Tracii kan ook prima werk laten horen op de akoestische gitaar en het geluid klinkt door de productie mooi vol.
Een plaat vol met klassiekers en ze komen allemaal in deze akoestische setting nog best goed uit de verf. Jizzy Pearl is geen Phil Lewis, maar ik moet zeggen dat hij de nummers prima weet te brengen. Bij Crystal Eyes mistte ik Lewis wel wat, maar nummers als Electric Gypsy, Never Enough, Sex Action en The Ballad of Jayne gaan hem prima af.
Nazareth's Love Hurts is trouwens ook een prima nummer om zo voor de akoestische versie van The Ballad of Jayne te horen. Het brengt je alvast in de "ballad sfeer" zullen we maar zeggen.

Een plaat die niet alle L.A. Guns liefhebbers zullen kunnen waarderen, omdat Lewis hier niet meedoet en omdat het om akoestisch werk gaat. Maar zij die ervoor open staan kunnen een plaatje verwachten die zeker de moeite waard is.

P.S. best irritant dat de presentator van het optreden zowel aan het begin als aan het einde er nogal de nadruk op legt dat het hier om thé L.A. Guns gaat (want ik weet nou niet echt of je dat in dit geval wel kan beweren...). Het mag de pret echter niet drukken.

Opgenomen op 7 oktober, 1999 in de Key Club op de Sunset Boulevard.
Raar dat er geen reacties bij dit album zijn geplaatst. Het is volgens mij het enige volledige live album met de klassiekte line-up van Phil Lewis, Tracii Guns, Mick Cripps, Kelly Nickels en Steve Riley.
De opnamekwaliteit is niet slecht. Ze klinken lekker rauw en vuig en de sound van dit live album lijkt dit alleen maar te versterken. Phil Lewis zong deze avond live gewoon erg goed en het gitaarwerk komt ook lekker uit de verf. Daarnaast is de setlist gewoon om van te smullen! De ene klassieker na de andere vliegt uit je speakers! Zowel de mooie ballad "The Ballad of Jayne" als het lekker sleazy "Sex Action" klinkt goed op deze live plaat.
Een aanrader voor de liefhebbers van L.A. Guns.

Onverwachts Jimmy Bain's zwanenzang geworden. Ik heb begrepen dat de beste man nog een best grote inbreng heeft gehad in de uiteindelijke sound van dit album. De een zal dit inderdaad zien als weinig originele muziek, daar waar de ander de trip down memory lain wel kan waarderen. Ik denk dat ik wel bij die laatste doelgroep hoor, want ik vind dit toch wel een erg degelijk album.
De heren wilden duidelijk terug naar de originele Dio sound en slagen hier nog best goed in. Zanger Andrew Freeman doet het best goed als zanger. Hij probeert soms wel iets teveel op Dio te lijken, maar doet dit ook nog best aardig. Hij weet wel gelijk lekker te vlammen op albumopener "Devil in Me" en het uptempo "Martyr". Op dit laatste nummer laat Freeman iets meer van zichzelf zien dan de Dio copycat die hij in het openingsnummer probeert te zijn.
Instrumentaal gezien staat het album als een huis. Gitarist Vivian Campbell laat goed horen de iets zwaardere stijl van gitaarspelen nog niet verleerd te zijn. Best knap na al die jaren bij Def Leppard.
Daarnaast staan de bas en drums ook lekker vol in de mix en hieraan kan je goed horen dat de heren dit album in goede harmonie hebben gemaakt. Ze staan allen op hun eigen manier in de picture en dat is heerlijk om naar te luisteren.
Heavier dan het meeste andere spul dat van het Frontiers label afkomt, maar dat viel te verwachten met dit concept. Als liefhebber van (old school) Heavy Metal vind ik dit toch weer een lekker album hoor.

Leaves' Eyes levert met dit album af wat ze de afgelopen jaren al deden. Melodieuze metal met de hoge zang van Liv Kristine op de voorgrond.
Helaas weten ze zich deze keer minder goed te onderscheiden van andere bands in het genre als voorheen. Zo doet door de toevoeging van de viool en een aantal andere instrumenten de intro best denken aan wat eerder te horen was op Dark Passion Play van Nightwish.
Een stukje origineler is het begin van "King of Kings" dan weer wel, maar wanneer de strijkers en het koor in alle hevigheid losbarsten, klinkt het wederom als iets dat wel al best regelmatig gehoord hebben.
Dit betekent niet dat het slecht is, want "King of Kings" is een best degelijke track, het is alleen verre van origineel. Verder vind ik ze hier en daar wel ietwat overdreven in hun "viking geluid", zo zijn op Haraldskvæði wat, ehm, vikingen te horen, maar ik vind dat een beetje goedkoop klinken. Ook de folkinstrumenten in "Vengeance Venom" hadden van mij weggelaten mogen worden.
Persoonlijk vind ik het gedeelte "Sacred Vow" en "Edge of Steel" (met een sterke bijdrage van Epica zangeres Simone Simons) het beste stuk van het album. Dit vooral omdat deze tracks lekker hard en bombastisch klinken.
Zeker niet slecht, maar naar mijn indruk lang niet het beste materiaal van deze band.

Ik vind dat deze plaat dezelfde continue kwaliteit weergeeft die Leaves' Eyes al jaren aflevert.
"Symphonies of the Night" bevat alle elementen die Leaves' Eyes tot op heden gebruikte, maar geeft ook weer de nodige nieuwe dingen om toch de aandacht erbij te houden.
Zo is Alexander Krull bijzonder vaak te horen. Al gelijk op album opener "Hell to the Heavens" is hij te horen en op veel van de andere nummers komt hij ook voorbij. Ik heb hem nooit een fantastische grunter gevonden, maar hij hoort inmiddels zo bij de band dat ik me er eigenlijk niet meer zo aan stoor.
Het zorgt er eigenlijk voor dat dit album wat steviger klinkt dan voorganger Meredead en dat bevalt me wel. Het zorgt er alleen ook weer voor dat het allemaal iets meer gaat klinken als andere soortgelijke bands. Zo zou een nummer van "Maid of Lorraine" ook zo van een band als Epica kunnen zijn.
Eens in de zoveel tijd vind ik het alleen nog fijn om een album te luisteren dat past bij de bands waarmee mijn Metal liefhebberij begon en ik moet zeggen dat deze plaat van Leaves' Eyes daar prima bij hoort. Degelijk vakwerk.

Degelijk uitgevoerde "technische Black Metal" (mijn gooi naar de beknopte omschrijving die de lading het meeste dekt. Flink wat riffwerk en vele tempowisselingen. Mede hierdoor doet het wat technischer aan dan het meeste Black Metal materiaal. Hierdoor past de langere speelduur van de nummers er ook bij. Maar verder mis ik wel wat sfeer. Ondanks dat het materiaal degelijk klinkt, word ik nergens echt in vervoering gebracht of van mijn sokken geblazen. Verder slaagt men er ook niet in om het materiaal wat epischer te laten klinken, wat ze wel proberen met hier en daar wat samenzang en stevig riffwerk.
Over het algemeen wel een degelijke Black Metal plaat, maar ook niet enorm bijzonder.

Mijn bovenstaande informatie klopt niet helemaal. Dit live-album is inderdaad tijdens Roadburn 2013 opgenomen. Neige (die op deze plaat als bassist te horen is) was toen artist in residence en trad op met Alcest, Les Discrets en Lantlos. Opgenomen op 19 april 2013 om precies te zijn met een live line-up die bestaat uit Fursy Teyssier als (lead)gitarist en zanger, plus Zero (gitaar en achtergrondzang), Neige (bassist) en Winterhalter (drums). Deze drie zijn uiteraard ook bekend als (live) leden van Alcest.
Op de website van het label staat er omschreven dat Teyssier met zijn project een andere richting in wil slaan. Waarschijnlijk zal het wat minder "metal" georiënteerd zijn dan dat het bij de eerste twee platen was. Men denkt dus dat dit weleens het laatste optreden zal zijn geweest waarbij de nadruk op deze eerste twee platen lag. Waarschijnlijk is dit dus meer dan alleen de eerste live plaat van Les Discrets: een verzameling van de eerste creatieve fase van dit muzikale project.
Aldus het verkoopverhaaltje op de website van het label.
Na een aantal keer beluisteren moet ik echter me erbij aansluiten dat dit weleens een mooi tijdsdocument zal kunnen zijn. De geluidskwaliteit is echt geweldig. Misschien hebben ze het in de studio ook nog wel wat opgepoetst, maar ik heb het idee dat het geluid tijdens dit optreden ook erg sterk moet hebben geklonken. Misschien dat dit komt doordat Teyssier zelf ook het geluid kan doen en dus zelf in de hand heeft hoe hij zijn band wil laten klinken.
Ik vond Les Discrets tijdens een optreden in de Willemeen op 23 februari 2012 al goed uit de verf komen, maar op deze plaat lijken ze nog beter te klinken. Goed, we moeten het zonder Audrey Hadorn doen, maar Zero is een meer dan verdienstelijke achtergrondzanger. Daarnaast komt de sfeer en de sound van de studio albums op deze live plaat ook gewoon goed over. In dat opzicht heb ik Les Discrets live altijd net wat beter gevonden dan Alcest.
Spijtig dat ik er deze bewuste dag niet bij kon zijn, maar gelukkig kan ik nog nagenieten van dit live plaatje.

Haast precies een maand na zijn zeventigste verjaardag uitgebracht. Het album begint lekker stevig met "Left By the Roadside to Die". Door het zware keyboardgeluid en het scheurende gitaarwerk en West zijn rauwe stemgeluid klinkt het lekker zwaar en stevig.
Het erop volgende is "Give Me One Reason" is dan weer een stuk lichter en vooral de toevoeging van de piano zorgt voor een toegankelijke sound.
Ook het erop volgende "Here for the Party" heeft wel een redelijk toegankelijk geluid, al rockt dit nummer wat meer door de dubbele gitaarpartijen.
Dit vormt weer best een scherp contrast met "You Are My Sunshine". Door de akoestische gitaar en de strijkers komt het accent meer te liggen op West's stemgeluid en de lyrics. Een sfeervol en rustig intermezzo dat er bij mij prima in gaat.
"Empty Promises/Nothin' Sacred" ligt dan weer wat meer in het verlengde van "Here for the Party". Al maakt de toevoeging van iets dat wat klinkt als een hammond organ (of het is een tweede gitaar) het nummer toch wel wat anders. Het blijft dan ook wel een eigen gezicht houden.
Daarna weet West de luisteraar weer te verrassen door het instrumentale "A Stern Warning". Mooi gitaarspel dat je doet verlangen naar de steppes die in bepaalde delen van de V.S. terug te vinden zijn.
Ook "People Get Ready", dat qua stijl meer naar een (Soul) ballad gaat is best mooi. Hier laat West zich vocaal wederom vocaal van zijn beste kant horen.
In "Going Down" maakt West er een gitaarfeestje van. Al doet hij het deze keer in samenspel met een piano, die een evenwaardige centrale rol krijgt. Ook is tijdens het refrein een achtergrondzangeres.
Volgens mij een andere zangeres dan de vrouw die te horen is in een mooie bewerking van "Stand by Me". Daarna volgt een kort instrumenteel stukje uit het welbekende "Eleanor Rigby". wat er wel meer voor de lol doorheen te lijkt te zijn gedaan. Meer een soort losse take die de man tussen de bedrijven door nog even opnam.
Op het einde weet West nog een keer te verrassen door het uitgerekte "Spoonful". Niet alleen (wederom) een sterk staaltje gitaarwerk, maar dit lijkt ook een live in de studio opgenomen track te zijn. Het geluid klinkt dan ook een stuk rauwer dan al het andere voorgaande werk dat wel door de productie heen is gegaan.
Leslie West laat op dit nummer horen dat je zelfs binnen een behoorlijk ingekaderd genre als de Blues nog behoorlijk veelzijdige muziek kan maken. Zolang je de inspiratie er maar voor hebt zullen we maar denken.
Een mooi geproduceerde, veelzijdige Blues plaat die geen seconde verveelt. Een aanrader die ook toegankelijk genoeg is voor de leken.

Als je een aantal ervaren muzikanten bij elkaar zet kan er inderdaad weinig mis gaan.
Lekkere heavy metal plaat, waarbij na de eerste paar keer luisteren het episch klinkende "Soul of the Warrior" en de knap gemaakte ballad "All Hope is Gone" in positieve zin opvallen. Van dit laatste nummer zit bij de special edition nog een akoestische versie die ik zelf misschien nog wel iets mooier vind dan de originele versie.
Volgens mij was Sinner zelf hier ook de producer van en ik moet zeggen dat hij goed werk geleverd heeft. De instrumentatie staat mooi in de mix met de lekker stevig klinkende vocalen van Russell Allen. Een lekker plaatje voor de liefhebbers van (iets over the top) heavy metal.

Een heerlijk aanstekelijk gebracht AOR album, maar we hebben hier dan ook wel te maken met vakmannen. Vocalist Lee Small is een aantal jaren de zanger geweest van de bekende UK AOR band Shy. Hij laat op deze plaat horen dat hij een dijk van een stem heeft. Daarnaast deelt hij de (lead) vocals met zanger/bassist Nigel Bailey die op de Three Lions en Bailey platen al liet horen dat hij ook een sterke vocalist is. Mijn persoonlijke voorkeur gaat net iets meer uit naar Small, maar de mannen liggen qua vocaal niveau en bereik erg dicht tegen elkaar aan.
De gitarist die op deze plaat te horen is heet Paul Hume en leverde eerder al werk af met de band Lawless. Ik moet eerlijk toegeven dat ik (nog) niet bekend ben met dat werk, maar hier klinkt hij erg lekker. Op een track als "Jezebel" (qua gitaarwerk mijn favoriete track van het album) laat hij tenminste prima soleerwerk horen.
Keyboardspeler Andy Bailey en Steve Clarkson waren ook al eerder te horen (beide op de Bailey plaat) en weten de boel goed te ondersteunen. Vooral in de opener "Fear No More" en "Nightmare Dream" klinkt het ondersteunde keyboardgeluid duidelijk en draagt het goed bij aan het geheel.
Het drumwerk klinkt nergens baanbrekend, maar klinkt best solide.
Vooral het heerlijk enthousiaste begin van de plaat gaat er bij mij in als zoete koek. Een plaat die wel eens tussen de rocktoppers van dit jaar kan belanden. Een underdog die voor de liefhebbers de moeite van het beluisteren zeker waard is.

De Zweedse multi instrumentalist Christopher Franzén is in zijn eentje verantwoordelijk voor het geluid van dit post-rock project Lights & Motion. Volgens hem kwam dit project tot stand door lange slapeloze nachten die hij doorbracht in een kleine studio in zijn geboortestad Gothenburg. Zijn post-rock word omschreven als cinematisch en het terugkerende gebruik van grootse crescendo's.
Al bij de eerste klanken van "Fireflies" word al duidelijk dat dit inderdaad zo is. Na een piano intro voegen steeds meer vioolklanken en gitaarklanken zich bij het geheel, waardoor het een grootse klank krijgt. Door deze grootse klank zou dit inderdaad niet misstaan als soundtrack voor een film of een televisieserie.
Franzén laat vooral goed horen dat hij een bedreven pianist is. Hij legt zijn emoties op een prachtige wijze in zijn spel. Iets dat vooral goed naar boven komt in het ontroerende "Paper Wings".
Door de grootsheid en de kwaliteit van de muziek kan je jezelf haast niet voorstellen dat hier maar één persoon achter zit.
Een geweldige plaat die met name door de uitnodigende korte duur en de prachtige klanken nog vaak de weg naar mijn cd speler terug zal vinden. Een prachtige, sfeervolle post-rock plaat die het best wel eens zou kunnen redden naar mijn oudjaarslijstje van dit jaar (gezien we nog maar vroeg in het jaar zijn weet ik dat dit een gevaarlijke uitspraak is).

De 25-jarige Zweed Christoffer Franzén is in zijn eentje verantwoordelijk voor dit prachtige geluid van Lights & Motion. Dit debuut word internationaal erg goed gewaardeerd in het Post-Rock wereldje en als je de plaat beluistert... weet je waarom!

De plaat weet je ruim een uur in opperste vervoering te brengen. Bij veel albums uit het genre heb ik vaak dat er een aantal nummers op de plaat voor mij echt uitspringen. Bij dit album ligt de kwaliteit echter zo dicht bij elkaar dat ik geen favoriet eruit kan pikken. Het klinkt allemaal prachtig, warm en het heeft een heerlijk dromerige sfeer. De Ambient invloeden zijn er ook prachtig in verweven en zorgen voor het rustgevende van de muziek. Dit zorgt ervoor dat het ook een erg makkelijk album blijft om te beluisteren, wat verklaart dat dit door een relatief groot publiek beluisterd word.

Binnenkort komt alweer het tweede album van deze productieve man uit! Ik ben benieuwd of hij deze parel kan evenaren.

Twee langspelers uitbrengen binnen 1 jaar is behoorlijk veel. Deze plaat slaat dan ook haast naadloos aan op voorganger Reanimator en is bijna net zo indrukwekkend dan zijn voorganger.
Er waren wat meer luisterbeurten voor nodig voordat het kwartje viel dan bij de voorganger. Dit omdat het in de eerste instantie wat aanvoelt als "meer van hetzelfde".
Doch wanneer het kwartje is gevallen moet ik zeggen dat het wederom een erg genietenswaardige plaat is geworden die zoals zijn voorganger meer als geheel gezien kan worden. De kwaliteit is namelijk wederom erg hoog en het is wederom nagenoeg onmogelijk om wat favorieten uit te zoeken.
De prachtige instrumentatie sleept je mee in een prachtige droomwereld waar je het liefst niet meer uit wil. Heerlijke muziek om bij weg te dromen. Een aanrader voor de post-rock liefhebbers.

Wat een prachtige productie heeft deze plaat zeg! Alles klinkt prachtig helder en is haast te vergelijken met het tegenwoordige werk van Frontiers records (die bij mij altijd al vrij hoog aangeschreven staan qua productie).
Muzikaal gezien bied deze Lionsheart een fijne combinatie van klassieke Heavy Metal en melodieuze Hard Rock. De nummers zijn heerlijk opzwepend en het soleergeweld van met name de gitaren klinkt geweldig. Daarnaast bewijst Steve Grimmett (ook bekend als de zanger van Grim Reaper) hier een sterke vocalist te zijn en weet hij mijn nieuwsgierigheid naar zijn andere werken op te wekken. Binnenkort dus maar eens kijken of zijn andere Lionsheart platen of het Grim Reaper werk me ook bevalt.

Misschien niet het beste werk dat ze uitgebracht heeft, maar ik moet zeggen dat ik hier op deze zondagochtend, met een huilende wind rond het huis en zo nu en dan een bui die voorbij komt, best van kan genieten.
Het is allemaal wat "zweveriger" dan het DCD materiaal, maar de sfeer die ze met haar stemgeluid weet te scheppen is nog altijd erg goed.
"Blinded" begint met een haast spookachtig klinkend thema, wat op prachtige wijze overvloeid in "Adrift", wat naar mijn mening de sterkste en meest sfeervolle track van het album is. De kwaliteit blijft hoog tot "Our Kingdom Came". "Estelita" is dan wat minder "my cup of tea" en had er naar mijn mening ook niet op hoeven staan, want het klinkt heel wat anders dan de rest van het album.
Zeker geen perfect album dus, maar doordat er hier en daar wat sfeervolle "kippenvelmomenten" tussen zitten kan ik hier best van genieten. Een degelijke 3,5*.

Vandaag een aantal keer beluisterd en wat is dit heerlijk om naar te luisteren zeg!
De productie is dusdanig goed dat ik het bijna zou geloven als men zou zeggen dat hij ergens in de afgelopen jaren opgenomen was.
Dat zegt gelijk ook wat over de tijdloosheid van deze plaat. Sommige van deze bands/platen willen weleens "oubollig" klinken, maar deze klinkt zo lekker fris dat ik heden ten dage dit nog gerust op de radio zou draaien (mits ik dat kon).
De plaat begint enthousiast met "Help is On Its Way" en kant A eindigt met het erg sterke "Another Runaway" waarin nog een prachtige rol voor een dwarsfluit speler zit.
Kant B begint lichtjes rockend met "Everyday of My Life" en de nummers hierna klinken ook prima.
Een plaat die ik wel op ieder willekeurig moment zou kunnen beluisteren.
Fijne combinatie van lekker in het gehoor liggende pop en een vleugje rock.

Een erg fijn reggae nummer. Het titelnummer springt er gelijk uit maar nummers als "A Tale Of Two Couples" en "No Dreadie" zijn ook erg tof. Een leuk "vergeten" reggae album.

Dit soort Black Metal word de laatste 5 jaar erg veel gemaakt. Mede daardoor raakt het voor dit soort bands (of soms eenmansprojecten) steeds moeilijker om echt een goede indruk achter te laten. Waar het vooral mee lijkt te vallen of te staan is of de sfeer (meestal een negatieve/depressieve) goed overkomt.
Luciferian Rites heeft het wat mij betreft net niet. De instrumentatie is nog best aardig, maar de blastbeats klinken best basic en weten nergens echt indruk te maken. Daarnaast komt de sfeer gewoon niet over. Dit komt mede door mijn persoonlijke voorkeur denk ik, want ik heb zelf niet enorm veel met de vrij hoge grunts van Christopher "Count Shadow" Hernandez.
Daarnaast lijkt het best vaak voor te komen dat de stem een beetje verzuipt in het instrumentale geweld. Ook qua productie vind ik deze plaat dus geen hoogvlieger.
Hier en daar wat aan de langdradige kant, ondanks dat de speelduur niet heel lang is (een kleine 51 minuten). Er zwemmen meer kapers langs de kust en het lukt deze band niet om een sterke, blijvende herinnering achter te laten.

Er zijn inmiddels zelfs 2 videoclips uitgebracht. Beiden zijn te bekijken door op de playknop achter de betreffende nummers te klikken. Volgens de wiki bestaat de band inmiddels naast de bekende zanger Oni Logan en Lynch zelf uit drummer Jimmy D'Anda en bassist Sean McNabb.
Volgens Frontiers bestond de line-up tijdens de opnames voor dit album uit Logan (zang), Lynch (gitaar), Jeff Pilson (bas) en Brian Tichy (drums). Een beetje verwarrend, vooral omdat in de wiki Pilson nergens genoemd word als lid.
Maar goed, nu het album zelf. Lynch koos ervoor om weer samen te werken met producer Chris Collier en na mijn eerste paar luisterbeurten kan ik zeggen dat dit een goede keuze is geweest.
Productioneel gezien staat het album namelijk als een huis. Alles is duidelijk te horen. De ritmesectie staat erg scherp tegen elkaar in de mix en Lynch krijgt tijdens de meeste nummers meer dan voldoende gelegenheid om zijn kunde als snarenplukker te laten horen.
Mede doordat de ritmesectie zo goed te horen is, krijgt het album een lekker fel rockgeluid dat mij wel bevalt. Daarnaast kan Logan nog steeds met kracht en passie de nummers brengen.
Na de eerste paar luisterbeurten ben ik erachter gekomen dat ik zelf persoonlijk wat meer heb met de wat kortere nummers, zoals het vlammende "Sanctuary" en het ritmisch wat originelere "Dirty Money". Ondanks dat in het tot 6 minuten gerekte "War" wel alle muzikale kwaliteiten van de mannen nog eens de revue passeren, vind ik het net wat aan de te lange kant voor een dergelijk nummer.
Het is echter maar een klein smetje op een voor de rest zeer sterk rockalbum. Een van de betere rockalbums die ik dit jaar gehoord heb. Lynch Mob laat hier horen dat ze zich qua sound prima kunnen aanpassen aan het tijdperk waarin ze nu zitten. Een fijn, wat moderner geluid dan de gemiddelde andere (Amerikaanse) veteranen (de meesten mikken toch nog meer op een jaren '80 revival geluid). Ik kan deze alleen maar aanraden aan de rockliefhebbers.

Volgens de website van het label is deze EP opgenomen met dezelfde line-up als die van de Sound Mount Sessions EP. Dit betreft dus Oni Logan als zanger, bassist Robbie Crane, drummer Scot Coogan en uiteraard gitarist George Lynch.
De EP schiet uit de startblokken met "Believers of the Day" en "Erotika". Twee lekker uptempo hard rock nummers waarin het gitaarwerk van Lynch centraal staat. De zang van Logan doet me op de één of andere manier aan Alter Bridge denken. Apart, want zijn stemgeluid lijkt niet echt op die van Myles Kennedy, maar ik denk dat het meer komt door de combinatie met het geluid van de band.
Met "Burnin' Sky" doen de mannen het wat rustiger aan, waardoor je als luisteraar wat beter de gelegenheid krijgt om naar Logan te luisteren. Wat een dijk van een stem heeft die man eigenlijk. Hij haalt alle noten moeiteloos en de instrumentatie sluit gewoon perfect aan op zijn stem.
"Black Waters" is dan weer een helemaal instrumentaal nummer waarop volgens mij enkel Lynch zelf te horen is. Het nummer begint apart met een experimenteel gitaargeluid dat zorgt voor een haast buitenaards geluid. Halverwege het nummer slaat het om naar een scheurende solo van de beste man.
"Play the Game" lijkt qua melodie wat invloeden uit country/southern rock te hebben. Een erg fijn melodietje waarop Logan wederom mag schitteren. "Subliminal Dream" is ook wel een aardig nummer, maar naar mijn persoonlijke mening het minst interessante nummer van de hele EP.
Afsluiter en titelnummer "Sun Red Sun" is dan weer erg mooi. Het is een soort ballad waarop voor het eerst de instrumentatie geheel naar de achtergrond gaat om een subtiele begeleidingsmelodie voor Logan te vormen. Op dit nummer komt de kwaliteit van Logan's zang het beste naar voren als je het mij vraagt. Een prachtige stem die je aandacht weet vast te grijpen.
Een aanrader voor de liefhebbers van Amerikaanse hard rock.