Het eerste wat ik doe bij dit album, is zeker niet letten op het geluid: natuurlijk is het "seventies"-geluid. Ik kan ook geen topnummers opnoemen, enkel die Winter-trilogie bevalt me niet. Je hoort hier al enkele Priest-riffs en mooie twin-solo's die later zeer kenmerkend zouden worden. Eigenlijk vind ik dit zo slecht nog niet, maar de opvolger Sad Wings of Destiny blaast dit album wel omver. En de rest is geschiedenis zullen we maar zeggen. Here Comes the Priest...

Judas Priest beschikt over een markante zanger en de gitaartandem Tipton & Downing. Dit is een sterke plaat hoewel ik het meer heb voor Defenders of Faith maar deze plaat heeft dan één van de bekendste intro’s in Metal, The Hellion, gevolgd door een typische Judas Priest opener.

Op Riding in the Wind laat Rob Halford nog eens horen wat zijn bereik is, nu is het minder maar houd er wel rekening mee dat dit album dik dertig jaren geleden werd opgenomen met producer Tom Allom. Fantastisch zijn ook de perfect verdeelde gitaarsolo’s, het haar op mijn armen komt weer recht. Bloodstone heeft nog zijn momenten vooral in het middenstuk met gitaarsolo’s maar (Take These) Chains is te glibberig voor mijn smaak en heeft teveel de geur van “dit is de single”. Het gitaarwerk van de twee heren is wel nog maar eens bijzonder smakelijk. Pain and Pleasure overtuigt me nog altijd niet in tegenstelling tot het glorieuze titelnummer, wat een geweldige klassieker is dat en wat een gitaarsolo’s! You’ve Got Another Thing coming was de meer dan aardige hitsingle welke voor een uitstekende verkoop zorgde in de Verenigde Staten. De laatste twee nummer zijn opnieuw prima midtempo Priest songs.

Deze plaat heb ik op cd, de remaster uit 2001 met de twee bonustracks het flauwe Prisoner of Your Eyes en een live uitvoering van Devil’s Child. Ik weet tot op de dag van vandaag nog altijd niet waarom ik dit niet op vinyl heb gekocht, nog iets te jong zeker?

Alvorens dit onding op ons los te laten had Judas Priest twee mooie albums afgeleverd, Screaming for Vengeance in 1982 en het ook door mij bejubelde Defenders of the Faith in 1984. Het tijdvak is 1986, une année très grand cru in Metal, en ik kreeg een fles wijnazijn voorgeschoteld. Walgelijk.

In navolging van Iron Maiden met Somewhere in Time deden de gitaarsynthesizers ook bij deze Britten hun intrede en ze mochten voor mijn part hun jeans en leer opbergen want wat is dit een zachte hap. Leg dit naast hun twee voornoemde albums en je broek zakt af, meezingertjes zoveel je wilt en poppy nummers in overvloed. Ik wil Judas Priest en dit is mijlenver verwijderd. Waar zijn de snelheidsduiveltjes, waar zijn de epische nummers met geweldige gitaarsolo’s? Hier staan nummers op waarover ik me nog altijd zo kan ergeren: het povere Privaty Property, het schurftige Parental Guidance, het onnozele Wild Nights enzovoort, het carnavaleske Hot for Love. Iemand? Wat houd ik hier nog over, wat wil ik hiervan nog onthouden? Nou, Turbo Lover en Out in the Cold en misschien hier en daar nog enkele stukjes. Medelijden.

Ik wil nog iets kwijt over de teksten. Judas Priest staat niet bekend voor zijn intellectuele teksten, zoals vele groepen. Toen veel later Rob Halford uitkwam voor zijn geaardheid, werden sommige doubles entendres toch duidelijker want het waren soms metaforen voor zijn “actief” leven. Ik heb absoluut geen probleem met zijn keuze, het is zijn leven, wie ben ik om daarover te oordelen. Heeft iemand al de teksten van dit album eens bekeken: zo clichématig als maar kan? Nog iets waarover ik me erger en nu stop ik met klagen, zagen en “ertevreten”. Azijn pissen.

Ze gingen op toer, verdienden vele centjes maar verloren bij mij veel krediet. Kijk je naar dat live-album, kun je zo de zwakke prutswerken uithalen. Met Ram it Down gingen ze eens ouderwets terugslaan met de harde nummers die niet in Turbo pasten. Bij mij hadden ze zich de moeite kunnen besparen want ik vind Ram It Down nog zo’n zeperd. Pas bij Painkiller kreeg het getaand blazoen zijn schittering terug. Gadverdamme, zeg.

Niet alleen is Juggernaut een stripfiguur in de Marvel reeks X-Men maar ook een viertal Texanen die progressieve Metal spelen. Bekendste persoon in deze groep is drummer Bobby Jarzombek (o.a. Riot, Halford en Sebastian Bach).

Ze nemen een aantal demo's op en verschijnen op Metal Massacre VII met het nummer In the Blood of Virgins. Ze krijgen de kans om een studioalbum op te nemen. Metal Blade en 1986, dat kan niet mis gaan... Dat zou je denken maar dit album heeft een nadeel, ze spelen knappe muziek maar ten koste van catchy songs, de val van zo vaak, en dan krijg van die ongemakkelijk aanvoelende momenten. Je blijft hopen op iets dat zich in de buizen van Eustachius zal nestelen maar tevergeefs, dit is niet aan mij besteed, want die zang zit me ook niet lekker. Het titelnummer is een instrumentaal nummer, Honey Bun is een country-achtig kort verborgen nummer. De betere momenten vind ik terug in Cut Throat en Hang 'Em High.

In 1999 laat High Vaultage een uitgebreide versie van dit album op ons los, met In The Blood of Virgins en zes nummers van een niet verschenen EP “Iron Works.” Die zes nummers werden wel ingedrumd door ene Dave McClain. In 1987 verschijnt hun tweede en laatste album Trouble Within. Bobby Jarzombek verkast dan naar Riot.