Ik kocht dit album toen de Dubliners hun allerlaatste tour deden voor het 50-jarige bestaan. Daar banjospeler Barney McKenna toen helaas al overleden was, hadden ze toen ik ze zag Gerry O'Connor mee. Daarom verkochten ze ook wat van zijn solomateriaal en kwam ik zo aan zijn tot op heden laatste "solo album".
Al kan men hier niet echt van een soloalbum spreken. O'Connor word namelijk bij ieder nummer bijgestaan door de nodige muzikanten, maar speelt zelf over het algemeen wel het meeste zelf in. Naast de banjo bespeelt hij ook de mandoline, viool, gitaar, fluit, bouzouki en is hij op de nummers waar in gezongen word te horen als een van de vocalisten.
We beginnen met twee Ierse traditionele reels, waarna O'Connor met "Foggy Mountain Breakdown" meer de Country kant op gaat. Er staat ook achter het nummer dat O'Connor deze tune gebaseerd heeft op een track van Earl Scruggs.
In Mary J / Sail Away Laddies is voor het eerst zang te horen. Ik denk dat de lead vocalist Kevin Doherty is, daar hij als eerste benoemd word onder het nummer. Verder zingt O'Connor zelf ook mee en heeft hij Margot Daly en Michael Buckley nog eens als gastvocalisten.
"Outlaw" is de eerste tune die helemaal van O'Connor schijnt te komen. Wederom iets meer Country dan Ierse Folk. Met de daarop volgende jigs gaat men echter wel weer volledig in de Ierse Folk stijl.
De daarop volgende reel is een traditional. Leuk samenspel tussen Gerry en harmonicaspeler Mick Kinsella.
In "Colours" is wederom een vocalist te horen. Deze keer iemand die luistert naar de naam Fran King. Dit lijkt wat op een vrouwennaam, maar geloof mij maar, het is een man die dit zingt. Minder sterk dan de voorgaande vocalist(en), maar nog goddank toonvaster dan mijzelf.
Daarna volgen wat traditionele jigs. Het opvallende is dat O'Connor bij deze alles zelf ingespeeld heeft m.u.v. de bodhrán (traditionele Ierse trommel).
Bij de daarop volgende reels is de toevoeging van de Jew's harp best leuk en origineel te noemen.
Tijdens "Beautiful Friend", het tweede nummer op de plaat dat van O'Connor zelf afkomstig is, doet hij het wat rustiger aan om een gevoelig stuk te brengen. Mede door de prachtige rustiek een van de hoogtepunten van het album.
Daarna volgen nog een fijne jig en reel (ik moet nog steeds eens opzoeken wat nou eigenlijk het verschil is) en sluit O'Connor af met "The Foxrock Hornpipe", geschreven door niemand minder dan John Sheahan (wat zelfs van te voren aangekondigd word). Grappig dat de twee later dus nog het podium met elkaar zouden delen.
Vooral een instrumenteel gericht folkalbum dus. Hier en daar worden er wat Country uitstapjes gemaakt, maar de Ierse roots zijn er toch ook nog regelmatig duidelijk in terug te horen.
Een album voor de fijnproevers.

Ik werd eerder niet getrokken door de "Ghost hype" die ontstond toen deze als, ehm, ondode pauzen(?) verklede mannen voor het eerst ten tonele verschenen. Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik ze nooit eerder live heb gezien, ondanks dat dit mij wel verschillende keren aanbevolen werd.
Eigenlijk verschenen ze pas op mijn radar toen ze een aantal maanden terug het verdomd catchy klinkende "Cirice" uitbrachten.
Sindsdien zijn deze 'Nameless Ghouls' (zoals ze volgens hun wiki pagina graag benoemd willen worden) door mijn hoofd blijven spoken en werd ik behoorlijk benieuwd naar deze plaat.
Ik denk dat deze in mijn collectie gaat belanden, want na meerdere luisterbeurten verveelt hij nog geen moment. Er kan een connectie gelegd worden tussen hun sound en horror soundtracks. Zo deden de keyboards aan het begin van "Mummy Dust" me denken aan Goblin en de latere piano dan weer wat meer aan John Carpenter's werk. Daarnaast is de thematiek van de lyrics natuurlijk ook wel duidelijk wat meer richting horror gerelateerde zaken.
De band weet op een boeiende wijze catchy melodieën te vermengen met een tegen het Heavy Metal genre aanliggend geluid, aparte vocalen en dus door het keyboard gebruik hier en daar wat soundtrack achtige muziek te maken. Mij bevalt het per luisterbeurt meer en meer. Enkel de op een Goblin tribute lijkende instrumental "Devil Church" slaat wat mij betreft de plank wat mis. Verder is dit namelijk een prima album dat voor mij deze band eindelijk eens op de radar heeft gezet.
Ik ben benieuwd naar hun voorgaande werk.

Een nogal wisselvallig album van de dames. Tegenwoordig is de line-up als volgt: Kim McAuliffe nog altijd als lead gitariste en vocaliste, Enid Williams als bassiste en ook lead vocaliste, Denise Dufort verzorgt de drums en Jackie Chambers draagt ook haar steentje bij als gitariste en tevens vocaliste.
Het concept van meerdere zangeressen is iets dat ze eigenlijk altijd al deden.
Het materiaal op dit album is nogal wisselvallig moet ik zeggen.
Ze knallen wel lekker uit de startblokken met "Come the Revolution": een lekker stevig klinkend (Hard) Rock nummer. Denise Dufort gaat lekker los tijdens dit nummer. Helaas valt er hier ook al iets op dat bij meerdere tracks terug komt: de bas van Williams staat wel erg prominent in de mix. Soms gaat dat (helaas) een beetje ten koste van het gitaargeluid.
Op "Take It Like a Band" is duidelijk te horen dat de dames vroeger veel optrokken met de heren van Motörhead. Vooral het gitaarwerk doet hier toch wel behoorlijk aan "Ace of Spades" denken, maar ze komen er wel mee weg.
Het titelnummer "Guilty as Sin" is zo'n voorbeeld van de eerder genoemde wisselvalligheid. De bas is hier wederom erg prominent te horen en ik vind het nummer qua melodielijn niet helemaal lekker klinken. De "flow" lijkt er op dit nummer om onbekende redenen niet in te zitten.
Hetzelfde kan ik eigenlijk zeggen over "Treasure". Het gitaarwerk is wel lekker, maar wederom lijkt de melodielijn niet helemaal "te kloppen".
Met "Awkward Position" komen de dames met een wat meer midtempo nummer waarmee ze er wel weer in slagen om de flow terug te krijgen. Het nummer ligt lekker in het oor en deze keer niet al teveel wisselingen in gitaarsolo's/bas. Deze keer zelfs nog even een korte bassolo die me prima weet te bevallen.
Met "Staying Alive" slaan ze voor mij dan weer de plank volledig mis. Het gaat hierbij namelijk niet om een eigen nummer, maar om een cover van het gelijknamige Bee Gees nummer. Goed, ze brengen het op een iets minder tenenkrommende wijze dan de originele artiest, maar ik blijf het een afschuwelijk nummer vinden. Persoonlijk kan ik er dan ook niet in komen dat de dames deze cover wilden spelen. Maar goed, smaken verschillen, misschien zijn de dames wel liefhebbers.
"Perfect Storm" klinkt dan weer best lekker na het voorgaande nummer. Met "Painful" lijken ze haast een soort Grunge invloeden erin te verwerken. Dat vind ik persoonlijk dan weer wat minder geslaagd. Daarnaast vind ik de samenzang op dit nummer ook niet lekker uit de verf komen.
Met "Night Before" brengen ze dan weer een nummer waar Lemmy (Motörhead) waarschijnlijk ook goedkeurend bij zal kijken. Wederom is duidelijk de invloed van die band te horen, maar ze weten er toch door hun samenzang een eigen draai aan te geven.
"Everybody Loves (Saturday Night)" is dan voor mij weer een misser. De claps in het begin vind ik niet passen bij de stijl van de rest van de plaat. Hetzelfde kan ik zeggen over het haast poppy klinkende nummer. Dit is bijna een nummer dat je op een Def Leppard plaat zou verwachten.
Met "Coming Your Way" rocken ze dan wel weer lekker en ook het lekker uptempo, korte nummer "Tonight" klinkt prettig.
Een album met zijn ups en downs. Over het algemeen nog een best aardig rock album, maar het zal waarschijnlijk niet het beste materiaal zijn van de dames.

Giuffria was de band van Gregg Giuffra die er toen vanaf zag om onder de Angel noemer door te gaan (want dit was eigenlijk zijn oorspronkelijke plan).
Volgens last.fm word de muziek van Giuffria ook wel omschreven als "cinema rock" en dat kan ik als ik dit album hoor wel begrijpen.
De typische jaren '80 rock waarbij een vrij grote rol is weggelegd voor de keyboard partijen van Giuffria himself klinkt als van die typische rock die je ook wel vaak terug kan horen in films uit deze tijdsperiode.
Het klinkt allemaal wel lekker, maar blijft allemaal ook wel erg luchtig en radiovriendelijk. Call to the Heart is wel een mooi nummer en het hierop volgende Don't Tear Me Down klinkt ook wel erg fijn.
Persoonlijk prefereer ik de rock waarbij de keyboards iets minder op de voorgrond staat iets meer, maar ik kan nog steeds wel genieten van dit plaatje hoor.

Deze soundtrack van Goblin is een beetje ondergesneeuwd geraakt door de bekendere soundtracks van de Argento films en Romero's Dawn of the Dead.
Toch heeft deze soundtrack minstens zoveel kwaliteit dan die andere soundtrack. Zoals bij hun meeste soundtracks is de main theme ook een van de meest gedenkwaardige. Een sterke track die een onderhuidse spanning weet te creëren, maar tegelijkertijd ook een beetje... swingend is. Ik kan het niet anders omschrijven, maar het verandert hier en daar haast in een dansbaar nummer.
Dit komt vooral door de melodieuze keyboards en de "funky" ronkende bas.
Verder weet "Quiet Drops" ook indruk achter te laten. Het pianospel zorgt voor een haast bedroevende sfeer, maar zorgt ook voor een mysterieuze kant.
Wederom een sterke soundtrack van deze Italiaanse groep.

Door een bericht van HugovdBos bij een slasher soundtrack van Rick Wakeman werd ik weer herinnerd aan deze soundtrack. Inmiddels deze middag weer een paar keer beluisterd en ik moet zeggen dat dit een geniale soundtrack is die best wel eens het creatieve hoogtepunt van de heren kan zijn.
Het album begint gelijk sterk met de titeltrack. Vooral het die bellen drijven mij naar het puntje van mijn stoel. Dit in combinatie met spookachtige, fluisterende woorden en sfeervol, begeleidend gitaarwerk. Halverwege slaat de stijl even om naar wat een wat actievoller geluid: dit voornamelijk veroorzaakt door de ronkende, op de voorgrond getrokken bas. Best aangenaam en de keyboard bijdrage van Claudio Simonetti zorgt ervoor dat de spanning op de achtergrond blijft loeren. Dit doet hij ook weer sterk wanneer ze weer overstappen naar de bellen met de karakteristieke gitaarakkoorden.
Maar het word nog griezeliger wanneer "Witch" begint. Een huilende wind, waarna roffelend drumwerk en een akelig, hoog stemgeluid de sfeer nog naargeestiger maken. Nu ruim 40 seconden imponeert Simonetti de luisteraar met een geluidseffect, wat hij daarna nog een keer herhaalt om de spanning op te bouwen naar kort vioolwerk waarvan de haren overeind gaan staan. Men probeert een imponerende orkestratie te recreëren en ze slagen hier erg goed in.
"Opening to the Sighs" bouwt de spanning op met drumwerk dat wat aan het voorgaande "Witch" doet denken en suspensevol vioolwerk.
"Sighs" begint al helemaal onheilspellend met akelige zuchten/kreten. Na wat meer dan 30 seconden begint een onheilspellend riedeltje dat, ik denk, door een soort snaarinstrument voortgebracht word, maar het zou best ook eens iets anders kunnen zijn. Daarna word er een gitaar toegevoegd en komen die akelige menselijke geluiden weer terug op de voorgrond. Daarna voegt men nog meer toe met een geluid dat haast aan een Tibetaans monnikenkoor doet denken, maar het zal vast wel door een instrument voortgebracht worden. Een bijzondere structuur met vele lagen die de luisteraar meezuigt in de bizarre wereld die Argento met zijn prent creëerde. Het is net of de muzikanten in het hoofd van de filmmaker zijn gekropen om de perfecte sound voor het door de kineast beoogde beeldmateriaal te creëren. Een nummer dat naar het absurdistische neigt en dan is dit nog maar het begin.
"Markos" haalt de druk een klein beetje van de ketel. Aan de ene kant is het wel weer een spannend nummer, maar het uitgebreide gemusiceer vaan Simonetti zorgt ervoor dat het een klein beetje luchtiger word. Dit veranderd halverwege alleen weer wanneer er weer meer dreigende geluidseffecten toegevoegd worden.
Het prachtige "Black Forest" vind ik misschien wel het hoogtepunt van het album. Het sfeervolle gitaarwerk sleept me gelijk al mee en de begeleidende piano/keyboards van Simonetti zorgen voor nog meer sfeer. Geweldig hoe ze na een kleine minuut precies op het juiste moment even een saxofoon toevoegen. Daarna voert Simonetti's spel weer even de boventoon, maar na nog wat saxofoonspel krijgt de rest van de band ook weer de ruimte om hun kunnen te laten horen. Alles vloeit op dit nummer zo prachtig en natuurlijk in elkaar over dat ik er stil van word. Na ruim 3 minuten word het even stevig als er een gitaarsolo voorbij komt en de bas weer op de voorgrond getrokken word. Daarna is het een prachtig, verweven spel van de saxofoon, weer naar de bas, weer naar de gitaar, het keyboard en zo weer door naar de sax. Geweldig samenspel van de heren en het voelt vanzelfsprekend wanneer in de laatste anderhalve minuut het karakteristieke pianoloopje van Simonetti en het sfeervolle gitaartje weer zijn terugkeer maakt. Tegen het einde toch nog even kort wat belletjes voorbij laten komen en het feest is helemaal compleet. Wat een fantastisch nummer!
"Blind Concert" begint dan weer met dezelfde bellen en het karakteristieke Suspiria deuntje keert weer even kort terug. Daarna word dit nummer net een jazz sessie. Het lijkt wel of de heren dit live in de studio met elkaar hebben opgenomen. Er word weer geweldig gemusiceerd en ook hier valt de gelaagdheid van hun muziek ook weer op. Er is gewoon zoveel tegelijk te horen dat het soms moeilijk te omschrijven is wat er allemaal voorbij komt. Verrassend "groovy" in vergelijking met alle voorgaande nummers, maar dat deert helemaal niet. Even wat luchtigers en genieten van de kwaliteit van deze muzikanten.
Afsluiter "Death Valzer" is een theatraal pianostuk van Simonetti waarvan ik me nog wel kan herinneren dat het in de film op een geweldig moment gebruikt werd. Leuke afsluiter die wel een scherp contrast vormt met het onheilspellende eerste deel van de soundtrack.
In het extra materiaal word de titeltrack uitgekleed: in "Suspiria (Celesto & Bells)" zijn enkel die onheilspellende bellen te horen. Bij "Suspiria (Narations)" komt de stem erbij. Wel een toffe toevoeging, want nu kan je de gehele narratie ook horen. In het gewone nummer blijft het wat teveel een vage fluistering omdat het weggedrukt word door alle toegevoegde instrumentatie. Op "Suspiria (Intro)" is volgens mij een klein stukje te horen dat nog in de opening credits van de film voorbij komt (correct me if I'm wrong).
De alternatieve take van "Markos" voegt niet meer zoveel toe. Het klinkt meer als een soort demo van het nummer dat uiteindelijk op het album terecht kwam. Ik heb wel het idee dat hier en daar de baspartij net iets anders ingespeeld word, maar de verschillen zijn subtiel en niet heel noemenswaardig.
Een geweldige soundtrack voor een van Argento's filmische hoogtepunten.

De mannen proberen duidelijk de "oude Goblin sound" te creëren en ik moet zeggen dat ze hier nog best goed in slagen. Ik moet zeggen dat ze hier erg goed in slagen. Sfeervolle progressieve rocktracks die zo weer als soundtrack in een film gebruikt zouden kunnen worden. Vooral het sterke gitaarspel van Anselmo valt op, maar daarnaast leunt de muziek het meest op de keyboard/synthesizers en ik moet zeggen dat dit goed meehelpt om die eind jaren '70/begin jaren '80 sound terug te krijgen.
Vooral "Book of Skulls" zou zeker niet misstaan in een sfeervolle Argento giallo. Die track is mijn persoonlijke favoriet door de spannende opbouw.
Verder vind ik dat orgelgeluid halverwege "Requiem for X" een sterke keuze. Die robotachtige vocalen aan het einde van "Evil in the Machine" is eigenlijk voor mij de enige misser op dit album. Dat hadden ze wat mij betreft achterwege mogen laten. Maar verder kan ik eigenlijk niet klagen over dit album. Een sterke throwback.

Nog maar 1 stem en nog geen enkele reactie bij deze plaat? En ik dacht dat deze band inmiddels al toch een best gevestigde naam was.
Enfin, de heren doen waar ze goed in zijn: sfeervolle post-rock maken. Ze beginnen rustig aan met "Agneya", een toch al redelijk rockend nummer, maar met een dromerige sfeer er doorheen verweven.
Daarna mogen we even zweven door de tijd en ruimte met het prachtige, rustgevende "Pig Powder".
Iets dat men in de track erna verder afbouwt om naar een climax toe te werken die net over de helft van de track ingezet word. Een beetje "standaard iets" uit het genre, maar ze komen er goed mee weg, want het klinkt gewoon erg lekker.
Daarna krijgen we weer zo'n prachtige, zweverige track in de vorm van "Finem Solis". Een track waarin het soms net lijkt of je een ruimtereis doormaakt en die bijna niet misstaan zou hebben als soundtrack voor een film als "Eraserhead (1977)".
Met het titelnummer brengen ze na een korte intro het hardste rockgeluid van de hele plaat. Wederom erg goed qua opbouw en de uitvoering wist me dusdanig te bekoren dat de volumeknop een tandje hoger ging.
Dan mogen we weer wat afkoelen met het rustgevende "Obscura Somnia", een track die vooral op dit moment van de dag, als het buiten donker en stil is, bij mij altijd wel wat heeft. De sfeer van dergelijke nummers past gewoon geweldig bij het moment.
In de track "Centralia" bouwt men in een ruime 2 minuten weer op naar een muzikale climax van een aantal minuten. Het verdient geen originaliteitsprijs binnen het genre, maar ze komen er wederom mee weg, omdat de sound, sfeer en uitvoering gewoon zo goed is.
Ook de afsluiter "Sea of Trees", een nummer waarin de meeste "vocalen" voorkomen, gaat er bij mij op een moment als deze in als zoete koek.
Dit album zorgt voor een geweldig einde van deze dag. Een lekker rustgevende post-rock plaat waar ik de komende tijd waarschijnlijk wel vaker de (werk)dag mee zal afsluiten.

"Je Regrette" trapt deze EP op gepaste wijze af. De toevoeging van de sax is wel tof, maar men weet toch niet gelijk te overtuigen. Vooral de manier waarop men het "Je Regrette" stuk in het refrein in de mix hebben gezet vind ik niet lekker klinken. Verder is het gospelkoortje dat na Je Regrette opduikt ook een beetje too much. Het gitaarwerk klinkt dan wel weer aangenaam.
"That's Why I Believe in Her" zal geen originaliteitsprijs winnen, maar het (soms bluesy) klinkende gitaarwerk gaat erin als zoete koek. Verder vind ik Hay hier het prettigste klinken.
Op "My Lips Are Sealed" zorgt Rinus Gerritsen voor lekkere bassloopjes. Ook Cesar Zuiderwijk krijgt op dit nummer wat meer de ruimte om zich te laten horen.
Het gitaarwerk van George Kooymans klinkt hier en daar lekker zwaar en ook krijgt de man een wat prominentere rol in de zang. Heerlijk hoe hij in de laatste helft enkel onder begeleiding van een piano kan laten horen dat hij nog steeds een sterke zanger is. Wat mij betreft is dit nummer het hoogtepunt van dit album.
Het erop volgende "Did I Make You Up" vind ik dan weer wat minder. De toevoeging van de sax is wel tof, maar die hammond die hier en daar opduikt maakt het wel erg belegen. De 70's liggen inmiddels ver achter ons.
Het grootste gedeelte van "Come On Home" is akoestisch en rustig, waardoor het accent op de zang komt te liggen. Hierdoor krijgt Kooymans wederom de kans om zijn kunnen te laten horen. Het haast tegen het Country aanliggende gitaarwerk dat hier en daar te horen is maakt het helaas wel weer wat aan de belegen kant. Een klein smetje op een verder wel degelijk nummer.
Een EP die men gemaakt lijkt te hebben voor de nostalgische luisteraars en fans. Mij is het hier en daar wat te ouderwets, maar dat zal voor sommige luisteraars wel prettig zijn.

Gorgoroth is een van de bands die een van de DE Noorse Black Metal bands was in hun hoogtijdagen.
Inmiddels zijn die al wel verstreken en word er tegenwoordig in bijna ieder uithbeoek van de wereld wel op een bepaalde wijze Black Metal gemaakt.
Hoe houden zij stand tussen al deze nieuwkomers? Vooral door een solide performance in dit album.
Het word nergens echt enorm geweldig of boeiend, maar de mannen doen wel waar ze het beste in zijn: lekker Black Metal maken.
"Instinctus Bestialis" is het Gorgoroth plaat debuut voor zanger Atterigner die sinds 2012 in de band actief is. Zijn grunts zijn niet direct van de beste kwaliteit die ik ooit gehoord heb, maar slecht klinkt het ook zeker niet. Verder bepaald het gitaarwerk van Infernus (Roger Tiegs) voor het grootste gedeelte het geluid van de plaat. Hij laat horen een degelijk gitarist te zijn, maar haalt nergens echt spectaculaire kunsten uit. Verder vormen bassist Bøddel (Frank Watkins) en drummer Tomas Asklund voor een degelijke en solide ritmesectie.
Geen bijzonderheid of klassieker in het genre, maar het luistert wel lekker voor de liefhebbers van Black Metal.

Wat jammer dat ze niet het volledige concert hebben opgenomen!
Dit is namelijk een behoorlijk sterke live EP. Als ik de geluidskwaliteit zo inschat denk ik dat het hier gaat om een soundboard recording. Bonnet heeft een best uitgebreide band tegenwoordig, want ik hoor achtergrondzangers (waarschijnlijk een aantal van de muzikanten?), maar volgens mij ook een achtergrondzangeres, een gitarist, een keyboardspeler, een bassist en een drummer.
Het materiaal is vooral gericht op zijn Rainbow verleden, want de eerste 3 nummers zijn allemaal Rainbow materiaal. Daarna komt een door hem geschreven nummer voorbij. Bonnet vertelt voordat ze het nummer gaan spelen dat hij "Suffer Me" voor het eerste album van Alcatrazz schreef (is ook op dit album terug te vinden) en dat hij het over zijn moeder schreef.
Het daarop volgende "Night Games" komt van zijn solo-album Line-Up en de EP word afgesloten met "Lost in Hollywood", wat wederom een Rainbow nummer is.
Het gitaarspel is goed, maar de gitaar klinkt soms wel wat schel. De geluidskwaliteit is best goed, dus ik heb het idee dat het aan de geluidsmensen van dit optreden te wijten valt. Het keyboard spel komt namelijk wel goed over en de overige instrumentatie ook wel. Daarnaast wisselt het ook wel wat met de gitaar, want tijdens "Since You've Been Gone" klinkt het wel goed.
Je hoort aan Bonnet wel dat hij al een dagje ouder word, maar ik moet zeggen dat hij het voor een inmiddels 68-jarige rocker nog erg goed doet. De meeste van zijn generatiegenoten (en zelfs van die generatie erna, want bijvoorbeeld Axl Rose (54) lijkt nu al 'kapot te zijn') kunnen het niet op zo'n manier nadoen. Zo haalt hij bij "Suffer Me" nog best hoge noten en kan hij "All Night Long" en "Since You've Been Gone" nog heerlijk opzwepend brengen.
Een lekkere live-EP die me eigenlijk naar meer smaakt. De volgende keer graag een compleet live-album meneer Bonnet!

Tjah, Grand Slam bied niet veel meer dan dat overige melodieuze rockbands uit de Scandinavische landen brengen.
Ze beginnen wel lekker pakkend met 'Light Up the Sky' die wel lekker catchy is en de zanger weet lekker te vlammen op 'Face'. Er zitten echter ook wat mindere composities tussen, zo vind ik afsluiter 'Don't Mess with Me' dan weer niet zo geweldig.
Gemiddeld.

Green is op deze plaat te horen met de vrij onbekende Baby Face Willette (Hammond orgel) en Ben Dixon (drums). Willette mocht na zijn sessie met Green en met Lou Donaldson (Here 'Tis, Green is op die plaat ook te horen) een aantal albums opnemen bij Blue Note, maar hij liet het maar bij 4 albums (waarvan 2 voor Blue Note).
Willette speelt behoorlijk goed, vooral op "Lullaby of the Leaves" laat hij echt sterk spel horen.
Dit was Green's debuut als frontman (later verschenen er nog enkele eerdere opnames op "First Session") en ik moet zeggen dat het een heel degelijk debuut is.
Ik vind hem niet zo sfeervol als "Idle Moments" en "Matador", maar de kwaliteit van deze jazzgitarist is al goed te horen. Een lekker jazzplaatje van deze sterke jazzgitarist.

"Idle Moments" was al een mooi album en "Matador" is minstens net zo goed.
Op dit album werd Green bijgestaan door pianist McCoy Tyner, drummer Elvin Jones en bassist Bob Cranshaw.
Tyner en Jones werkten rond deze periode ook met John Coltrane, maar speelden dus zo af en toe ook wel mee met andere muzikanten, zoals hier dus met Grant Green.
Green laat simpele, maar erg sfeervolle dingen horen. Ik vind alleen dat McCoy Tyner hier de meeste credits verdient. Het album zou niet hetzelfde zijn geweest zonder zijn geweldige spel.
Opener "Matador" is lekker swingend en Green laat zich van zijn beste kant zien op "My Favorite Things" (op dit nummer spelen Tyner en Jones trouwens ook geweldig).
Op "Bedouin" laat Jones nog een leuke drumsolo horen en de rest van de plaat is eigenlijk ook erg goed.
Een lekker in het gehoor liggend jazzplaatje dat ook voor de niet doorgewinterde jazzliefhebber met gemak beluisterd kan worden. Wederom een sterke plaat uit de Blue Note stal!

Niks nieuws onder de zon.
Gewoon weer fijne, opbeurende Heavy/Power Metal.
De meest aansprekende nummers vind ik toch wel het titelnummer en de bonus track 'Bucket List'.
Je krijgt er zin in om zelf zo'n lijst op te stellen.
Meer uptempo nummers als 'When Night Falls' en 'The Hangman's Eye' knallen ook wel lekker door de speakers.
Ik geniet hiervan.

Prachtige "comeback" plaat. Russell zingt weer geweldig (zoals altijd eigenlijk wel) en vooral gitarist Mark Kendall laat op deze plaat zijn kwaliteit ook goed horen. Vooral het begin van de plaat is wat meer catchy AOR i.p.v. de oude vertrouwde blues-rock, maar dat vermengen ze er daarna wel wat meer in. Als liefhebber van het werk van Great White valt er weer genoeg te genieten in ieder geval.

Een mooie plaat van Great White. De vergelijking met Plant kan ik wel begrijpen. Ook op deze plaat klinkt Russell op sommige nummers best wel als Plant. Ik zal binnenkort dan ook eens naar hun coveralbum luisteren. Ik denk dat Russell die nummers van LZ prima aankan.
Maar weer even terug naar deze plaat. Veel Great White platen hebben het positieve dat ze altijd beginnen met een lekkere knaller. Ook nu weer, want "Call It Rock & Roll" rockt erg lekker. Daar waar bij sommige bands en albums het dan soms weer inkakt weet Great White er spanning in te houden door een redelijk grote verscheidenheid aan Blues/Rock nummers te brengen.
Daarnaast is de productie gewoon prima. Lekker helder zonder te glad te worden. Gewoon zoals ik het graag hoor eigenlijk.
Eerder dit jaar ontdekt omdat deze band onder het Glam Rock genre als aanrader werd bestempeld. Muzikaal staat Great White echter best ver van dit genre vandaan. Meer een aanrader voor de Blues/Rock liefhebbers en de liefhebbers van Led Zeppelin zullen dit zeker kunnen waarderen.

Het schijnt dat ze deze als bonus CD bij de Japanse pressing van Hooked hadden gedaan (die pressing had trouwens de originele (ongecensureerde) cover van Hooked). Ze hadden hem alleen ook nog apart uitgebracht.
Het gaat hier om live opnames van een optreden voor een klein publiek in de Electric Lady Studios. Dit optreden was 31 mei 1991 opgenomen, voordat ze op tour gingen met Scorpions.

Ze beginnen de set rustig met het mooie "Train to Nowhere", maar daarna word er haast alleen nog maar gerockt met nummers als Cold Hearted Lovin' en Rock Me.
De line-up bestaat hier uit zanger Jack Russell en gitarist Mark Kendall, bijgestaan door Audie Desbrow (drums), Tony Montana (bass) en Michael Lardie (keyboards, gitaar, backing vocals).
Russell zingt zoals altijd weer erg goed en de band speelt erg strak. De geluidskwaliteit van deze opnames is erg goed.
De nadruk ligt uiteraard op Hooked (met 3 nummers), maar wat deze plaat vooral interessant maakt zijn de nummers die ze volgens mij nog nooit op een live registratie hebben gezet, zoals opener Train to Nowhere, Weak Brain and Narrow Mind en Down at the Doctor.
Voor de echte liefhebbers dus ook nog wel interessant om te beluisteren. Een mooie live registratie van Great White.

Sterk, maar niet overal even sterk. Zo vind ik de grunts weinig bijzonder klinken. De cleane zang in de laatste helft van "Undergörare" bevalt me eigenlijk een stuk beter. Het zou wel interessant zijn geweest als ze wat meer hiermee hadden gedaan.
Instrumentaal is het wel erg mooi en "gelaagd" (weet niet hoe ik het anders moet omschrijven). Veel invloeden van bands als Drudkh en Agalloch. Ook hier worden er soms folkinstrumenten ingezet en lijkt men op sfeer te mikken.
Deze band kan nog wel eens iets geweldigs gaan produceren als ze op deze voet verder gaan.

Steve Grimmett en co. doen oude tijden herleven. Met een sterke productie word je niet direct teruggeworpen naar de tijd waarin NWoBHM furore maakte, maar qua sound en stijl komen ze er wel dicht bij in de buurt.
Verder heeft Grimmett nog een dijk van een stem. Geweldig om op deze wijze de oude tijden te doen herleven.

De plaat begint met het prachtige, akoestische "L'Aube" die de term "tranentrekkend mooi" goed weet te dekken. Een spookachtige vrouwenstem leid ons naar een hartverscheurende climax waarin een schreeuw van pijn en verdriet te horen is.
"Les Forges" begint wederom met een prachtig, sfeervol viooltje. Iets dat al snel ingeruild word door gruizig gitaargeweld met een fijn in het gehoor liggende grunter.
Het is het begin van een prachtige muzikale reis. De algehele sfeer blijft wat somber en soms onheilspellend. Dit echter zonder echt in het overdreven "depressieve" over te slaan.
Het prachtige "Dil", Seizième Prière en afsluiter Nadir gooien hier nog hoge ogen op.

Nergens breekt het geweld in alle hevigheid los, maar toch weet de muziek je vast te grijpen en ruim 80 minuten niet meer los te laten. Een geweldig sfeervol werk dat meer aandacht verdient.

Rock & roll zoals wij dat kennen uit de jaren '50. Deze stijl vind ik zeker niet verkeerd, maar het lijkt altijd best veel op elkaar. Het is alsof ze steeds weer dezelfde ritmes gebruiken, waardoor het allemaal wel erg veel op elkaar gaat lijken.
Gelukkig duurt het album kort en is het daarom wel te doen, want voor mij hoeft dit soort muziek niet een uur lang door te gaan.
Aardig plaatje, maar behoorlijk standaard en weinig origineel.