Inclusief 'niet echt spoilers'

64. McCoy Tyner - Enlightenment (1973)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/79000/79858.jpg


Uiteraard is McCoy Tyner één van mijn favoriete jazzpianisten (niet echt een spoiler: hij speelt ook mee op mijn nummer 1 (en 24)). Hij brak door als pianist in de band van absolute legende John Coltrane, zijn platen als bandleider zijn vaak heel anders qua stijl en lopen nogal uiteen qua kwaliteit. Het was best puzzelen welke ik in mijn top 100 wilde opnemen, maar deze liveplaat uit 1973 is denk ik waar ik het meest in kan verdwijnen als ik hem 's avonds over de koptelefoon beluister.

Dit is eigenlijk wel een van zijn meer Coltrane-achtige platen, wat misschien minder leuk is voor de variatie. Toch is het geen recyclen van oude glorie. Als Coltrane een totale supernova in geluid leek te vatten, is Tyner meer iets als de stormen op Jupiter: nog steeds intens en stormachtig, maar altijd statig en gestructureerd, en met iets van een vredige schoonheid. Live komt zijn majestueuze stijl nog beter tot zijn recht dan op zijn studiowerk. Ik ben niet het type dat graag in het verleden had willen leven, maar dat twee van zulke goden ooit samen in een band hebben gezeten, maakt me toch wel een beetje jaloers op mensen die het hebben mogen meemaken.






63. Billy Bragg & Wilco - Mermaid Avenue (1998)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6827.jpg


Hiermee overtreed ik de ‘één plaat per artiest’-regel een beetje, want – wederom niet echt een spoiler- Wilco gaan we nog een keer tegenkomen. Eigenlijk is dit vooral Braggs project, niet een artiest waarmee ik heel erg bekend ben of met wie ik veel affiniteit heb, maar dit is wel echt een voltreffer.

Voor degenen die het concept niet kennen: legendarische folkzanger Woody Guthrie (1912-1967) liet na zijn dood een hoop liedteksten na waarvan niemand wist hoe ze moesten klinken, omdat hij geen muziek kon schrijven en heel veel van zijn liedjes nooit had opgenomen. Bragg en Wilco schrijven alsnog muziek en arrangementen, waarbij ze noch geforceerd proberen als Guthrie te klinken, noch tenenkrommend modern te doen.

Guthrie’s teksten gaan van politiek en religie naar romantiek en flauwekul, en met alle natuurlijke muzikanten op deze plaat ontstaat één van de puurste dingen die ik ooit gehoord heb. Het mooiste liedje van de sessie is het door Wilco gedomineerde ‘Remember the Mountain Bed’ (van deel 2), maar ik kies hier voor een liedje van Bragg.

62. Funkadelic - Standing on the Verge of Getting It On (1974)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/34000/34544.jpg


Veel onderbroekenlol op deze. Ergens wel lekker, al kun je bijvoorbeeld de eerste minuut van deze plaat het beste overslaan. Niet echt mijn genre verder, ik weet ook bijna zeker dat ik dit ken vanuit één of andere ladder op Musicmeter. Deze plaat staat bij de liefhebbers wat in de schaduw van de enige andere plaat van Funkadelic die ik goed ken, Maggot Brain. Ik begrijp wel waarom.

Het is allemaal niet zo diepgaand en coherent, en dat lijkt ze verder ook niet zo te interesseren. Hele generaties muzikanten (kuch, kuch Red Hot Chilli Peppers) kunnen alleen maar met jaloezie luisteren naar een band die funkrock-waanzin ‘Alice in My Fantasies’ op een album laat volgen door de ultieme glijtrack ‘I’ll Stay'. Ik heb hier weinig weerstand tegen.






61. Jon Campbell - Sirens (2019)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/766000/766804.jpg


In zoverre misschien wel de meest obscure plaat in mijn lijst, dat ie niet eens op Discogs staat (volgens mij). Gelukkig zijn er op Musicmeter wel een paar liefhebbers, die me dit een paar jaar geleden aanraadden, en gelukkig maar. Beeldend kunstenaar en muzikant Campbell kan me op deze plaat bijna tot tranen roeren (luister mijn gekozen liedje hieronder) of juist in schaterlachen (bijna had ik het door een homo-mannenkoor gezongen ‘Rebels Without a Cause’ als begeleidend filmpje gekozen). Zie eventueel mijn recensie bij het album voor verdere info over hoe idolaat ik ben van deze man en deze plaat.

Ik gaf al een hartje tijdens het scrollen toen ik Funkadelic voorbij zag komen en als verrassing Jon erachteraan (toen stond het hartje er al). Mooie man, maar heel kwetsbaar.

60. Wayne Shorter - Adam's Apple (1966)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56495.jpg


Met de niet lang geleden overleden Shorter heb ik een beetje een haat/liefde-verhouding. Zonder twijfel één van de belangrijkste saxofonisten uit de jazzgeschiedenis, maar iemand die soms ook wel dreigt te verdwalen in de kronkelende tuinpaadjes van zijn creativiteit.

Adam’s Apple is eigenlijk de meest toegankelijke plaat die ik van hem ken, en in dit geval ook degene die me het meeste doet. Mooi om op vinyl te hebben (zoals bij veel jazzplaten), de zwarte plak op de platenspeler te leggen en horen hoe de noten je huiskamer binnenstromen. Vier van de beste jazzmuzikanten ooit (buiten Shorter: Herbie Hancock- piano; Reggie Workman- bas; Joe Chambers- drums) die helemaal fijn met elkaar in de groove zitten. Word ik happy van.






59. Nirvana - In Utero (1993)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1560.jpg


Ik heb elders al geschreven over de sleutelrol die Nirvana’s Nevermind speelde in mijn ontwaking tot muzieknerd, een plaat die zo diep in mijn systeem zit dat ik hem eigenlijk nooit meer draai.

Het enige van Nirvana dat ik nog wel eens draai is hun laatste studioplaat. Niet per se een noiserock-meesterwerk, maar toch iets eigenzinniger, minder 'afgemixt' dan hun doorbraakplaat. Het voelt altijd wel lekker aan mijn hoofd als catchy liedjes zoals Cobain die schreef gesmoord zijn in wat gruizigheid. Cleane gitaren doen me meestal niet zoveel, ik wil die versterker overstuur horen gaan aan het einde van het tweede refrein!

58. Cannonball Adderley - Somethin' Else (1958)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/41000/41771.jpg


Eén van de bekendste jazzplaten aller tijden: Miles Davis en Art Blakey als hulpjes van de volromige bluesman op altsax Cannonball Adderley. In mijn jongere jaren, zonder nog grijze plukken in mijn wilde haren, vond ik hier dus echt geen reet aan.

Stukje bij beetje begon de plaat bij mij te groeien, maar pas toen ik deze op vinyl kocht in Blue Note’s Classic Vinyl serie begon ik de hype te snappen. Dit is echt gemaakt voor een naald op een zwarte plak, een late avond, een licht melancholische bui, en een drankje en een goed boek. Een prima avond voor deze oudere jongere.






57. Antipop Consortium - Arrhythmia (2002)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2928.jpg


Een vreemde keuze, vind ik zelf ook. Dit is de hoogst genoteerde hiphopplaat (nummer 16 is een twijfelgeval), simpelweg omdat dit denk ik degene is die ik het vaakst heb beluisterd. Redelijk obscuur gebleven, maar werd destijds wat gehyped vanwege de toen schijnbaar baanbrekende combinatie ‘hiphop’ en ‘warp-electronica’.

Dat is dus inmiddels wat achterhaald, en eerlijk gezegd weet ik ook niet of dit nog steeds dezelfde impact op me zou maken. Opvallender is dat ik deze plaat slechts zelden draai, en dan nooit meer precies herinner wat ik er precies zo goed aan vond, maar dat ik hem dan bijna altijd helemaal geboeid afluister. Een echt album-album, dus. Dat heb ik niet met veel platen.

Sorry Sander, ik liep een beetje achter in januari. Snel even wat hartjes toegevoegd, uiteraard bij al die mooie en (snob alert...) gelukkig bekende jazz albums die je hier voorbij laat komen. Alleen dat album van Reggie Workman, die moet ik eens even gaan opsnorren, want daar heb ik echt nog nooit van gehoord.

Ja! Die hoort wel in je referentiekader.
Dank voor de hartjes.

56. Abdullah Ibrahim / Johnny Dyani - Echoes from Africa (1979)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/181000/181246.jpg


Even een Afrikaans tussendoortje, ook wel fijn in zo'n door de VS en VK gedomineerde top 100 als die van mij. Ook wel meteen een heel erg Afrikaanse plaat: jazz, maar wel jazz met Afrikaans gezang waarbij je het gras van de steppe bijna voelt meewegen met de pianonoten.

Als zodanig een plaat die ook wel in de smaak kan vallen bij de jazzhaters. Geen druk getoeter, geen 'verkeerde noten', gewoon piano, bas, zang, hart, ziel sfeer en prachtig eerbetoon aan de eigen roots.
Deze witte man beweegt houterig mee met het steppegras.





55. Thelonious Monk - Straight, No Chaser (1967)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/41000/41818.jpg


Dan wel weer een jazzplaat die misschien wat minder toegankelijk is voor de niet-liefhebbers. In de tijd dat Monk zich als muzikant ontwikkelde, werd individualisme steeds belangrijker in de jazz, maar zelfs in dat gezelschap is zijn stijl vrij uniek. Hij klinkt hoekig, lomp, ongemakkelijk, maar ook kwetsbaar, speels, puur.

Je zou zeggen dat het meer muziek voor het hoofd dan het hart is, maar op mij heeft het een heel ander effect. Monks muziek waardeer ik juist door de menselijkheid, de kwetsbaarheid die het uitstraalt. Om hoe hij je constant bij de les weet te houden, soms uit weet te dagen en dan weer kietelt. Hij maakte zijn beste platen in de jaren zestig, en dit is mijn favoriet (althans, we gaan Monk nog een keer tegenkomen als Co-leider, een beetje de regels buigen, dat had hij vast niet erg gevonden).

54. Queens of the Stone Age - Rated R (2000)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/289.jpg

Ik geloof niet dat muziek op latere leeftijd minder impact hoeft te maken, maar het is moeilijk om niet soms met weemoed terug te denken aan hoe ik als veertienjarige bevangen werd door Nirvana. Alsof er een emmer met ijswater over je belevingswereld wordt gegooid (in positieve zin).

Rock n roll kan een soort verslaving zijn, dat je zoekt naar platen die je die kick weer geven, waar de rillingen van over je rug gaan lopen als het eerste nummer inzet ('Nicotine, valium, vicodin, marihuana, xtc and alcohoool'). Hoewel ik minder gitaarmuziek ben gaan luisteren, heeft een deel van mij nog steeds behoefte aan die fix.

Een van de sleutelplaten die daaraan voldeden in mijn muzikale reis is de tweede van QOTSA uit 2000. Deze plaat heeft echt alles. Vuigheid, blazende riffs, snerpende solo's en ook nog kloppende liedjes met oprechte emoties. Het gekozen nummer is juist wat rustiger, maar misschien wel mijn favoriete performance van de gastzanger, de betreurde Mark Lanagan.






53. John Grant - Queen of Denmark (2010)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/189000/189869.jpg


Wie geen homo's persoonlijk kent, zou het beeld uit de media kunnen krijgen dat we allemaal vooral naar Madonna en Mariah Carey luisteren. Zo zijn er ook veel, en daar is niks mis mee natuurlijk. Zelf ben ik in het dagelijks leven best een sarcastische bastard, stiekem een dromerige romanticus ook, en dat wil ik verdomme ook gerepresenteerd zien natuurlijk.

John Grant, wat een held. ‘I wish I had the brain of a tyrannosaurus rex/ So that I wouldn't have to deal with all this crap.’ ; ’I’ve felt uncomfortable since the day that I was born.’ ; ‘Why don't you bore the shit out of somebody else?’ Hoppakee. Met John Grant zou ik wel een biertje kunnen drinken, denk ik.

Ondanks de vuilbekkerij is Queen of Denmark eigenlijk een heel romantische, melancholische, lieve plaat. Een groot bloedend hart dat op een vuilnisbelt ligt. Soms is Madonna ook lekker hoor, maar dit is een plaat die je in je ziel meedraagt.

Verrassende lijst toch wel. Ik zie albums voorbij komen die ik nooit van jou verwacht had.

Verrassend en gevarieerd, dat ben ik dus.

52. Andrew Hill - Point of Departure (1965)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/53000/53442.jpg

Eén van de meer uitdagende platen op de lijst, denk ik, zo één waar ik nooit echt op uitgeluisterd raak en die op verschillende dagen heel anders bij me kan 'binnenkomen'. Dit is zo'n voorbeeld van een plaat waarop eigenlijk iedere speler een jazzlegende is, en hier kiezen ze er ook echt voor om hun collectieve creatieve spieren maximaal te spannen. Niet door expres heel dissonant te spelen of zo, maar doordat eigenlijk geen enkel idee logisch of voorspelbaar is.

Zulke platen kunnen klinken als intellectueel geneuzel, of nieuwe deurtjes in je hoofd openmaken, nieuwe energie doen vrijkomen. Zoals gezegd, het kan per dag schelen. Dit is wel één van de beste voorbeelden, een plaat waar je eigenlijk niets zinnigs over kan schrijven (waarvan akte).






51. Al Green - I'm Still in Love with You (1972)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8794.jpg


Nu ben ik niet zo'n soulfan of -kenner, ik hou van die muziek maar zoals dat gaat: van andere soorten muziek hou ik nog meer. Maar wie kan Al Green weerstaan? Als je nooit in je leven een plaat van Al Green gaat beluisteren, mis je één van de beste verleidingen van het leven, alsof je nooit Belgische bonbons hebt geproefd.

Al Green is de zachte aanraking van een geliefde in je nek, in muziek gevat. Sonische honing. Bijna té glad, maar van Al pik je het. Ik dan, maar het is ook mijn top 100. Love and Happiness! Niks mis mee.

Er komen verdacht veel albums voorbij die allemaal in mijn kast staan. Deze twee dus ook weer.

Nou ik kan je zeggen d'r komen veel verdachte albums voorbij die nimmer in mijn kast komen te staan. Daarnaast komen er aardig wat albums voorbij waarvan ik verdenk dat ze wel eens in mijn kast zouden kunnen komen te staan. Verder zijn er uiteraard aardig wat album die hier - veelal vinylistisch - ook uit de kast komen.

In de sale is thans veel Blue Note te vinden

50. Can - Tago Mago (1971)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/892.jpg


Ik verander mijn top tien niet zo vaak (prima tevreden met deze, dank u) maar deze plaat van Can heeft er wel een tijdje ingestaan, als ik me goed herinner. Daarmee gaat ie met de twijfelachtige eer lopen de laagst genoteerde ex-top tien plaat in deze lijst te zijn.

Dat hoeft geen smet te zijn want dit is natuurlijk gewoon een Klassieker met een hoofdletter. Een plaat die ik niet vaak draai, maar als ie ooit uit de kast komt zit ik na tien seconden al helemaal in de sfeer. De Can-vibe, zogezegd. Niet echt met iets te vergelijken, al liggen de invloeden van Velvet Underground en jazz voor de hand.

Qua balans tussen lekker meebeuken met je hoofd en freaken op rare geluidjes is er eigenlijk geen betere plaat, al was in mijn top tien geen plaats meer voor deze.






49. Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister (1996)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22874.jpg


Twee pop, noemden ze dit toen geloof ik? Het ging in de jaren negentig een beetje aan me voorbij, misschien te weinig scheurende gitaren en emotionele uithalen om mijn tienerhormonen tevreden te stellen. Ik ging ze pas waarderen toen ik in 2014 (?) aansloot bij een groepje Musicmeter-gebruikers dat naar het Primavera-festival in Barcelona ging, waar de band zou optreden (volgens mij zijn van die groep alleen herman en Snoeperd nog actief op de site, dus even een shoutout).

Goed optreden, maar het was vooral toen ik vooraf een beetje door hun best beoordeelde liedjes snuffelde dat mijn hart zich opende voor de belevingswereld van Stuart Murdoch. Nuffig, onbeschaamd romantisch met altijd dat kleine drupje cynisme om het op smaak te brengen. Een van de ultieme vertolkers van het 'ik heb een hoofd vol hartstocht maar ik kom nauwelijks mijn slaapkamer uit'-genre, en hoewel dat bij mij wel meevalt, kan ik me daar best goed mee identificeren.

Bij vlagen echt een geniale songschrijver, die man (zie hieronder, het liedje waar hij op Primavera mee afsloot). Ik zeg bij vlagen, omdat dit eigenlijk typisch zo'n band is waarvan ik vooral een liedje of twintig heel erg goed vind. Die zitten wel zo diep in mijn ruggengraat inmiddels dat de band in deze lijst niet mag ontbreken. Dan maar met hun tweede album, die ik op de meeste dagen het beste vind. Afhankelijk van de staat van mijn slaapkamer, hartstocht, enz.

Ik denk dat het 2015 was, Sandokan-veld! O.a. ook het jaar van The Replacements (waar ik gerold werd doordat iemand mijn broekzak kapotscheurde in de pit), Ride en The Strokes. Destijds vond ik dat optreden van Belle and Sebastian wat suffig beginnen, maar gaandeweg ging ik toch om. En dit nummer (en album) is wel echt een parel uit hun oeuvre.

Mooie lijst trouwens, ik ga het later eens op mijn gemak allemaal bijlezen.

herman vergeet Underworld niet! 2015 zal het geweest zijn inderdaad.

48. Simon and Garfunkel - The Concert in Central Park (1982)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4502.jpg


Blokje OLM vanavond, het zal me geen schouderklopjes opleveren van Mjuman, vooral als dit ultieme boomer-duo van stal wordt gehaald, nog wel ver na hun hoogtijdagen opgenomen tijdens een benefietconcert.

En ja, jeugdsentiment speelt zeker een hoofdrol hier: als ik The Concert in Central Park hoor, dan kan ik bijna mijn moeder in de keuken horen koffiezetten terwijl mijn kleffe vingers legoblokjes op elkaar stapelen.

Toch is dit wel iets wat ik nog steeds met plezier luister, zo nu en dan. Een selectie van de beste S&G-singles met wat solowerk van Simon, eigenlijk de ene sentimentele cliché na de andere, maar in de mooiste liedjes van deze plaat zit een soort muzikale oerkracht waar ik geen weerstand tegen heb.






47. Crosby, Stills & Nash - Crosby, Stills & Nash (1969)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7676.jpg


Als we dan toch bezig zijn, dan kan deze er ook nog wel bij. Hoewel ik mezelf nu een beetje afvraag of deze, als ik de lijst nu weer zou maken, opnieuw boven Jon Campbell of Cannonball Adderley zou zetten. Misschien was ik een beetje in een hippie-stemming op dat moment, ofzo.

Dat zijn af en toe best fijne stemmingen om in te zijn. Nog pre-Neil Young (die later sneerde: 'The wooden ships, they were just a hippie dream!') was dit het ultieme hobbyproject van drie fraai zingende jongens die zichzelf vanwege idealistische mijmeringen en cocaïne net iets te serieus namen. Aandoenlijk vind ik het, een plaat om straks weer te draaien als het lentegroen verschijnt en de achterdeur 's avonds weer open kan. Waarschijnlijk begrijp ik dan ook de 47e plaats weer beter.

Ja, dat was ook fantastisch. En daarna snel door naar Caribou (of was het nou Cut Copy) wat ik ook helemaal geweldig vond.

Deze liveplaat van S&G trouwens nooit gehoord, maar dat gaat er vast nog wel eens van komen. Ze hebben een reeks fantastische singles uitgebracht en die staan hier allemaal op.

46. José James - Blackmagic (2010)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/183000/183559.jpg


Wel één van de selecte platen waaraan ik op MuMe een 5* heb uitgedeeld, al zijn er platen die ik vaker luister. Ook wel een genre-ding, soul en vocale jazz moet altijd een beetje genoegen nemen met een status van side dish in mijn muzikale dieet.

Toch een heerlijke plaat, de recensie die ik op de albumpagina heb geschreven is bijna schunnig en dat komt niet omdat ik James nou per se zo'n aantrekkelijke man vind, maar de manier waarop deze plaat geproduceerd is, hoe James zijn liedjes zingt is gewoon alsof je gewikkeld bent in zijde en er chocolade door je hele lichaam stroomt. Net als Al Green, als het dan toch glad moet zijn, laat het dan ook zijdeglad zijn.

Maar er mag ook wel een stukje tegendraadsheid in zitten, en met 'Warrior', de iets minder toegankelijke single, maakte James toch wel één van mijn favoriete liedjes van de 21e eeuw.






45. Johnny Griffin - Introducing Johnny Griffin (1956)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/106000/106044.jpg


Over Blue Note-aanbiedingen gesproken. Deze krijgt een stevige vinyl-bonus. Griffin is een toffe saxofonist, kennelijk de snelst spelende uit zijn tijd, en speelt ook nog mee op een plaat die we hoger gaan tegenkomen, maar is verder niet per se een van mijn favoriete of meest beluisterde muzikanten.

Als het gaat om de klassieke Blue Note platen (min of meer een genre op zich in de jazz) dan is deze eigenlijk altijd wel makkelijk en relatief goedkoop te krijgen, alsof het label het nut niet ziet om schaarste te creëren.

Dit is geen plaat die je vaak tegenkomt in lijstjes van de meest geniale en invloedrijke jazzplaten, maar het gekke is: dit is dus echt een fantastisch album. Briljant spel, geweldige muziek, geniale spelers. En op vinyl klinkt dit echt als een klok. Als je in je hele leven maar één plaat van Blue Note gaat kopen, is dit zowaar (ook qua prijs-kwaliteit) een prima keuze. Geloof ome Sandokan maar.

44. Charlie Parker - The Complete Savoy and Dial Master Takes (2002)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/77000/77114.jpg


In deze top 100 komen een paar verzamelaars voor. In dit geval omdat er destijds eigenlijk nog niet zoiets bestond als een 'album' zoals we dat nu kennen.

Binnen de jazz is Charlie Parker een reus, een god misschien wel, als iemand een lijstje maakt van de tien belangrijkste muzikanten in het genre zou het gek zijn als dit getroebleerde genie daarop ontbrak. Hoewel deze opnamen inmiddels ook ruimschoots driekwart eeuw oud zijn, vind ik het niet moeilijk om te horen wat hem zo goed maakte. Parkers noten op de altsax borrelen van creativiteit en intelligentie, ze kietelen plekjes in mijn hersenen waarvan ik niet eens wist dat ik ze had.

Tegelijkertijd een lastig figuur, dat studio-opnames vaak leek te gebruiken om snel geld te scoren voor heroïne, en tijdens sommige sessies kennelijk zo onder invloed was dat hij bijna niet kon staan. Zeker niet briljant van het begin tot het einde, maar ook een heerlijk stukje historie om in te duiken en eventueel hele verhandelingen over te schrijven. Wat ik op de albumpagina ook heb gedaan. Ook dat is een hobby.






43. Johnny Cash - At San Quentin (1969)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/15000/15538.jpg


Opnieuw een ex-top tien plaat. Ik moet bekennen dat het machoïsme van 'we spelen in een FUCKING GEVANGENIS' in combinatie met de typisch Amerikaanse vroomheid tegenwoordig wat minder impact op me maakt dan toen ik dit voor het eerst hoorde. Vandaar de bescheiden positie, dus.

Toch blijft dit wel een heerlijk opgebouwde plaat, en als liveplaat een goed concept. Ook: de simpele kracht van de liedjes, de subtiele maar ontzettend mooie bijdragen van de band, en natuurlijk de persoonlijkheid van Cash zelf. Hij heeft ook een kwetsbaarheid en een zelfspot die zorgt dat het allemaal niet onuitstaanbaar wordt, iets wat ik in zijn moderne imitatoren minder vaak terughoor.

San Quentin

42. Clifford Jordan - In the World (1972)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/96000/96528.jpg


Saxofonist Clifford Jordan is het soort jazzmuzikant op wiens oeuvre nauwelijks een peil te trekken is. Je vindt zijn naam op redelijk standaard hardbop-platen maar ook op alom bejubelde cultklassiekers. Deze plaat klonk weer totáál niet naar de platen van hem die ik al kende, wat misschien de impact voor een deel verklaart.

De plaat klinkt een beetje als een brandende nachtclub die langzaam in een moeras wegzakt, terwijl de bezoekers zich rustig een stuk in de kraag blijven zuipen. Helemaal mijn soort jazz. Dat er geen fatsoenlijke vinyl-release te krijgen is voor een betaalbare prijs maakt de verleiding van deze plaat eigenlijk alleen maar groter.






41. Bill Fay - Life Is People (2012)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/257000/257249.jpg


Misschien wel de meest pure plaat in deze top 100. Nog maar eens een randfiguur in de muziekwereld, een man die in de jaren zeventig een paar platen maakte, in de 21e eeuw nog een paar, en in de tussentijd wat werkte in fabrieken. Een dromerige poëet, geen schreeuwlelijk die ooit een popster had kunnen worden, maar zo mooi, zo authentiek. Bij deze comebackplaat neem ik zelfs de stichtelijke praatjes voor lief.

40. Lee Morgan - Tom Cat (1980)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/59000/59149.jpg

De laatste tien jaar van mijn leven heb ik enorm veel naar dit soort jazz geluisterd, 'hardbop'. Voor leken: jazz met veel gospel- en bluesinvloeden met veel lange en virtuoze solo's. Morgan is een van de sleutelfiguren in die stroming, misschien wel de meest getalenteerde trompettist van zijn generatie en ook wel weer een getroebleerd figuur.

Vroeger was ik echt uitsluitend een 'liedjes'-mens, maar ik merk dat ik tegenwoordig erg goed ga op dit soort instrumentale muziek. Hardbop gaat op een gegeven moment wel allemaal een beetje op elkaar lijken, als ik eerlijk ben, maar zolang de spelers van het niveau zijn als Morgan (en op deze plaat ook o.a. de eerde genoemde Jackie McLean en McCoy Tyner) is dit gewoon een prima soundtrack voor fietstochtjes, huishoudelijke taakjes, en 's avonds lekker even op de bank hangen en onnozele stukjes typen op het internet.






39. Arcade Fire - The Suburbs (2010)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/196000/196631.jpg


Als muziekliefhebber kan ik erg selectief en wispelturig zijn. Ik luister veel maar geef weinig een tweede kans. Ik moet er in eerste instantie ‘iets’ in horen, om er vervolgens op mijn eigen tempo op te kauwen en te herkauwen. Wat dat ‘iets’ is, is lastig uit te leggen, maar bij Arcade Fire gebeurde het pas bij hun derde plaat.

De eerste twee vind ik inmiddels ook erg goed, maar dit is hun magnum opus volgens mij. Alleen al die dubbele klapper aan het begin, met het prachtige titelnummer en dan ‘Ready to Start’, misschien wel hun mooiste liedje. Tot The Suburbs had ik de band eigenlijk links laten liggen, te bombastisch en zwaar op de hand (zie eerder: Suede), maar hier ging ik hulpeloos overstag.

Wat dat ‘iets’ dus is, in dit geval? Ik heb even geen zin om mijn recensie bij het album op te zoeken, maar ik geloof dat ik daar schrijf dat de muziek net zo beïnvloed is door Abba als door Neil Young. Meer kun je toch eigenlijk niet verwachten van popmuziek?

The Suburbs

Om mijn luiheid van de laatste dagen te compenseren een driedubbeldikke aflevering!

38. Holden - The Inheritors (2013)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/354000/354602.jpg


Er staan niet veel elektronische platen in deze top 100, maar als ik er eentje noem is die ook meteen geniaal natuurlijk. Dit is niet per se mijn genre, dus wat ik geniaal vind is voor experts misschien heel 'meh'. Dat dan weer wel.

Belangrijker dan het genre is hier denk ik hoe Holden geluidjes manipuleert, en in wat voor 'headspace' je dit brengt. Hij kan een track met een klein ideetje laten beginnen en je dan helemaal meenemen in hoe dat uitbouwt, totdat je hele brein vol met geluid zit. 'Immersive', zeggen ze dan in het Engels. Nou en of. De beat die halverwege komt invallen in 'Gone Feral' (zie hieronder) luisterde ik altijd op het einde van hardlooptrainingen, omdat het zo'n fysieke ervaring is dat het letterlijk mijn energie omhoog pompte.






37. Art Farmer - Something to Live For (1987)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/213000/213138.jpg


De jazzplaat van vandaag is een late klassieker van trompettist Art Farmer, die al bijna zestig was tijdens de opnames. Het is een ode aan Duke Ellingtons vaste arrangeur/ schrijfpartner Billy Strayhorn. De broeierige, wat afstandelijke muziek van Ellington en Strayhorn is niet makkelijk in te komen, ook niet omdat ze duizenden composities en opnames hebben achtergelaten (zie ook nummer 77, 19), maar als anderen ermee aan de haal gaan is het resultaat vaak enorm fraai.

Hier overtreft Farmer wat mij betreft dus zelfs de meester, met een gloedvolle, melodieuze jazzplaat waar werkelijk niets negatiefs over te bedenken is. Misschien ook wel een goede instapper voor mensen die benieuwd zijn naar jazz en willen horen hoe mooi het ook gewoon kan zijn.






36. Tool - Ænima (1996)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/247.jpg


Een plaat die nogal groot was in mijn tienerjaren, die je ook 'een paar keer moest horen voordat je hem begreep'. Dat is alleen maar erger geworden, met Tool, waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat ik er tegenwoordig geen zak meer aan vind.

Deze plaat luister ik nog weleens. Minder als een geflipte yogaleraar die je door een megafoon de les staat te lezen, meer rauwe emotie. Over Los Angeles dat in de zee moet verdwijnen enzo. Leuk! Lekker vuige producties ook, liedjes met kop en staart, en ja, gewoon behoorlijk sterke muzikanten. Misschien dat ze over honderd jaar nog eens zo'n plaat maken.






35. Talking Heads - Stop Making Sense (1984)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4437.jpg


Talking Heads is zo'n band die zich in de buitenwijken van mijn smaak bevindt, of hoe zeg je dat. Een echte fan ben ik nooit geworden, en om eerlijk te zijn hebben hun studioplaten me nooit echt 100% weten te pakken. Maar de dingen die ik wél goed vind, vind ik dan ook echt fantastisch.

Vooral de twee bekendste liveplaten, dus, waarvan die andere eigenlijk beter en gevarieerder is. Stop Making Sense is natuurlijk ook eerst en vooral een film, en krijgt hier bonus omdat het één van de beste concertfilms is die ik ooit gezien heb. Tsja, wat kun je hier verder over zeggen? Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat iemand hier weerstand tegen zou hebben.






34. Sonic Youth - Sister (1987)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1906.jpg


Ik ben niet zo'n underground-rocker, eigenlijk, maar ik blief mijn gitaargeluid liever wel een beetje gruizig en rauw. Komt ook met het opgroeien in de jaren negentig, al was ik toen nog zo jong dat de coolste namen waarschijnlijk een beetje aan me voorbij gingen.

Sonic Youth waren zo'n beetje de vroedvrouwen van de 'grunge'-attitude van de jaren negentig. Hun naam kwam ik veel tegen in die tijd, ik zag ze zelfs een keer live op MTV spelen in het midden van de dag (dat kon echt alleen toen) maar hun albums leerde ik pas een jaar of tien geleden kennen.

Wat ik ergens eerder zei over hoe goede rock je nekharen overeind kan doen staan: dit gaat dan nog wel een stukje verder/ dieper. Muziek die je hele referentiekader over wat mooi en lelijk is op de proef stelt, en waar je toch op kan meebeuken en -bleren.






33. Miles Davis - In a Silent Way (1969)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5755.jpg


Eigenlijk de eerste plaat van Miles Davis waarbij het kwartje echt bij me viel. Later ging ik zijn werk een beetje dieper uitpluizen en inmiddels staan er ongeveer negentig stemmen van mij op Musicmeter bij deze man.

Het beoordelen van zijn platen is een soort projectje, maar ik was er denk ik nooit zo diep ingedoken als Davis niet zo'n groot terrein had bestreken. Deze plaat is ook totaal niet representatief voor zijn oeuvre maar dat zijn ze geen van allen. In dit geval is het geluidssoep met heerlijke ingrediënten die precies op het slappe koord weet te dansen tussen 'wazige shit' en 'geluidsbehang'.

Kan ik mij ook aanmelden voor dit topic?

Leuke stukjes trouwens!

Mijn favoriete aflevering tot nu toe

Dikke update man

OMG OMG van mij ook!