Muziek / Toplijsten en favorieten / De artiesten top 100 van (herman)!
0
geplaatst: 11 februari 2025, 22:08 uur
Momenteel weer op tournee in de USA. Ben het overigens niet met je eens omtrent de solo-projecten. Setzer heeft solo toch wel memorabele albums gemaakt, zeker met de Big Band dan Lee Rocker welke vocaal ook veel minder is. Bovendien is Brian Setzer wel echt een groot gitarist
Maar, ieder het zijne hé
Maar, ieder het zijne hé
0
geplaatst: 12 februari 2025, 18:14 uur
Zeker, Setzer is top. Ik geef alleen aan dat ik de solocarrière van Rocker liever beluister. Dat is geen waardeoordeel over dat één van de twee beter zou zijn 
Yes, ze hebben weer een tour. Jammer dat het zo ver weg is.
Yes, ze hebben weer een tour. Jammer dat het zo ver weg is.
1
geplaatst: 12 februari 2025, 20:38 uur
13. Sammy Davis Jr.
https://blackartstory.org/wp-content/uploads/2020/12/a-44133-1319530480.jpeg.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: I've Gotta Be Me (1968), In Person '77 (1977), Lonely Is the Name (1968), The Shelter of Your Arms (1964) en I Gotta Right to Swing (1960)
IJzersterke songs: Lonely Is the Name, The Good Life, If I Ruled the World, That Old Black Magic, The Candy Man, Baretta’s Theme
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Mister Show Business werd niet voor niets zo genoemd; op vrijwel elk gebied in de entertainment blonk hij uit. Zingen, (tap)dansen, acteren, imitaties, presenteren, niets was teveel voor deze ‘one-eyed Negro who is Jewish’ (zijn eigen beroemde uitspraak).
Ook Sammy is een zanger die vroeger bij ons thuis niet gedraaid werd. Dit was echt ‘te oud’. Mijn vader draaide dan wel een heel scala aan stijlen, artiesten en tijdsperiodes, en Sammy kwam daar heel af en toe wel eens op een playlistje voorbij toen ik al wat ouder was, maar niet in mijn ‘formative years’. Mijn moeder heeft nog nooit van Sammy Davis Jr. gehoord. Dit is er dus weer eentje die ik op eigen houtje heb moeten ontdekken als jong menneke.
De eerste keer dat ik Sammy Davis Jr. zag/hoorde was denk ik in Cannonball Run. Natuurlijk kende ik ook Mr. Bojangles. Verder had ik echter niet echt veel songs van hem gehoord. Dat kwam toen ik de eerste Rat Pack cd’s begon te kopen. Bij het horen van zijn stem was ik op slag gek op dit talent. Toen ben ik live concerten van hem gaan bekijken en beluisteren. Niet normaal. Die man klinkt live misschien nog wel beter dan op album. Hoe kun je zo goed zingen?
Hij heeft een paar nummers op zijn naam staan die ik dag en nacht zou kunnen luisteren, ik kan er geen genoeg van krijgen. Zijn album I've Gotta Be Me (1968) bijvoorbeeld, oh man… daar krijg ik het warm van vanbinnen. Maar ook zijn vroegere werk waarbij hij vocal jazz brengt en zelfs zijn Broadway albums zijn van grote kwaliteit.
Sammy is één van die mensen die het gewoon begrijpt. Hij zei het zelf al: You always have two choices: your commitment versus your fear. En Sammy koos altijd the road less travelled (bam, Robert Frost reference, in your face!), hij had het niet gemakkelijk en kreeg ontzettend veel te maken met racisme, onderschatting en oppervlakkige mensen. Het kon Sammy niet bommen; hij wist wie hij was en wat hij de wereld te brengen had.
In juli 2023 zette ik eindelijk de stap om eens werk te maken van mijn wens om een tatoeage te laten zetten. Geen tatoeage om er maar een te hebben, maar omdat ik een visie en idee had waarvan ik graag wilde dat het vereeuwigd zou worden op mijn lichaam in de vorm van een tatoeage. Een van de elementen van de tatoeage is een zin uit mijn favoriete Sammy Davis Jr. song. Ja, origineel is I’ve Gotta Be Me van Steve Lawrence, maar voor mij is dit echt een Sammy nummer.
“I want to live, not merely survive.”
Het staat in Trash Polka stijl op mijn linker bovenarm en is een belangrijk deel van de overige elementen van het kunstwerk dat in een sessie van ruim 8 uur op mijn lijf werd gezet.
Ik zal niet meer hoeven uit te leggen dat vocals mij ongelooflijk kunnen ontroeren, entousiasmeren en me doen voelen leven. De stem van Sammy is absurd goed. Het klinkt allemaal zo moeiteloos en zo gruwelijk muzikaal. Daarnaast is hij misschien wel de beste verhalenverteller met zijn songs. Je hangt aan zijn lippen en al zeker als er bewegend beeld bij te bewonderen is. Sammy heeft een speciaal plekje in mijn hart en zal nooit uit mijn playlist verdwijnen.
Favoriete nummers:
en
https://blackartstory.org/wp-content/uploads/2020/12/a-44133-1319530480.jpeg.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: I've Gotta Be Me (1968), In Person '77 (1977), Lonely Is the Name (1968), The Shelter of Your Arms (1964) en I Gotta Right to Swing (1960)
IJzersterke songs: Lonely Is the Name, The Good Life, If I Ruled the World, That Old Black Magic, The Candy Man, Baretta’s Theme
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Mister Show Business werd niet voor niets zo genoemd; op vrijwel elk gebied in de entertainment blonk hij uit. Zingen, (tap)dansen, acteren, imitaties, presenteren, niets was teveel voor deze ‘one-eyed Negro who is Jewish’ (zijn eigen beroemde uitspraak).
Ook Sammy is een zanger die vroeger bij ons thuis niet gedraaid werd. Dit was echt ‘te oud’. Mijn vader draaide dan wel een heel scala aan stijlen, artiesten en tijdsperiodes, en Sammy kwam daar heel af en toe wel eens op een playlistje voorbij toen ik al wat ouder was, maar niet in mijn ‘formative years’. Mijn moeder heeft nog nooit van Sammy Davis Jr. gehoord. Dit is er dus weer eentje die ik op eigen houtje heb moeten ontdekken als jong menneke.
De eerste keer dat ik Sammy Davis Jr. zag/hoorde was denk ik in Cannonball Run. Natuurlijk kende ik ook Mr. Bojangles. Verder had ik echter niet echt veel songs van hem gehoord. Dat kwam toen ik de eerste Rat Pack cd’s begon te kopen. Bij het horen van zijn stem was ik op slag gek op dit talent. Toen ben ik live concerten van hem gaan bekijken en beluisteren. Niet normaal. Die man klinkt live misschien nog wel beter dan op album. Hoe kun je zo goed zingen?
Hij heeft een paar nummers op zijn naam staan die ik dag en nacht zou kunnen luisteren, ik kan er geen genoeg van krijgen. Zijn album I've Gotta Be Me (1968) bijvoorbeeld, oh man… daar krijg ik het warm van vanbinnen. Maar ook zijn vroegere werk waarbij hij vocal jazz brengt en zelfs zijn Broadway albums zijn van grote kwaliteit.
Sammy is één van die mensen die het gewoon begrijpt. Hij zei het zelf al: You always have two choices: your commitment versus your fear. En Sammy koos altijd the road less travelled (bam, Robert Frost reference, in your face!), hij had het niet gemakkelijk en kreeg ontzettend veel te maken met racisme, onderschatting en oppervlakkige mensen. Het kon Sammy niet bommen; hij wist wie hij was en wat hij de wereld te brengen had.
In juli 2023 zette ik eindelijk de stap om eens werk te maken van mijn wens om een tatoeage te laten zetten. Geen tatoeage om er maar een te hebben, maar omdat ik een visie en idee had waarvan ik graag wilde dat het vereeuwigd zou worden op mijn lichaam in de vorm van een tatoeage. Een van de elementen van de tatoeage is een zin uit mijn favoriete Sammy Davis Jr. song. Ja, origineel is I’ve Gotta Be Me van Steve Lawrence, maar voor mij is dit echt een Sammy nummer.
“I want to live, not merely survive.”
Het staat in Trash Polka stijl op mijn linker bovenarm en is een belangrijk deel van de overige elementen van het kunstwerk dat in een sessie van ruim 8 uur op mijn lijf werd gezet.
Ik zal niet meer hoeven uit te leggen dat vocals mij ongelooflijk kunnen ontroeren, entousiasmeren en me doen voelen leven. De stem van Sammy is absurd goed. Het klinkt allemaal zo moeiteloos en zo gruwelijk muzikaal. Daarnaast is hij misschien wel de beste verhalenverteller met zijn songs. Je hangt aan zijn lippen en al zeker als er bewegend beeld bij te bewonderen is. Sammy heeft een speciaal plekje in mijn hart en zal nooit uit mijn playlist verdwijnen.
Favoriete nummers:
en
2
geplaatst: 13 februari 2025, 13:56 uur
Shaky schreef:
hij had het niet gemakkelijk en kreeg ontzettend veel te maken met racisme, onderschatting en oppervlakkige mensen.
hij had het niet gemakkelijk en kreeg ontzettend veel te maken met racisme, onderschatting en oppervlakkige mensen.
"Nah, he's in on it..."
5
geplaatst: 15 februari 2025, 19:36 uur
12. 10cc
https://www.telegraph.co.uk/content/dam/music/2025/02/13/TELEMMGLPICT000412050898_17394678220940_trans_NvBQzQNjv4BqCjWi45DX1ptcMBvOy6PVuTAQrtBX4DuxcERUgj-BuUY.jpeg?imwidth=680
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Master Series (1999), Deceptive Bends (1977), The Original Soundtrack (1975), How Dare You! (1976) en Sheet Music (1974)
IJzersterke songs: Good Morning Judge, Wall Street Shuffle, Nothing Can Move Me, I Wanna Rule the World, I’m Mandy Fly Me, Donna, Rubber Bullets
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Via de radio kende ik een aantal hits van 10cc, maar dankzij 10cc - Master Series (1999) werd ik écht een megafan. Dit album zal ook tot de eerste 10 cd’s behoren die ik ooit zelf kocht. Ik was echt op slag verliefd. Alle 18 songs op die cd kan ik van begin tot eind meezingen, alle instrumentale gedeeltes tot op de laatste noot opdreunen en ik kan er geen genoeg van krijgen.
Zelf vond ik het echt super leuk dat deze verzamelaar niet alleen maar de allerbekendste hits bevat, maar ook een aantal b-sides en albumtracks. Dat zorgde ervoor dat ik meteen een breed scala aan 10cc songs leerde kennen in mijn vormende jaren wat betreft muzieksmaak.
Later kocht ik natuurlijk elk reguliere album zowel op cd als lp, en ondertussen heb ik de band al geregeld live zien optreden. Superster, singer-songwriter extraordinaire, Graham Gouldman is nog steeds de drijvende kracht achter 10cc en dat is mooi om te zien. Ook drummer Paul Burgess die al sinds 1973 bij de band betrokken is, neemt nog steeds plek achter het drumstel. Gitarist Rick Fenn die sinds 1977 bij 10cc zit is ook nog van de partij en de overige nieuwe bandleden mogen er ook wezen. Jammer dat Mick Wilson gestopt is, maar goed; die heeft het nu veel te druk met Frontm3n. Van mij mag de huidige bezetting nog jaren doorgaan met optreden.
Ik zit nu ook echt met de handen in haar welke 5 songs ik moet noemen bij ‘favoriete songs’, de eerste 2 staan sowieso vast, maar daarna komen er wel 15 songs in aanmerking voor plek 3 t/m 5. Pff… te lastig dit.
Zeker Feel the Benefit vind ik ongelooflijk goed en dit schreef ik bij het nummer toen ik in 2020 de Greatest Hits of.. 10cc organiseerde op MuMe.
Sinds jaar en dag fan-favourite nummer 1, meest aangevraagde nummer tijdens live-concerten en bij release bewierookt door zowel critici als fans, en geef ze eens ongelijk. Wat een plaat.
Het is het langste nummer dat 10cc heeft uitgebracht en mengt allerlei stijlen tot een episch geheel. Gouldman en Stewart schreven het nummer samen en zingen ook beide grote stukken als leadzanger.
De tempowisselingen, ritmeveranderingen, de hypnotiserende intro en de ziel snijdende eindsolo zorgen voor een beleving als geen ander. We worden door vrijwel alle emoties meegenomen in dit nummer. Tekstueel steekt het nummer ook weer sterk in elkaar, met de nodige maatschappijkritiek en een passage die gezien kan worden als politiek geladen en als behoorlijke steek naar bepaalde muzikanten en hun publiek:
10cc nam eigenlijk nooit een blad voor de mond, niet met Godley en Creme en ook niet zonder die twee.
Ga 10cc live zien trouwens; dit nummer is onvergetelijk in een live-setting.
Wat een band. Net niet mijn top 10 gehaald, maar dat is echt stuivertje wisselen. 10cc staat nu op 12 maar had net zo goed ergens tussen plek 6 en 11 kunnen staan.
Favoriete nummers:
en
https://www.telegraph.co.uk/content/dam/music/2025/02/13/TELEMMGLPICT000412050898_17394678220940_trans_NvBQzQNjv4BqCjWi45DX1ptcMBvOy6PVuTAQrtBX4DuxcERUgj-BuUY.jpeg?imwidth=680
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Master Series (1999), Deceptive Bends (1977), The Original Soundtrack (1975), How Dare You! (1976) en Sheet Music (1974)
IJzersterke songs: Good Morning Judge, Wall Street Shuffle, Nothing Can Move Me, I Wanna Rule the World, I’m Mandy Fly Me, Donna, Rubber Bullets
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Via de radio kende ik een aantal hits van 10cc, maar dankzij 10cc - Master Series (1999) werd ik écht een megafan. Dit album zal ook tot de eerste 10 cd’s behoren die ik ooit zelf kocht. Ik was echt op slag verliefd. Alle 18 songs op die cd kan ik van begin tot eind meezingen, alle instrumentale gedeeltes tot op de laatste noot opdreunen en ik kan er geen genoeg van krijgen.
Zelf vond ik het echt super leuk dat deze verzamelaar niet alleen maar de allerbekendste hits bevat, maar ook een aantal b-sides en albumtracks. Dat zorgde ervoor dat ik meteen een breed scala aan 10cc songs leerde kennen in mijn vormende jaren wat betreft muzieksmaak.
Later kocht ik natuurlijk elk reguliere album zowel op cd als lp, en ondertussen heb ik de band al geregeld live zien optreden. Superster, singer-songwriter extraordinaire, Graham Gouldman is nog steeds de drijvende kracht achter 10cc en dat is mooi om te zien. Ook drummer Paul Burgess die al sinds 1973 bij de band betrokken is, neemt nog steeds plek achter het drumstel. Gitarist Rick Fenn die sinds 1977 bij 10cc zit is ook nog van de partij en de overige nieuwe bandleden mogen er ook wezen. Jammer dat Mick Wilson gestopt is, maar goed; die heeft het nu veel te druk met Frontm3n. Van mij mag de huidige bezetting nog jaren doorgaan met optreden.
Ik zit nu ook echt met de handen in haar welke 5 songs ik moet noemen bij ‘favoriete songs’, de eerste 2 staan sowieso vast, maar daarna komen er wel 15 songs in aanmerking voor plek 3 t/m 5. Pff… te lastig dit.
Zeker Feel the Benefit vind ik ongelooflijk goed en dit schreef ik bij het nummer toen ik in 2020 de Greatest Hits of.. 10cc organiseerde op MuMe.
Sinds jaar en dag fan-favourite nummer 1, meest aangevraagde nummer tijdens live-concerten en bij release bewierookt door zowel critici als fans, en geef ze eens ongelijk. Wat een plaat.
Het is het langste nummer dat 10cc heeft uitgebracht en mengt allerlei stijlen tot een episch geheel. Gouldman en Stewart schreven het nummer samen en zingen ook beide grote stukken als leadzanger.
De tempowisselingen, ritmeveranderingen, de hypnotiserende intro en de ziel snijdende eindsolo zorgen voor een beleving als geen ander. We worden door vrijwel alle emoties meegenomen in dit nummer. Tekstueel steekt het nummer ook weer sterk in elkaar, met de nodige maatschappijkritiek en een passage die gezien kan worden als politiek geladen en als behoorlijke steek naar bepaalde muzikanten en hun publiek:
If all the entertainers in the world lost their music
What would they play, what could they say
To pacify the crowd, to justify themselves
What would they play, what could they say
To pacify the crowd, to justify themselves
10cc nam eigenlijk nooit een blad voor de mond, niet met Godley en Creme en ook niet zonder die twee.
Ga 10cc live zien trouwens; dit nummer is onvergetelijk in een live-setting.
Wat een band. Net niet mijn top 10 gehaald, maar dat is echt stuivertje wisselen. 10cc staat nu op 12 maar had net zo goed ergens tussen plek 6 en 11 kunnen staan.
Favoriete nummers:
en
5
geplaatst: 16 februari 2025, 20:06 uur
11. Spandau Ballet
https://rockandrollglobe.com/wp-content/uploads/2023/03/image3A55421_Glitch.jpg
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Parade (1984), True (1983) en The Best Of (1991)
IJzersterke songs: Through the Barricades, Communication, Musclebound, The Freeze, I Don’t Need This Pressure On, Nature of the Beast, Pleasure
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Spandau Ballet is één grote bak aan nostalgie voor mij. Vroeger toen we jong waren
Een van de allerbelangrijkste lessen die heb ik geleerd was dat ik nooit moest uitgaan van de mening van anderen, maar altijd zelf kritisch zou beoordelen en vervolgens durven voor je eigen mening te kiezen. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb met deze band. Wat een fantastische muzikanten zijn deze Britten. Albums bestaan uit new wave, pop, funk, soul, easy listening, rock, het is één grote mengelmoes aan smaken en stijlen. Ja natuurlijk wordt dit allemaal aangeboden in een aalgladde verpakking, maar wat wil je? Het waren de 80s. Foute kapsels, nog foutere zwoele blikken en de oppervlakkige muziekliefhebber slaat de band meteen over. Sja… dat zal nooit veranderen. Zelf ga ik liever verder dan uiterlijk vertoon en kan me dat eigenlijk zelfs geen bal schelen. Ik wil weten wat eronder zit, is er oprechtheid aanwezig, is dit een band of een marketingtool? Daar hoeven we bij de mannen van Spandau niet lang over na te denken; dit zijn rasartiesten.
Hmmm…. Misschien wel een terugkerend onderwerp dit. Dat veroordelende gedrag, dat gevoel van superioriteit bij mensen die… nou goed…laat ik het netjes zeggen; weinig met dat woord van doen hebben in het echte leven, dat gezeik, dat gebitch, dat gezanik, dat uitlachen, die mensen met small dick energy dus; daar kan ik heeeeeel erg weinig mee. Ik merk dat overal he. Artiest A is geweldig want..ja geen idee, dat is dan een keer door iemand bepaald ofzo, en artiest B is troep want… ja, ook geen idee. Ik sta daar heel wat simpeler in. Of is het juist niet simpel? Is het ‘mensen laten leuk vinden wat ze leuk vinden’ juist het moeilijke? Ik denk het onderhand wel. Ik kan er echt gewoon niet bij dat je bepaalde artiesten niet leuk vindt en het dan nodig vindt om mensen die dat wél leuk vinden voor schut te zetten, of om artiesten tot op het bot af te zeiken omdat jij dat geen leuke liedjes vindt…. Want that’s it he, mensen. We vinden liedjes leuk die door anderen zijn gemaakt. Meer dan dat is het niet. Ik vind het schitterend als mensen ergens van houden, ook al heb ik er zelf helemaal niks mee. Ik zie mensen ook op MuMe in groepen dwepen over bands of zangeressen waarvan ik denk ‘nee dank je wel’, maar daar stopt het dan ook mee voor mij. Hoe haal je het in je kop om op een artiestenpagina of bij albums jouw persoonlijke onzekerheden te gaan spuwen verpakt als ‘mening over een artiest’. Of mensen verbaal kleineren in het echte leven omdat jij die artiest niet zo leuk vindt. Ik zou zeggen; ga aan jezelf werken.
Nou goed, tot zover mijn rant. Dit heeft trouwens weinig tot niks met Spandau Ballet te maken; het viel me gewoon op dat hoe ouder ik word (37 onderhand), hoe meer ik me stoor aan niet functionerende hufters.
Zoals vaker geschreven kocht ik vroeger, toen ik pas begon met verzamelen, graag verzamelalbums omdat je dan meteen de bekendste songs kreeg en van daaruit kon ik dan verder werken naar de studioalbums. Zo kocht ik als jongetje, jaar of 12, dit verzamelalbum. Natuurlijk kende ik al een paar songs door (3x raden…inderdaad:) de bandjes van mijn vader, maar dat waren enkel de beginperiode songs als Musclebound, Chant No. 1 en To Cut a Long Story Short. Al snel leerde ik dus de rest kennen en dit was één van mijn go-to cd’s als ik me vanwege de situatie thuis op mijn kamer verstopte; cd in de speler, koptelefoon op en proberen in mijn eigen wereld terecht te komen. Dat verzamelalbum heb ik echt honderden keren van begin tot einde gehoord en ik zou niet zonder Spandau Ballet in mijn playlist meer kunnen.
Ik heb ze live gezien in Amsterdam en ik denk dat het misschien wel één van de aller beste concerten is geweest die ik ooit gezien heb. Ondertussen heb ik er héél wat gezien, maar de kunde van deze mannen in combinatie met het speelplezier was voor mij toch wel zo goed als ongeëvenaard. Wat ongelooflijk goed. Eind 2023 ben ik met mijn ex naar Tony Hadley gegaan en Duitsland en holy shit wat was dat ook geweldig. Hij deed (gelukkig) maar weinig van zijn solosongs, maar maakte er een Spandau feestje van. De zaal kolkte, het was één groot feest en wat is Tony een geweldige performer. Die stem is nog steeds zo krachtig en zijn stage presence is jaloersmakend. Wat hebben wij een geweldige avond gehad.
Favoriete nummers:
en
https://rockandrollglobe.com/wp-content/uploads/2023/03/image3A55421_Glitch.jpg
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Parade (1984), True (1983) en The Best Of (1991)
IJzersterke songs: Through the Barricades, Communication, Musclebound, The Freeze, I Don’t Need This Pressure On, Nature of the Beast, Pleasure
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Spandau Ballet is één grote bak aan nostalgie voor mij. Vroeger toen we jong waren
Een van de allerbelangrijkste lessen die heb ik geleerd was dat ik nooit moest uitgaan van de mening van anderen, maar altijd zelf kritisch zou beoordelen en vervolgens durven voor je eigen mening te kiezen. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb met deze band. Wat een fantastische muzikanten zijn deze Britten. Albums bestaan uit new wave, pop, funk, soul, easy listening, rock, het is één grote mengelmoes aan smaken en stijlen. Ja natuurlijk wordt dit allemaal aangeboden in een aalgladde verpakking, maar wat wil je? Het waren de 80s. Foute kapsels, nog foutere zwoele blikken en de oppervlakkige muziekliefhebber slaat de band meteen over. Sja… dat zal nooit veranderen. Zelf ga ik liever verder dan uiterlijk vertoon en kan me dat eigenlijk zelfs geen bal schelen. Ik wil weten wat eronder zit, is er oprechtheid aanwezig, is dit een band of een marketingtool? Daar hoeven we bij de mannen van Spandau niet lang over na te denken; dit zijn rasartiesten.
Hmmm…. Misschien wel een terugkerend onderwerp dit. Dat veroordelende gedrag, dat gevoel van superioriteit bij mensen die… nou goed…laat ik het netjes zeggen; weinig met dat woord van doen hebben in het echte leven, dat gezeik, dat gebitch, dat gezanik, dat uitlachen, die mensen met small dick energy dus; daar kan ik heeeeeel erg weinig mee. Ik merk dat overal he. Artiest A is geweldig want..ja geen idee, dat is dan een keer door iemand bepaald ofzo, en artiest B is troep want… ja, ook geen idee. Ik sta daar heel wat simpeler in. Of is het juist niet simpel? Is het ‘mensen laten leuk vinden wat ze leuk vinden’ juist het moeilijke? Ik denk het onderhand wel. Ik kan er echt gewoon niet bij dat je bepaalde artiesten niet leuk vindt en het dan nodig vindt om mensen die dat wél leuk vinden voor schut te zetten, of om artiesten tot op het bot af te zeiken omdat jij dat geen leuke liedjes vindt…. Want that’s it he, mensen. We vinden liedjes leuk die door anderen zijn gemaakt. Meer dan dat is het niet. Ik vind het schitterend als mensen ergens van houden, ook al heb ik er zelf helemaal niks mee. Ik zie mensen ook op MuMe in groepen dwepen over bands of zangeressen waarvan ik denk ‘nee dank je wel’, maar daar stopt het dan ook mee voor mij. Hoe haal je het in je kop om op een artiestenpagina of bij albums jouw persoonlijke onzekerheden te gaan spuwen verpakt als ‘mening over een artiest’. Of mensen verbaal kleineren in het echte leven omdat jij die artiest niet zo leuk vindt. Ik zou zeggen; ga aan jezelf werken.
Nou goed, tot zover mijn rant. Dit heeft trouwens weinig tot niks met Spandau Ballet te maken; het viel me gewoon op dat hoe ouder ik word (37 onderhand), hoe meer ik me stoor aan niet functionerende hufters.
Zoals vaker geschreven kocht ik vroeger, toen ik pas begon met verzamelen, graag verzamelalbums omdat je dan meteen de bekendste songs kreeg en van daaruit kon ik dan verder werken naar de studioalbums. Zo kocht ik als jongetje, jaar of 12, dit verzamelalbum. Natuurlijk kende ik al een paar songs door (3x raden…inderdaad:) de bandjes van mijn vader, maar dat waren enkel de beginperiode songs als Musclebound, Chant No. 1 en To Cut a Long Story Short. Al snel leerde ik dus de rest kennen en dit was één van mijn go-to cd’s als ik me vanwege de situatie thuis op mijn kamer verstopte; cd in de speler, koptelefoon op en proberen in mijn eigen wereld terecht te komen. Dat verzamelalbum heb ik echt honderden keren van begin tot einde gehoord en ik zou niet zonder Spandau Ballet in mijn playlist meer kunnen.
Ik heb ze live gezien in Amsterdam en ik denk dat het misschien wel één van de aller beste concerten is geweest die ik ooit gezien heb. Ondertussen heb ik er héél wat gezien, maar de kunde van deze mannen in combinatie met het speelplezier was voor mij toch wel zo goed als ongeëvenaard. Wat ongelooflijk goed. Eind 2023 ben ik met mijn ex naar Tony Hadley gegaan en Duitsland en holy shit wat was dat ook geweldig. Hij deed (gelukkig) maar weinig van zijn solosongs, maar maakte er een Spandau feestje van. De zaal kolkte, het was één groot feest en wat is Tony een geweldige performer. Die stem is nog steeds zo krachtig en zijn stage presence is jaloersmakend. Wat hebben wij een geweldige avond gehad.
Favoriete nummers:
en
1
geplaatst: 16 februari 2025, 20:26 uur
Hé, wat leuk Spandau Ballet! Die had ik niet verwacht. Een van mijn favoriete 80's bands. Daar gooi ik ook nooit hoge ogen mee als ik zeg dat ik ze geweldig vind, zelfs thuis wekt het een hoop irritatie op als ik het opzet en Through The Barricades of Gold hard meezing. Een band die mij altijd weer direct een 12-jarig MarkjeS73 laat voelen...
2
geplaatst: 16 februari 2025, 21:21 uur
Spandau Ballet: vond ik in de jaren '80 niet leuk. Net als Wham! niet. Want? Mijn zus vond het leuk en als tiener ga je je daar tegen af zetten. Maar uiteraard toch stiekem naar luisteren hè (en het mooi vinden).
Inmiddels staan haar Spandau Ballet en Wham! platen al jaren in mijn kast en ik vind het heerlijk.
En zeker: snobisme in de wereld der muziekliefhebbers. Bah bah. Helaas komt het op deze site ook nog steeds voor. Maar met die morele verhevenheid kan en wil ik niks.
Daarom vind ik zo'n lijst van Justus18 die momenteel gaande is ook zo leuk. Staat van alles in en zeker dingen die totaal niet verantwoord zijn, maar het daardoor zo leuk maken. En daarbij: wat is verantwoord?!
Inmiddels staan haar Spandau Ballet en Wham! platen al jaren in mijn kast en ik vind het heerlijk.
En zeker: snobisme in de wereld der muziekliefhebbers. Bah bah. Helaas komt het op deze site ook nog steeds voor. Maar met die morele verhevenheid kan en wil ik niks.
Daarom vind ik zo'n lijst van Justus18 die momenteel gaande is ook zo leuk. Staat van alles in en zeker dingen die totaal niet verantwoord zijn, maar het daardoor zo leuk maken. En daarbij: wat is verantwoord?!
2
geplaatst: 16 februari 2025, 22:54 uur
Dat vind ik altijd zo'n onzin, verantwoorde muziek...
Ik heb een brede muzieksmaak, Dylan, blues, maar ook bands als The Black Keys, Dead Kennedy's of Bad Religion. Regelmatig worden de buren getrakteerd op Afrikaanse woestijnblues of Franse artiesten omdat ik Frans zo mooi vind klinken, The Beatles en al hun solowerk schalt regelmatig uit de speakers maar een middagje Tool , Madrugada of Radiohead komt ook vaak voor. Allemaal muziek waar je bij de serieuze muziekliefhebber wel mee voor de dag kunt komen.
Maar ik kan ook erg blij worden van Spandau Ballet, Wham!, Whitney Houston, Lionel Richie, Johnny Hates Jazz, Phil Collins of Acda en de Munnik.
Met veel artiesten heb ik al een klik sinds mijn kindertijd en wat anderen van mijn muzieksmaak vinden vind ik niet echt interessant, als ik er maar gelukkig van word. Het was belangrijker voor mij toen ik een jaar of achttien was maar op een gegeven moment bereik je wel een leeftijd dat je je daar niet druk meer over maakt...
Ik moet zeggen dat ik muzieksnobisme sinds mijn middelbare schooltijd in het dagelijks leven zelden tegenkom, alleen hier wel eens.
Lage stemmen geven aan een album vind ik dan ook altijd lastig, ik doe het ook zelden. Ik mag het dan niets vinden maar een ander vind het geweldig, dan doet een artiest toch iets goed...
Ik las laatst eens een aantal reviews bij albums van mezelf terug van de afgelopen jaren en het viel mij op dat ze allemaal redelijk irritant positief waren. Aanvankelijk dacht ik 'nou nou, een beetje kritisch mag ook wel eens' maar ik heb eigenlijk alleen de behoefte om iets over een plaat te zeggen als ik het echt goed vind. Tenzij het een favoriete artiest is en ik teleurgesteld ben in een nieuw album, maar als fan vind ik dat het mag...
Op een album stemmen dat ik niks vind voelt altijd verkeerd, eigenlijk geldt dat sowieso voor het beoordelen van Muziek, het raakt je of het raakt je niet...
Tot zover mijn rant dan....:)
Ik heb een brede muzieksmaak, Dylan, blues, maar ook bands als The Black Keys, Dead Kennedy's of Bad Religion. Regelmatig worden de buren getrakteerd op Afrikaanse woestijnblues of Franse artiesten omdat ik Frans zo mooi vind klinken, The Beatles en al hun solowerk schalt regelmatig uit de speakers maar een middagje Tool , Madrugada of Radiohead komt ook vaak voor. Allemaal muziek waar je bij de serieuze muziekliefhebber wel mee voor de dag kunt komen.
Maar ik kan ook erg blij worden van Spandau Ballet, Wham!, Whitney Houston, Lionel Richie, Johnny Hates Jazz, Phil Collins of Acda en de Munnik.
Met veel artiesten heb ik al een klik sinds mijn kindertijd en wat anderen van mijn muzieksmaak vinden vind ik niet echt interessant, als ik er maar gelukkig van word. Het was belangrijker voor mij toen ik een jaar of achttien was maar op een gegeven moment bereik je wel een leeftijd dat je je daar niet druk meer over maakt...
Ik moet zeggen dat ik muzieksnobisme sinds mijn middelbare schooltijd in het dagelijks leven zelden tegenkom, alleen hier wel eens.
Lage stemmen geven aan een album vind ik dan ook altijd lastig, ik doe het ook zelden. Ik mag het dan niets vinden maar een ander vind het geweldig, dan doet een artiest toch iets goed...
Ik las laatst eens een aantal reviews bij albums van mezelf terug van de afgelopen jaren en het viel mij op dat ze allemaal redelijk irritant positief waren. Aanvankelijk dacht ik 'nou nou, een beetje kritisch mag ook wel eens' maar ik heb eigenlijk alleen de behoefte om iets over een plaat te zeggen als ik het echt goed vind. Tenzij het een favoriete artiest is en ik teleurgesteld ben in een nieuw album, maar als fan vind ik dat het mag...
Op een album stemmen dat ik niks vind voelt altijd verkeerd, eigenlijk geldt dat sowieso voor het beoordelen van Muziek, het raakt je of het raakt je niet...
Tot zover mijn rant dan....:)
0
geplaatst: 17 februari 2025, 10:26 uur
Nou, fijn om te zien in ieder geval dat er meer mensen zo over denken.
Hoe dan ook, staat verder los van Spandau Ballet en daar draait het toch vooral om bij mijn nr. 11 uit mijn lijst.
Extra leuk om te zien dat jullie Spandau ook kunnen smaken!
Hoe dan ook, staat verder los van Spandau Ballet en daar draait het toch vooral om bij mijn nr. 11 uit mijn lijst.
Extra leuk om te zien dat jullie Spandau ook kunnen smaken!
2
geplaatst: 17 februari 2025, 12:11 uur
Shaky schreef:
Nou goed, tot zover mijn rant.
Nou goed, tot zover mijn rant.
Van rant naar Chant!
Fijne band dat Spandau, waarbij ik toch een lichte voorkeur heb naar het vroege werk, met als uitschieter To Cut a Long Story Short
Heb zelf deze verzamelaar in de kast staan, lekkere lange mixes: Spandau Ballet - The Twelve Inch Mixes (1986) - MusicMeter.nl
2
geplaatst: 17 februari 2025, 12:38 uur
We zijn bij mijn top 10 aanbeland van deze eclectische bende
Overzicht van wat tot dusver de revue is gepasseerd:
10. ?
11. Spandau Ballet
12. 10cc
13. Sammy Davis Jr.
14. Stray Cats
15. Roy Orbison
16. Rory Gallagher
17. Jackie Wilson
18. Johnny Winter
19. Conway Twitty
20. Meat Loaf
21. Albert King
22. Stevie Ray Vaughan
23. Bywater Call
24. Janis Joplin
25. Bill Withers
26. Matt Bianco
27. Mahalia Jackson
28. Robert Jon & The Wreck
29. Neil Sedaka
30. Bryan Ferry
31. Al Martino
32. Pat Boone
33. Jerry Lee Lewis
34. Nina Simone
35. Andy Williams
36. B.B. King
37. Aretha Franklin
38. Ricky Nelson
39. Ten Years After
40. Buddy Holly
41. Mick Flannery
42. Billie Eilish
43. Los Lonely Boys
44. Imelda May
45. James Brown
46. Deep Purple
47. Susan Tedeschi
48. Freddie King
49. The Tremeloes
50. Rufus Wainwright
51. Led Zeppelin
52. Johnny Burnette
53. Manfred Mann's Earth Band
54. Ted Nugent
55. Jessie J.
56. The Allman Brothers Band
57. Jerry Vale
58. Texas
59. Duke Robillard
60. The Fortunes
61. Little Richard
62. Philip Sayce
63. The Reverend Horton Heat
64. Tommy Sands
65. Creedence Clearwater Revival
66. Andre Hazes
67. Tab Benoit
68. Edgar Winter
69. Lana Del Rey
70. Buddy Guy
71. Mud
72. Ray Charles
73. Etta James
74. Hot Chocolate
75. Amanda Shires
76. George Thorogood
77. Howlin' Wolf
78. AC/DC
79. Little Milton
80. Carl Perkins
81. The Paladins
82. Al Green
83. Joe Bonamassa
84. Jack Scott
85. Perry Como
86. John Lee Hooker
87. Gene Vincent
88. Vic Damone
89. Bob Luman
90. Eddie Cochran
91. Robert Charlebois
92. MY BABY
93. Mike Farris
94. Beth Hart
95. Los Kjarkas
96. Imperial Crowns
97. B.J. Thomas
98. Don Gibson
99. Ghalia Volt
100. Arctic Monkeys
Aantal artiesten hiervan live gezien: 32
Aantal artiesten hiervan niet langer actief of overleden: 43
Aantal artiesten hiervan ook in de Top 100 van iemand anders: 8
Overzicht van wat tot dusver de revue is gepasseerd:
10. ?
11. Spandau Ballet
12. 10cc
13. Sammy Davis Jr.
14. Stray Cats
15. Roy Orbison
16. Rory Gallagher
17. Jackie Wilson
18. Johnny Winter
19. Conway Twitty
20. Meat Loaf
21. Albert King
22. Stevie Ray Vaughan
23. Bywater Call
24. Janis Joplin
25. Bill Withers
26. Matt Bianco
27. Mahalia Jackson
28. Robert Jon & The Wreck
29. Neil Sedaka
30. Bryan Ferry
31. Al Martino
32. Pat Boone
33. Jerry Lee Lewis
34. Nina Simone
35. Andy Williams
36. B.B. King
37. Aretha Franklin
38. Ricky Nelson
39. Ten Years After
40. Buddy Holly
41. Mick Flannery
42. Billie Eilish
43. Los Lonely Boys
44. Imelda May
45. James Brown
46. Deep Purple
47. Susan Tedeschi
48. Freddie King
49. The Tremeloes
50. Rufus Wainwright
51. Led Zeppelin
52. Johnny Burnette
53. Manfred Mann's Earth Band
54. Ted Nugent
55. Jessie J.
56. The Allman Brothers Band
57. Jerry Vale
58. Texas
59. Duke Robillard
60. The Fortunes
61. Little Richard
62. Philip Sayce
63. The Reverend Horton Heat
64. Tommy Sands
65. Creedence Clearwater Revival
66. Andre Hazes
67. Tab Benoit
68. Edgar Winter
69. Lana Del Rey
70. Buddy Guy
71. Mud
72. Ray Charles
73. Etta James
74. Hot Chocolate
75. Amanda Shires
76. George Thorogood
77. Howlin' Wolf
78. AC/DC
79. Little Milton
80. Carl Perkins
81. The Paladins
82. Al Green
83. Joe Bonamassa
84. Jack Scott
85. Perry Como
86. John Lee Hooker
87. Gene Vincent
88. Vic Damone
89. Bob Luman
90. Eddie Cochran
91. Robert Charlebois
92. MY BABY
93. Mike Farris
94. Beth Hart
95. Los Kjarkas
96. Imperial Crowns
97. B.J. Thomas
98. Don Gibson
99. Ghalia Volt
100. Arctic Monkeys
Aantal artiesten hiervan live gezien: 32
Aantal artiesten hiervan niet langer actief of overleden: 43
Aantal artiesten hiervan ook in de Top 100 van iemand anders: 8
0
geplaatst: 17 februari 2025, 13:07 uur
Eigenlijk dus een top-11 hè, met je zogenaamd per-ongelukke twee nummers 3... 
3
geplaatst: 17 februari 2025, 19:45 uur
10. Tom Jones
https://cdn.images.express.co.uk/img/dynamic/79/1200x712/1662384_1.jpg
Afkomstig uit: Wales
Nog actief: ja
Favoriete albums: Surrounded by Time (2021), Close Up (1972), Tom (1970), Green, Green Grass of Home (1967), Live! At the Talk of the Town (1967) en Live in Las Vegas - At the Flamingo (1969)
IJzersterke songs: Till, Delilah, A Boy From Nowhere, Sex Bomb, She’s a Lady, Mama Told Me Not to Come (feat. Stereophonics), It’s Not Unusual, All I Ever Need Is You, Give Me One Reason
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
k heb Tom Jones nu 2x live in concert mee mogen maken. Nog nooit zo’n stem in het wild tegengekomen. Zoals al eerder besproken is vocale tovenarij voor mij onweerstaanbaar. Veruit het belangrijkste instrument dat een artiest met zich mee kan dragen. Als er iemand is die een stem van graniet heeft, dan is het deze Welshman wel. De eerste keer dat ik hem live meemaakte was in Ahoy. Hij zong daar één song zonder microfoon; geen probleem, heel die Ahoy kon nog steeds volop meegenieten van want Tom heeft zo’n power dat hij moeiteloos de achterste rijen bereikt. Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn om zó talentvol te zijn. Even ongeacht wat je van iemands muziek vindt, of dat je van iemands songs houdt of niet; dit is toch gewoon ziekelijk jaloersmakend om zo te kunnen zingen?
De tweede keer was in de Ziggo Dome en eigenlijk was dat concert nog beter. Tom had net zijn nieuwe ‘serieuze’ albums uitgebracht en hij had allerlei nieuwe arrangementen voor een aantal grote hits. Echt super gaaf. Zijn stem nog steeds buiten categorie.
Tom begon als zanger van een bandje, al snel werd die band omgedoopt tot Tom Jones & The Senators toen bleek dat mensen enkel vanwege die unieke stem naar optredens kwamen. Het duurde dan ook niet snel voordat Tom getekend werd en zijn band naar de achtergrond werd verbannen. Helaas kwam ook Tom terecht in geldgraaiende handen en zat zijn carrière plots vast in de foute muziekscene, met slechte disco arrangementen, en vooral lelijke sexy aankledingen omdat het vrouwelijke publiek zoveel mogelijk geld moest worden afgetroggeld.
Gelukkig had Tom meer dan genoeg kwaliteit om zelfs de slechtere songs nog wat extra’s mee te geven. Fijn, want hierdoor verdween hij nooit helemaal uit de picture. In 2021 kwam hij dan ook kei-hard terug (nou ja…’terug’, echt weggeweest is hij nooit) met Surrounded by Time waarmee hij zelfs de meest cynische criticus wist te overtuigen.
Tom kan nooit kapot. Die stem is en blijft ongeloofeloos en eigenlijk komt er bijna dagelijks wel een song van hem voorbij op mijn playlist. De Welshe force of nature op plek 10. In mijn top 10 wordt het kopje 'favoriete songs' uitgebreid met een extra lied.
Favoriete nummers:
en
en
https://cdn.images.express.co.uk/img/dynamic/79/1200x712/1662384_1.jpg
Afkomstig uit: Wales
Nog actief: ja
Favoriete albums: Surrounded by Time (2021), Close Up (1972), Tom (1970), Green, Green Grass of Home (1967), Live! At the Talk of the Town (1967) en Live in Las Vegas - At the Flamingo (1969)
IJzersterke songs: Till, Delilah, A Boy From Nowhere, Sex Bomb, She’s a Lady, Mama Told Me Not to Come (feat. Stereophonics), It’s Not Unusual, All I Ever Need Is You, Give Me One Reason
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
k heb Tom Jones nu 2x live in concert mee mogen maken. Nog nooit zo’n stem in het wild tegengekomen. Zoals al eerder besproken is vocale tovenarij voor mij onweerstaanbaar. Veruit het belangrijkste instrument dat een artiest met zich mee kan dragen. Als er iemand is die een stem van graniet heeft, dan is het deze Welshman wel. De eerste keer dat ik hem live meemaakte was in Ahoy. Hij zong daar één song zonder microfoon; geen probleem, heel die Ahoy kon nog steeds volop meegenieten van want Tom heeft zo’n power dat hij moeiteloos de achterste rijen bereikt. Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn om zó talentvol te zijn. Even ongeacht wat je van iemands muziek vindt, of dat je van iemands songs houdt of niet; dit is toch gewoon ziekelijk jaloersmakend om zo te kunnen zingen?
De tweede keer was in de Ziggo Dome en eigenlijk was dat concert nog beter. Tom had net zijn nieuwe ‘serieuze’ albums uitgebracht en hij had allerlei nieuwe arrangementen voor een aantal grote hits. Echt super gaaf. Zijn stem nog steeds buiten categorie.
Tom begon als zanger van een bandje, al snel werd die band omgedoopt tot Tom Jones & The Senators toen bleek dat mensen enkel vanwege die unieke stem naar optredens kwamen. Het duurde dan ook niet snel voordat Tom getekend werd en zijn band naar de achtergrond werd verbannen. Helaas kwam ook Tom terecht in geldgraaiende handen en zat zijn carrière plots vast in de foute muziekscene, met slechte disco arrangementen, en vooral lelijke sexy aankledingen omdat het vrouwelijke publiek zoveel mogelijk geld moest worden afgetroggeld.
Gelukkig had Tom meer dan genoeg kwaliteit om zelfs de slechtere songs nog wat extra’s mee te geven. Fijn, want hierdoor verdween hij nooit helemaal uit de picture. In 2021 kwam hij dan ook kei-hard terug (nou ja…’terug’, echt weggeweest is hij nooit) met Surrounded by Time waarmee hij zelfs de meest cynische criticus wist te overtuigen.
Tom kan nooit kapot. Die stem is en blijft ongeloofeloos en eigenlijk komt er bijna dagelijks wel een song van hem voorbij op mijn playlist. De Welshe force of nature op plek 10. In mijn top 10 wordt het kopje 'favoriete songs' uitgebreid met een extra lied.
Favoriete nummers:
en
en
1
geplaatst: 18 februari 2025, 16:06 uur
Shaky schreef:
die mensen met small dick energy dus; daar kan ik heeeeeel erg weinig mee
die mensen met small dick energy dus; daar kan ik heeeeeel erg weinig mee
U doelt op mensen zoals jordidj1, ArthurDZ en Arno? *giggity*
1
geplaatst: 18 februari 2025, 16:19 uur
jordidj1 schreef:
nou ik ben meer van de big dick bullshit
nou ik ben meer van de big dick bullshit
Onweerwolf, u riep?
Trouwens vind ik Spandau Ballet echt kapot hard. Only When You Leave, True, Through the Barricades en vooral modderfokking Gold zijn echt modderdikke tracks.
2
Onweerwolf
geplaatst: 18 februari 2025, 17:56 uur
Hoe weet jij nou weer dat ik zo zwaargeschapen ben? 
Eens met SB. Godenband. Onderschat door zo ongeveer iedereen hier.
Eens met SB. Godenband. Onderschat door zo ongeveer iedereen hier.
2
geplaatst: 18 februari 2025, 18:29 uur
Johnny Marr schreef:
Onweerwolf, u riep?
Trouwens vind ik Spandau Ballet echt kapot hard. Only When You Leave, True, Through the Barricades en vooral modderfokking Gold zijn echt modderdikke tracks.
To Cut a Long Story Short. (quote)
Onweerwolf, u riep?
Trouwens vind ik Spandau Ballet echt kapot hard. Only When You Leave, True, Through the Barricades en vooral modderfokking Gold zijn echt modderdikke tracks.
Evergreen hoor.
5
geplaatst: 18 februari 2025, 20:20 uur
09. Gary Moore
https://arrowbluesrock.nl/wp-content/uploads/2023/04/Schermafbeelding-2023-04-30-om-12.53.59-1024x628.png
Afkomstig uit: Noord-Ierland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Still Got the Blues (1990), After Hours (1992), Blues for Greeny (1995), Power of the Blues (2004), Old New Ballads Blues (2006), Close as You Get (2007), Bad for You Baby (2008), Blues Alive (1993) en Essential Montreux (2009)
IJzersterke songs: As the Years Go Passing By, Since I Met You Baby (feat. B.B. King), Bad for You Baby, If You Be My Baby, Eyesight to the Blind, Key to Love, Oh Pretty Woman, Walking By Myself, All Your Love
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Gary Moore, één van de allergrootste voor mij. Dit is ook wel even een persoonlijke entry. Sowieso was Gary de nummer 1 reden dat ik gitaar ben gaan spelen en daarnaast is zijn muziek onlosmakelijk verbonden met de band tussen mijn vader, mijn broer en ik.
Even terug naar het begin. Ik probeer te bedenken wat de eerste keer is geweest dat ik Gary Moore gehoord heb en het schoot me opeens te binnen. Ik kreeg Gary Moore - The Best of the Blues (2002) van mijn vader toen deze net werd uitgebracht. Het zei me helemaal niks, maar mijn vader was ervan overtuigd dat ik dit gaaf ging vinden. Niet dat hij nu dagelijks naar Gary Moore luisterde overigens, hij had gewoon zo’n gevoel dat dit mij gelukkig ging maken.
Hij had het niet beter kunnen inschatten. Holy shit, vanaf de eerste klanken van deze cd’s veranderde ik. Bluesrock was geen genre waar ik al héél erg in thuis was, dus dit was vrij nieuw voor me. Er ging een nieuwe wereld voor me open, ik hoorde de beat, die gitaarsolo’s, die zang, die rete-strakke ritmesecties; ik begreep het. Dit was denk ik voor de eerste keer dat ik het écht begreep. Ik begreep het leven. Alles gewoon, ik snapte het. Deze muziek opende ergens een deurtje in mijn hersenen en alles klikte met elkaar. Ik kan het ook niet goed uitleggen, maar het was alsof ik wakker werd. Ik ging het leven anders aanpakken. Ik wilde vrij breken, nooit meer in zo’n situatie terechtkomen als waar ik thuis in zat, en me nooit meer als voetveeg laten behandelen. Hoe dit door een verzamelalbum van Gary Moore is gekomen durf ik niet volledig te verklaren, maar Albert King heeft het op plek 17 in mijn top 100 al perfect uitgelegd: dit is blues power.
Ik ging alles van Gary Moore uitpluizen en kocht al zijn albums. Zowel solo als met zijn bands, zijn live concerten, bootlegs, alles. Al snel kwam ik erachter: zijn rock periode is hartstikke leuk, maar kan verder niet tippen aan wie Gary écht is; een bluesman. Wat me vooral heel erg blij maakte was het feit dat Gary nog helemaal niet zo oud was; hij tourde nog geregeld en bracht ook vaak nieuwe albums uit. De eerste keer dat ik hem live zag was op BRBF (Blues Peer), mijn eerste festival zoals eerder benoemd in deze top 100. Dat was echter zeker niet de laatste keer. Helaas stierf hij in 2011 op jonge leeftijd, anders had ik hem waarschijnlijk al tig keer gezien. Na die eerste festivalervaring, na die levensveranderende ervaring, besloot ik dat ik ook gitaar wilde leren spelen. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk dat eerste festival voor mij is geweest; zowel qua muzieksmaak, als het steunen van livemuziek, het samen naar iets moois kijken/luisteren, het zelf erna met gitaarspelen beginnen; het hangt samen met heel veel ervaringen en visies die ik sindsdien heb opgedaan / ontwikkeld. Gary Moore heeft daar dus ook een belangrijke rol in gespeeld. Oh man, dat gevoel wat ik had toen ik hem daar tekeer zag gaan kan ik nog steeds oproepen. Kippenvel.
Een van de mooiste concertervaringen die ik ooit gehad heb was in 2007. Ik woonde op dat moment in Birmingham, UK, en mijn vader en broertje zouden me komen bezoeken. Een kleine week zouden ze naar me toe komen en ik zou ze wegwijs maken in Birmingham, in mijn hilarisch ranzige huis laten slapen en we zouden er gewoon een mooie tijd van maken. Een Spaanse huisgenote van me wees me op een lokale ticketverkoper en stelde voor dat het misschien wel leuk was als ik mijn vader en broer mee zou nemen naar een concert. Wat een goed idee! Waarom had ik hier nu niet aan gedacht? Hup, samen met haar naar de verkoper. Gary Moore trad op in Manchester! Niet bepaald Birmingham, maar aangezien mijn vader en broer toch een weekje kwamen, konden we net zo goed een hotelletje in Manchester pakken en daar naar Gary Moore gaan. Onbetaalbaar natuurlijk voor ons allemaal op dat moment, maar het boeide me niet. Dit wilde ik, dit ging ik hoe dan ook betalen. Zo geschiedde; wij gingen vanuit Birmingham met de trein naar Manchester om Gary Moore te kunnen zien.
Hij trad op in een oud theater en hoewel we behoorlijk moe waren van de lange dag, konden we niet wachten tot we Gary live konden aanschouwen. Hij stelde niet teleur. Wat zeg ik? Hij was fantastisch. Hij speelde heel dat theater naar de mallemoer. Het publiek ging uit zijn dak, Engels publiek blijft geweldig, en hij ging maar door en ging maar door. Mijn vader blijft mijn vader en zijn typische ‘voor de file weg zijn-mentaliteit’ kon hij ook hier niet uitzetten. Gary was nog niet door zijn laatste nummer heen (nog vóór de toegiften) toen mijn vader ons aantikte; kom we gaan, voor de drukte weg. NEEEEEE, gek! Echt niet! Normaal gesproken deden we netjes wat ons gezegd werd, maar dit wilden wij ons niet laten ontnemen en zeiden dat we bleven tot het einde. Gelukkig ging mijn vader akkoord, hij genoot immers ook met volle teugen van de muziek, en toen speelde Gary Parisienne Walkways. Bij de eerste tonen van de song stond mijn broer al bijna te janken en ook ik werd stil van dit nummer. Zelden zoiets moois en intens gehoord. Gary en het theater leken te verdwijnen en er was enkel nog die hartverscheurende song te horen. Ruim tien minuten bestond verder helemaal niets, er was enkel perfectie. We vergaten onze problemen, onze zorgen en alle andere zaken; als verslaafden konden we geen genoeg krijgen van deze tonen. Na afloop bedankte onze vader ons dat we onze poot stijf hadden gehouden.
Die avond besloten we onuitgesproken dat we dit vaker gingen doen met zijn 3en. En de jaren erna zijn we meerdere keren naar Engeland gevlogen om samen ergens heen te kunnen. Een concert is het nooit meer geworden, maar wel Lee Evans shows. De laatste keer dat we naar Lee Evans gingen waren het enkel mijn broer en ik, in 2013. Niet enkel omdat we zo’n Evans fans zijn (en we zijn echt mega fans), maar ook als eerbetoon aan onze vader die niet lang daarvoor plotseling was overleden.
De muziek van Gary Moore is voor mij verbonden met veel aspecten in mijn leven en de herinneringen en gevoelens schieten dan ook alle kanten op wanneer ik hem voorbij hoor komen. Gary Moore zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben.
Favoriete nummers:
en
en
https://arrowbluesrock.nl/wp-content/uploads/2023/04/Schermafbeelding-2023-04-30-om-12.53.59-1024x628.png
Afkomstig uit: Noord-Ierland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Still Got the Blues (1990), After Hours (1992), Blues for Greeny (1995), Power of the Blues (2004), Old New Ballads Blues (2006), Close as You Get (2007), Bad for You Baby (2008), Blues Alive (1993) en Essential Montreux (2009)
IJzersterke songs: As the Years Go Passing By, Since I Met You Baby (feat. B.B. King), Bad for You Baby, If You Be My Baby, Eyesight to the Blind, Key to Love, Oh Pretty Woman, Walking By Myself, All Your Love
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Gary Moore, één van de allergrootste voor mij. Dit is ook wel even een persoonlijke entry. Sowieso was Gary de nummer 1 reden dat ik gitaar ben gaan spelen en daarnaast is zijn muziek onlosmakelijk verbonden met de band tussen mijn vader, mijn broer en ik.
Even terug naar het begin. Ik probeer te bedenken wat de eerste keer is geweest dat ik Gary Moore gehoord heb en het schoot me opeens te binnen. Ik kreeg Gary Moore - The Best of the Blues (2002) van mijn vader toen deze net werd uitgebracht. Het zei me helemaal niks, maar mijn vader was ervan overtuigd dat ik dit gaaf ging vinden. Niet dat hij nu dagelijks naar Gary Moore luisterde overigens, hij had gewoon zo’n gevoel dat dit mij gelukkig ging maken.
Hij had het niet beter kunnen inschatten. Holy shit, vanaf de eerste klanken van deze cd’s veranderde ik. Bluesrock was geen genre waar ik al héél erg in thuis was, dus dit was vrij nieuw voor me. Er ging een nieuwe wereld voor me open, ik hoorde de beat, die gitaarsolo’s, die zang, die rete-strakke ritmesecties; ik begreep het. Dit was denk ik voor de eerste keer dat ik het écht begreep. Ik begreep het leven. Alles gewoon, ik snapte het. Deze muziek opende ergens een deurtje in mijn hersenen en alles klikte met elkaar. Ik kan het ook niet goed uitleggen, maar het was alsof ik wakker werd. Ik ging het leven anders aanpakken. Ik wilde vrij breken, nooit meer in zo’n situatie terechtkomen als waar ik thuis in zat, en me nooit meer als voetveeg laten behandelen. Hoe dit door een verzamelalbum van Gary Moore is gekomen durf ik niet volledig te verklaren, maar Albert King heeft het op plek 17 in mijn top 100 al perfect uitgelegd: dit is blues power.
Ik ging alles van Gary Moore uitpluizen en kocht al zijn albums. Zowel solo als met zijn bands, zijn live concerten, bootlegs, alles. Al snel kwam ik erachter: zijn rock periode is hartstikke leuk, maar kan verder niet tippen aan wie Gary écht is; een bluesman. Wat me vooral heel erg blij maakte was het feit dat Gary nog helemaal niet zo oud was; hij tourde nog geregeld en bracht ook vaak nieuwe albums uit. De eerste keer dat ik hem live zag was op BRBF (Blues Peer), mijn eerste festival zoals eerder benoemd in deze top 100. Dat was echter zeker niet de laatste keer. Helaas stierf hij in 2011 op jonge leeftijd, anders had ik hem waarschijnlijk al tig keer gezien. Na die eerste festivalervaring, na die levensveranderende ervaring, besloot ik dat ik ook gitaar wilde leren spelen. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk dat eerste festival voor mij is geweest; zowel qua muzieksmaak, als het steunen van livemuziek, het samen naar iets moois kijken/luisteren, het zelf erna met gitaarspelen beginnen; het hangt samen met heel veel ervaringen en visies die ik sindsdien heb opgedaan / ontwikkeld. Gary Moore heeft daar dus ook een belangrijke rol in gespeeld. Oh man, dat gevoel wat ik had toen ik hem daar tekeer zag gaan kan ik nog steeds oproepen. Kippenvel.
Een van de mooiste concertervaringen die ik ooit gehad heb was in 2007. Ik woonde op dat moment in Birmingham, UK, en mijn vader en broertje zouden me komen bezoeken. Een kleine week zouden ze naar me toe komen en ik zou ze wegwijs maken in Birmingham, in mijn hilarisch ranzige huis laten slapen en we zouden er gewoon een mooie tijd van maken. Een Spaanse huisgenote van me wees me op een lokale ticketverkoper en stelde voor dat het misschien wel leuk was als ik mijn vader en broer mee zou nemen naar een concert. Wat een goed idee! Waarom had ik hier nu niet aan gedacht? Hup, samen met haar naar de verkoper. Gary Moore trad op in Manchester! Niet bepaald Birmingham, maar aangezien mijn vader en broer toch een weekje kwamen, konden we net zo goed een hotelletje in Manchester pakken en daar naar Gary Moore gaan. Onbetaalbaar natuurlijk voor ons allemaal op dat moment, maar het boeide me niet. Dit wilde ik, dit ging ik hoe dan ook betalen. Zo geschiedde; wij gingen vanuit Birmingham met de trein naar Manchester om Gary Moore te kunnen zien.
Hij trad op in een oud theater en hoewel we behoorlijk moe waren van de lange dag, konden we niet wachten tot we Gary live konden aanschouwen. Hij stelde niet teleur. Wat zeg ik? Hij was fantastisch. Hij speelde heel dat theater naar de mallemoer. Het publiek ging uit zijn dak, Engels publiek blijft geweldig, en hij ging maar door en ging maar door. Mijn vader blijft mijn vader en zijn typische ‘voor de file weg zijn-mentaliteit’ kon hij ook hier niet uitzetten. Gary was nog niet door zijn laatste nummer heen (nog vóór de toegiften) toen mijn vader ons aantikte; kom we gaan, voor de drukte weg. NEEEEEE, gek! Echt niet! Normaal gesproken deden we netjes wat ons gezegd werd, maar dit wilden wij ons niet laten ontnemen en zeiden dat we bleven tot het einde. Gelukkig ging mijn vader akkoord, hij genoot immers ook met volle teugen van de muziek, en toen speelde Gary Parisienne Walkways. Bij de eerste tonen van de song stond mijn broer al bijna te janken en ook ik werd stil van dit nummer. Zelden zoiets moois en intens gehoord. Gary en het theater leken te verdwijnen en er was enkel nog die hartverscheurende song te horen. Ruim tien minuten bestond verder helemaal niets, er was enkel perfectie. We vergaten onze problemen, onze zorgen en alle andere zaken; als verslaafden konden we geen genoeg krijgen van deze tonen. Na afloop bedankte onze vader ons dat we onze poot stijf hadden gehouden.
Die avond besloten we onuitgesproken dat we dit vaker gingen doen met zijn 3en. En de jaren erna zijn we meerdere keren naar Engeland gevlogen om samen ergens heen te kunnen. Een concert is het nooit meer geworden, maar wel Lee Evans shows. De laatste keer dat we naar Lee Evans gingen waren het enkel mijn broer en ik, in 2013. Niet enkel omdat we zo’n Evans fans zijn (en we zijn echt mega fans), maar ook als eerbetoon aan onze vader die niet lang daarvoor plotseling was overleden.
De muziek van Gary Moore is voor mij verbonden met veel aspecten in mijn leven en de herinneringen en gevoelens schieten dan ook alle kanten op wanneer ik hem voorbij hoor komen. Gary Moore zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben.
Favoriete nummers:
en
en
1
geplaatst: 19 februari 2025, 18:57 uur
Not my cup of tea, maar vind je verhaal fantastisch wat zullen dat mooie herinneringen voor je zijn. Kortom genoten van je verhaal
6
geplaatst: 19 februari 2025, 21:01 uur
08. Chris Isaak
https://i0.wp.com/madafackismounderground.com/wp-content/uploads/2017/03/chris-isaak.jpg?fit=1122%2C792&ssl=1
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: "Mr. Lucky" (2009), First Comes the Night (2015) en Heart Shaped World (1989)
IJzersterke songs: Blue Hotel, Can’t Do a Thing, Don’t Make Me Dream About You, Heart Shaped World, Somebody’s Crying, San Francisco Days, First Comes the Night,
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
De eerste keer dat ik Chris hoorde was op de radio, met Wicked Game. Prachtig, meteen raak. Dit vond (vind) ik geweldig. Niet lang daarna hoorde ik Blue Hotel op de radio, en ook die song kon me bekoren. Okay, genoeg redenen om een album van deze man te kopen. Het werd Heart Shaped World (1989) en meteen dat eerste nummer al , holy shit wat een song. De rest van het album zat toen al snor. Toen ik dat eerste nummer hoorde wist ik het zeker; dit gaat me weer veel geld kosten. Uiteraard ging ik alle albums kopen, dvd’s, etc. Het enige wat nog restte was om Chris live te kunnen zien, maar hij kwam maar nergens in de buurt (althans, niet dat ik wist) en hij tourde vooral heel erg veel in Australië in die tijd omdat hij daar ongekend populair is.
Ondertussen heb ik Chris 3x live in concert gezien en die ervaringen waren werkelijk geweldig. Wat is dit een showman zeg, maar dan zonder irritant te worden. De man weet dat hij rete-charmant is en zet dat dan ook ten volste in. Hij grapt er ook lustig op los dat hij ‘ook wel weet dat veel van zijn songs amper kermis niveau ontstijgen’ en dat hij vaak al blij is dat hij nog op braderieën mag spelen. Heerlijk, alles met een knipoog. De lol die hij met zijn band (nog steeds zoveel mogelijk de originele band) heeft is ongeëvenaard en dat komt de muziek echt te goede. Hij klinkt live even goed als op plaat (lange hoge noten in de 80s song buiten beschouwing gelaten) en denkt duidelijk goed na over de setlist. Er zit lijn in, het is logisch en allemaal zo ontzettend professioneel gedaan.'
Laten we het maar meteen open en eerlijk in de groep gooien: 21e eeuw-Chris is voor mij veruit de beste. Albums als First Comes the Night en Mr. Lucky zijn wat mij betreft zijn toppers. Ik weet dat het op MusicMeter not done is om nieuwere albums van artiesten die al lang meegaan goed te vinden, maar ik vind de albums van Chris Isaak uit de 00s en 10s dus zijn beste….
Laat ik het wel in perspectief plaatsen voordat mensen van schande spreken: zijn eerste 5 albums scoren bij mij allemaal 4,5* of 5*
Het is gewoon allemaal ontzettend goed, maar de wat nieuwere platen zijn wel echt net dat beetje extra.
Favoriete nummers:
en
en
https://i0.wp.com/madafackismounderground.com/wp-content/uploads/2017/03/chris-isaak.jpg?fit=1122%2C792&ssl=1
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: "Mr. Lucky" (2009), First Comes the Night (2015) en Heart Shaped World (1989)
IJzersterke songs: Blue Hotel, Can’t Do a Thing, Don’t Make Me Dream About You, Heart Shaped World, Somebody’s Crying, San Francisco Days, First Comes the Night,
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
De eerste keer dat ik Chris hoorde was op de radio, met Wicked Game. Prachtig, meteen raak. Dit vond (vind) ik geweldig. Niet lang daarna hoorde ik Blue Hotel op de radio, en ook die song kon me bekoren. Okay, genoeg redenen om een album van deze man te kopen. Het werd Heart Shaped World (1989) en meteen dat eerste nummer al , holy shit wat een song. De rest van het album zat toen al snor. Toen ik dat eerste nummer hoorde wist ik het zeker; dit gaat me weer veel geld kosten. Uiteraard ging ik alle albums kopen, dvd’s, etc. Het enige wat nog restte was om Chris live te kunnen zien, maar hij kwam maar nergens in de buurt (althans, niet dat ik wist) en hij tourde vooral heel erg veel in Australië in die tijd omdat hij daar ongekend populair is.
Ondertussen heb ik Chris 3x live in concert gezien en die ervaringen waren werkelijk geweldig. Wat is dit een showman zeg, maar dan zonder irritant te worden. De man weet dat hij rete-charmant is en zet dat dan ook ten volste in. Hij grapt er ook lustig op los dat hij ‘ook wel weet dat veel van zijn songs amper kermis niveau ontstijgen’ en dat hij vaak al blij is dat hij nog op braderieën mag spelen. Heerlijk, alles met een knipoog. De lol die hij met zijn band (nog steeds zoveel mogelijk de originele band) heeft is ongeëvenaard en dat komt de muziek echt te goede. Hij klinkt live even goed als op plaat (lange hoge noten in de 80s song buiten beschouwing gelaten) en denkt duidelijk goed na over de setlist. Er zit lijn in, het is logisch en allemaal zo ontzettend professioneel gedaan.'
Laten we het maar meteen open en eerlijk in de groep gooien: 21e eeuw-Chris is voor mij veruit de beste. Albums als First Comes the Night en Mr. Lucky zijn wat mij betreft zijn toppers. Ik weet dat het op MusicMeter not done is om nieuwere albums van artiesten die al lang meegaan goed te vinden, maar ik vind de albums van Chris Isaak uit de 00s en 10s dus zijn beste….
Laat ik het wel in perspectief plaatsen voordat mensen van schande spreken: zijn eerste 5 albums scoren bij mij allemaal 4,5* of 5*
Het is gewoon allemaal ontzettend goed, maar de wat nieuwere platen zijn wel echt net dat beetje extra.
Favoriete nummers:
en
en
* denotes required fields.