Tot nu toe de grootste verrassing van dit jaar. Vàli kende ik al een poosje en ik verwachtte eigenlijk niet dat er nog nieuw materiaal zou komen. Daarom was ik ook verbaasd toen men van Prophecy begin dit jaar al aankondigde dat ze dit project hadden toegevoegd aan hun artiesten.
Welnu, wat is Vàli en waarom verdient het zoveel sterren?
Vàli is een instrumentaal en akoestisch folk project. Zoals op het voorgaande album ligt de nadruk op de akoestische gitaar, maar op dit album is er ook meer ruimte voor andere instrumenten, zoals een dwarsfluit en piano. De muziek is puur en gewoon enorm sfeervol. Een prachtige soundtrack voor de herfst en de winter als je het mij vraagt.
Daar komt nog eens bij dat de vinyl uitgave echt geweldig klinkt. Een uitstekende en heldere productie waardoor de hele instrumentatie tot zijn recht komt.
Vàli zal niet voor iedereen weggelegd zijn, maar ik vind het werkelijk prachtig! Laat ze nog maar meer albums uitbrengen als deze "Skogslandskap".

Omdat ik ze morgen ga zien op Cityrock Leeuwarden vond ik het ook eens tijd worden om deze plaat een aantal luisterbeurten te geven.
Zoals vielip al benoemde is dit inderdaad een groeiplaat. De eerste indruk is: standaard rock plaatje, niet heel erg goed, maar ook niet slecht. Na meerdere luisterbeurten hoor je pas hoe goed het technische spel van Vandenberg zelf is en hoe goed de zanger eigenlijk is. Wat heeft een nummer als "Leave This Town" een prachtige opbouw, wat rockt een nummer als "Lust and Lies" heerlijk en wat klinkt de ballad "Breathing" prachtig.
De plaat sluit af met een bijna 5 minuten durend kippenvel moment met een geweldige bijdrage van David Coverdale.
Geweldig rock plaatje. Ik begin met een ruime 3.5*.

Venom, ik heb vele jaren terug eens naar hun eerste twee albums geluisterd toen ik geïnteresseerd begon te raken in Black Metal. Een aantal jaren terug heb ik het album voor deze ook een kans gegeven, maar heel eerlijk gezegd kan ik me daar niet veel meer van herinneren (soms luistert een mens zoveel muziek dat je jezelf het niet meer kan herinneren).
Ik begon dus redelijk blanco met het luisteren naar deze plaat en ik moet zeggen dat hij me heel erg bevalt.
Na een korte intro waarvan ik nog steeds niet goed weet wat ik nou te horen kreeg. Eerst dacht ik namelijk op de achtergrond wat throat singing (o.a. Huun-Huur-Tu) te horen, maar aangezien aan het einde je een vliegtuig hoort vertrekken denk ik eerder dat het de achtergrondgeluiden van een vliegveld was?
Daarna begint het nummer als een mokerslag. We worden getrakteerd op stevig gitaarwerk dat lekker vol in de mix staat. Na een fraaie gitaarsolo begint Cronos te zingen en gelijk word weer duidelijk waarom zij de uitvinders van "Black Metal" waren. De lyrics gaan soms letterlijk over Satan, gecombineerd met tientallen verwijzingen naar. Het nummer erna gaat in haast hetzelfde tempo en dezelfde stijl door. Met "Smoke" remmen de heren wat af en komt de zang van Cronos nog wat centraler te staan. Ook dit doen de mannen goed en wederom valt op hoe krachtig de instrumentatie in de mix staat. Deze plaat klinkt echt hard, op een zeer positieve manier! Lemmy (Motörhead) zou tevreden knikken als hij dit zou horen denk ik.
Na het wat rustigere Smoke gaan de mannen weer snoeihard door met "Temptation". De thematiek van "Long Haired Punks" is natuurlijk de (stereotype) metalhead en dit doen de mannen op een leuke wijze.
Ik kan nog uitgebreid bij ieder nummer stil gaan staan natuurlijk, maar ik besluit om hier mee te stoppen. De mannen variëren namelijk niet enorm veel in hun muziek, dus ik kan nog wel 20x zeggen hoe heerlijk hard de instrumentatie klinkt en hoe lekker rauw Cronos zingt, maar dan val ik wel erg vaak in herhaling.
De mannen rossen er gewoon flink op los en laten hier en daar ruimte vrij voor wat fijn soleerwerk, zoals in de laatste helft van "Evil Law" van toepassing is.
Lekker harde Heavy/Speed Metal plaat die ik alleen maar kan aanraden aan liefhebbers van het genre. Ik begin voorzichtig met 3,5*, maar deze plaat heeft nog wel een grote kans om nog wat te stijgen naarmate ik hem regelmatiger beluisterd heb.
Dit smaakt naar meer!

Ik kan me aansluiten bij de bovenstaande mening.
Men maakt op deze plaat een combinatie van klassieke Heavy Metal ("White Rose" doet vooral qua gitaarwerk bijvoorbeeld wat aan Maiden denken).
Qua vocalen lijkt men vooral inspiratie te hebben gehaald uit het vroege Sabbath werk met Ozzy. Alleen daar waar Ozzy wel een memorabel stemgeluid had, heeft deze zanger dat helaas niet echt. Het klinkt nergens echt slecht hoor, maar het mist een beetje power. Daarnaast gaat men qua instrumentale stijl soms ook wat de Sabbath hoek in (het begin van "Dark Waves" bijvoorbeeld).
Venomous Maximus bewandelt dus paden die al zo tussen de 30 en 40 jaar geleden bewandeld werden. Om met zoiets weg te kunnen komen moet je kunnen imponeren door een sterke uitvoering, maar dat blijft helaas een beetje weg.
Wat overblijft is niet bijster interessante metal die de meest geroutineerde metalhead al menig maal voorbij heeft horen komen.

Ik kwam ren aantal jaren geleden met dit project in aanraking toen ik Agalloch drummer Aesop Dekker erover hoorde praten. Nog nooit serieus naar geluisterd tot aan vandaag. Wat we op deze plaat te horen krijgen is een grote mengeling van verschillende stijlen. "Piano" klinkt door de toevoeging van dat instrument en de instrumentatie er rondom als een jazzsessie. Dit is haast wel hoe we deze plaat kunnen beschouwen: een grote improvisatiesessie, net als men met jazz doet. "The Desolate Damnation" bijt de spits af en klinkt als een (Occulte) Heavy/Doom Metal track. In vocaal opzicht wat saai, maar het gitaarwerk is dan wel weer sterk.
"3AM" is dan meer een Thrash Metal track waarin vooral de vocalen wat aan Kreator doet denken. Dat "achtergrondkoortje" klinkt dan weer wat ongepast. Het soleerwerk in het midden van de track klinkt dan wel weer goed, maar lijkt niet bij de stijl van de track te passen. Hetzelfde kan gezegd worden over dat eerder genoemde "achtergrondkoortje" (volgens mij het werk van de vrouw in dit gezelschap).
"Deeper Than Sky" begint ook als venijnige Thrash en de gemodificeerde vrouwelijke vocalen passen er wederom niet bij.
Men switcht na bijna 3 minuten (de gehele track klokt af op precies 12 minuten) om naar een soort Heavy/Doom Metal geluid met Goblinachtige Prog Rock invloeden er doorheen. Apart, mast gelukkig deze keer wel passend bij de gemodificeerde vocalen. De grunter hadden ze in dit stuk alleen weer wel buiten de boot mogen houden. Nu lijkt deze namelijk ala enige functie "het maken van onmenselijke geluiden" te hebben.
Deze stijl houden ze tot aan het einde van de track vast, om daarna wat rust te brengen met de jamsessie "Piano", waarin het in de titel genoemde instrument uiteraard de boventoon voert.
"Red Chaos" klinkt inderdaad erg chaotisch. Men begint met een Thrash/Death Metal begin, om na bijna 2 minuten om te gaan in een Heavy Metal sound. Ook hierbij gebruikt men weer die tergende gemodificeerde vocals die bij mij niet goed in de smaak vallen. Daarna weer even een Thrash gedeelte, een Black Metal riffje er nog tussen proppen en voila: het circus is compleet.
"Lightless Sun" start ook als Thrash, maar slaat dan om in een meer Black Metal sound, inclusief blastbeats. Hier en daar wat Doom er nog doorheen en ook weer dat @!*# koortje.
"The Tomb" gaat op een vergelijkbare manier tekeer, maar word dan afgesloten met wat aparte instrumentele geluiden.
Voor mijn luisterend oor is dit iets te onsamenhangend en vind ik het vooral in vocaal opzicht tegenvallen. Experimenteren kan leuk zijn, maar dit gezelschap schiet naar mijn mening wat door. Niet mijn ding dus.

Mijn kennismaking met het materiaal van Vince Gill, die inmiddels ook al een goede 30 jaar actief is binnen de Country scene.
De plaat kent een mooie, warme productie en Gill's stemgeluid is best goed. Het is alleen wat jammer dat men duidelijk heeft gekozen voor de meer Pop gerichte kant van het genre. Dit maakt het allemaal wat glad. Daarnaast kent de plaat hierdoor ook veel midtempo, naar ballads toe neigende nummers. Dit maakt het wat repetitief en ik vind de nummers dan ook heel erg inwisselbaar.
Waarom Gill dan ook op de hoes met zijn gitaar pronkt is mij een raadsel, want veel meer dan een begeleidingsinstrument/achtergrondinstrument word het bij veel nummers niet.
Niet geheel mijn ding, dan hoor ik liever een oudje van mannen als Cash, Nelson, Kristofferson, enz.

Ik kan wel van jaren '80 rock genieten, maar dit gaat me dan wel weer iets te ver. Het gitaargeweld is best over-the-top, maar zeker nog wel genietenswaardig. De vocalen zijn alleen wel héél erg over-the-top. De vocalen zijn zo overdreven dat ik er eigenlijk niet meer van kon genieten.
Daarnaast stoppen ze soms van die irritante dingen erin als een soort "Twisted remix" aan het begin van Twisted.
Over het algemeen iets te overdone voor mij. Geef mij dan maar liever zijn werk met KISS...

Black Metal vermengt met veel folk muziek/instrumenten en epische, ehm... "praatzang".
Laatstgenoemde vind ik niet heel interessant, evenals een aantal van de folkinstrumenten. Naar mijn mening schieten ze hier en daar wat door in het gebruik van fluiten en een ander instrument wat volgens mij ook een blaasinstrument is. Het maakt in ieder geval een nogal zeurderig geluid.
Het maakt de muziek netwat te kitcherig naar mijn smaak.
Verder heeft metal gedeelte te weinig te bieden. De blastbeats en het gitaarwerk doen aan black metal denken. Het lukt ze echter niet om hiermee boven de middenmoot uit te komen.

Voodoo Circle brengt met dit album een sterk rockalbum, waarbij met name het keyboard spel van Alessandro Del Vecchio ervoor zorgt dat je aan Deep Purple gaat denken.
Het scheurende gitaarwerk van Alex Beyrodt zorgt er wat meer voor dat ze een eigen smoel krijgen. Verder is de zang van David Readman ook erg goed en weet Del Vecchio hem goed aan te vullen als achtergrondzanger. Laatstgenoemde neemt zelfs hier en daar (stukjes) van de leadzang over.
De productie is echt prachtig en haarscherp. Alle instrumenten zijn goed, afzonderlijk van elkaar te horen.
Een nummer als "Watch and Wait (I Got My Mind on You)" doet qua vocale stijl dan weer behoorlijk aan Whitesnake denken.
Persoonlijk vind ik de wat meer uptempo rockers, zoals "Medicine Man" en "Devil Takes Me Down" het sterkste. Hierop trekt Beyrodt al zijn registers open. Verder is de samenzang tussen Readman en Del Vecchio op "Devil Takes Me Down" erg goed.
De ballads komen dan weer wat minder goed uit de verf. "The Day the Walls Came Down" is nog wel mooi, maar weinig origineel. "The Rhythm of My Heart" duurt bijna 7 minuten en dat vind ik voor een dergelijke ballad wel erg lang. Vooral omdat deze net als TDtWCD niet bepaald origineel is.
De bonustrack "Coming Home to You" is nog wel een leuke bonus trouwens. Het begint als een midtempo rocker met alle ingrediënten die in de rest van het album ook wel terug te horen zijn. In de laatste helft van het nummer laat bassist Mat Sinner nog even goed horen dat hij aanwezig is. Daarnaast is in dit laatste stuk de wisselwerking tussen de ritmesectie en Alex Beyrodt's gitaarwerk gewoon erg sterk.
Over het algemeen een best aangename rockplaat. Voor sommigen misschien iets te belegen, maar liefhebbers van bands als Deep Purple en Whitesnake zullen hier ook wel goed van kunnen genieten.

Persoonlijk vind ik dat Stephen Pearcy (ex-Ratt) (live) ook nog prima klink, maar die is eigenlijk weer van de generatie na mannen als Hughes en Coverdale.
Zanger Glenn Hughes en gitarist/producer Dario Mollo zijn de drijvende krachten achter dit project en het is een erg geslaagde samenwerking geworden. Mollo weet hoe hij zijn muziek moet brengen, want de productie is erg mooi en warm te noemen. Heerlijk om naar te luisteren. Dat Hughes inmiddels alweer 63 jaar oud is kan je bijna niet geloven als je deze plaat hoort. Vanaf de eerste noten schiet hij namelijk alles raak. Hoog, laag, emotievol: het lijkt hem allemaal met kinderlijk gemak af te gaan.
Het titelnummer "Waterfall" doet me wat denken aan Dio's werk. Met een speelduur van ruim over de 6,5 minuten is dit het langste nummer van het album, maar het klinkt nergens langdradig en ze komen er dan ook prima mee weg. Verder vind ik "Rattle Shake Bone" een heerlijke uptempo rocker waarop vooral Mollo alle remmen losgooit. In vocaal opzicht vind ik "White Feather" en afsluiter "Last Door" erg sterk. Hughes klinkt bijna nog als een jonge hond. Iets waar veel van zijn generatiegenoten inderdaad niet meer aan kunnen tippen.
Geen miskoop voor de liefhebbers van (klassieke) hard rock.

Pff, zo'n beetje de grootste muzikale tegenvaller van dit jaar.
Ik begon eigenlijk zonder verwachtingen aan deze plaat, want het is inmiddels weer best lang geleden sinds ik "V" gehoord had. Het enige album dat ik tot vandaag van ze beluisterd had.
Vreid gaat voor een wat melodieuzere klank, maar ze weten ook wel de typerende Black Metal blastbeats erin te verwerken. Door de wat matte/zachte productie komt het een stuk minder hard over dan bijvoorbeeld bij hun landgenoten van Tsjuder. Dit en het melodieuze gitaarwerk zorgen voor een wat toegankelijker geluid. Van mij had het allemaal wel wat krachtiger in de mix mogen staan, want nu klinkt het allemaal wel erg saai.
Ondanks dat vooral het gitaarwerk hier en daar best virtuoos is, komt het in de uitgesponnen tracks (er is maar 1 nummer dat beneden de 6 minuten afklokt) niet helemaal tot zijn recht. Dit heeft meerdere redenen. Door de matte productie komt het gewoon wat minder goed over. Daarnaast is hetgeen dat ze doen behoorlijk voorspelbaar, waardoor je als luisteraar niet genoeg geboeid word om er wat uitgebreider naar te luisteren.
Ook de grunter maakt maar weinig indruk en komt ook niet krachtig over.
Ondanks het hier en daar nog best degelijke gitaarspel vind ik dit album voor de rest maar een saai plaatje.