Gisteren de film met de gelijknamige titel van deze plaat gezien. Mede daardoor was ik nieuwsgierig geworden naar deze plaat, waarmee "alles begon". Een lekkere plaat die lijkt te zijn geschreven uit een soort protest tegen het "gangsterleven" in de buitenwijken van de grote steden.
De mannen klinken hier nog jong en gedreven. De muzikale omlijsting van Dr. Dre is simpel, maar effectief. Fijne tracks vind ik het hard klinkende "Gangsta Gangsta" en het funky klinkende "Express Yourself". Laatstgenoemde kan ik me nog herinneren uit de soundtrack van een van de GTA games (San Andreas volgens mij). Een geschiktere soundtrack voor een dergelijke game kan je bijna niet hebben.
Niet alle tracks zijn even sterk, zo vind ik het piano riedeltje in "I Ain't Tha 1" dan weer niet zo geweldig, maar dat heeft met persoonlijke voorkeur/smaak te maken.
Een tof album waarin de mannen gebeurtenissen uit hun echte leven wat opblazen.
Mede hierdoor toch weer tot de conclusie gekomen dat dit genre door mij onterecht ondergewaardeerd wordt.
Als een van jullie een tips heeft voor de "beginnende luisteraar" dan hoor (lees) ik dat graag.

Nachtlieder is een eenmansproject van de Zweedse Dagny Susanne (jazeker, een vrouw). Wat kan je van deze plaat verwachten? Black Metal volgens het boekje: een haast continue blastbeat, waarbij het vooral opvalt hoe strak deze dame de drums ingespeeld heeft. Ik knap alleen helaas wat af op haar grunts. Die klinken over het algemeen wat te eentonig naar mijn smaak. Daarnaast vind ik haar stemgeluid niet lekker aansluiten op de best rauw gebrachte muziek.
Ter compensatie weet ze hier en daar dan nog wel wat virtuoos gitaarspel te bieden, maar helaas is dat naar mijn mening niet genoeg om deze release een hoge waardering te geven. Redelijk, maar dit zal hoogstwaarschijnlijk niet uitgroeien tot een klassieker binnen het genre.

Deze plaat knalt echt heerlijk uit de startblokken met "Fjallið", een sterk roffelende blastbeat vermengt met gruizig gitaarwerk en (in het begin) melodieuze riffs erdoor verweven. Vooral het begin en einde zijn heerlijk door dat laatstgenoemde gitaarwerk, maar verder is het nummer ook wel solide, degelijke Black Metal. "Sál" trekt (helaas) met betrekking tot het melodieuze gitaarwerk helaas de lijn niet voort, maar is verder wel weer een degelijk uitgevoerde BM track.
De trage manier waarop ze in de eerste 4 minuten van "Falið" is dan weer niet zo mijn ding en vind ik stilistisch ook niet bij het voorgaande en het erop volgende passen. Daarna gaan ze weer los en komt er tot mijn vreugde hier en daar weer wat opvallend/origineel gitaarwerk voorbij. Verder begint de toevoeging van "het mannenkoor" me in positieve zin op te vallen (was in een van de voorgaande tracks ook al op subtiele wijze er wat in vermengd).
Het nummer "Sár" vind ik ook verassend door de combinatie van melodieuze, hier en daar voor Black Metal begrippen bijna "swingend" gitaarwerk en de epische aanpak door (wederom) het "mannenkoor". Zij staan deze keer iets meer op de voorgrond in het deel waar ze hun bijdrage leveren.
In "Fallið" is eigenlijk wederom het gitaarwerk het meest opvallende en van genregenoten onderscheidene werk. Daarnaast komt er na zo'n 3,5 minuten een akoestisch intermezzo dat bijzonder sfeervol en goed erin is verwerkt.
Sterk uitgevoerde Black Metal waarbij ik twijfel tussen 3,5 en 4*. Voorlopig houd ik het op dat laatste, maar deze zal voor het einde van het jaar nog wel vaker de revue passeren.

Een beetje een wisselvallig album.
Ik heb enkel de solo versie beluisterd en sommige nummers klinken prachtig, terwijl andere juist weer totaal niet uit de verf komen.
Zo slaat albumopener "Plastic Flowers" bij mij de plank volledig mis. Zijn hoge zang klinkt soms iets té krampachtig en het pianoriedeltje in het refrein vind ik er eigenlijk gewoon niet bij passen.
Dan brengt hij met "Who's Gonna Stand Up?" een simpel en redelijk degelijk liedje. Niet erg bijzonder, maar ook zeker niet slecht. De boodschap die hij met dit liedje brengt is wel erg mooi en ik ben het eigenlijk volledig met hem eens.
Dan waagt hij zich met "I Want to Drive My Car" aan de blues en ik moet zeggen dat dit gewoon niet Neil's ding is. Het is allemaal wel erg simpel en klinkt eigenlijk een beetje saai.
Het pianogebruik in "Glimmer" vind ik dan weer een stuk geslaagder dan dat in de albumopener. De piano ondersteunt hier op prima wijze zijn vocalen en de melodielijn vind ik gewoon mooi klinken.
Met "Say Hello to Chicago" waagt hij zich weer wat aan de blues en... ik vind het wederom niks. Naar mijn mening klinkt Neil Young gewoon niet goed als hij blues probeert te brengen. Wederom een vooral erg saai en vergeetelijk nummer.
"Tumbleweed" is dan wel weer een aardig nummer, al had die ukulele wel achterwege gehouden mogen worden. Ik heb eigenlijk nooit het geluid van dit instrument zo kunnen waarderen en dat doe ik hier wederom niet.
"Like You Used to Do": weer een blues nummer? O c'mon, just stop with this!
Dan komt naar mijn mening het mooiste gedeelte van het album. Met "I'm Glad I Found You" brengt hij een simpel, maar best mooi liefdesliedje. Wederom is de ondersteuning van de piano wel geslaagd. Helaas in het refrein wel weer wat krampachtig hoog geblaat. Dat kan hij op deze leeftijd eigenlijk maar beter niet meer proberen, maar goed...
"When I Watch You Sleeping" vind ik het mooiste nummer van het album. Mooi gitaarwerk op de achtergrond en Young blijft hier gewoon mooi binnen het bereik dat zijn stem heden ten dage nog heeft. Niet té hoog proberen te zingen, als hij dat nou vaker deed op dit album, dan was het al een stuk beter geweest.
"All Those Dreams" klinkt ook nog best redelijk, maar is wederom nogal vergetelijk.
Young heeft flink wat beter materiaal afgeleverd dan dit.

Alsof er geen 8 jaar tussen heeft gezeten brengt Nest met dit album een geluid teweeg dat overeenkomt met "Trail of the Unwary". Wederom is de pracht van het geluid van de Kantele te horen, hier en daar aangevuld door echo's en andere atmosferische geluiden.
Helaas is het album niet altijd even sterk. Zo is anderhalf uur Kantelespel wel erg lang, waardoor het moeilijk is om de aandacht er de gehele tijd bij te houden.
Daarnaast zijn ook niet alle stukken even sterk, zo vind ik het begin van de albumafsluiter dodelijk saai.
Mooi om weer eens wat van dit project te horen, maar hij (dit is een eenmansproject) had het beter in 2/3 delen verspreid over de afgelopen jaren uit kunnen brengen.
Voor de geïnteresseerden: dit album is gratis te downloaden op de Bandcamp pagina van Nest.

Vanavond eens het geheel beluisterd en het weet me toch niet helemaal te overtuigen.
Volgens metal archives is dit een trio uit Ventura, Californië die bestaat uit vocalist/bassist Jarvis Leatherby, gitarist Dustin Squires en drummer Dustin Squires.
De cover en songtitels doen het al vermoeden, maar ja, Leatherby's lyrics gaan inderdaad vaak over duivel/demonische onderwerpen en/of occultisme. Niet geheel bijzonder, gezien we dat sinds het ontstaan van het genre al menig maal voorbij hebben horen komen.
Ook Leatherby's vocals springen er niet echt uit. Hij kan zeker wel zingen, vooral als je het zou vergelijken met iemand zoals ik die totaal geen toonvastheid heeft, maar hij heeft ook niet echt een bijzonder stemgeluid. Er zijn gewoon heel veel Heavy Metal zangers die een vergelijkbaar stemgeluid hebben. Laten we eerlijk zijn, voor een gedeelte zijn bands als Iron Maiden en Judas Priest zo groot vanwege hun iconische zangers met unieke stemgeluiden. Leatherby zal dat niveau denk ik nooit halen, maar slecht kan ik het ook weer niet noemen.
Ook de instrumentatie is weinig beklijvend. Hier en daar wel wat vette solo's die gewoon heerlijk klinken voor mij als liefhebber van het genre.
Overall is de muziek gewoon niet beklijvend genoeg om lang te kunnen boeien, maar slecht is het ook weer niet. Daarom ga ik met mijn beoordeling ook maar precies in het midden zitten (2,5*).
Wellicht dat ik deze eens zou bekijken als ze op een festival zouden spelen, want live kan dit best een feestje zijn, vooral als de mannen het publiek wat kunnen opzwepen.
Geinig voor de echte liefhebbers van old school Heavy Metal, maar verder weinig interessant.

Een geweldig live-album waarop Night Ranger wederom laat horen dat ze ook een uitstekende live band zijn. Ze variëren goed tussen ballads en rockers en maken er een heerlijk rock feestje van.
Persoonlijk vind ik nieuwkomer "High Road" nog altijd een lekker energiek nummer (ook in deze live uitvoering) en verder werd ik positief verrast door "Sentimental Street", wat een mooie, minder bekende ballad van de heren.
Night Ranger staat weer terug bij mij in de picture. Helaas heb ik maar een album van ze, maar daar moet ik binnenkort eens verandering in zien te brengen.

Wat een heerlijke live plaat is dit zeg!
Deze 2-CD set begint met het van 7 Wishes afkomstige "This Boy Needs to Rock" die ze halverwege omschakelen naar een cover van Deep Purple's Highway Star.
Daarna volgt Tell Your Vision van hun toen nieuwe album Hole in the Sun.

Na dit lekker rockende begin volgt er een prachtige (lichtelijk beperkte) reis door het oeuvre van de band, namelijk:

Sing Me Away (Dawn Patrol)
Touch of Madness (Midnight Madness)
Drama Queen (Hole in the Sun)
Rumors in the Air (Midnight Madness)
7 Wishes (7 Wishes)
Secret of My Success (Big Life)
There is Life (Hole in the Sun)
Eddie's Comin' Out Tonight (Dawn Patrol)
Sentimental Street (7 Wishes)
Forever All Over Again (Neverland)
Goodbye (7 Wishes)
Whatever Happened (Hole in the Sun)
Four in the Morning (7 Wishes)
When You Close Your Eyes (Midnight Madness)
Don't Tell Me You Love Me (Dawn Patrol)
Sister Christian (Midnight Madness)
You're Gonna Hear from Me (Hole in the Sun)
(You Can Still) Rock in America (Midnight Madness)

Het materiaal van Hole in the Sun bevalt me live wat beter als de studio versie en de klassiekers van Dawn Patrol, Midnight Madness en 7 Wishes gaan er ook in als zoete koek.
De grootste verrassing van deze plaat is de acoustische uitvoering van Forever All Over Again, wat gelijk ook het enigste jaren '90 nummer van de hele plaat is.
Goodbye word ook nog gedeeltelijk acoustisch gespeeld en komt op deze manier ook goed uit de verf. Verder is het gewoon lekker meezingen met de klassiekers van deze ondergewaardeerde rockband.
Door de sterke geluidskwaliteit, het enthousiasme en hier en daar wat leuke verrassingen moet ik zeggen dat ik dit het meest genietenswaardige werk dat ik tot op heden van Night Ranger gehoord heb vind. Zeker een aanrader voor de liefhebbers.
De acoustische stukken hebben me nieuwsgierig gemaakt naar het 24 Strings and a Drummer album (volledig acoustische live sessie).

Ruim de helft van de Night Ranger albums hebben lelijke covers als je het mij vraagt. Dat heeft mij er echter nooit van weerhouden om hun albums te beluisteren. Ook al is de buitenkant dan vaak niet zo fraai, vaak is de muziek prima.
Zo ook weer deze Somewhere in California die lekker stevig begint met het Growin' Up in California en misschien wel het nummer met het grootste meezinggehalte tot nu toe: Time of Our Lives. Night Ranger bewijst met dit album maar weer dat ze de tand des tijds makkelijk kunnen doorstaan.

Frontiers leidinggevende Serafino Perugino gebruikte zijn connecties binnen het wereldje weer om een nieuwe samenwerking te bewerkstelligen. Hieruit is deze Nordic Union komen rollen: een samenwerking tussen Pretty Maids zanger Ronnie Atkins en de Zweedse muzikant/songwriter/producer Erik Mårtensson (Eclipse en W.E.T.) die op dit album de gitaar, bas en keyboards in heeft gespeeld. Enkel voor het drumwerk werd ex-Eclipse drummer Magnus Ulfstedt aangesteld.
Verder doen maar liefst 3 gitaristen gastsolo's op 5 nummers: op 'The War Has Begun' is Magnus Henriksson (Eclipse) te horen, Fredrik Folkare (ex-Eclipse) op 'Hypocrisy' en 'Point of No Return' en Thomas Larsson (Baltimoore) op 'Wide Awake' en 'Every Heartbeat'.

Deze heren hebben voor mij het beste Rock album van het nog prille 2016 gemaakt. Van de platen die ik tot op heden gehoord heb tenminste.
Ronnie Atkins zingt de sterren van de hemel. Zowel op een gevoelige ballad als 'Every Heartbeat' tot een uptempo rocker 'The Other Side' klinkt zijn stem gewoon erg goed. Wat een geweldige zanger is hij zeg!
Verder staat het album bol van het gitaarwerk. Zo klinkt het op het eerder genoemde 'The Other Side' wel erg lekker, maar ook op 'Wide Awake', 'Point of No Return' en 'When Death is Calling' knalt het lekker. Het staat lekker vol in de productie en klinkt soms lekker hard zonder dat het de catchy vibe verliest. Melodieuze Hard Rock/AOR zoals het bedoeld is!
Ook de overige instrumentatie klinkt goed trouwens. De bas staat ook lekker vol in de mix, iets wat ik persoonlijk altijd wel prettig vind. Daarnaast zorgt het keyboard spel voor meer melodie en word het op gepaste, afwisselende wijzes ingezet. Soms wat subtieler, zoals in 'Falling', of helemaal niet ('21 Guns') of juist wat op de voorgrond, zoals in 'The War Has Begun' en 'When Death is Calling'.
Ik vind het moeilijk om favoriete tracks uit te zoeken, want ieder nummer is op diens eigen manier wel goed.
De Japanse versie komt nog met een akoestische versie van 'When Death is Calling'. Een sterke bewerking van het nummer. Door de vocals van Atkins heeft het nog steeds de kracht van het originele nummer, terwijl de instrumentatie door de piano en de akoestische gitaar juist wat rustiger is. Mårtensson laat hierop horen dat hij ook de akoestische gitaar meer dan verdienstelijk kan bespelen.
Een aanrader voor liefhebbers van melodieuze rock.

Met een dergelijke bandnaam en logo zou je eerder een Noorse Black Metal band verwachten, maar dit is bijna het tegenovergestelde: een Italiaanse symfonische Metal band in de stijl van Leaves' Eyes, Epica, enz.
Vooral door de combinatie van grunter Giacomo Casa en zangeres Clara Ceccarelli en de bombastische orkestratie doet het aan de twee eerder genoemde bands denken.
De productie is goed: alle instrumentatie is goed te volgen en Casa en Ceccarelli zijn ook goed te volgen. Beiden weten elkaar overigens goed aan te vullen, al blijft het accent toch het meeste op de zang van Ceccarelli liggen, maar dat hoort er natuurlijk ook een beetje bij in dit genre.
Zelfs op plaat weten deze heren en dame hun enthousiasme en gretigheid over te brengen en dat is iets wat ik wel kan waarderen. Dit zijn echt mensen die hopen op een doorbraak.
Ik denk dan ook wel dat ze bij de liefhebbers van dit genre wel in de smaak zullen vallen. Waar ze alleen een beetje mee moeten uitkijken is dat ze niet iets teveel doorschieten met de instrumentatie. Ik vind de combinatie met de groots klinkende orkestratie en de overige instrumentatie soms een beetje 'too much'. Zo verdrinkt het piano/keyboard riedeltje aan het begin van "Endless Ocean" bijna in de rest van de instrumentatie.
Het zijn dan ook de rustige momenten, zoals het prachtige "July Rain" en het mooie, uitgesponnen "Son of the Moon..." die ik persoonlijk het mooist vind.
Naar mijn mening wel een fijn plaatje voor de liefhebbers van dit genre.