draaien moet wel een positief effect hebben op je gasrekening. En natuurlijk zijn er lijntjes: De piano op deze plaat is van Mal Waldron, die we in de vorige post nog tegenkwamen (hij componeerde ook het gekozen nummer hieronder).

16. Gorillaz - Demon Days (2005)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/21000/21588.jpg


Geniale tweede plaat van Damon Albarns hobbybandje-dat-veel-meer-werd-dan-dat. Het debuut vond ik al niet misselijk (in die tijd lebberde ik alles gretig op waar deze man bij betrokken was) maar hier overstijgt hij niet alleen de gimmick van de band bestaande uit tekenfilmfiguren, en ontsnapt hij ook aan het keurslijf van de zanger van het rockbandje.

Ondanks alle kunstgrepen is Demon Days vooral ook een heel mooie, coherente, gevoelige plaat, ik heb een paar platen in deze top 100 omschreven als platen waar je in kan wegzakken als een luie stoel (of zoiets) en dit is er ook zeker zo een. Eigenlijk ook een plaat die in zijn geheel gehoord moet worden, maar als ik -geweer op de borst- een favoriet moet aanwijzen, is het 'November Has Come' met een glansrol voor de betreurde MF DOOM.






15. The Kinks - Are the Village Green Preservation Society (1968)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7699.jpg


The Kinks kende ik al vanaf mijn kindertijd, toen ik ‘Sunny Afternoon’ en ‘Dedicated Follower of Fashion’ op de radio hoorde. Later ging ik me meer in hun singles verdiepen, tot groot plezier van mijn moeder, en nog later ook in hun LP’s, die ik nog steeds niet allemaal ken.

Tot nu toe is deze plaat, algemeen beschouwd als hun magnum opus, favoriet. Alle liedjes zijn zo enorm simpel dat eerst eigenlijk niet zoveel indruk op me maakte. Hoe vaker ik deze plaat draai, en intussen heb ik hem misschien wel duizend keer gehoord, hoe wijzer, dieper en veelzijdiger de bedrieglijk alledaagse liedjes van Ray Davies gaan klinken.

Ook een bandje dat echt kon spelen, zonder je dat de hele tijd onder je neus te willen wrijven. Als trouwe luisteraar ken ik inmiddels elk klein accentje op de drum, elk klein rinkeltje op de gitaar. Een plaat die een geliefde is voor het leven: soms vind je hem een tijdje wat minder interessant, maar dan ineens hoor je weer hoe prachtig hij is.

14. Lester Young - The Complete Aladdin Recordings (1995)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/110000/110352.jpg


Toen ik geboren werd was Lester Young al meer dan twintig jaar dood, en hij heeft natuurlijk een heel andere culturele achtergrond, maar toch is het een van de muzikanten waar ik de sterkste band mee voel. Een excentrieke mafkees (wederom), iemand met ook wel een zelfdestructief kantje, maar zijn spel op de tenorsaxofoon is vederlicht, fluweel. Alsof je zijn dagdromen binnenkomt.

Veel van de platen onder zijn eigen naam zijn niet helemaal geslaagd (onder jazzkenners is hij vooral gewaardeerd voor zijn spel op platen van Count Basie en Billie Holiday) maar deze verzamelaar met opnames voor het label Aladdin is toch behoorlijk magisch. Ook weer een plaat die in waardering is gegroeid sinds ik de heruitgave van Blue Note op vinyl heb gekocht (zie mijn commentaar bij het album).






13. Radiohead - The Bends (1995)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/404.jpg


The Bends heeft de eer om de hoogst genoteerde plaat in deze lijst te zijn die ooit in mijn top tien stond, maar nu niet meer. Een wat droevige award, misschien, maar goed, dat past ook wel bij Radiohead.

Ze hebben hun haters, ze hebben hun kritiekloze aanbidders, ze hebben alles er tussenin. Iedereen heeft vast zijn eigen mening al gevormd, dus laat me je daar niet van afleiden. Zelf ben ik de laatste jaren een beetje afgedwaald, de platen van de Smile heb ik wel geprobeerd te luisteren maar het lukt me momenteel niet er echt 'in' te raken. Ik zit nu in een andere levensfase, wellicht.

Tot aan In Rainbows was ik echt megafan van deze band. Laatstgenoemde vind ik denk ik stiekem hun beste album, maar niets kan tegen de impact op van dit voor het eerst horen als veertienjarige. Stiekem is het nog steeds wel jammer dat ze nooit meer zo’n plaat hebben gemaakt. Stiekem is dat ook helemaal niet zo erg.

Dat zou de huidige lijst maken:

- Sandokan-veld (bezig)
- Snoeperd
- omsk
- wendyvortex
- Reijersen
- WVTRVE
- -SprayIt-

Wegens een komende drukke periode zet ik mij liever achteraan in de rij, kan Snoeperd zich opmaken voor zijn top?

Ik was weer even verdwaald in wat privézaken, maar laten we de eindsprint inzetten:

12. Blur - 13 (1999)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1222.jpg


Zo, lekker effe een beetje valsspelen, want de loftrompet voor Damon Albarn heb ik kort hierboven al getoeterd. Behalve jazzartiesten die op elkaars platen meespelen, is Albarn dus de enige artiest met meerdere platen in mijn top 100, zij het met twee verschillende projecten. Ik zou niet zeggen dat hij daardoor mijn favoriete artiest is, maar een top 100 zonder én Demon Days én deze zou niet echt de mijne zijn.

Tijdens de britpop-hausse vond ik Blur eigenlijk maar een schijtband (ben ik later wel iets op teruggekomen) maar hun titelloze uit 1997 blies me nogal omver, eerst de singles en toen het album, en toen moest hun absolute meesterwerk nog komen. Op 13 geen popie jopie, lad culture maniertjes meer, maar het gebroken hart van Albarn dat verder aan stukken wordt gegruisd door een band die dwarser dan ooit klinkt en fantastische productie van William Orbit. Een plaat waar je je hele leven in rond kunt blijven dwalen.





11. Clifford Brown / Max Roach Quintet - Clifford Brown & Max Roach (1954)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/74000/74224.jpg


De laatste afvaller voor mijn top 10. Als ik echter ooit een top 10 van favoriete jazzartiesten zou maken, zou Clifford Brown daar zeker wel in staan. Niet dat ik hem ooit live heb mogen aanschouwen, of zelfs maar dichtbij ben gekomen: hij stierf in 1956 in een auto-ongeluk.

Decennia aan stof kan zijn oerkracht niet beteugelen: als je een plaat van Clifford Brown opzet en hij begint trompet te spelen, dan lijkt de zon ineens door te breken in de meest bedompte gedeeltes van mijn brein.

Stiekem is deze plaat eigenlijk net zo belangrijk en invloedrijk binnen de jazz als Kind Of Blue, hoewel misschien minder commercieel succesvol. Dat het allemaal in deze tijd zo logisch klinkt, geeft alleen maar aan hoe toonaangevend dit album daarna is geworden.






10. Stevie Wonder - Innervisions (1973)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4690.jpg


Ik ga tergend traag door Stevie's discografie heen (normaal ben ik niet zo van het tutoyeren van musici, maar Stevie is volgens mij de mattie van de hele mensheid), muziek die eigenlijk een beetje buiten mijn comfort zone valt.

Ik begon aan deze plaat omdat ik een paar van de singles fantastisch vond, maar de eerste luisterbeurten vond ik het allemaal net té glad, te perfect. Perfectie in muziek, brrr. Dat laatste blijft natuurlijk wel, Stevie is niet iemand van de betere grindcore. Van alle perfecte platen is dit toch wel veruit mijn favoriet: toen de emotionele lading van de nummers eenmaal tot me was doorgedrongen werd het een liefde voor het leven. Ook één van de weinige platen, misschien wel de enige, waar ik letterlijk élk nummer zou kunnen embedden als favoriet. Maar ik kies voor:

Allemaal weer plaatjes die ook bij mij in de kast staan.

13 op 12, gemiste kans! Maaaarrrr briljante plaat natuurlijk, ook mijn favoriet van de band. Trimm Trabb, Coffee & TV en Tender live horen tijdens hun concert op de Lokerse Feesten was een hoogtepuntje van mijn zomer.

En Innervisions heb ik ook al veel te lang niet meer gedraaid eigenlijk *voegt 'm toe aan de 'dringend nog eens opleggen Arthur'-lijst*

Nou, we weten al wat er nu nog aan zit te komen maar benieuwd naar de toelichtingen!

Jaaa dat is het nadeel van meedoen aan dit topic als je al een top 10 hebt ingevuld.
Ik overwoog nog om een soort heroverweging te doen voor de gelegenheid, maar eigenlijk ben ik al heel lang heel tevreden met mijn top 10. Dus vergeef me de voorspelbaarheid van de komende posts.