ElliotGKnapp schreef:
What distinguishes this album most as avant-garde and post bop is definitely Hill's compositions, which are at times irreverent to jazz custom and obviously sound beyond the boundaries of bop. "Pumpkin" opens the album with an uptempo and edgy bang, teetering between a dark minor theme stated by Joe Henderson on tenor saxophone and a rapid sax/piano run that gives way to a dissonant and playful counterpoint riff between the piano and sax. Hill takes the first solo, ranging between flitting runs, rapid interval two-note chords, and a lot of inventive and acrobatic maintenance and embellishment of the repeating quarter note triplet riff that punctuates the song every several bars. As with any good jazz album, the interplay between the players is top notch--in addition to Henderson and Hill, journeymen Roy Haynes and Richard Davis ably hold down the drum stool and double bass, respectively. Even this early in his band leader discography, Hill's piano style and compositions are heavily rhythmic; his repeating riffs often form poly-rhythmic counterpoint with Haynes' aggressive drum style, leaving Davis to keep the steady pulse uninterrupted.

eazyfan schreef:
'Vogelvrije Jazz',
het zou er alleen nóg gekker op geworden zijn als ze nog wat van die beesten in de studio hadden gehaald om effectief mee te doen.

Dave Holland, de naam zei me iets, dan achteraf er achter gekomen dat hij de bassist is op mijn favoriete Fusionplaat, op dit album toont de man zijn bas- en componeertalent. Samen met 2 erg goede blazers en een leuke drummer heb je één fan-tas-tisch kwartet.

Wat betreft vogels en dit album, ja deze plaat was gewoon gemaakt voor mij eigenlijk: ik heb niets lievers dan de 'tuinfluiter' of een 'heggemus' in mijn achtertuin die me op een zomervakantiedag wakker fluit terwijl de zon schitterend in mijn gezicht schijnt. Bij dit album komen er mooie herrineringen naar boven. Of het nu in de morgen is, de middag of de avond, het zijn zowat mijn lievelingsdieren op deze wereld, maar zoals die dieren tezamen het beste of nóg beter klinken is dat ook zo bij dit album. Al hoor je wel duidelijk dat het hier mensen waren natuurlijk, je zou die dieren redbull/vitaminepillen/e.d. moeten geven om dit te evenaren.

silly_puPPy schreef:
The thing that amazes me about these recordings is how POLLINI simply nailed the dynamic and demanding finger acrobatics required to master one of the early shredders of the piano. These tunes have had him accused of being too mechanical and devoid of emotion but I personally find this set of finger exercises both technical demanding and emotionally satisfying as no doubt have countless others making POLLINI one of the most respected interpreters of FREDERIC CHOPIN's music in the entire history of recorded music. With an extremely energetic and perfectly played exhibition of his talents on this release I have come to respect POLLINI's perfect interpretation of one of the greatest eccentric pianists of all the ages. Although these musical masterpieces were written way back around the year 1830 they are brought back to life in the modern times quite spectacularly on this release.

Ronald5150 schreef:
20 januari jl. is ons wederom een grootheid uit de muziekwereld ontvallen. Op 73 jarige leeftijd heeft ze de strijd verloren, maar ze laat ons een indrukwekkend oeuvre na, inclusief dit voortreffelijke "At Last". Etta James heeft (ik blijf gewoon typen in de tegenwoordige tijd uit respect voor Etta) een geweldige doorleefde stem. Alles wat ze zingt ben ik geneigd te geloven. Haar stem is vol emotie, meeslepend, intens, confronterend, sussend, streng, lief; kortom een betere manier van communiceren is er niet. "At Last" is een prachtige intieme plaat voor de late uurtjes (maar eigenlijk voor altijd). RIP Etta!

Pieter Paal schreef:
'Stand up' is het beste Jethro Tull-album en deze keer rockt het nog meer dan op hun voorganger 'This was'. Je kunt hier heel duidelijk invloeden van Cream horen, maar het blijft een gave mix van jazz, blues en folk. De bonus-tracks, de twee singles 'Living in the past' en 'Sweet dream' + b-kanten voegen hier wel degelijk iets toe.
Het geluid van de geremasterde cd-versie is echt super, maar de elpee-versie heeft weer die leuke hoes, waarbij die bandleden bij het openklappen naar voren komen net zoals bij een kinderboek.

notsub schreef:
Thin Lizzy leverde hier met Gary Moore in de gelederen één van hun beste platen af. Deze schijf laat echt alles horen wat de band in huis had. De rockers van de plaat Thoughest Street In Town en Get Out Of Here zijn puntig en worden lekker energiek neergezet. De ballads My Sarah en With Love zitten vol gevoel. De twee nummers die echter boven de rest uitsteken zijn Got To Give It Up en de afsluiter. Deze nummers halen het beste uit de band naar boven en vooral de laatste zit vol met geweldig twin gitaarwerk, naast de zang het kenmerk van deze fantastische band. S&M is mij net te experimenteel en de opener dreunt lekker door, maar ik mis wat inhoud. Geen perfectie dus, maar een zeer goede CD.

MuscLA schreef:
This album and Lightbulb Sun are often paired in that they are often considered the Tree's "pop" albums. Shorter songs that could have been very radio friendly, wonderful hooks and melodies. However, I think the reason that they're considered "poppy" rather than "progressive" is the comparison to what came before and after Stupid Dream and Lightbulb Sun. This is still VERY complex music; the albums before and after are just more OBVIOUSLY complex, Stupid Dream sounds effortless and shows a real maturing of Wilson as a songwriter.

NeoSurrealistDadaRevival schreef:
Moondog was the most brilliant and important artist in modern music, if not of all music eras. He blended classical, musique concrete, jazz, minimalism, and other genres in ways that would prove highly influential on future musicians. His 1969 album may very well be his magnum opus, and the perfect testament to his brilliance. Each piece is nothing short of epic, and often feel larger than life.

Clutnuckle schreef:
Having gone through a phase where I hated everyone and everything for no good reason, I was initially forced out of habit to look upon this release with a little bit of hidden cynicism. Well, at least I tried to do that... It never really worked, though. It wound up boiling down to a simple question: did I want to be happy? And as of late, I really, really do. The more I listen to João Gilberto, the more cynicism (something I used to hold close to my heart) baffles me. How do people still hold on to the assertion that humanity is, by nature, greedy and selfish when the concepts of selfless human love and beauty are seen on this album so easily? After some more involved listening, it's nearly impossible to miss the true, unbridled passion that this album is belting out in its own quiet and understated way. Consider me changed for good.

Reint schreef:
Ijzersterke opvolger van Doolittle. Het geluid van deze plaat bestaat uit een surfsound die constant plaats moet maken voor een orkaan van noise (ik geloof dat Frank Black hier voor het eerst de distortionknop op zijn slaggitaar heeft gevonden) en geschreeuw van ons aller Frank. Daarnaast hebben vele nummers een soort space-geluid (echo's, reverb, effecten), dat bij vlagen dromerig klinkt.
De sfeer is dus compleet anders dan op Doolittle (toch een standaardwerk dat de Pixies-sound verwezenlijkt), mede doordat de hoekige baslijnen van Kim Deal hier plaats hebben gemaakt voor de onorthodoxe akkoordovergangen van Frank Black. Ook is Deals achtergrondzang grotendeels verdwenen. De compacte sound van Doolittle en Surfer Rosa is hier verdwenen en er is iets anders, iets gecompliceerders voor in de plaats gekomen. Maar het is niet per se minder goed.

Lens schreef:
Inderdaad een van de betere R.E.M.'s met een constant sterk songgehalte. Verfrissend dat een Amerikaanse groep uit Athens met veel op het eerste gehoor nieuwe invloeden stoeide.
Sterke gitaarmelodieën van Buck doorkruist met vreemde, intrigerende teksten van Stipe. Voeg daar nog eens de straffe drumpartijen Berry en de heerlijke harmoniezang van Mills aan toe en je hebt materiaal voor een ijzersterke 2de van R.E.M.

gemaster schreef:
Schandalig dat dit niet meer stemmen heeft. Radio Birdman is een punkrockband uit Australië. Dat is eigenlijk al reden genoeg om dit album te luisteren. Bandjes uit Engeland en de VS kennen we allemaal, maar Australië, dat is andere koek.

Gelukkig zijn de liedjes ook nog eens fantastisch, waardoor iedereen die The Clash, Ramones, Sex Pistols en weet ik het allemaal tof vindt, meteen naar zijn favoriete muziekwinkel moet surfen om Radios Appear te bestellen.

MH1000 schreef:
This album is very Afro-centric, very rhythmic, little bit free, but mostly just an amazing feel-good slice of music. The good-vibe and positivity coming from this record is so strong that you can't help but be infected by it. If you've got a day ahead of you that you're not looking forward to, then I would recommend listening to this album before you start, your optimism will be overflowing afterwards. Come to think of it there's a few world leaders that should be made to listen to this, we could be living in a better place because of it.

JJ&Joan schreef:
Geniaal album, dat zich na 40 jaar nog dieper in mijn hart wringt. Telkens als je luistert apprecieer je de songs een trapje meer.
Alles heeft te maken met de aandachtige inkleuring van elke noot, waardoor het totaal een ongeëvenaard kleurenpalet bevat.
Complex en toch uiterst toegankelijk, je moet het maar doen. En dat bij je debuut.
Steely dan heeft later nog fantastische platen gemaakt, maar deze " Can't buy a thrill" koester ik het meest.

bruklover schreef:
One of the great unheralded records of the 20th century. Yes it is that good, one of the best reggae records ever made and yet almost totally unknown and until recently out of print too. Crazy that this should be so overlooked. Where this record really stands out is the way the Nyahbinghi sounds are mixed down in post production making a deep visceral sound that captures all the best elements of visionary producers like Lee Perry. Lyrically a very spiritual album but never does the message overpower you or come across as too preachy. I cannot emphasise how important a record this is and now it is freely available again it needs to be snapped up by anyone lacking a copy.

ChrisX schreef:
Schitterende sfeervolle plaat die wat mij betreft het beste album is in de catalogus van PFM. Over deze plaat hangt opvallende, pastorale sfeer die wel wat aan Genesis doet denken maar voor de rest is de muziek gewoon uniek te noemen.

musiquefrique schreef:
Unieke band met unieke sound die op dit album hun beste songs bundelen tot één van de beste albums van de jaren '90. Onnavolgbare, minimalistische, maar sfeervolle combinatie van rock en jazz. Voorgedragen met het melancholieke stemgeluid van Mark Sandman.

Een album dat over twintig jaar niets van zijn sfeer en zeggingskracht verloren zal hebben en dat door nieuwe generaties 'herontdekt' zal worden.

neo schreef:
Deze middelste score van het drieluik is niet minder briljant als Ce'ra Una Volta il West & America. Zijn gecomponeerde thema is van een bijna verbazingwekkende tederheid met al de Morriconeingredienten; de vocaal die blijkbaar altijd sprakenloos is van de meester, de hoog spelende violen voor dramatiek en andere middelen. Nee dat is geen revolutionaire muzikaal idee, daarvoor is er een leidmotief, maar wel een variatie op het thema met trompet, marcherende klanken, gitaaren fluit. De componist heeft een bepaald principe. Zo vind hij dat je steeds moet hernieuwen in geluid, stijl, de mensen verrassen, zodat deze niet de kans krijgen om vat te krijgen van je werk en dit te kopieren. Het was als een spelletje; net als ze andere dachten hem door te hebben kwam er zoiets als Duck You Sucker eruit of Mission to Mars of wat dan ook. 5 sterren

HiddenCharms schreef:
Just beautiful. In terms of pure voice, Sarah Vaughan can't be beat, and she is in fine form here. Clifford Brown, whether it be a credit to him or to Sarah, never really challenges her. There's nothing wrong with the tunes either, this is a warm and wonderful record.

Erwan schreef:
Young Team was altijd al één van mijn favoriete albums, maar met het uitbrengen van de remastered versie is het helemaal genieten geblazen. Het valt direct op hoeveel beter en harder het album nu klinkt. Dit is overal goed te horen, de langzamere tracks klinken duidelijker en de harde tracks klinken.... nou ja, hard!

Het album zelf is Mogwai ten voeten uit. In tegenstelling tot andere bands uit het post-rock genre is Mogwai één van de weinige bands die ook daadwerkelijk echt weet te rocken. Dit is vooral merkbaar tijdens Like Herod die iedere keer weer kippenvel bezorgt bij de gitaarexplosie rond de derde minuut. De eerste keer dat je deze track hoort zul je je oren niet geloven, zeker niet als je het geluid vol open hebt staan.

"blueberry" schreef:
A very strong record from Miles and his combo. Every instrument is casted with an absolute all-star of the jazz scenery. The song material is all original and one of the finest bop material you can ask for. The title track gives an indication towards the upcoming fusion mode.
Song highlights are Wayne Shorters 'Nefertiti' and 'Pinocchio', as well as Tony Williams 'Hand Jive' and Herbie Hancock's 'Madness'.

Faustiandan schreef:
Japan’s answer to Led Zeppelin and Black Sabbath, this is catchy, heavy and psychedelic. One of the most exciting albums I have heard for quite some time. It’s complex yet easy to listen to; trippy as you like yet still rock and roll. Dislike this one and you might as well admit you are a tasteless philistine!!

sassi schreef:
Just four years after Chega de Saudade, Jorge Ben came with a new exciting sound: Samba Esquema Novo. João Gilberto was his hero, and he wanted to plays like him. But there was one problem: he wasn’t João. This kind of thing doesn’t bother 99% of musicians, they just imitate their “influences” and go ahead. But Jorge is talented and real, and instead of imitate the music of his hero, he imitates his attitude. What came out is Samba Esquema Novo, a complete new way of play samba. Just like Chega de Saudade. Try to imagine Metallica releasing Kill’Em All in 1973.

Sandokan-veld schreef:
Lekker chaotische jazzplaat met een blues- en gospelziel. Mingus verlaat tijdelijk zijn plek achter de staande bas, en neemt plaats achter de piano. Hij was een bedreven pianist, hoewel hij in de loop der jaren wel met betere toetsenmannen heeft gewerkt dan zichzelf. Voordeel is dan weer dat hij zichzelf niet knockout kan stompen en kan ontslaan, al heeft hij dat laatste volgens biografen ook wel eens geprobeerd.

KampF schreef:
Ieder nummer wordt gewoon subliem opgebouwd, geen samples te veel of te weinig, heldere structuur, heerlijke uitbarstingen en grappige verwijzingen naar Pink Floyd. Normaliter beoordeel ik albums als concept; bij Sounds of Silver is dat moeilijker te ontdekken; ieder nummer staat sterk genoeg op zichzelf en dat maak het dan ook wel goed. Sterk sophisticated album, totally LCDS.

hprill schreef:
Still the standard by which all others should be measured; by no means perfect, but still utterly captivating, even in monaural sound. Solti supercharges the Vienna Philharmonic. The resulting sound is positively electric.

thomzi50 schreef:
Death Certficate is een fel, origineel, vrouwonvriendelijk en uiterst funky album, dat na het verschijnen voor de nodige opschudding zorgde in Amerika. Dit was vooral het gevolg van het controversiële Black Korea, waarin Ice Cube zich tamelijk racistisch uitlaat over Aziatische Amerikanen. Hij klaagt hier over het feit dat alle zwarten door Aziatische Amerikanen over een kam worden geschoren - als hij bijvoorbeeld in een winkel van een Aziatische Amerikaan loopt vindt hij dat hij extreem nauwkeurig in de gaten wordt gehouden – en ook is hij van mening dat er teveel Aziatische Amerikanen naar getto’s komen. Daarom eindigt hij met de zin “You can’t turn the getto into Black Korea”. Ice Cube legde later uit dat hij in dit nummer slechts gegeneraliseerd had om een punt te maken, namelijk dat sommige Koreaanse winkeleigenaren zich gedragen. Death Certificate is een album dat per luisterbeurt kwalitatief groeit en niet snel gaat vervelen. De beats zijn op sommige momenten fantastisch en nooit ondermaats en Ice Cube heeft een compleet eigen stijl ontwikkeld, het enige minpuntje aan dit album is dat er geen enkele waarde toevoegende gastartiest te horen is. Heti s een van de betere westcoast albums aller tijden en het enige album waarmee Ice Cube in de buurt komt van AmeriKKKa’s Most Wanted. Met Death Certificate komt Ice Cube dan ook wel heel dichtbij.

Gajarigon schreef:
De muziek is echt erg goed. De productie is wat naar de vettige kant, maar er zitten ook geinige effectjes verstopt doorheen de hele cd. Muzikaal mag het allemaal wel wezen, niets speciaals maar wel onderhoudend. Het is vooral qua songs dat White Pony er bovenuit steekt. Opener Feiticeira (genoemd naar een naaktmodel) is al meteen een voltreffer. Digital Bath is nog een uitschieter, met dat heerlijke lineair gedrum van Abe Cunningham. Hierna komt het zwakste nummer van het album, Elite. Het enige nummer dat ik soms skip, ik heb er gewoon weinig mee. Veel geschreeuw, maar ook veel herhaling. Met het rustige RX Queen is er dan weer een topnummer, en eigenlijk zakt het niveau hierna nooit meer in, al is het tweede gedeelte van het album (alles na Teenager) toch net iets beter dan de eerste helft. Dikke 4,5*

kiteu2 schreef:
Verreweg het beste wat Santana ooit heeft uitgebracht. Afwisselend en zeer sterke songs met grootheden als Mike Shrieve op drums, Greg Rolie op orgel en Journey gitarist Neal Schon waarvan gezegd werd dat hij door Carlos uit de band werd gezet omdat hij de snaren beter beroerde dan de meester zelf. Hoogtepunten Waves Within, Song of The Wind en All of The Love of The Universe.

King of Dust schreef:
Na het geweldige The Downward Spiral wat mij op het spoor van Nine Inch Nails zette, kwam deze uit. Vijf jaar later. Zou dat in de kwaliteit terug te horen zijn? Ik besloot ook deze te kopen. Een dubbelaar. Ik verwachtte iets dergelijks als The Downward Spiral (een meesterwerk in mijn optiek), maar dan dubbel zo lang. De eerste luisterbeurten vielen wat tegen. Het behaalde voor mij toen niet de kwaliteit van zijn voorganger. Ik slaagde er de eerste keren ook niet in om hem helemaal af te luisteren. Soms haakte ik bij de eerste schijf al af, dan weer sneuvelde ik aan het begin van de tweede schijf. Naast enkele nummers die ik echt mooi vond, kon het me niet zoveel bekoren. Het pakte me niet gelijk bij de lurven zoals TDS dat wel deed. Maar eerdere ervaringen leerde mij dat veel goede albums meerdere luisterbeurten nodig hebben om ze optimaal te kunnen waarderen. Dus ik zette door. En na een aantal luisterbeurten draaide ik hem eindelijk eens een keer af. Niet van harte: ik zat de laatste nummers echt af te tellen, wat nooit een goed teken is. Maar in de daaropvolgende keren dat ik het album helemaal afdraaide begon ik hem goed te vinden. Ik heb het nu over enkele maanden geleden. Nu vind ik The Fragile inmiddels een groots meesterwerk en na een nachtelijke luisterbeurt deze nacht, is deze 3 plekken in mijn top 10 gestegen. Hij staat nu boven The Downward Spiral als mijn op een na favoriet, want The Fragile is een briljant kunstwerk.

CorvisChristi schreef:
X is zo'n beetje het 'magnum opus' van Klaus Schulze en sowiezo één van zijn beste platen. V.w.b. de muziek en de achtergronden van dit album is al behoorlijk wat toegelicht en vermeldt in bovenstaande berichten, wat al aangeeft, hoe populair dit album is, t.o.v. vele andere albums van Klaus Schulze. En middels dit bericht doe ik daar ook nog maar eens een duit van in het zakje.
Ondanks de populariteit v.w.b. X, is dit zeker niet Klaus' meest gemakkelijke album. X is een flinke en pittige zit, maar als je er eenmaal doorheen weet te prikken, blijft er een meesterwerk fier overeind staan. Dit zou echter wel eens meerdere luisterbeurten kunnen vergen, voordat dat eenmaal gebeurt. Blijft wel bij, dat ik X (en dat is wellicht gevaarlijk van mij om te concluderen), toch een tikkeltje in de schaduw vind staan van de magnifieke vorige platen Mirage, Moondawn en Timewind. Maar wat ik al eerder aangaf, dat X één van Schulze’s beste werken is, staat buiten kijf en het feit dat ik dat album toch nog die halve punt extra geef (anders was het een 4 geweest), heeft puur te maken vanwege het werkelijk sublieme en veelbesproken ""Ludwig II. von Bayern"".

bikkel schreef:
Randy newman is 1 van die Singer/Songwriters met een geweldig inlevingvermogen.
Cynisch,een groot hart voor de ''gewone arbeidersman'',verhaaltjes,geschiedenis
De draak steken met van alles en nog wat.Maar zelfs ook emotie tonend.(Guilty,Rollin')
Alles komt hier terug op Good Old Boys.
Een relatief kort album met prachtige relaxte liedjes met invloeden van Country,Blues,pop en folk.
Blaaskapellen,strijkers,de altijd weer terugkerende piano,prachtig.
Newman bleek een hele grote.Veel soundtracks schreef hij vol,en zijn albums als Little Criminal,Land Of Dreams en Bad Love eveneens favorieten.

Jazzis schreef:
Musically the albums is light-years ahead of its time and completely different from anything else that was happening on the Pop / Prog scene at the time in Poland or anywhere else for that matter. It amalgamates seemingly conflicting elements like contemporary Classical music, Psychedelia, chanson and cabaret, Jazz and very strong Folklore and World Music influences. Anawa was among the earliest ensembles to be influenced by World Music and it's not surprising that Ostaszewski and Jackowski would soon after create Ossian, the first full-fledged World Music ensemble in Poland. In addition there is also the omnipresent Polish melancholy, emphasized by the poignant lyrics and sensitive delivery. The short instrumental suite composed by Pawluskiewicz is an absolute masterpiece and a timeless gem in its own right.

creamypb schreef:
This is THE version of Rhapsody in Blue. I often wonder what it was like for people the first time this was played in a concert hall, how overwhelming. Rhapsody was originally written in 1924, and it certainly changed the musical landscape forever. American in Paris is nice to hear, but I got this record for Rhapsody. It can make me smile and cry, truly a spectacular moment in the history of music.

"MarcelsMusicJournal" schreef:
There’s a thing of beauty laid out across Soul Station, yet there’s also an indication of sophisticated trumps and posh stances. You can either be swooned in Mobley’s delicate yet heavenly sax playing or be completely in awe of this life-changing album. My first experience with listening to Soul Station was not too long ago, but I can tell you that as soon as I put it on I was completely blown away by the grand and warming sound that was being presented to me.

The rich and colorful remaster that appears on this lavishly divine vinyl reissue adds unknown textures to this LP that we’ve never encountered before. Soul Station works as a cohesive and forward-thinking piece with smooth-on-the-surface production that only resonates with you with each way you choose to listen to it. Many jazz and hard bop records constantly strive for a sound that’s lavishing and incredibly precise, but never quite hit the mark and are constantly overrated by critics. But Soul Station on the other hand, is the icing on the cake for all jazz albums. Criminally overlooked, but also incredibly wondrous and heavenly. Just how I like it.

BenZet schreef:
Wat een ontzettend goede plaat is dit van the Kinks, Lola mag dan aardig plat zijn gedraaid, maar het blijft een magistraal nummer. Het album komt bij mij wat 'steviger' en bluesier over. Nummer zitten goed in elkaar, tot op dit moment wel een van de betere wat mij betreft.

"yofriend" schreef:
As usual, the vinyl box has a different cover than the CD release. The Juilliards recorded these quartets three times: in the fifties, in 1963 and in 1981. The recordings are from 1963 were released on vinyl in 1973 They are widely regarded as a referential recording.
The six string quartets were composed between 1908 and 1939, thus, they permit a consistent mapping of Bartók's development as a composer.

frolunda schreef:
Mooie plaat waarop New order het Joy division verleden langzaam probeert achter zich te laten.De overeenkomsten zijn er natuurlijk nog wel maar met meer pop en electro invloeden wordt het toch allemaal wat opener.Het eindresultaat is dan ook een erg mooi album met flink wat afwisseling.De opener Age of consent is al gelijk één van mijn favorieten,een perfect voorbeeld van een prachtig opgebouwde song.5-8-6 is te vergelijken met Blue monday en Your silent face is een andere topper waarbij gevoel en sfeer de boventoon voeren.Veelzijdigheid troef dus op Power,corruption & lies dat na 30 jaar nog steeds opvallend origineel klinkt.

finalanu schreef:
Something I can only listen to every so often, for the same reason I don't watch 2001: A Space Odyssey on a weekly basis: you don't just sort of walk up to the sublime and say "hey, what's going on," or at least not on my watch: a piece this magnificent, which makes a lot of other music just seem pointless and downright redundant by comparison, deserves to be heard in the sort of context where you can grant it your full attention, where you can dig around for how many times he repeats the "Ode to Joy" theme before busting it out in full force, choir in everything (my god, the choir is one of the greatest moments in the entire history of musical moments), the way the second movement bounces from this triumphant march that makes a whole dearth of "technical" music sound like child's play to one of Beethoven's all-time great sentimental themes; the way the Adagio captures gorgeous Beethoven in a way that at once defines romanticism and outstrips all but the very best of the romantics; the way the first few minutes swirl around, rising out of nothing into big triumphant blasts; and my favorite part, during the fourth movement's opening passages, where Ludwig states the opening of all three previous movements, scraps them, and moves onto something new, so astounding it defies words, and so famous it doesn't need them. If I were to be super-honest about my five star albums, they would boil down to this, Unjust Malaise, A Love Supreme and Murmur, but unfortunately, I'm not brave enough.

Ssscht... schreef:
Na A Love Supreme Coltranes beste plaat! Iedere keer ik hem weer hoor krijgen ik rillingen, dan valt alles weg en is er enkel nog de muziek. Het is ook zo'n heerlijk warme plaat, meestal zijn free-jazzachtige platen een beetje schel en koud (met natuurlijk enkele uitzonderingen, ik hou namelijk wel erg veel van free-jazz).

Bij 'Spirit' Unity' van Ayler staat er geschreven dat het bij Ayler ""dieper"" zou zitten dan bij Coltrane. Deze cd bewijst dan toch wel dat ze zéker evenwaardig en even diep spelen.
Het is nergens over, iedere seconde is er boenk op. Het is dan ook doodjammer dat dit trio hierna uit mekaar is gegaan, want de perfectie is niet verbeterbaar!

Een aanrader voor iedereen die wel eens wat free-jazz wil proberen, want het is relatief gezien een tamelijk toegankelijke plaat in het genre.

Flottante schreef:
Hoe dan ook, misschien vind ik het album nu nog wel mooier dan ik het toen vond. Ik ben nu ook bijna net zo oud als Nick Cave was in 1997, dat maakt uit. Hij was een olle keerl voor mij toen, met een diep-donker wereldbeeld dat me eerder fascineerde dan dat ik 't begreep. Nu valt het me met die diepe donkerheid eigenlijk wel mee. Hij is een jonge niet heel vrolijke veertiger met buien, dien het somtijds zwaar te moede wordt maar die noch immer in de Liefde gelooft.

Ronald5150 schreef:
"Car Wheels on a Gravel Road" valt in de categorie "platen waar je me 's nachts voor wakker kunt maken". Een regelrechte klassieker in het genre. Lucinda Williams heeft een stem die ik geloof; rauw, niet altijd even zuiver, daardoor juist overtuigender, eentje die je raakt in je ziel. Op "Car Wheels on a Gravel Road" brengt Lucinda Williams intense liedjes over nog intensere onderwerpen. Ze wordt daarbij ondersteund door klasse muzikanten die de traditie van de Amerikaanse rootmuziek in ere houden. Wat mij betreft een onweerstaanbare mix van roots, country en americana. Lucinda Williams is een zangeres die niet in een hokje is te plaatsen, eentje die niet wil meelopen met de grote massa, eentje die buiten de lijntjes kleurt. Daarom raakt ze bij mij een snaar. In de loop der jaren heeft ze zich ontwikkeld tot een van mijn favoriete zangeressen en "Car Wheels on a Gravel Road heeft zich permanent genesteld in mijn muzikale geheugen. Een klein meesterwerkje wat mij betreft.