S.A.Y. is een nieuwe samenwerking tussen zanger Peter Grundström en gitarist Jan Åkesson. Beiden werkten al eerder met elkaar in de band StoneLake.
Twee toch al redelijk ervaren muzikanten dus. Toch weten ze met dit album mij niet helemaal te overtuigen. Ze laten op deze plaat melodieuze Rock/AOR horen. Qua stijl doet het hier en daar vooral aan bands als Journey en Toto denken (luister bijvoorbeeld maar eens naar de eerste minuut van "Heroes" of "Never Say Goodbye").
Grundström kan best goed zingen, maar slaagt er nergens in om een echt memorabele prestatie te leveren. Het blijft allemaal wat saai, eentonig en helaas midtempo. Hetzelfde kan over de gehele instrumentatie gezegd worden.
De productie is wel degelijk en het is geen slechte muziek, maar ze hebben het wat te eentonig gemaakt om het echt memorabel te maken. Misschien dat ze een volgende keer wel een knaller kunnen leveren als Åkesson wat meer uptempo speelt en wat prominenter in de mix komt te staan.
Verder heb ik het idee dat Grundström niet de volledige kracht van zijn stemgeluid laat horen. Ik heb namelijk het idee dat je met zo'n stemgeluid nog wel wat hogere uithalen kan maken dan dat hij op dit album laat horen.
Niet slecht, maar hier en daar wat te voorspelbaar en saai.

De registratie van Sabaton's optreden te Wacken 2015. Goddank hebben ze het publiek lekker vol in de mix gelaten (wat vaak niet zo is bij Wacken opnames), want bij Sabaton gaat het juist voor een gedeelte ook om de publieke respons.
Het publiek is enthousiast en de band ook en dit stralen ze weer tof op elkaar over.
Op de DVD release krijgt men er het optreden tijdens de Sabaton cruise 2015 erbij. Ik begin me alleen zo zachtjes aan wat af te vragen of hier nog veel meerwaarde aan zit.
We krijgen namelijk weer een hele rits aan dezelfde nummers die op eerdere live-releases terug te horen/zien zijn. Sabaton is lang niet de enige Metal-band met een overkill aan live materiaal, vooral niet als men ieder optreden opneemt (kuch kuch... Metallica).
Alleen als men op een special edition van Heroes al Sabaton Cruise 2014 te horen krijgt, zit men dan echt nog te wachten op een registratie van 2015?
De opnamekwaliteit is goed en de energie spat er weer vanaf, maar maak nu maar eerst minstens 2 nieuwe studioalbums voor de volgende registratie, aub.

Anno 2010 had ik nog nooit van de band Sabaton gehoord. Dat jaar bezocht ik het Graspop festival in België en deze Zweedse band blies me omver met hun live performance.
Op studio albums is de kwaliteit over het algemeen ook wel goed, maar weet het niet altijd de aandacht vast te blijven houden.
Dit live album bewijst voor mij weer dat Sabaton live beter uit de verf komt. De energie van zanger Joakim Brodén en de manier waarop hij het publiek bespeeld is gewoon geweldig. Daarnaast zorgt het publiek dat soms luidkeels meezingt ook nog voor een extra dimensie. Het zorgt ervoor dat ik weer zin krijg om naar een Sabaton concert te gaan.
Voor de liefhebbers van deze Power Metallers een erg fijn live album (ook verkrijgbaar als DVD/Blu-ray of combinatie met CD).

Ik kende Saga eigenlijk enkel van naam toen ik deze LP kocht. Ik wist wel ongeveer onder welk genre de band valt, maar ik had geen idee hoe het zou klinken.
Dit is zeker geen miskoop geweest! Ik ben nooit zo'n enorme liefhebber geweest van keyboards, maar ik moet zeggen dat het instrument op dit album zeker zijn meerwaarde heeft. De keyboard partijen zorgen niet alleen voor veel afwisseling, maar ook nog voor een soort "modern" geluid.
Saga was anno 1978 de tijd al best ver vooruit, want ik zou het zo hebben geloofd als men zou zeggen dat dit album halverwege de jaren '80 uitgebracht was.
Instrumentaal zit het album verder ook prima in elkaar. De vocalen laten dan weer weinig tot geen indruk achter, maar als ik de bovenstaande reacties moet geloven zou dit alleen maar verbeteren.
Binnenkort maar eens wat meer werk van deze band op gaan zoeken!

Wat een prachtig album is dit geworden zeg!
Hagar heeft een geslaagde verzameling solo en Van Halen nummers gekozen om een acoustische make-over te geven. Hij word bijna enkel begeleid door acoustische gitaar, met hier en daar wat achtergrondzang.
Maar waar ik vooral over te spreken ben is zijn eigen stemgeluid. Je hoort erin dat hij inmiddels al wat jaartjes ouder is, maar zijn door de tijd wat rouwer geworden stemgeluid zorgt ervoor dat sommige nummers wat breekbaar klinken. Zo zou ik bij een nummer als "Deeper Kind of Love" of "Halfway to Memphis" bijna een traantje laten van beroering.
Hagar weet met dit album mij nog steeds te raken. Prachtig!

Voor mij de introductie met Santana's werk en het is een geweldige introductie moet ik zeggen. Wat een geweldige mix van stijlen. Ik hoor Soul, Funk, Jazz, maar bovenal de invloeden uit de Zuid-Amerikaanse volksmuziek. Santana's spel is goed, maar hij eist niet de volledige aandacht op en geeft de andere muzikanten de ruimte om ook hun kunde te laten horen. Iets waar met name de percussionisten gretig gebruik van maken. Ook de live/studio mix is geslaagd en maakt de muzikale beleving nog groter. Deze plaat is gewoon anderhalf uur muzikaal feest en weet van begin tot eind te boeien.

Veel dichter bij de jaren '80 NWOBHM dan dit kan je inderdaad bijna niet komen. Dat is ook begrijpelijk als je naar de line-up kijkt: zanger Brian Ross verzorgt de vocalen op deze plaat en hij heeft al flink wat dergelijke albums op zijn naam staan bij Satan, maar vooral bij Blitzkrieg. Het gitaarwerk komt van Russ Tippins en Steve Ramsey. Beide heren waren al in de jaren '80 op de Satan albums te horen. Bassist Graeme English heeft voor de kenners ook al haast geen introductie meer nodig, daar hij al lang actief is met Satan, maar ook met Skyclad. Ook drummer Sean Taylor is al best lang lid van deze band en was ook op eerdere Satan albums te horen, maar ook op die van Blind Fury en Pariah (voortzettingen van Satan onder een andere naam).
Mannen met veel ervaring in het genre dus en dat is goed te horen. Het maakt alles alleen wel wat voorspelbaar en weinig origineel. Dit is dus ook meer een plaat voor de echte liefhebbers van het genre en zal door andere luisteraars misschien snel afgedaan worden als oubollig of achterhaald.
Echt eentje voor de fans dus.

Savage is een beetje vergeten band uit het NWOBHM era. Hun debuut schijnt wel een beetje een cultstatus te hebben, maar verder is het toch geen heel bekende naam uit het genre.
Jammer, want dit album staat toch vol met strak gespeelde Heavy Metal/Hard Rock. Wat ik alleen een beetje mis is een krachtige zanger. Oprichter en zanger/bassist Chris Bradley schijnt op deze plaat te zingen. De ballad "The Road to Avalon (Sins of the Fathers)" gaat hem prima af, maar bij uptempo nummers als "Lock N Load", "Speed Freak" of "Payback's a Bitch" mist zijn stem aan (overtuiging)kracht.
Het zorgt er gewoon voor dat de nummers minder boeiend worden. Erg jammer, want verder wel een is dit wel een strak plaatje.

Ja, ik ga toch voor 4*.
Het album begint lekker krachtig met de titeltrack. Misschien wat standaard, maar laten we eerlijk zijn: andere landgenoten hebben de laatste jaren ook geen enorme stijlveranderingen meer ondergaan.
Met name het gitaargeweld in het titelnummer is heerlijk. Daarna een korte narration om dan weer lekker te knallen met "The Devil's Footprint". Wat keyboards hier en daar zorgen voor een wat voller geluid. Aan het einde laat men door middel van stemvervorming Biff's stemgeluid behoorlijk verhogen. Mede daardoor denk ik dat het dus inderdaad Biff is die we op "Queen of Hearts" hoog horen uithalen. Wat ik alleen knap vind is dat de mannen het nog best natuurlijk hebben doen klinken. Helemaal geen blikkerig geluid a la Ringo Starr in diens meest recente album (goddank).
"Queen of Hearts" is een wat rustiger nummer dan de voorgaande twee en word door de lyrics en de toevoeging van het keyboard lekker onheilspellend gebracht. Biff's stemgeluid leent hier zich ook perfect voor.
Met "Destroyer" knallen ze weer heerlijk door. Gewoon heerlijk klinkende Heavy Metal met niet al teveel poespas. Het gitaarwerk klinkt hier en daar lekker melodieus en luistert gewoon heerlijk weg.
"Hard and Fast" is eigenlijk niet zo hard en snel als dat de titel zou doen vermoeden. Sterker nog: de heren doen het hier wat rustiger aan om wat melodieuze gitaarcomposities te laten horen. Hier is de vergelijking met Maiden toch wel goed te maken, maar gelukkig hebben beide bands hun eigen markante zanger, waardoor ze toch ieder een eigen gezicht behouden.
"Eye of the Storm" knalt wel weer lekker door. Wederom een Heavy Metal nummer zonder al teveel poespas, maar waarom ook niet? De mannen weten als geen ander hoe ze dergelijke muziek moeten brengen en dat is gewoon aan alles terug te horen. De instrumentatie staat uitstekend in de mix en Biff's stemgeluid klinkt er lekker scherp doorheen. In de laatste anderhalve minuut van de track komen er wat (neppe?) nieuwsberichten voorbij over tornado's om de lading van de lyrics te ondersteunen.
"Stand Your Ground" is wederom zo'n heerlijk Heavy Metal nummer waardoor ik al moeite krijg om stil te blijven zitten. Dit lijkt me een geweldige aanvulling voor de setlist van de mannen als ze op promo tour gaan voor dit werk.
Ook "Top of the World" doet qua instrumentatie wat aan de collega's van Maiden denken, maar ze komen er prima mee weg door er toch hun eigen stempel op te drukken.
Met "To the End" trappen de heren wat op de rem en lijkt de stem van Biff wat centraler te staan. Men heeft duidelijk de voorkeur eraan gegeven om de lyrics goed over te brengen op het luisterende volk, want de instrumentatie lijkt bijna als ondersteuning van de lyrics te dienen. In deze track word er dan ook wat voorzichtiger gesoleerd dan in een aantal van de voorgaande nummers.
Waarschijnlijk probeerde men met deze track even een bruggetje te maken tussen hetgeen dat we voor deze tijd hadden gehoord en de track die hierna zou volgen.
Over "Kingdom of the Cross" had ik het in mijn voorgaande bericht ook al wat uitgebreider. Hier horen we dus even een andere kant van de band. Erg tof, want het laat horen dat de heren na al die jaren nog steeds erg bereidwillig zijn om materiaal te brengen dat bij de liefhebbers blijft hangen en waar men over gaat nadenken.
Na dit meest serieuze hoofdstuk van het album krijgen wel met "Three Sheets to the Wind (The Drinking Song)" nog een lekker luchtige afsluiter.
Saxon laat met "Battering Ram" horen dat ze nog (lang) niet afgeschreven zijn, maar nog steeds met materiaal kunnen komen waarmee ze de concurrentie met hun genregenoten goed aan kunnen gaan.
Een aanrader voor de liefhebbers van hun werk.

De mannen spelen hier een thuiswedstrijd en dat is duidelijk te horen. Het enthousiasme is goed terug te horen in de reacties van het publiek en Biff en zijn mannen hoeven niet veel te doen om de menigte tevreden te stellen. Voor de echte Saxon liefhebbers is deze plaat wel de moeite waard, want naast het materiaal van de nieuwe plaat staan er erg enthousiaste en sterke versies van de bekende klassiekers op.
Daarnaast is de geluidskwaliteit misschien wel het beste van alle Saxon live platen tot nu toe. Zeker de moeite van het aanschaffen/beluisteren waard dus. Een aanrader voor de echte fanaten.

Deze release is belangrijker om het beeldmateriaal dan het live album.
Op CD krijgen we enkel de set van het Steelhouse Festival van vorig jaar.
De productie klinkt wat dof en iets wat ik maar als "blikkerig" zou moeten omschrijven.
Daarnaast verschenen alle nummer m.u.v. The Eagle Has Landed ook al op het eerder dit jaar verschenen "St. George's Day Sacrifice" dat als live album een stuk beter klinkt dan deze.
Maar nu word ik misschien iets te negatief. Saxon zet namelijk wel weer een kwalitatief goed optreden neer. Het gitaarwerk van Quinn en Scarratt klinkt strak en Byford weet weer op een lekker opzwepende manier de nummers te brengen. Verder laat "Conquistador" altijd goed horen wat voor een goede drummer Nigel Glockler eigenlijk is. Fantastisch drumwerk!
De blu-rays of dvd's brengen de liefhebbers echter wat meer. Daar zijn naast dit optreden ook nog de optredens op het Download festival en Wacken van 2012 en het optreden van Graspop 2013 op terug te vinden.

Ik had nog nooit van deze Duitse groep gehoord, maar ze draaien al best een aardig poosje mee (opgericht in 1982 als "Lions Breed"). De mannen maken een lekker uptempto mix van Heavy en Power Metal.
Instrumentaal staat dit album echt als een huis. Fijne en melodieus soleerwerk en de mannen weten mooi de balans te vinden tussen catchy Power Metal en het wat zwaarder klinkende Heavy Metal geluid. Dit laatste komt met name door de instrumentatie.
Dit album is met een nieuwe vocalist, de Griek Efthimios Ioannidis en dit is volgens Metal Archives het allereerste album waarop hij te horen is (heeft dus voor zover bekend ook niet eerder in andere bands gezongen). Zijn vocalen zijn best sterk. Vooral de uithalen klinken erg lekker. Helaas heeft hij wel een best sterk accent dat vooral tijdens albumopener F.T.B. pijnlijk goed naar voren komt.
Gelukkig is het niet op ieder nummer even opvallend te horen en blijft hij zo toch nog goed beluisterbaar.
Een fijn plaatje dat mijn interesse in het voorgaande werk heeft opgewekt.

Door die 50th Anniversary edities ben ik eens mooi in de gelegenheid gekomen om me wat meer te verdiepen in hun oude materiaal. Tot op heden was ik namelijk alleen maar bekend met hun recente platen en de bekende hits.
Deze plaat blijkt de laatste te zijn met gitarist Uli Jon Roth en de eerste met drummer Herman Rarebell. Verder nog met bassist Francis Buchholz, ritmegitarist Rudolf Schenker en zanger Klaus Meine, geholpen door achtergrondzang van alle heren.
Wat een heerlijke plaat is dit zeg! Allereerst chapeau voor degenen die de remaster deden, want alles knalt haarscherp uit de speakers.
De mannen beginnen met de uptempo "Steamrock Fever", een lekkere opener, maar naar mijn mening niet een van de meest memorabele tracks van deze plaat. Zo vind ik dat Meine's stemgeluid op de opvolger "We'll Burn the Sky" een stuk beter uit de verf komen. Daarnaast vind ik het speelse, melodieuze gitaargeluid van Roth op dit nummer wel erg fijn en word hij hier en daar goed bijgestaan door een lekker vol klinkende bas.
Daarna volgt gelijk weer een lekkere rocker in de vorm van "I've Got to Be Free". Leuk hoe Roth Meine's hehehe's bekrachtigd met zijn gitaargeluid en een lekkere solo van hem in het midden van het nummer.
"The Riot of Your Time" is wat experimenteler dan het voorgaande materiaal. Niet alleen is Schenker te horen met een akoestische gitaar, maar ze mengen er hier en daar nog wat synth geluiden in.
Persoonlijk vind ik de intro van "The Sails of Charon" wat aan de lange kant, maar verder is dit weer een prima nummer waarin vooral het gitaargeluid van Roth weer in positieve zin opvalt.
In "Your Light" maken ze de instrumentatie wat meer "groovy". Een toegankelijk nummertje dat indertijd waarschijnlijk een goede kansmaker was voor wat radio airplay.
Het contrast met de hier en daar naar Soul neigende voorganger is groot, maar "He's a Woman - She's a Man" is weer een uptempo rocker waarin het ronkende gitaargeluid wederom opvalt en Meine's vocale bereik tentoongesteld word. Wat een geweldige zanger was/is hij eigenlijk ook. Bij dit nummer viel me het drumwerk van Rarebell eigenlijk pas voor het eerst op. Het lijkt wel wat prominenter in de mix te staan dan bij de voorgaande nummers. Degelijk en goed begeleidend spel trouwens.
Wat een prachtig, rustgevend nummer is "Born to Touch Your Feelings" trouwens. Geweldig hoe ze dit nummer hebben opgebouwd en Meine zingt hier het prachtigst als je het mij vraagt. Zijn stemgeluid weet je mee te slepen in de fragiele wereld van het nummer. De toevoeging van de vrouwen is ook goed gedaan. Vooral wanneer je het door een koptelefoon luistert, dan hoor je een aantal vrouwen van links komen en een aantal van rechts, net alsof ze om je heen staan.
Persoonlijk vind ik de bonustrack "Suspender Love" dan weer niet zo geweldig. Vooral de zangstijl die Meine hier aanhoud vind ik niet super.
Daarna volgen er drie demo's met zang: "Busy Guys", "Believe in Love" en "Midnight Blues Jam". Het grappige is dat ze bij deze tracks nog weinig tot geen tekst hadden, dus Meine zingt in klanken. Instrumentaal gezien vind ik de lekker stevig klinkende rocker "Busy Guys" het sterkst, maar "Midnight Blues Jam" is ook wel een leuke Blues improvisatie.
Daarna volgt er nog de instrumentale demo "Blue Dream". Een lekker lowback klinkende instrumentatie.
Daarna volgt er nog een demo versie van "Born to Touch Your Feelings". Een gestripte versie, want het gitaarwerk van Roth is hier niet te horen en ook de toevoeging van de vrouwen zit er niet bij. Het resulteert erin dat de vocalen van Meine nog meer naar de voorgrond komen en hij zingt ook hier weer prachtig.
Een sterke plaat van Duitsland's bekendste Rock-band. Wat mij betreft een dikke aanrader voor de liefhebbers.

Seal is van de Soul covers af en brengt met "7" dus weer een plaat met alleen maar eigen materiaal.
Zijn grootste inspiratie is duidelijk de breuk met zijn grote liefde Heidi Klum geweest. Het zorgt vooral voor een tekstuele eentonigheid en veel langzame nummers. Hierdoor komt een nummer als "Life on the Dancefloor", waarin we ineens een dansbare beat te horen krijgen, haast ongepast over.
Hij krijgt door deze nummers wel de kans om zijn vocale capaciteiten nog eens te laten horen. Vooral "Do You Ever" word namelijk toch wel prachtig gezongen.
Verder vind ik "Monascow" nog wel een prettig nummer. Hier gaat hij qua stijl meer naar een oude R&B/Soul klank en dat bevalt mij prima. Lekkere instrumentatie (vooral die groovy bas) en een prettig uplifting klinkend nummer tussen al die tranentrekkers over zijn pijn in het hart.
Door de braafheid en het langzame tempo is het meer achtergrondmuziek. Het luistert wel prettig, maar echt spannend weet het nergens te worden.

^Eigenlijk heb ik daar niet veel meer op aan te vullen. Een koerswijziging is altijd gewaagd en de ene liefhebber zal het waarderen en de ander niet, maar dat heb je altijd. Ik knapte bijvoorbeeld wel wat af op de koerswijziging van Alcest, maar deze koerswijziging kan ik dan wel weer waarderen.
De opener "No More Colours" sluit nog wel aardig aan op de voorgaande plaat, maar met "Dirty Black" gaan ze gelijk een andere kant op. Voornamelijk cleane vocalen, akoestisch gitaarwerk en geen blastbeats. Een volledig andere koers dus. Ik ben van mening dat ze er goed mee wegkomen en dat dit mede door de andere stijl misschien wel hun beste plaat tot op heden is.
Een van de meest indrukwekkende platen die ik van dit jaar gehoord heb.

En wederom komen Billy Greer en Mike Slamer met een pracht van een plaat!
Ze zijn qua sound iets veranderd ten opzichte van de voorgaande twee platen. De keyboards hebben een heel wat prominentere rol gekregen, waardoor het geheel iets meer de progressieve kant opgaat en de sound wat bombastischer is geworden.
Dit merk je direct al bij opener en titelnummer "I Will Survive". Dit nummer word opgevolgd door naar mijn mening één van de lekkerste rockers van het album: "Lay it on the Line". Wat een heerlijk nummer is dit toch! Het vette gitaarwerk van Slamer en de stem van Greer gecombineerd met pakkende keyboardpartijen en hier en daar nog wat strijkertjes. Dit alles samen zorgt voor een heerlijk, bombastisch rock nummer.
Met het mooie "I See You There" krijgen we weer even wat rust in de tent. Greer zingt dit nummer echt prachtig.
Eigenlijk staat het hele album weer vol met prachtige nummers. De liefhebbers van hun voorgaande werk zullen dit ook zeker weten te waarderen en het is een interessant album voor de liefhebbers van melodieuze rock.

Dankzij jouw bericht bij hun aankomende album ben ik ertoe bewogen om deze op te zetten en je had gelijk: dit is geweldige melodische Rock!
Billy Greer heeft een mooie stem en het album staat bol van de catchy rock nummers. Mike Slamer laat heerlijk gitaarwerk horen, neem nou "Only the Brave", "Surrender" of "Prisoner of Love". Deze nummers worden gewoon gedragen door zijn gitaarwerk.
Het klinkt nog best hard en ingenieus zonder dat de catchy kwaliteit er vanaf gaat.
Daarnaast is de productie, zoals zo'n beetje al het werk van Frontiers, uitstekend. Wat dat betreft is het moeilijk te horen dat dit album alweer uit 2001 komt. Heerlijke jaren '80 stijl Rock met de prachtige productie van de recente jaren.

Een aanrader voor de liefhebbers van het genre!

Het album knalt gelijk al uit de startblokken met heerlijke melodieuze rocker "The Sun Will Rise".
De toon is gezet. Slamer zorgt wederom voor erg fijn gitaarwerk. Iets dat bij het prachtige "Always from the Heart" weer op een geweldige wijze naar voren komt.
Hierna volgen eigenlijk alleen maar toppers. De mannen laten zowel heerlijke rockers als "Sin City" en "Winds of War" voorbij komen als ook een prachtige ballad in de vorm van "It Should Have Been You".
Liefhebbers van melodieuze rock muziek moeten deze band echt eens een kans geven. Ik ben er in ieder geval al helemaal aan verknocht. Tijd om door te gaan naar hun nieuwste langspeler!

Het eerste album van het Duitse Sinner.
De productie is niet echt geweldig, maar dat heb je wel vaker met albums uit deze tijdsperiode of eerder.
Met "Loser of Love" knallen ze gelijk uit de startblokken met een lekker, melodieus en lekker old schol klinkend Heavy Metal nummer dat mij deed denken aan het vroege werk van bijvoorbeeld Saxon. Opvolger "No Speed Limit" zet deze lijn voort en komt met deze productie wat beter uit de verf dan het eerste nummer van het album.
De bass staat goed op de voorgrond, dat vind ik helemaal niet erg, zolang het de gitaarpartijen maar niet teveel in de weg zit en met dit album vind ik dat dit wel het geval is. Het gitaarwerk valt soms wel heel erg naar de achtergrond door de donderende bass.
Vocalist Mat Sinner zingt wel aardig, maar weet geen hoge ogen op te gooien.

Een aardig Heavy Metal/Hard Rock album uit deze tijdsperiode. Alles (behalve de afsluiter "Trouble") is lekker up tempo en luistert daarom ook gemakkelijk weg.

Wat langere nummers lijkt goed bij deze band te passen (8 van de 11 nummers klokken 6 minuten of meer). Hierdoor kunnen ze de muziek wat veelzijdiger maken door dan weer wat orkestratie toe te voegen of weer een tempowisseling erin te vermengen. Er zijn hier en daar een klein beetje cleane mannelijke vocalen te horen, maar verder bestaat het mannelijke deel van de zang vooral uit grunts.
Zangeres Ailyn klinkt goed en de muziek is goed op haar stem afgestemd. Leuk dat ze er een echt "band album" van hebben gemaakt. Dat wil zeggen dat alle bandleden duidelijk hun bijdrage kunnen leveren. Zo bestaat "Elixer" voornamelijk uit zang van de mannen (ik heb namelijk het idee dat ze met zijn tweeën de zang doen en niet enkel Morten Veland te horen is) en is met name het gitaarwerk hier en daar lekker naar de voorgrond getrokken.
Ondanks de vele line-up wisselingen (sinds de oprichting in 2001 is Ailyn alweer de derde zageres) heeft de kwaliteit van de muziek er niet onder geleden.
Een fijne plaat voor de liefhebbers van Epica, Nightwish, etc.

Slan is een veelzijdig Folk trio die zijn oorsprong kent in Bergen Op Zoom. De zangeres is echter een Duitse (van origine) die in Veere (Zeeland) woont.
De twee heren en dame brengen op deze plaat eigen versies van een aantal bekende en minder bekende folk liederen. Daarnaast kent deze plaat twee eigen composities in de vorm van "Totally Relaxed" en "Later".
Die eerste is een vreemde eend in de bijt op deze plaat, want over het algemeen gaat men wat meer voor atmosferische instrumentatie en rustige vocalen. "Totally Relaxed" is een grappig reisverslagje over een reis door Engeland. Een vrolijk en grappig nummertje dat de veelzijdigheid van deze groep nog maar eens laat zien.
Verder kon ik de bijdrage van het Gregoriaanse koor op "Ex Ordine Exsequiarum" ook wel goed waarderen. Daarnaast vind ik de instrumentale afsluiter "In the Kitchen" ook prachtig.
Voor de liefhebbers van Iers getinte folk muziek is dit een aanrader.

Ik moet zeggen dat ik Slash solo heel wat beter vind als de tijd met Guns ’N Roses. Maar dat komt voor een stuk ook door de zang. Ik heb Axl Rose nooit zo kunnen waarderen als zanger. Dan hoor ik toch liever Myles Kennedy zingen.
Het gitaarwerk is hier en daar echt fenomenaal , zoals bijvoorbeeld in “Beneath the Setting Sun”. Slash was alleen wel heel erg enthousiast in het laten zien van zijn kunsten. Bijna 80 minuten duurt deze plaat en dat is een behoorlijk lange zit. Hierdoor staan er ook een aantal “vullers” op de plaat, zoals “Iris of the Storm”, een nummer dat mij dan weer helemaal niet pakt.
Ondanks dat kritiekpuntje is dit album weer om van te genieten.

"Inside the Vertigo" is de nieuwe plaat van Jeff Scott Soto en zijn band. Hij bracht deze uit op de verjaardag van zijn inmiddels overleden ex-collega Marcel Jacob van Talisman.
Wat kan je van deze plaat verwachten? Melodieuze muziek die schommelt tussen hard rock en heavy/power metal. Maar er is veel meer te horen op deze plaat.
Scott's vocalen deden me om onverklaarbare redenen wat aan Nickelback denken (want na herbeluistering van enkele van hun nummers kon ik maar weinig gelijkenissen ontdekken).
"Final Say" begint met een redelijk zwaar gitaargeluid en diepe vocalen. Grunge is het woord dat in me opkomt als ik zou moeten omschrijven wat er te horen is. "The Fall" klinkt door de melodielijn iets lichter, maar ook hier zijn de Grunge invloeden nog wel goed te horen. Net na de helft van het nummer worden we op de eerste lekkere gitaarsolo getrakteerd (iets dat we later in het album nog wel een keer te horen kregen). Sterk gitaarwerk van Jorge Salan.
"Wrath" is het eerste nummer dat wat duidelijker de kant van Metal opzoekt. Zwaar gitaargeluid en een aantal fijne uithalen van Soto.
De twee nummers die volgen zetten deze lijn mooi voort, maar ze worden opgevolgd door de grootste verassing van dit album. "End of Days" is een bijna 9 minuten durend epos(!) (even ter vergelijking: de overige nummers klokken allemaal nog onder de 5 minuten).
Het nummer begint lekker ingetogen en Soto's vocalen klinken hier echt geweldig. Zo halverwege komt er echter een lekkere tempowisseling die ingezet word door (wederom) sterk soleerwerk van de gitarist. De laatste minuten zijn wederom wat rustiger. Die orkestrale bombast kan ik wel waarderen en ook hier geniet ik dan met volle teugen van. Het klinkt namelijk... als een echt orkest (het is waarschijnlijk een keyboard). Hierdoor valt het gelijk ook op hoe mooi vol de productie van deze plaat is.
Verder bevat de plaat nog een aantal sterke nummers, zoals de lekker heavy power ballad "When I'm Older".
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet enorm veel van Scott's werk ken (heb weleens het debuut van Talisman beluisterd volgens mij), maar deze plaat heeft mijn aandacht vastgegrepen.
Een aanrader voor de liefhebbers van melodieuze hard rock/heavy metal. Voor mij één van de beste platen die ik dit jaar tot dusver gehoord heb.

"Gnosis" is een oriëntaals getint, instrumentaal Black Metal plaatje geworden. Je kan met name aan het gitaarwerk horen dat men voor de "Black Metal sound" gaat, maar verder zijn veel van de melodielijnen wat gericht op de muziek uit het Midden Oosten.
"Dualism" en "Gnosis'..." klinken door het gitaarwerk wat rauwer. Op "Averroes' Search" kiest men er namelijk voor om een akoestisch, rustig nummer te brengen. Een sfeervol intermezzo dat ik wel kan waarderen. "A God..." gaat qua stijl dan weer wat meer richting de eerste twee nummers.
"For Aleppo" is wederom qua stijl een stuk anders dan de rest van de plaat. Door het overheersende geluid van het keyboard en/of de synthesizer gaat dit nummer meer richting Ambient. Het akoestische gitaarspel ondersteunt hier en daar wat op de achtergrond, maar verder is dit haast een meditatief nummer.
Een apart plaatje dat mij wel nieuwsgierig heeft weten te maken naar het overige werk van deze Griek.

Een aardige mix tussen Heavy en Speed Metal. Het album schiet uit de startblokken al seen malle met “No Glory Found”, wat gelijk een van de snelste nummers van het album is. Het stemgeluid van de zanger (waarvan de naam bij mij momenteel nog onbekend is) zit wat tussen Kevin DuBrow (Quiet Riot) en Stephen Pearcy (Ratt), alleen dan nog net iets hoger.
Men heft er goed aan gedaanom de speelduur niet al te lang te houden, want tegen de tijd dat men aan “Heavy Armor” begint heb je het als luisteraar al wel gehoord. De mannen varieren namelijk niet heel veel in stijl en mede daardoor word het al snel meer van hetzelfde.
Geinig voor de liefhebbers van retro Heavy/Speed Metal, maar meer dan dat ook niet.

Inmiddels ook al een aantal keer beluisterd en ik moet zeggen dat dit inderdaad erg lekker klinkt.
Een kenner van dergelijke Progressive Rock ben ik niet, maar met name het keyboardgebruik doet wel wat aan Transatlantic denken. Verder houden de vergelijkingen wel op, want met name de melodieuze aanpak en het inzetten van bijvoorbeeld strijkers zorgen er wel voor dat ze een heel eigen sound krijgen. Daarnaast heeft zanger Ted Leonard ook een opvallend stemgeluid dat blijft hangen.
Bij opener "Tides of Time" worden we gelijk al getrakteerd op prachtig soleerwerk van Alan Morse. Verder vind ik "Benett Build a Time Machine" in vocaal opzicht nog interessant. Ze pakken hier een soort Harmony Singing geluid wat ze wel bij meer nummers doen, maar tijdens dit nummer hebben ze het voor elkaar gekregen om het anders te doen klinken dan in de andere nummers. Is het een wat prominentere rol voor Alan Morse's stemgeluid? Of een van de andere bandleden?
Verder vind ik het muzikale epos "To Be Free Again" werkelijk fenomenaal. Instrumentaal krachtig, hier en daar origineel en de vocalen zijn werkelijk prachtig.
Uitschieters op een verder hele solide plaat. Aangenaam voor de liefhebbers van (waarschijnlijk) hun vorige album (waarop Leonard waarschijnlijk ook al de lead vocals deed?) en werk van o.a. Transatlantic.

Voor mij volgens mij de eerste Quo plaat die ik in zijn geheel beluisterde.
Het album begint sterk met het welbekende titelnummer. Er staan alleen meer fijne tracks op het album. Neem nou het fantastische "Your Smiling Face". Een heerlijk rocknummer waarin met name het gitaarwerk fantastisch is. Ik las in de voorgaande reacties dat "Living on an Island" als slecht werd bestempeld. Goed, het is misschien niet het beste nummer van het album, maar ik vind het zeker geen slecht nummer.
Fijn album voor de rockliefhebbers.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik verre van een kenner ben. Ik moet me nog steeds eens wat meer in de Britse Progressive Rock scene verdiepen.
Zeker na het beluisteren van deze plaat, want wat is dit geweldig zeg. Een zeer veelzijdige plat die varieert van gevoelige akoestische muziek tot grootse, orkestrale composities. Hackett's danst er speels doorheen also het niets is. Wat een geweldige muzikant.
Mijn favoriet is het grootse "Love Song for a Vampire". Als er hier kenners zijn die goede tips hebben over waarmee ik het beste kan beginnen als ik me wat meer wil verdiepen in het werk van deze man en gerelateerde muziek, dan hoor ik het graag.

Ik ben verre van een Sting kenner, maar ik moet zeggen dat dit album mij wel goed bevalt.
Het album begint prachtig met 'I Can't Stop Thinking About You'. Verder rockt 'Petrol Head' wel lekker en brengt hij met 'Heading South on the Great North Road' een prachtig ingetogen nummer.
Misschien geen geweldig album voor de echte kenners, maar ik geniet hier wel degelijk van.

Ha! Wat een heerlijke greep terug in de tijd van de gloriedagen van de AOR.
Het album begint gelijk met "Don't Look Back" waarop het klasse gitaarwerk van Slamer gelijk al goed te horen is. Ik heb overigens nog een krakerige video van dit nummer op youtube kunnen vinden!
Verder weten nummers als I Can't Wait en Rat Race (met lekker sfeervol keyboardspel van Walsh) ook goed te overtuigen. Een heerlijk album dat veel liefhebbers van AOR wel zal kunnen aanspreken. Vooral aan te raden voor de liefhebbers van het latere werk van de mannen, zoals Seventh Key.