Goed, Dalton: ergens in laat '85/begin '86 richtte ex-Treat drummer Mark Dahlberg deze band op. De band kreeg zijn bijnaam als bandnaam. Ze brachten eind jaren '80 twee albums uit, tourden door heel Zweden en stopten er begin jaren '90 weer mee.
In 2012 was het 25 jaar geleden dat hun debuut uit kwam. Mensen van een Zweedse tv zender namen contact op met de leden van de band met de vraag of ze een film/serie over hun reünie konden maken.
De mannen vond dit wel een geinig aanbod en kwamen zo weer bij elkaar. Dit leidde tot een optreden in het voorprogramma van de Scorpions op 8 december dat jaar.
Dit beviel zo goed dat de mannen weer wat meer gingen optreden en besloten weer wat nieuw werk te gaan schrijven.

Deze nieuwe plaat van Dalton werd geproduceerd door Erik Mårtensson (o.a. Eclipse, W.E.T.) en hij heeft dit album een prachtig geluid gegeven. Alle instrumenten zitten perfect in de mix en de vocalen zitten er nog prachtig op de voorgrond bij. Ieder album zou zo'n productiekwaliteit mogen hebben als je het mij vraagt.
De mannen leveren hier een verdraaid catchy album af. Opener "Ready or Not" heeft gelijk al een hoog meezinggehalte, maar er is ook gelijk te horen dat er ruimte is voor gitarist Leif Westfahl en toetsenist Ola Lindström.
Vocalist Bo Lindmark heeft een fijn, soms een beetje sleazy, stemgeluid en laat onberispelijk Engels horen zonder accent of wat ook.
Na de albumsopener stomen de mannen gelijk door met "Hey You", wat wederom een fijn rock nummer met hoog party gehalte is. Hierna pakken de mannen gevoelig uit met de ballad "Don't Tell Me Lies". Ook ballads kunnen ze mooi brengen, maar ik heb zelf een kleine voorkeur voor hun meer uptempo nummers. Ook "Follow Your Dreams" is een ballad, maar daarna gooien de mannen alle registers open met "Up & Down". Een lekker radiovriendelijk nummer dat echt zo lekker in het gehoor ligt dat ik er momenteel geen genoeg van kan krijgtn. Wat een heerlijk catchy nummer is dat zeg!
Sommige mensen zullen dit gedateerde 80's rock vinden, maar laat ik daar juist erg van houden. De mannen van Dalton laten hier horen dat ze 25 jaar na hun laatste album nog prima mee kunnen draaien in de rock revival die inmiddels al enige jaren in gang is.

Net zoals het debuut is deze plaat weer een mooie combinatie van Neo-Folk en (Black) Metal.
De plaat begint met het kalmerende, akoestische nummer Höststig, waarbij vooral het gebruik van strijkers erg aangenaam is.
Im Spätherbst is dan het eerste Metal nummer. Black Metal is misschien niet helemaal de juiste bewoording. De vocalen zouden ook prima passen op een Black Metal plaat, maar bijvoorbeeld Im Spätherbst is zeer melodieus met veel aandacht voor de gitaarpartijen en een drumpartij op de achtergrond die aan Summoning doet denken.
Vinterblekheten över Fältet is weer zo'n prachtig Neo-Folk nummer als Höststig. De strijkers zijn hier weggelaten, maar de prachtige klanken van de akoestische gitaar klinken ook prachtig en doen me wat denken aan Vàli.
Zu Nächtlicher Stund is weer zo'n prachtig melodieus Metal nummer. De vocalen bevallen me wel en het rustige einde van dit nummer is ook erg mooi en sfeervol.
Het door de viool gedreven Löv I Höststormen weet de luisteraar mee te nemen naar de tijd van de prachtige balzalen in kastelen. Daarnaast vind ik het een prachtig intermezzo tussen Zu Nächtlicher Stund en Und Winters Kälte Kehret Ein.
Dit laatstgenoemde nummer begint gelijk krachtig met roffelende drums en "rollend" (met gebrek aan een beter woord) gitaarwerk.
De plaat eindigt verrassend met Vintervisa, waarop een vrouw met een prachtige stem te horen is. Begeleid door viool en gitaar vormt dit een prachtig einde van deze typische plaat.

Dat zelfs na al die jaren nog ruimte is voor creativiteit en originaliteit in inmiddels al bekende genres is te horen op deze plaat van Dämmerfarben. Persoonlijk vind ik het zeer aangename muziek en is ieder nummer weer anders. Dit maakt het een verrassende en frisse plaat.
Een aanrader!

Inmiddels een paar keer beluisterd en ik moet zeggen dat ik deze soundtrack van Elfman van een dusdanige kwaliteit vind dat het de kwaliteit van het beeldmateriaal weleens kan gaan overtreffen.
Het album begint met het heerlijke main theme, waarin alle elementen van de soundtrack wel voorbij komen: wat "spooky" geluiden door een koor, wat strijkers en nog een sound effect. Verder lekkere uptempo, actievolle orkestratie.
Een scherp contrast met het erg rustige "Ferris Wheel" dat na een minuut een bijna sprookjesachtige klank krijgt en na bijna 2 minuten een dramatische touch. De combinatie sprookje/drama blijft tot het einde van de track op een mooie wijze doorgaan.
"To the Rescue" heeft dan weer de bombastische klank die een soundtrack nummer met een dergelijke titel nodig heeft.
Op "Camcorder" komt een mooie, droevig klinkende theme voorbij die wat aan het Hannah personage gekoppeld lijkt te zijn, daar het terugkeert in "Ghost Hannah", "Hannah's Back" en in het laatste stukje van "Farewell".
"Ice Rink" is dan weer een lekker bombastische track waarin op leuke wijze de theme uit "Goosebumps" zijn terugkeer maakt.
In "Capture" laat Elfman op speelse wijze een tune voorbij komen die duidelijk gebaseerd is op horrorfilm soundtracks.
"Slappy" begint rustig en bouwt op een leuke wijze op naar climax waar men na zo'n 35 seconden naar opbouwt.
"Confession lijkt wel een soort overgangstrack, want men begint rustig, laat daarna het eerder genoemde "Hannah Theme" voorbij komen, om in de laatste 40 seconden nog even op te bouwen naar wat spanning/actie.
Dit komt misschien wel door het erop volgende "Slappy's Revenge". In de eerste 25 seconden lijkt het wel of er iemand door de gang sluipt (daar zou de betreffende muziek namelijk wel bij passen), om daarna over te gaan naar de toffe Goosebumps main theme.
Bij "Bus Escape" krijg je meer van dat, maar dan wel met een rustiek, dramatisch begin van ongeveer 35 seconden. Daarna keert de toffe main theme wederom terug. Deze keer wel wat meer op spanning/actie gericht. Daarna hebben ze wel met het koor een soort climax, om daarna victorieus trompetter geschal te laten horen. Ze sluiten mooi af met een rustig stukje waarin vooral het mooie harpspel opvalt.
Ik denk dat de "Lawn Gnomes" ergens in de film een centraal momentje hebben. Het nummer bevat wel veel van de eerder gebruikte elementen, maar is wel op leuke wijze "eigen" gemaakt.
Bij "Mantis Chase" is dat in het begin van de track ook wel het geval, maar na een minuut komt daar dan toch weer de bekende theme wat terug.
Met "They're Here" brengt Elfman het bombastische weer terug en horen we nog eens alle elementen uit de main theme op climacterische wijze terugkomen.
In "Farewell" komt het dramatische "Hannah theme" weer even terug, met een prachtige toevoeging van een fluit dat mij in de oren klinkt als een blokfluit (forgive me if I'm wrong). Daarna komt het koor nog eenmaal op grootse wijze terug naar de voorgrond om daarna weer over te gaan in de welbekende main theme, alleen dan deze keer nog wat harder en bombastischer (zo lijkt het tenminste). Halfweg keren we echter weer terug naar "Hannah's theme" waarin wederom het gebruik van de blokfluit een keer opvalt. Om het allemaal niet te dramatisch te maken keert Elfman in de laatste 45 seconden terug naar een sprookjesachtige sound.
In "Credits" komt voor de allerlaatste keer de welbekende theme voorbij. Deze keer wel zonder koor, maar nog even met het sound effect (tussen 0:24 en 0:32).
Een erg toffe score die waarschijnlijk prima zal werken bij de stijl waar men met deze film op lijkt te willen gaan.

Ik vind hem erg goed.
De productie is zuiver en met name de manier waarop de drums in de mix staan bevalt me zeer. Het zorgt voor een flink wat harder en steviger geluid en dat kan ik wel waarderen.
De plaat begint met het haast beklemmende 'Unchain My Soul' en de toon voor dit heidense feest is gezet. Met 'As One We Shall Conquer' probeert men meer een epische sfeer neer te zetten en ook dit gaat de heren goed af. Hier begint het ook op te vallen hoe heerlijk venijnig Heljarmadr zijn teksten uitspuwt.
In 'Beast Above Man' valt het haast virtuoze gitaar spel in positieve zin op. Het zorgt voor een meeslepende track.
Eigenlijk zijn er geen slechte tracks te bespeuren op dit album. 'Temple of Ahriman' is alleen nog zo'n heerlijke, meeslepende en noemenswaardige knaller.
Een prachtige 'comeback' van deze Zweedse band die ik de liefhebbers van Black Metal alleen maar kan aanraden.

Helaas is deze plaat van "Dark Sarah", een project van een ex-Amberian Dawn zangeres, behoorlijk saai.
Instrumentaal volgt het genregenoten als Epica en Leaves' Eyes op de voet. Hier en daar wat orkestraal spul, vermengt met melodieuze metal. Helaas mist dit plaatje een beetje de kracht en de pit die ik op de albums van eerder genoemde genregenoten wel terug hoor. Ook de gastvocalisten zingen behoorlijk ingetogen. Nu was dit waarschijnlijk ook de bedoeling, maar het maakt de plaat voor de luisteraar helaas niet boeiender. Afsluiter "A Grim Christmas Story" vond ik dan wel weer leuk, want deze word gebracht als een soort opera sketch.
Meestal mag ik zo af en toe graag naar dit soort acts luisteren, maar Dark Sarah mag van mij met de volgende plaat wel wat meer vlammen. De stem heeft ze er namelijk wel voor.

Erg lekker live album van The David Brubeck Quartet, opgenomen in oktober/november 1972, op verschillende locaties in Europa.
Dave Brubeck zat uiteraard achter de piano en verder bestaat de line-up op deze plaat uit Alan Dawson (drums), Jack Six (bass), Paul Desmond (alto sax) en Gerry Mulligan (baritone sax).
De plaat begint met een lekker swingende "Truth", opgenomen op 4 november 1972, in de Philharmonie in Berlijn. Alle muzikanten zijn goed op dreef en vullen elkaar goed aan. Vooral Jack Six maakt hier indruk door het gehele nummer erg strak te begeleiden met zijn bass.
Daarna zet de groep het iets langzamere "Unfinished Woman" in (nog steeds dezelfde datum in Berlijn). Als luisteraar word je helemaal meegesleept door de prachtige klanken die deze muzikanten laten horen. Het publiek laat dit ook horen door hier en daar instemmend te applaudisseren.
"Koto Song" was op 26 oktober 1972 opgenomen in het Olympia theater in Parijs. Gerry Mulligan was hier niet van de partij, waardoor alle aandacht gevestigd is op Paul Desmond, die het nummer heerlijk rustig en strak ten gehore brengt. Een lekker jazz nummer voor laat in de avond noem ik dat.
Met "Take Five" gaan we weer terug naar de Berlijn datum. Gerry Mulligan is er weer bij om deze DBQ klassieker lekker uitgesponnen te brengen. Ze spelen maar liefst iets langer dan een kwartier door! Te langdradig? Nee, fantastisch juist! Hiermee krijgen we namelijk van iedere muzikant te horen wat ie onder de pet heeft. Vooral Brubeck zelf schittert in deze uitvoering van het welbekende nummer.
Tjah, "Rotterdam Blues" is eigenlijk exact wat de titel zegt. Het is een Blues georiënteerd nummer en werd opgenomen op 28 oktober 1972, in De Doelen in Rotterdam. Dave Brubeck begint dit plezante nummertje en kan na een minuut op de enthousiaste respons van het publiek rekenen. Brubeck blijft het gehele nummer door de sleutelrol voor deze leuke onderbreking van de plaat. Het zorgt voor een leuke afwisseling en de muzikanten brengen het gewoon weer erg goed!
De plaat sluit af met "Sweet Georgia Brown" (tevens opgenomen in De Doelen op de eerder genoemde datum), waarop enkel Dave Brubeck speelt. En met dit lekker swingende deuntje eindigt deze enthousiaste en frisse live plaat.

Vooral Brubeck komt dus veel naar voren in deze plaat. Mensen die dus niet van de piano als jazzinstrument houden zullen dit waarschijnlijk niet zoveel hebben, maar voor overige jazzliefhebbers en vooral liefhebbers van Brubeck's werk is dit een echte aanrader!

De Arma is een project van (ex-)leden van onder andere Lönndom, Stilla en Fen. Dit is een zoveelste band die Black Metal riffs combineren met post-rock invloeden. Bijna het hele album bevat cleane zang die zeker niet slecht klinkt, maar het kan ook vele malen beter. Daar waar de mannen achter Alcest dit wel tot in de hoogste mate der perfectie kunnen uitvoeren, faalt men hier helaas daar wat in. De grunts klinken wel best lekker en doen me wat denken aan John Haughm van Agalloch.
Wat dit album vooral een middenmoot maakt is het feit dat de nummers wel erg veel op elkaar lijken. Zelfs na het meerdere keren beluisteren van het album heb ik er moeite mee om de verschillende nummers uit elkaar te houden.
De uitvoering is al met al best aardig, maar het ontbreekt net dat "stukje extra" wat ik bij andere projecten in dit genre wel kan vinden.

Een prachtig live registratie! Ik moet me echter wel bij voorgaande reactie toevoegen. Afgezien van het geklap tussen de nummers door is er namelijk helemaal niks van het publiek te horen en heb je soms bijna niet door dat het een live plaat is.
De uitvoeringen zijn echter prachtig te noemen. Het geluid is erg mooi en scherp. De productie is zeer goed voor een live album en de muziek komt volledig tot diens recht.
Zelfs voor de meest doorgewinterde DCD fans is deze plaat zeker de moeite waard vanwege het materiaal van het vorig jaar verschenen Anastasis album. Deze komt in de complete versie van het live album maar liefst in zijn geheel voorbij!
De nieuwe nummers doen het prima bij mij. Vooral het mooie Children of the Sun, Kiko en All in Good Time. Een sterke aanvulling van de DCD discografie!

Ik heb nog nooit van mijn leven Roadburn bezocht en had dan ook nog nooit van deze relatief jonge Nederlandse band gegooid, maar wat een lekker plaatje is dit zeg.
Ik hoor verschillende invloeden terug. Qua gitaarwerk word er hier en daar duidelijk teruggegrepen op Black Sabbath, maar een uptempo nummers als "Dead Man's Bones" gaat dan weer meer richting Heavy/Speed Metal.
Wat mij vooral bevalt is de rauwe energie waarmee deze band hun muziek brengt. Kijk, origineel of vernieuwend kan je deze band niet noemen gezien ze duidelijk voor een retro geluid gaan, maar dan gaat het er heel erg aan liggen op welke manier het gebracht word.
En dat doen ze gewoon op een heerlijke, aanstekelijke manier.
Verder kan ik maar weinig informatie vinden over wie hier nou precies op te horen zijn. Heeft iemand daar aanvullende informatie over? Door hun Facebook, bandcamp en eigen website ben ik er alleen achter gekomen dat ze uit Amsterdam komen en dat de band bestaat uit ex-leden van Gewapend Beton, Mühr en The Devil’s Blood (niet de minste namen dus).
Ze zijn binnenkort live te bewonderen op het Zwarte Cross festival en zullen daarmee wel wat meer zieltjes kunnen winnen. De aandacht voor deze nieuwe Nederlandse aanwinst vind ik hier op musicmeter tot nu toe namelijk maar matig. Inclusief mijzelf nu dus vier mensen die een reactie hebben geplaatst en inclusief mijn stem nu al wel 9 stemmen. Deze mannen verdienen naar mijn mening meer aandacht dan dit...

Na het beluisteren van deze plaat snap je gelijk waarom dit album uitgegroeid is tot een klassieker, want wát een vorm hebben de mannen van Deep Purple hier zeg!
De nummers worden nagenoeg perfect gebracht en zelfs de drumsolo heeft wel iets (al had hij wel iets minder lang mogen duren). Een heerlijke plaat die rockt als een malle!

Het eerste Leppard album waar ik serieus naar luister sinds "Adrenalize". Voor mij dus het eerste album waarop Vivian Campbell ook te horen is daar op het eerder genoemde album Collen al het gitaarwerk voor zijn rekening nam (behalve het akoestische stuk in "Tonight", dat deed Rick Savage).
Ze zijn door de jaren heen een hechte groep muzikanten geworden met veel ervaring.
Dat is vooral op het begin van het album terug te horen. Ze beginnen sterk met "Let's Go" en "Dangerous", waarop ze laten horen dat ze nog steeds goed zijn in het maken van aanstekelijke rock nummers. Vooral "Dangerous" gaat er bij mij in als zoete koek en het melodieuze gitaarwerk doet terugdenken aan hun jaren '80 werk.
Op "Man Enough" krijgt Rick Savage een behoorlijk centrale rol en ook dat kan ik wel waarderen. Zijn ronkende bas past goed bij de sound. De claps en elektrisch klinkende drums doen wederom denken aan de jaren '80.
Met "We Belong" brengen ze de eerste ballad van het album. Sterk en met gevoel gezongen door Elliott. Er zingt op een gegeven moment ook nog iemand met hem mee (zou weleens Campbell kunnen zijn) en die doet dit ook niet onverdienstelijk.
"Invincible" is wederom een poppy rock nummer en het eerste nummer dat me dan weer niet zoveel doet. Waar dit door komt? Het vlammetje dat oplaaide in "Dangerous" lijkt hier gedoofd te zijn. Ze hebben niet meer het aanstekelijke pit dat ze in dat nummer wel lieten horen. Jammer.
"Sea of Love" begint met een afschuwelijk gospelkoortje dat ze gelukkig enkel in het begin van het nummer laten horen. Wederom lijkt het vlammetje hier wat te missen. In vocaal opzicht net wat te zoet voor mijn doen. Qua gitaarwerk nog wel aardig trouwens.
"Energized" is voor mij een van de grootste missers van het album. De elektronische beat in combinatie met die strijkers, jasses. Daarnaast verwacht ik met een titel als "Energized" wat meer vuurwerk, maar het gitaarwerk blijft op de achtergrond en word overstemd door die strijkers. Nee, echt niet mijn ding.
"All Time High" begint dan wel weer heerlijk energiek en blijft dit ook wel tijdens de gehele speelduur. Dit is dan wel weer zo'n lekker enthousiaste, aanstekelijke rocker. Na meerdere keren luisteren begint het lichaam mee te bewegen. Daarnaast wederom erg sterk, melodieus gitaarwerk. Het vuur brand weer!
"Battle of Mij Own" begint wel mooi en lekker minimalistisch: enkel akoestische gitaren en Elliott's stem. Het harmony refrein op typerende Leppard wijze past hier dan weer niet zo goed bij. Daarnaast zijn die strijkers op het einde van de track ook weer wat teveel van het goeie. Al die toeters en bellen hadden ze wel achterwege mogen laten op dit nummer.
"Broken 'N' Brokenhearted" is instrumentaal nog best aardig te noemen, niet heel bijzonder, maar ook niet slecht. Qua tekst alleen wel erg cliché. Wederom is het gitaarwerk het sterkste van het nummer.
"Forever Young" is geen cover van de gelijknamige Alphaville hit, maar een eigen nummer. Wederom lijkt het kaarsje uit te zijn gegaan, want blijvende indruk kan het nummer niet bij mij achterlaten.
Met "Last Dance" brengen de heren wederom een ballad waarbij de akoestische gitaren uit de kast getrokken zijn. Tekstueel wederom behoorlijk cliché, maar Elliott slaagt er wel in om het met emotie te brengen. Daardoor is dit toch nog een best mooi nummer.
"Wings of an Angel" begint met sterk, scherp gitaarwerk, maar kakt daarna helemaal in om nog even op te lichten wanneer de gitaarsolo voorbij komt.
"Blind Faith" begint nog best sterk, maar dan komen ze weer met de in mijn ogen onnodige strijkers. Daarnaast komen ze na bijna 3 minuten met een afschuwelijk, ja wat is dat eigenlijk, is dat een geluid dat door een keyboard gemaakt word? Ik krijg er in ieder geval haast braakneigingen van, want ik vind het afschuwelijk klinken en er niet bij passen. Op het einde is er gelukkig nog wat mooi gitaarwerk te horen en laat Elliott nog even horen dat hij toch nog een beetje de hoogte in kan met zijn stemgeluid.
Het album is voor mij een beetje een combinatie van hit & miss. Hier en daar brengen ze nog best sterke nummers, maar met andere nummers heb ik dan weer helemaal niks. Daarnaast zijn sommige keuzes en passages naar mijn mening raar en/of slecht.
Een wisselvallig album.

Ik heb tot op heden enkel de cd's beluisterd en het beeldmateriaal nog niet gezien. Afgaande op de audio lijkt het echter dat beide cd's op een andere avond zijn opgenomen. Ze lijken namelijk niet echt bij elkaar te passen.
De eerste cd (t/m Photograph) bevat de live versie van het complete Hysteria album met nog een aantal andere voor de hand liggende klassiekers. De geluidskwaliteit is erg mooi voor een live album. Het publiek is er denk ik wel iets uitgeknipt, maar echt veel kwaad doet dit niet. Het is namelijk wel leuk dat ze het er wel wat in hebben gelaten en dat er hier en daar ook wat interactie terug te horen is. Hierdoor krijg je toch echt dat live gevoel in plaats van dat je het idee hebt dat je naar een live ingespeeld studio album aan het luisteren bent.
De band is goed op dreef en nummers als Hysteria, Rock of Ages en Photograph rocken heerlijk.

Wat deze release echter nog wel interessanter maakt voor mij is de tweede cd met hierop wat minder voor de hand liggende nummers. Erg tof om nummers als Good Morning Freedom en High 'N' Dry: nummers die prima passen tussen alle klassiekers, voorbij te horen komen. Al doen wat meer voor de hand liggende nummers als "Action" en het mooie "Bringin' on the Heartbreak" het ook erg goed.

Als Def Leppard live echt zo goed klinkt (ik weet niet in hoeverre deze release opgepoetst is) moet ik ze zeker nog eens gaan zien. Deze live registratie is in ieder geval erg goed en het geeft een prachtig overzicht van de carrière van de band. Wederom een klasse (live) plaat van Frontiers Records. Een aanrader voor de Def Leppard liefhebbers!

Een aardige EP. Persoonlijk vind ik 'Suikerpunch' hier en daar wat over-the-top. Die owowoho's in het refrein hadden ze wel achterwege mogen laten en soms staat de orkestratie wel heel erg op de voorgrond.
Het tweede nummer 'Turn the Lights Out' is in dat opzicht iets milder en persoonlijk vind ik dit het beste nummer van de EP. Mooi gezongen door Charlotte Wessels en de strijkers + piano maken het mooi en sfeervol. Ook hier kunnen we niet om wat orkestratie heen, maar het staat wat zachter in de mix en dat vind ik persoonlijk wat prettiger.
Met 'Don't Let Go' is heel wat meer radiovriendelijk dan de voorgaande twee nummers. Persoonlijk heb ik wat minder met de meer commerciële aanpak. Vooral die synthesizer/keyboard klinkt alsof Armin van Buuren eraan meegewerkt heeft. Niet zo mijn ding dus.
De live nummers zijn allen afkomstig van hun laatste langspeler The Human Contradiction. De opnamekwaliteit is super en ze komen live (op deze opnames) goed uit de verf. De opener 'Lullaby vind ik gelijk het beste nummer. De andere nummers vind ik stilistisch gezien niet super. Met 'Stardust' heb ik een beetje hetzelfde als met 'Don't Let Go'. Vooral die 'beat' die ze erin verwerkt hebben vind ik niks.
'Here Come the Vultures' is dan nog wel best sterk. Ze laten niks nieuws horen (orkestratie, piano, enz.). Door het gitaarwerk klinkt het nummer hier en daar nog best hard en ik moet zeggen dat dit mij dan weer prima smaakt.
De afsluiter 'Army of Dolls' vind ik dan weer 3x niks. Vooral het refrein is niet mijn ding en men gaat met dit nummer weer meer de commerciële hoek in.
De omslag daarna is dan weer vrij groot, want men sluit af met 'Suckerpunch Orchestra'. Zoals de titel al doet vermoeden bestaat dit nummer enkel uit de orkestratie die ze in het nummer gebruikt hebben. Gek genoeg vind ik het zo los beter klinken als in het nummer zelf.
Een beetje wisselvallig, maar dat ligt ook wat aan mijn persoonlijke smaak.

Phil Collen van Def Leppard heeft naast zijn verplichtingen bij die band schijnbaar nog voldoende tijd over voor andere projecten. Zo brengt hij met Delta Deep een klassiek blues/rock album in de stijl van de (elektrische) Delta blues van weleer. De line-up van deze plaat bestaat uit vocaliste Debbi Blackwell-Cook, bassist Robert DeLeo (Stone Temple Pilots) en drummer Forrest Robinson.
Debbi heeft een best aardig stemgeluid en ook DeLeo laat soms wat van zich horen. Echt heel memorabel vind ik het echter nergens worden. Dan laat het gitaarwerk van Collen een betere indruk achter, want hij gaat lekker tekeer op dit album. Hieruit is te merken dat dit echt een beetje "zijn project" was, want hij bepaalt voor het grootste gedeelte de sound van het album.
Daarnaast heeft hij nog wel een aantal bekende namen als gast. David Coverdale komt het slechtste uit de verf als je het mij vraagt. Hij klinkt op "Private Number" hier en daar echt al een beetje als een oude man. Goed, nu is Coverdale natuurlijk ook de jongste niet meer (63), maar ze hadden wel hun best kunnen doen om hem iets minder belegen te laten klinken.
"Black Coffee" vind ik persoonlijk het beste nummer van het album. Niet alleen klinken de vocalen op dit nummer wel erg lekker, maar ook het drumwerk staat iets centraler in de mix (zeker omdat op dit nummer Paul Cook (ex-Sex Pirstols) dit voor zijn rekening mocht nemen).
Joe Elliott klinkt op "Mistreated" een stuk beter dan de eerder genoemde gastartiest Coverdale. Daarnaast haalt Collen op dit nummer nog even het onderste uit de kan. Wat kan die man toch heerlijk gitaarspelen zeg.
Ik denk dat dit album niet de geschiedenis in zal gaan als een klassieker uit het genre, maar het is wel een lekker plaatje.

Of dit wel/geen NWOBHM is zou men urenlange op niets uitlopende debatten kunnen voeren. Gezien het tijdperk waarin ze muziek maakten is het begrijpelijk dat ze op de stapel gegooid zijn, maar dit album vind ik persoonlijk toch meer hard rock dan heavy metal.
Maar goed, zoals ik al eerder zei zouden we daar wel flink over kunnen gaan discuteren, laten we het daarom er maar op houden dat dit muziek is die binnen het rock/metal klimaat van die tijd past.
Zanger Dave Hill (een ander persoon dan die Slade gitarist/zanger overigens) had deze band opgericht. Deze bestond tijdens deze opnames volgens mijn bronnen uit: gitarist Mal Spooner, bassist Chris Ellis en drummer John Wright met Les Hunt die zowel wat bass als gitaarwerk verrichte.
"Full Moon" is een toffe, door onheilspellende gelach en keyboardgebruik, onheilspellende intro voor dit verder toch wat lichter klinkende rock album.
Met het titelnummer krijgen we gelijk te horen dat het met de productie wel goed zit. Een beetje kaal en daardoor lekker weinig poespas, geen overdubs, echo's, synths, koortjes of wat dan ook, maar gewoon een erg fijn rockende band.
Hill had hier een wat licht, klein beetje raspend stemgeluid, waardoor de muziek al gauw wat lichter klinkt. De lyrics zijn namelijk vooral bij de eerste twee nummers (de intro even niet meegerekend, dus Night of the Demon en Into the Nightmare) en het laatste nummer One Helluva Night duidelijk geïnspireerd door horror films/verhalen.
Maar daarnaast is het gitaarspel ook niet zo zwaar. Het is swingend, een beetje melodieus en zelfs hier en daar wat rock & roll achtig. Iets dat bijzonder goed bij Hill's stem en de totale sound past, maar wat je niet direct zou verwachten achter een plaat met zo'n naam en bandnaam.
Een tof en luchtig rock/metal album.

Deze band brengt old school Heavy Doom Metal, zoals Black Sabbath in hun beginjaren. Helaas blijkt wel dat zonder een markante zanger of een buitengewone gitarist, deze muziek niet echt interessant blijft. Kortom, ik vind deze plaat wat aan de saaie kant. Het blijft eigenlijk continu "meer van hetzelfde" zonder dat er eens nummers verrassend goed uit de verf komen. Dit zorgt voor een saaie luisterervaring waarbij mijn aandacht tegen het einde van de plaat wel bijna helemaal weg was.

Ik kan lang niet altijd Doogie White waarderen als zanger, maar op dit album klinkt hij toch wel lekker hoor.
Zijn stemgeluid lijkt goed te passen bij de wat klassieke Purple sound waar de band inderdaad wel naar lijkt te mikken. Dit betekent veel aandacht voor (melodieus) gitaarspel en een centrale rol voor de hammond organ. Voor sommige luisteraars misschien wat te belegen, maar zij die retro rock wel kunnen waarderen zullen dit wel een mooie ode vinden. Ik vind dit wel althans. Onverwachts nog een best sterke plaat.

Zanger Dennis Churchill-Dries laat op dit album horen dat hij nog een sterke vocal range heeft. Wat een mooi stemgeluid heeft die man zeg. Qua muzikale stijl kunnen we dit een beetje vergelijken met Journey. CD probeert door middel van een toegankelijk, poppy geluid tot de luisteraar te komen.
Hierdoor blijft het helaas wel erg voorspelbaar.
Daarnaast zorgt het vele gebruik van synths/keyboard en de akoestische gitaar voor een wel erg soft geluid. Dan klinkt een akoestisch spelende Rick Springfield haast nog harder dan dit.
Het laatstgenoemde in combinatie plus het ontbreken van een of twee lekkere meezingers zorgt ervoor dat dit een weinig noemenswaardig AOR album blijft.

Met deze plaat heeft Stellar een sterke en sfeervolle Black Metal plaat gebracht. De cleane vocalen staan wel erg zacht in de mix en verdwijnen een beetje in het totale geluid, maar verder heb ik hier niet veel op aan te merken. De instrumentatie en grunts klinken lekker krachtig en daar kan ik van genieten.

Instrumentaal zit het prima in elkaar. We worden getrakteerd op mooi en melodieus gitaarwerk van Tracii en de bas en drums van Rudy Sarzo en Rikki Rockett staan ook mooi vol in de mix.
Ik kan alleen zelfs na meerdere luisterbeurten maar niet wennen aan het stemgeluid van Brandon Gibbs.
De man kan zeker wel zingen, maar soms 'voel' je het gewoon niet. En dit is in mijn geval zo met Gibbs. Hij ontsiert de muziek eerder dan dat hij er een positieve bijdrage aan weet te geven.
Naar mijn mening had hier met een andere zanger meer uit gehaald kunnen worden dan dat nu het geval is.

Ik heb deze op Spotify beluisterd met een geheel andere tracklist. Het begint met twee live versies van het lekker opzwepend klinkende "Fried Bananas" en het eveneens sterk vertolkte "The Moontrane". Dan komt er nog een live track met de titel "Red Top". Een nummer waar DG zelf een zeer prominente rol in speelt. Het dwarsfluit gedeelte in het midden van dat nummer is ook erg mooi. Dan volgt het lekker zwoele "Polka Dots and Moonbeams". Hierop is precies datgene terug te horen wat ik nou zo fijn vind aan DG's manier van spelen. Zijn saxofoon klanken nemen mijn gedachten mee naar een nachtelijk New York en rokerige zaaltjes. Dit word opgevolgd door het redelijk gecompliceerd klinkende "Project S". Het album sluit daarna af met een studio versie van "Isn She Lovely" (jazeker, een Stevie Wonder cover). Een fijne, rustige afsluiting van deze mooie plaat.
Ik weet niet precies hoe het nou zit met deze plaat, aangezien op iTunes bovengenoemde versie staat en op Discogs de plaat staat als deze hier op mume. Afijn, ik breng maar geen stem uit.

Het enthousiasme dat deze band in een live optreden laat zien, is ook terug te horen op dit studio materiaal. De eerste elf nummers zijn lekkere, melodieuze Heavy Metal nummers. Het enthousiasme van de zanger is in zijn stem terug te horen en ik moet toegeven dat dit enorm aanstekelijk werkt. Ik betrapte mezelf er dan ook op dat ik bij sommige nummers met een grijns van oor tot oor zat te luisteren.

De tweede helft van het album is acoustisch en word gebruikt om het iets rustiger aan te doen. Een aantal nummers, zoals "Den Weg", kennen we natuurlijk al en worden op een leuke manier gearangeerd. Daarnaast vind ik het enorm aanstekelijke "Friede Sei Mit Dir" heerlijk om naar te luisteren.

Tief.Tiefer. is een veelzijdig en leuk album geworden die de band van verschillende kanten laat zien. Ik vind het jammer dat deze band hier in Nederland nog steeds niet heel erg veel aandacht lijkt te krijgen. De mannen zijn erg enthousiast en kwalitatief zeer stabiel en degelijk. De Duitse vocalen zullen misschien niet iedereen aanspreken, maar ik stoor me er geen seconde aan. Dus voor de metalliefhebbers die hiervoor open staan: gaat dit beluisteren.

Bedankt om het me laten herinneren van dit album. Ik wilde deze een maand terug al eens beluisteren, maar was het alweer wat vergeten.
Robert Hart zingt inderdaad geweldig en dit album rockt gewoon als een tiet! Heerlijke melodieuze rock. Albumopener "Love Under Cover" schiet uit de startblokken en dezelfde hoogstaande kwaliteit word vastgehouden in de rest van het album. Heerlijk gitaarwerk ook van Kirkpatrick. Dit album bied gewoon ruim drie kwartier genieten voor de liefhebbers van melodieuze rock!

Angel was nog een redelijk bekende rockband in "hun tijd". Voor mij bekend vanwege Giuffria en volgens mij heb ik ooit naar "Helluva Band" geluisterd.
Hier gaat het echter om ex-Angel frontman Frank Dimino. Zijn eerste materiaal sinds "Under the Rising Sun" van het Paul Raymond Project uit 1988/1989 als ik het goed heb (zeker weten doe ik dat niet, daar ik Dimino's werk nooit echt gevolgd heb).
Wat de grote vraag dan natuurlijk is: "kan hij het nog?"
Daar kan ik alleen maar een volmondig ja op zeggen. Hij knalt gelijk lekker krachtig uit de speakers als "Never Again" begint. Met "Rockin' in the City" zet hij gelijk nog een lekkere rocker neer. Het keyboard (hammond organ? Daar doet het mij namelijk aan denken) gebruik is eigenlijk het enige dat nog voor een beetje retro geluid zorgt. Verder slaagt Dimino er sterk in om oude en nieuwe rock samen te laten smelten tot een prachtig, energiek geheel. De mooie, heldere productie helpt goed mee aan het luistergenot.
Met "I Can't Stop Loving You" doet men het een stapje zachter qua speeltempo, maar verder laat Dimino hier geweldig horen dat hij nog een goed stemgeluid heeft. "The Rain's About to Fall" is wederom een toffe knaller die Dimino brengt met het enthousiasme van een 20'er die zijn best wil doen om door te breken.
Met "Even Now" laat hij horen dat hij ook goed een (power)ballad kan brengen. Ook word er sterk en sfeervol gebruik van de akoestische gitaar gemaakt. Met "Tears Will Fall" doet hij het ook nog wat rustiger aan, maar met "Mad as Hell" komt hij weer lekker vlammend terug. Ook hier valt het gitaarwerk op (in de voorgaande nummers namelijk ook). In positieve weliswaar, want er word hier en daar lekker op los gesoleerd. Het rijtje meewerkende gitaristen aan dit album is dan ook flink: Oz Fox, Paul Crook, Jeff Labansky, Punky Meadows, Jeff Duncan, Eddie Ojeda, Dylan DiMino (zoon van?) en Rickey Medlocke hebben volgens de website van Frontiers aan dit album meegewerkt. Ze specificeren helaas niet wie nou precies welke stukken ingespeeld heeft, maar goed.
Verder zorgen Danny Miranda en (wederom) Paul Crook voor het baswerk, Justin Avery bedient de hammond en zorgt voor de achtergrondvocalen en John Miceli zorgt voor het drumwerk.
De overige tracks zijn eigenlijk ook allemaal best goed en vooral het korte, klein beetje rock & roll achtige "Tonight's the Night" gaat er bij mij in als zoete koek.
Gimino laat met dit album horen dat hij klaar is om weer mee te gaan draaien in het rock circuit. Hij is (of zal anders binnenkort) op tour ter promotie van deze plaat. Als hij daarvoor ook deze kant uit komt (die kans schat ik alleen klein in) zal ik zeker gaan kijken, want volgens mij kan deze man nog heerlijk rocken.

Dodsferd is een Griekse DBM band die inmiddels ook alweer sinds 2001 actief is.
Aangevoerd door vocalist/gitarist Nikos "Wrath" Spanakis, die er vanaf het begin bij zit.
Verder bestaat de line-up op dit album nog uit leadgitarist Nadir (die samen met de zanger ook nog het project "Nadiwrath" runt), bassist Neptunus en drummer John "Maelstrom" Votsis. De laatstgenoemde heeft aan de meeste bands/sessies gewerkt, waaronder ook wat Nadiwrath werk.
Goed, men levert wel wat je bij "Depressive Black Metal" kan verwachten. Ze proberen met de opener "Wastes of Life" de toon te zetten door eentonig, akoestisch gitaarwerk, met aanvulling van keyboard/synthesizer. We horen met een cleane stem nog wat deprimerende (Engelstalige) teksten voorbij komen. In het laatste stuk van de track horen we nog een vrouw wanhopig huilen.
De toon is op redelijke wijze gezet.
"Sterile Death, Without Mourning" begint wederom met wat akoestisch gitaarspel, aangevuld door de drums. Men probeert hier duidelijk een soortgelijke sfeer te scheppen als dat de Belgen van Trancelike Void ook probeerden.
Toch komt de sfeer minder goed over dan bij de hierboven benoemde band. De (wanhopig klinkende) grunts beginnen op een voorspelbaar moment. Het gitaarwerk klinkt wel lekker en de bas en drums staan ook wel goed in de mix. Het wil echter nergens echt hoge ogen opgooien. Het is muziek die al tientallen malen gemaakt is en men slaagt er met deze track (nog) niet in om het niveau van de betere helft van dit (sub)genre te halen.
Gelukkig klinkt "The Dead Have No Speech For" me dan weer wat prettiger in de oren. Verrassend is het soleerwerk dat men laat horen (ongeveer vanaf 3:10 t/m 3:32). Ik gok dat dit dan het werk van Nadir is en ik moet zeggen dat het prima klinkt en leuk is voor de variatie. Verder weet de grunter/vocalist Wrath me wederom niet heel erg te boeien. De man doet zijn werk wel degelijk, maar weet gewoon niet boven het koren uit te komen. Tof dat ze ongeveer rond 5:18 wederom wat soleerwerk voorbij laten komen.
Verder had men het stuk met de fluisterende, om S.O.S. vragende stem op het einde wel wat in mogen korten. Ruim 1 minuut is namelijk wel erg veel voor een dergelijk iets.
Meteen aan het begin van "To the Fall of Men" weet je als luisteraar dat men het met deze track even over een andere boeg willen gooien. Men begint namelijk met wat door synth/distortion gecreëerde muziek. Daarna begint men met een sfeervol, akoestisch gitaarspel. Inclusief de screams/grunts deze keer wel wat meer in de richting van het naar mijn mening betere, eerder genoemde voorbeeld (ATV).
Daarna volgt men helaas weer wat de genre cliches, om af te sluiten met wat bevreemdende geluiden. Dit stuk duurt me wederom wat aan de lange kant en is daarnaast niet helemaal mijn ding. Naar mijn mening dus geen geweldige afsluiting van deze track.
Men sluit af met de beste track van het album. "Graves of Your Creator" is een sfeervolle DBM track, waarbij het accent vooral op het akoestische gitaarspel ligt. Mooi, sfeervol en gewoon sterk uitgevoerd. Als ze op de andere nummers ook op dit niveau hadden gespeeld was dit voor mij echt een topper geweest.
Maar helaas heeft het niet zo mogen zijn en lukt het de heren niet om mij echt onder de indruk te maken. Ze blijven helaas wat hangen in de middenmoot.

Een jaren '80 rock-album waar vrij weinig mis mee is. Vooral het spel van de muzikanten is sterk. De vocalen van Don Dokken zijn best aardig, maar nergens echt indrukwekkend.
De nummers zijn allen degelijk, maar het springt er nergens echt uit.

Na dit album weer eens beluisterd te hebben doe ik er nog een halve ster bij.
Een heerlijke melodieuze rockplaat met een lekkere afwisseling en zanger Don Dokken zingt hier vele malen beter dan op de vorige twee albums.
Daarnaast lijkt de band hier ook verder ontwikkeld te zijn in hun sound. De productie is verbeterd, het gitaarwerk van Lynch heeft een echt prominente rol gekregen en de rest van de band klinkt ook prima.

Donny Osmond maakt wat ik maar omschrijf als "easy listening pop". De nummers bevatten allen een downtempo ritme en zouden het goed doen als achtergrondmuziek in een restaurant.
Het eerste nummer is met een toffe instrumentale bijdrage van Stevie Wonder.
De nummers die volgen klinken allemaal wel aardig. Vooral Osmond's stemgeluid klinkt nog erg goed. Door de wat oppervlakkige productie wil het nergens echt goed doorkomen, waardoor zelfs het gitaarsolotje in "Peg" een beetje saai klinkt.
Het is allemaal net wat teveel van hetzelfde, waardoor dit voor mij niet meer word dan "aardige achtergrondmuziek". "Don't Give Up" is wel nog een prachtig duet en weet de aandacht weer wat bij de muziek te brengen. Helaas is dit een beetje aan de late kant.
Iets te vlak naar mijn zin, maar vocaal is Osmond wel nog steeds erg sterk.

Een prachtig Post-Rock album waar je lekker bij kan wegdromen.
Het album begint met het pakkende "Semper". Een nummer dat gelijk gekenmerkt word door de prachtige combinatie van meeslepend gitaarwerk en mooie keyboard/piano klanken.
"Her Comforting Touch" weet het album prima voort te zetten en kan eruit springen door de elektronische "bliepjes" die ze in het nummer hebben verweven. Ook komen hier wat violen en cello's voorbij. Deze instrumenten weten prima aan te sluiten op het geluid van dit nummer.
"Young Hearts of Summer" is voor mij het eerste hoogtepunt van het album. Gelijk vanaf het begin loopt er kippenvel over mijn rug en speelt er een glimlach van tevredenheid en rust om mijn mond. Een prachtig en sfeervol post-rock nummer!
"Dandelion" is het eerste nummer van het album dat boven de 8 minuten afklokt. Voor sommigen zal de speelduur hierdoor misschien wat te lang worden, maar ik moet zeggen dat mij het helemaal niet hindert. De opbouw van het nummer is gewoon sterk en het luistert nog steeds erg prettig.
"My Childhood Friend" begint dusdanig rustig dat het de luisteraar op een prettige manier bijna in slaap sust. Na de eerste 3 minuten schudden ze je echter weer wat wakker door een leuk klinkend uptempo stuk.
"A Late Farewell" is het langste nummer van het album en kan gezien worden als een post-rock nummer uit de boekjes. Het nummer bouwt stijlvol op naar het muzikale hoogtepunt van het nummer dat na zo'n 7 minuten losbarst en dat je in de greep houd tot het einde van het nummer.
"The All-Clear" is het tweede hoogtepunt van dit toch al erg sterke post-rock album. Het nummer is meeslepend en weet de luisteraar nog even mee te trekken in de droomwereld van Dorena.

Deze groep mag zich zeker aansluiten bij het aantal klasse acts uit het Zweedse post-rock wereldje. Een aanrader voor de post-rock liefhebbers.

Volledig akoestisch inderdaad, maar de heren hadden al wel eerder laten horen dat ze prima akoestisch materiaal konden maken.
Ook dit vind album vind ik toch weer zeer sfeervol en de moeite waard voor de liefhebbers van hun werk.

Persoonlijk vind ik deze versie van You'll Never Walk Alone wel opbeurend en deze staat in schril contrast met First Class Loser. Laatstgenoemde vind ik dan weer helemaal niet opbeurend en een beetje deprimerend zelfs.
Ik ga bij het beluisteren van platen meestal op mijn gevoel af en ik geef deze 3,5*. Misschien scheelt het dat ik niet heel erg bekend ben met het overige materiaal van de band.

Voor mij een kennismaking met het "Dub Syndicate" en zeker een positieve kennismaking. Met name door de old school vibe die ze erin weten te houden door de keyboards en het "gewone drumwerk" (zonder al teveel productionele foefjes). Vooral het nummer met Bunny Wailer maakt, mede door de sterke stem van de inmiddels 68-jarige Jamaicaan, indruk. Verder ook fijn gebruik gemaakt van de Melodica in "A Good Thing" en een sterke dub versie van het klassieke "Police in Helicopter" van wijlen John Holt.
Duidelijk gemaakt door mensen die goed weten waar ze mee bezig zijn. Een erg fijn album voor de reggae/dub liefhebbers.