Cold Chisel maakt naar eigen zeggen "pub rock". Het is een klassieke rockvorm waarin de piano soms best een grote rol speelt. Dit doet wat denken aan de boogie/rock & roll van de jaren '50. Soms breiden ze het iets uit met wat blazers, zoals het fijn klinkende nummer "All Hell Broke Lucy".
Zanger Jimmy Barnes mag dan inmiddels 59 jaar zijn, maar hij heeft nog een heerlijk rauw en krachtig stemgeluid. Verder hebben gitarist/achtergrondzanger Ian Moss en keyboardist/achtergrondzanger Don Walker ook een prominente rol in de sound van de band. De ritmesectie van bassist Phil Small en drummer Charley Drayton doen hun werk ook wel goed. Ik vind alleen dat de drums best hard in de mix staan, waardoor met name de bas soms wat tegen de achtergrond wegvalt.
Verder heb ik niets op de productie aan te merken overigens, want het is verder een mooi en helder geluid. De zang en instrumentatie is ook wel mooi op elkaar afgestemd.
Inmiddels alweer hun tweede album sinds dat ze in 2009 weer bij elkaar gingen en met deze plaat laten de heren horen dat ze nog prima mee kunnen draaien in de rock scene.

Ik moet er een beetje inkomen met deze nieuwe van Hatch.
Op de een of andere manier word ik niet zo weggeblazen door "Blown Away" als dat de bedoeling van de band moet zijn geweest. Er is "iets met de vocalen" in dit nummer waardoor het gewoon niet helemaal goed overkomt.
Er lijkt bij de eerste nummers een soort "modern" of "grunge-achtig" (bij Do It Again) laagje over te zitten dat me gewoon niet helemaal bevalt.
Pas bij "Revive" springt de vonk, maar helaas volgt dan met "We Want More" naar mijn mening één van de grootste missers van het album. De iets "agressievere" sound van dit nummer is nou juist wat ik niet wil horen van deze band. Op de één of andere manier werkt het gewoon niet.
Zo jammer, want met Devil U Know, Marseille en Keep Drivin' is het drie keer ouderwets genieten van heerlijke old school rock. Als men met "Holdin' On" dan nog met een mooie ballad eindigt moet ik toch zeggen dat de mannen van Hatch zeker degelijke muziek kunnen maken.

Het contrast tussen de nummers is soms wat apart, want zo lijkt de helft van het nummer een iets moderner jasje te hebben, terwijl de andere helft teruggrijpt naar de oude doos.
Persoonlijk had ik liever een compleet album dat teruggrijpt naar de goeie oude tijd gehoord, maar met de aantal mooie nummers die op het album staan bewijzen de mannen van Coney Hatch wel dat ze nog steeds goed kunnen meedraaien in het genre.

Constancia is een van de vele jonge bands uit de Scandinavische landen die inhaken op de melodieuze rock revival. Deze band werd in 2007 opgericht door keyboardspeler Mikael Rosengren. Hij nam contact op met gitarist Janne Stark (o.a. Overdrive en Grand Design) met de vraag of hij wat gitaardemo's in wilde spelen voor de muzikale ideeën van hem. Stark zag dat wel zitten en zo startte men met deze band.
In de eerste instantie ronselde Rosengren Jaded Heart bassist Michael Müller voor de band, maar tegenwoordig is Linus Abrahamson de bassist. Verder vroeg Stark aan TrumPeter Svensson om zich bij de band te voegen. De heren hadden eerder al samengewerkt met de projecten/bands Locomotive Breath en Mountain of Power.
Stark kende Andromeda zanger David Fremberg ook al, omdat hij ook had meegewerkt aan het Mountain of Power album.
En zo maakten de twee oprichters de line-up compleet waarmee ze dit album hebben opgenomen.
Ze noemen Styx, Kansas en Trillion als grootste inspiratiebronnen en dat is hier en daar wel terug te horen. Al doet het keyboardspel "Don't Tread on My Heart" me wat aan Mike Oldfield denken.
Toch klinkt een track als "Spectres" een stuk zwaarder dan het materiaal van de genoemde invloeden. Nu komt dit ook wel door de thematiek van het nummer trouwens.
Op "Way to Life" vind ik het keyboard spel wederom erg tof. Verder valt het me met deze track pas op hoe goed de productie is, want zowel de bas als de drums komen ook geweldig tot hun recht. Verder is het gitaarwerk misschien wat mild, maar wel mooi en melodieus gebracht.
Ook "Live a Lie" heeft door het gitaarwerk van Stark een wat hardere sound dan de meeste genregenoten. Toch weet het door de sterke vocale prestaties van Fremberg lekker aanstekelijk te blijven. Op "Hang Tough" laat hij zich van een nog betere kant zien. Qua vocals misschien wel de sterkste track van het album.
Eigenlijk blijft de rest van het album van dezelfde degelijke kwaliteit. Het gitaarwerk in de opening van "Hold On My Heart" klinkt nog wel lekker. Verder valt "Little Fighter" nog wel op door de wat meer orkestrale sound.
Van dit album valt er voor de liefhebber van eerder genoemde bands of andere melodieuze (prog)rock wel genoeg te genieten. Een stuk overtuigender dan hun genre/label/landgenoten van S.A.Y.

Ik kende nog niks van de onder jazzliefhebbers legendarische Count Basie en kon deze laatst voor een prikkie op de kop tikken in een lokale muziekwinkel.
Het is een vrij uitgebreide verzamelaar die een best goede kijk geeft op de muziek van Basie en zijn orkest. Het energieke "The Kid from Red Bank" is een uitstekende opener, want mijn aandacht was er gelijk bij.
Daarna wisselt de plaat mooi af tussen wat rustigere nummers, swingende nummers en nog een aantal vrij snelle en energieke nummers zoals de opener.
Kortom, ik heb me geen seconde verveeld met dit album! Het heeft me nieuwsgierig gemaakt naar het overige werk van de man en ik zal zeker binnenkort eens wat meer van hem willen beluisteren.

Door de prominente gitaren en drumroffels wat heavier dan een gemiddelde plaat uit die tijd.
Daarnaast zorgt het vlotte speeltempo en de korte speelduur ervoor dat de plaat gewoon erg lekker en makkelijk beluisterd.
Over de zang heb ik ook niks te klagen.
Gedateerd? Dat wel wat, maar persoonlijk vond ik dat helemaal niet hinderlijk.
Interessante plaat voor geïnteresseerden in de Pop(-Rock) muziek uit die jaren.

Heerlijk 80's throwback album.
De productie is echt geweldig. Danny Rexon (de vocalist) deed zelf de productie en hij heeft goed werk afgeleverd. De productie is helder, met een rauwe "edge" die wel bij deze muziekstijl past.
Het enige "minpunt" is eigenlijk dat Rexon niet zo'n bijzondere stem heeft. Hierdoor krijg je een beetje zo'n "been there, done that" gevoel tijdens het luisteren.
Toch zitten er hier en daar wel heerlijke meezingers tussen, zoals mijn persoonlijke favoriet van deze plaat "Girls of the 80's" en "All Looks, No Hooks".
Leuk voor de liefhebbers van jaren '80 rock in de stijl van o.a. Mötley Crüe.

Best een leuk Country album waarbij de nummers met de gastvocalisten het meeste eruit springen.
Willie Nelson's bijdrage is degelijk als altijd en Vince Gill's bijdrage zit vol humor.
Persoonlijk vind ik de gevoelige afsluiter met Alison Krauss het beste nummer van de plaat.
Leuk om weer eens een uitstapje te maken naar het Country genre.
Het is wel best Poppy, maar dat hindert mij deze keer niet.
Leuk om eens gehoord te hebben.