Lekkere old school rock plaat van Jack Russell's versie van Great White.
Ik heb echt respect gekregen voor deze man, want hij heeft zich op een geweldige wijze herpakt.
Persoonlijk heb ik niet direct favorieten op dit album. Het klinkt allemaal wel goed en het is natuurlijk maar net waar je van houd.
Het is misschien ijdele hoop om Jack Russell in Nederland live te zien, maar ik ga erop hopen.
Ook de video's van een concert van vorig jaar waarin hij de Great White klassiekers 'Rock Me' en 'House of Broken Love' zingt zijn geweldig, maar nu raak ik een beetje off-topic.

Zo eens in de zoveel tijd bekruipt bij mij weer de zin om naar een jazz plaat te luisteren. Deze Jackie McLean trok mijn aandacht door diens hoes en titel.
McLean (sax) nam dit op met een quintet in 1967 (maar het album kwam pas in 1970 uit). Woody Shaw droeg met zijn trompet bij aan het geluid van deze plaat, samen met Scott Holt (bas), LaMont Johnsson (piano) en Jack DeJohnette (drumstel).
Het fijne saxofoonspel van McLean zelf valt gelijk al op in het titelnummer. Ook het strakke basswerk van Holt valt positief op in deze track. In het rustieke "Toyland" laat McLean ook horen dat hij het rustigere werk ook prima en sfeervol kan brengen. Hij word hier vooral goed bijgestaan door pianist LaMont Johnsson die wat prachtig spel laat horen.
"Boo Ann's Grand" schiet dan uit de startblokken en is zo ongeveer het meest uptempo nummer van de hele plaat. Alle heren laten zich hier van hun beste kant horen. Het klinkt strak en erg goed. Wederom valt Johnsson's pianospel op.
In "Sweet Love of Mine" laten McLean en Shaw prima samenspel horen.
"Floogeh" is ook lekker uptempo en swingend. Het opvallende aan dit nummer is het einde met een toffe bas solo van Holt.
Afsluiter "Message from Trane" bevat alle positieve elementen van deze muzikanten en laat nog eens goed horen dat dit wederom een erg fijn album uit de Blue Note stal is. In dit nummer schitter DeJohnette trouwens ook nog even met een leuke drumsolo.

Jaded Heart werd in 1991 opgericht en is dus al best lang actief als band. Ondanks dat ik wel liefhebber ben van dit soort stevige rock had ik nog niks van dit Duitse gezelschap beluisterd.
Totdat ik de kans kreeg om dit album alvast eens te beluisteren en ik moet zeggen dat ik hier best van onder de indruk ben.
Vocalist Johan Fahlberg heeft een duidelijke, heldere stem. Zijn bereik is behoorlijk goed en zijn uithalen mogen er dan ook zeker zijn. Verder is ook totaal niet te horen dat hij Duits is, want zijn Engels is haast accentloos. Verder heeft de plaat ook een lekker volle productie waarin het gehele instrumentarium volledig tot diens recht komt. Er is vooral veel ruimte voor prachtig gitaarwerk van de gitaristen Peter Östros en Masa Eto.
Een plaat die gewoon heerlijk rockt van begin tot eind en die zeker de moeite waard is voor de liefhebbers van degelijke melodieuze (hard) rock.

Wat de heren van Jaded Heart op deze plaat laten horen is misschien weinig vernieuwend, maar ze slagen er wederom in om het erg lekker te laten klinken.
De voor hen wat meer midtempo aandoende track 'No Reason' is niet gelijk opzwepend, maar we krijgen hierdoor wel een indruk van de productie en ik moet zeggen dat die prima is. De keyboards staan alleen wat ver naar de achtergrond, maar dat is meer persoonlijke smaak dan dat het foutieve productie is.
'Godforsaken' gaat wat in dezelfde stijl en hetzelfde tempo door dan de voorgaande track, al komen hier de backing vocals wat beter uit de verf.
'Seven Gates of Hell' is wat melodieuzer dan de voorgaande nummers en ook dit klinkt prima bij deze band. De uithalen van de zanger vlammen lekker.
Echt veel variatie zit er niet in deze plaat, maar de uitvoering is gewoonweg best goed te noemen.
Het hoogtepunt is wat mij betreft het lekker hard (door de gitaren) klinkende 'Watching You Die', waarin de harde rock en de melodieusheid samengesmolten word tot een geweldige rocker.

Opener "Blind Them With Science" weet gelijk de aandacht vast te grijpen door het mooie, intense gitaarspel. Daarna kiest men met "Emergent" wat meer voor de melancholie. De violen maken dit nummer erg breekbaar, waardoor je als luisteraar bijna een traantje moet laten. Bij "Magna Carta" voert het gitaarwerk echter weer de boventoon. Door het echoënde geluid krijgt het nummer een haast mystieke sfeer. Ditzelfde geluid trekt men door in "Harmonia", waarin de violen en daarmee de melancholie weer terugkeren. "Resolve" is met zijn 9 minuten de langste track van het album. Het nummer is met het intense gitaarwerk haast ingrijpend te noemen. In "Sines" keert de rust in een haast meditatieve sfeer terug. Een erg mooi, rustig voortkabbelend stukje muziek. Titeltrack "Sines" zou het niet verkeerd doen in de soundtrack van een drama film. In deze track voeren de violen weer de boventoon en keert de eerder genoemde melancholie terug. Door de mooie, heldere productie en de prachtige combinatie tussen melancholie en intens gitaar(vuur)werk is deze "Sines" naar mijn mening een sterk post-rock album geworden. Een aanrader voor liefhebbers.

Zo zie je maar weer dat je nooit iets moet beoordelen door de buitenkant. Als je de goedkoop en amateuristisch gemaakte hoes ziet word je niet direct enthousiast voor dit album van Silent Rage zanger Jesse Damon.
Er is echter niks mis met de muziek. De rock grijpt terug naar het geluid van de jaren '80. Lekker catchy gitaarwerk en drumwerk en fijne keyboards/synths erdoor. Dit laatste is behoorlijk aanwezig, maar mij stoort dat niet. Het draagt bij aan de sfeer van de muziek en het zorgt voor een echte jaren '80 throwback.
Daarnaast zingt Jesse Damon gewoon prima en is de plaat mooi en helder geproduceerd. Een prima album die goed mee kan draaien in de jaren '80 revival van de laatste jaren.

Ik was al redelijk bekend met het materiaal van Jesu, maar nog niet met Sun Kil Moon. Ik moet zeggen dat vooral door de vocale bijdrage van Mark Kozelek ik toch wel nieuwsgierig naar ze ben geworden.
Deze plaat bied mooi uitgesponnen, melancholische Rock-nummers. De lijn is behoorlijk eenzijdig, maar gek genoeg vind ik dat juist erg prettig bij een plaat als deze. Je word als luisteraar 'meegevoerd' door de prachtige klanken van de muziek en luistert geboeid naar de lyrics van Kozelek. Heerlijk.
Een geslaagde samenwerking.

Pesterik heeft altijd wat op de rock achtergrond gestaan. Op deze plaat laat hij echter door middel van zijn gitaargeluid horen dat dit onterecht is.
Met deze samenwerking werkt hij samen met de compleet onbekende Marc Scherer. Ik las ergens dat deze man zich pas op latere leeftijd richtte tot muziek na een jarenlange carrière als juwelier. En dat zou best weleens zo kunnen zijn, want de naam komt echt uit de lucht gevallen.
Het album opent sterk met het enthousiaste titelnummer en "Chance of a Lifetime", wat gelijk een van de meest rockende nummers van het album is. Dat is namelijk de kritiek van mijn kant, want ik vind dat ze met "Cold Blooded", "Desperate in Love" en "Thee Crescendo" wel wat teveel in de midtempo rock blijven hangen. Zeker wanneer dit opgevolgd wordt door de ballad "The Dying of the Light".
Maar toch valt er voor de liefhebbers valt er toch nog wel genoeg te genieten. De prachtige, volle productie zorgt ervoor dat alles kraakhelder uit de speakers knalt. Het zou me dan ook niets verbazen als Alessandro del Vechio de producer was voor dit werk.
Daarnaast kan die Marc Scherer een aardig potje zingen. Hij brengt de nummers met overgave en zijn stemgeluid doet me af en toe aan Michael Sweet van Stryper denken.
Een plaat waar wat mij betreft wel nog iets snellere nummers op mogen hadden staan, maar verder is dit weer een degelijke plaat uit de Frontiers stal.

Vandaag uit nostalgisch oogpunt deze weer eens opgezocht. Een prima live optreden dat Jameson gaf op Firefest, 31-10-2010. Niet alleen weet hij zelf overtuigend, zuiver en enthousiast over te komen, maar hij krijgt ook nog eens de hulp van een sterke band. Het zijn voornamelijk Survivor klassiekers die de revue passeren (8/12 nummers), maar dat was ook te verwachten en daar leek het publiek ook op ingesteld gezien de enthousiaste reacties en het meezingen tijdens "Is This Love". Verder weet hij te verassen met de prachtige versie van "Crossroads Moment" (stiekem voor mij het hoogtepunt van dit concert) en het spelen van Baywatch theme "I'm Always Here".
Tommy Denander laat horen ook live een goed gitarist te zijn en verder bestaat de band uit Jimmy Jay (bas), Jona Tea (keyboard, beiden spelen bij H.E.A.T) en drummer Magnus Ulfstedt.
De band speelt goed en strak en de geluidskwaliteit is ook erg goed.
De CD versie is inmiddels uitverkocht, maar volgens mij is deze voor de geïnteresseerden nog wel op DVD te kopen (daarnaast staat hij zo'n beetje helemaal op youtube).
Genoeg mogelijkheden dus om de hier nog springlevende en enthousiaste Jamison nog eens aan het werk te horen/zien.

Jamison heeft dit album gemaakt in nauw samenwerkingsverband met de Zweedse songwriter en producer Erik Mårtensson. De twee hadden elkaar ontmoet tijdens het werken aan het Kimball Jamison album, het duetalbum met Bobby Kimball waarvoor Mårtensson ook wat songs heeft geschreven.

Naast dat hij de plaat geproduceerd heeft, neemt Mårtensson op deze plaat ook de gitaren, basgitaar, keyboard en achtergrond zang voor zijn rekening. Enkel op de tracks "Street Survivor" en "Heaven Call Your Name" is de lead gitaar overgenomen door Magnus Henriksson.

Deze nieuwe Jamison plaat bevalt me erg goed. Lekkere melodieuze Rock nummers. Bijna alle nummers zijn lekker catchy en blijven nog lekker lang hangen. Daarnaast is de productie erg goed, zoals eigenlijk bijna alle albums die onder dit label uitgebracht worden.
Vernieuwend is het niet, maar het is wel steengoed gemaakt. Met deze plaat word eigenlijk wel bewezen dat Jamison nog niet klaar is met doen waar hij goed in is: de sterren van de hemel zingen.

Mwoh, ik werd hier nou niet zo heel erg enthousiast van. De jaren '80 sound beviel me wel in deze setting, maar verder is het nogal een eentonig album. Ik vond het op den duur allemaal wel erg veel op elkaar gaan lijken en verloor tegen het einde mijn aandacht. Typisch, want aan het begin van de plaat had ik nog het gevoel dat dit wel wat kon gaan worden. Satriani laat op dit debuut namelijk al wat aardige dingen horen. Hij is hier alleen nog erg repetitief.

Joel Hoekstra's "solo project" waarbij hij een interessante rits aan muzikanten heeft opgetrommeld. Allereerst met Russell Allen en Jeff Scott Soto twee sterke zangers in huis gehaald. De achtergrondzang word ook door de heren gedaan met aanvulling van Hoekstra zelf en de uit de Frontiers stal bekende Toby Hitchcock. Naast de ritmesectie van bassist Tony Franklin en drummer Vinny Appice is keyboardspeler Derek Sherenian ook nog eens te gast en is er ook nog een keer een cello te horen dankzij Dave Eggar.
Het album trapt af met twee door Russell Allen ingezongen nummers en begint gek genoeg met het nummer dat ik het minst sterk vind van dit album. Het is een wat midtempo rocknummer waarbij het gitaarwerk wel lekker zwaar is, maar het klinkt hier en daar een beetje onsamenhangend. Ik vind Allen's stem niet passen bij de stijl van het nummer.
Gelukkig is dat niet meer het geval bij het prachtige "Anymore". Een stevige powerballad waarin volgens mij zelfs nog even een fluit te horen is (ongeveer van 0:30 t/m 0:40 en later zo rond 1:36 nog eens). Ook zijn er in deze track wat keyboards te horen, dus dat zal wel de bijdrage van Sherenian zijn. Door de keyboards, en soms de combinatie van zowel elektrisch als akoestisch gitaarspel komt er een mooie instrumentale "gelaagdheid" (ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven).
Een sterk nummer waarin Allen wel volledig tot zijn recht komt.
Hierna volgt het "Whitesnake gedeelte" van het album. "Until I Left You" is het eerste nummer met Jeff Scott Soto en ook hij zingt geweldig. Qua muzikale sfeer en stijl nijgt dit nummer al een beetje naar het Whitesnake materiaal. Met het door Allen gezongen "Long for the Days" bereikt het album zijn "Whitesnake hoogtepunt", want dit is echt een nummer dat zo op een Whitesnake album zou kunnen staan. Ik denk ook dat Coverdale (vooral in zijn jonge jaren) dit nummer op net zo'n krachtige manier zou kunnen brengen dan Russell Allen.
Het door Scott gezongen "Scream" heeft dan wel weer meer een eigen smoel. Ook hierin is weer een lekker zwaar gitaarwerk te horen. Aan dergelijke dingen kan je toch wel horen dat Hoekstra het meeste de touwtjes in handen had met dit project.
"Never Say Never" begint met een erg kort, maar mooi en daardoor noemenswaardig akoestisch intro (volgens mij maar 6/7 seconden). Maar dat is juist wel het grappige aan dit album. Hier en daar duikt die akoestische gitaar op en dan hoor je dat Hoekstra daar ook echt heel goed mee overweg kan. Zo neemt het instrument in de powerballad "Changes" een wat prominentere rol in en klinkt dat ook erg mooi en passend bij de stijl van het nummer.
Op "The Only Way to Go" zingt Soto de sterren van de hemel. Daarnaast is dit misschien wel het nummer waarin het meest geaccelereerd word. Wat namelijk opvallend begint te worden is dat de nummer nergens echt heel snel worden en dat is waarschijnlijk een bewuste keuze geweest van Hoekstra. Zo staat dit nummer ook weer bol van het virtuoze gitaarspel. Ook is er hier en daar volgens mij de eerder benoemde cello te horen.
"Dying to Live" heeft een heerlijk bombastische sound. Ik dacht zelfs even een split second in het begin van de track strijkers te horen, maar denk dat dit met het keyboard en de gitaar is gedaan. Men laat het later namelijk vaker voorbij komen, maar dan hoor je pas dat het inderdaad bijna alleen maar de gitaar is. Dit betekent dus dat men dit door middel van de productie heeft gedaan en wat dat betreft kan ik alleen maar zeggen: petje af hoor. Het bombastische van bands als Nightwish of Rhapsody (of Fire), maar dan zonder alle toeters en bellen die dergelijke acts toevoegen.
"Start Again" is het nummer met de meest positieve vibe. Opbeurende teksten die (wederom) op erg sterke wijze gezongen worden door Soto. Dit in combinatie met een wat lichtere instrumentatie om het allemaal wat luchtiger te doen klinken. "Zomers" zou ik de sfeer bijna willen omschrijven, maar dat is misschien een beetje vreemde woordkeuze op vrijdag 16 oktober.
"What We Believe" is het langste nummer van het album, daar deze track bijna 6 minuten duurt. Door de extra toevoeging van de sterke vrouwelijke zang van Chloe Lowery, en de laidback sound van de instrumentatie voelt dit echt als de afsluiting van dit hoofdstuk.
Bonustrack "Never Want" voelt dan ook echt aan als een losstaande track die niet bij de rest van het album hoort. Ook qua muzikale stijl past het er niet helemaal uit. Zo doet het gitaarwerk aan Country in combinatie met jaren '50 Rock & Roll denken. Het klinkt ook bijna meer als een soort jamsessie die ze nog even los opgenomen hebben in de studio, al zal Soto's tekst van te voren wel geschreven zijn.
Een album waar ik als liefhebber van dergelijke Rock erg van genoten heb. Prachtige zang en sterk gitaarspel. Een album waar Hoekstra trots op mag zijn.

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik niet meten overenthousiast was toen ik voor het eerst hoorde van deze release. Ondanks dat ik Carpenter's scores over het algemeen goed kan waarderen (die van zijn horrorfilms althans), was ik een beetje bang dat dit een verzameling demo's zou zijn om nog eens wat extra geld uit de zakken van de fans te kloppen.
Maar na een aantal keren beluisteren kan ik met zekerheid zeggen dat ik vind dat de liefhebbers waar krijgen voor hun geld. Geen idee voor wat voor films de beste man deze nummers ooit had willen gebruiken, maar het geluid is echt fantastisch!
Het album opent sterk met het spannend klinkende "Vortex". Dit nummer begint synthgedreven met hier en daar wat geslaagde gitaarriffjes, maar vooral wanneer de piano gebruikt word, klinkt deze track erg goed. De piano met op de achtergrond wat mysterieus klinkende synths zorgen voor een aparte en mysterieuze sfeer.
Na dit nummer krijgen we het uitgesponnen "Obsidian", die met zijn bijna 8,5 minuten de langste track is van de hele plaat. Er komen een aantal herkenbare elementen uit de voorgaande track terug, maar toch zijn er genoeg verschillen om het interessant te houden. Vooral na de eerste 2 minuten lijkt de track zich vooral te richten op het creëren van spanning.
In "Fallen" komen wat keyboardpartijen voorbij die mij een beetje aan de klassieke Halloween soundtrack deden denken. Halverwege slaat de track echter wat om. De synth/keyboard geluiden zorgen voor een sciencefiction achtige melodie, waarbij de gitaar (waarvan ik nog steeds een beetje twijfel of dit nou echt een gitaar is) voor een stoer geluid zorgt.
"Domain" is met zijn 6,5 minuten de op één na langste track van het album en bestaat compleet uit synth/keyboard geluiden. Dit nummer heeft een dusdanig moderne klank dat een tegenwoordige dance artiest hier best nog een sample van zou kunnen gebruiken.
Ook "Mystery" is weer voornamelijk synth/keyboard, maar de stijl is wel heel anders. Carpenter lijkt met deze track weer de nodige spanning te willen creëren en daar slaagt hij nog best degelijk in ook.
"Abyss" is het laatste lange nummer van het album (iets meer dan 6 minuten) en bevat vooral erg fijn keyboardspel dat weer voor een totaal andere sfeer zorgt dan het vorige nummer, al word het na de eerste minuut wel iets onheilspellender door het gebruik van "violen" (waarschijnlijk elektronisch gemaakt). Dit terwijl we ons iets later echt even in de Abyss wanen door de futuristische keyboard/synthesizer geluiden.
Hierna volgen nog drie best sterke nummers die ook voornamelijk keyboard en synthesizer muziek bevatten. Met name "Purgatory" is nog wel noemenswaardig, omdat deze door de mooie begint als bijna een soort klassiek stuk, terwijl het later door de drumtoevoeging weer een totaal andere richting uitgaat.
Carpenter heeft op deze plaat 9 sterke, veelzijdige tracks gezet die erg de moeite waard zijn voor de liefhebbers van zijn muziekwerk. Ook de mooie, volle productie is erg goed.

John Carpenter lijkt zich helemaal op zijn muziek te hebben gestort, want daar waar zijn laatste film in 2010 uitkwam, is dit zijn tweede album binnen 2 jaar.
De man weet zijn stempel er goed op te drukken door de muziek voornamelijk te laten bestaan uit zijn eigen keyboard spel. Sfeervol en met een dikke knipoog naar zijn eigen soundtracks. Carpenter kiest voor een old school sound en komt hier goed mee weg. De man weet duidelijk waar hij mee bezig is. Zo is de productie prima en zijn de soundscapes over het algemeen wel goed. Op "Distant Dream" word hij bijgestaan door percussie, maar daarna gaat hij solo los met "White Pulse" en "Persia Rising". Vooral die eerstgenoemde vind ik erg sterk. Sfeervol spel met hier en daar wat klassiek in combinatie met een pulserende, zenuwslopende ritmiek die wel in een van zijn films zou passen.
Op "Angel's Asylum" is er voor het eerst wat gitaarwerk te horen, wat wel goed is voor de variatie. Op "Dark Blues" word het instrument naar mijn mening beter benut en zorgt het voor een wat steviger geluid.
"Bela Lugosi" refereert uiteraard naar de acteur die vooral beroemd werd binnen het (klassieke) horrorgenre door het spelen van Dracula. Ik vind de compositie alleen weinig bijzonder en opvolger "Last Sunrise" vind ik een stuk melodieuzer en sfeervoller.
Wederom een leuke plaat voor zij die houden van het klassieke John Carpenter geluid uit zijn films.

Misschien niet het meest representatieve plaatje van BJH om mee te beginnen, maar het geeft een goede indruk van de huidige staat van deze incarnatie van de band.
De plaat is inderdaad erg goed geproduceerd. De instrumentatie klinkt warm en het verrassend zoet en fijn klinkende stemgeluid van John Lees komt helemaal tot diens recht.

Ik weet niet precies hoe dit klink in de hoogtijdagen, maar ik denk dat dit wel beschreven kan worden als een sterke comeback.

Daar waar je bij leeftijdsgenoot Willie Nelson toch de ouderdom begint te horen, klinkt Mayall op deze plaat voor iemand van zijn leeftijd nog verassend fris. Mayall brengt met dit album Blues volgens het boekje. De melodielijnen klinken maar al te bekend. Opvallend is dat met name het piano/keyboardspel centraal staat in de instrumentatie. Maar goed, aan de hand van de bovenstaande reactie kan ik afleiden dat dit ook nog Mayall zelf is, dus dat is dan wel te begrijpen. Verder zijn de blazers wel een aangename toevoeging en heeft de plaat een mooie, warme productie.
Niets nieuws onder de zon, maar het luistert wel lekker en het is gewoon nog van zeer hoogstaande kwaliteit van iemand met zijn leeftijd. Als je naar de manier waarop hij nog op tour gaat krijg je nog meer respect voor de beste man. Een diepe buiging.

In 2006 al verschenen als DVD, maar nu is de audio opname ervan dus ook op CD beschikbaar.
Net als mijn voorganger zei zal deze plaat niet de enige in zijn soort zijn, gezien de grote hoeveelheid live materiaal dat van Cash in de omloop is.
Voor de liefhebber is dit alleen wel genieten. Cash verkeert tijdens dit optreden namelijk in topvorm en de audiokwaliteit is goed. Niet alleen zorgt hij zelf voor een fijne afwisseling (het meer uptempo "A Boy Named Sue, opgevolgd door de rustige Kristofferson klassieker "Sunday Mornin' Comin' Down en daarna weer uptempo met zijn eigen klassieker "I Walk the Line"), maar heeft hij ook nog eens Carl Perkins, The Statler Brothers, zijn vrouw en The Carter Family die hem op prettige wijze opvolgen of aanvullen.
Carl Perkins en The Statler Brothers krijgen namelijk nog even de mogelijkheid om zelf te schitteren. Perkins met twee fijne Rock & Roll classics en The Statler Brothers met hun klassiekers "Bed of Roses" en "Flowers on the Wall".
In de laatste helft van de set gaat Cash nog even full-on Gospel met "No Need to Worry" en afsluiter "Children, Go Where I Send Thee".
Een sterke, afwisselende performance van de man, ondersteund door meerdere goede muzikanten en zangers. Heerlijk voor de liefhebbers.

Soms heb ik zin in, jawel, country. En waar valt er beter mee te beginnen dan aan het 'nieuwe' album van de legende Johnny Cash.
Ondanks dat Cash inmiddels al een aantal jaren dood is, lijkt er nog steeds voldoende materiaal op de planken te liggen om volwaardige albums uit te brengen. Zo dateren deze opnames uit de jaren '80 van de vorige eeuw. Dit is goed te horen op dit album. De opname kwaliteit is namelijk behoorlijk goed en de volle, warme productie zorgt ervoor dat je het idee krijgt dat hijzelf in de kamer aanwezig is.
De nummers zijn veelal in de traditionele Country stijl en zijn niet allen even bijzonder, maar over het algemeen is met name de zangkwaliteit van Cash weer van hoogstaand niveau. Vooral een leuk album voor de liefhebbers van "old school" Country!

Maar één stem voor Johnny Winter's debuut? Soms denk ik dat het niet gekker kan worden hier op mume...

Ik ben nog niet bekend met het overige werk van de man, maar dit klinkt in ieder geval erg goed.
Winter heeft een goede stem en de stijl van het album is best verfrissend en zal zeker voor die tijd nog best vernieuwend zijn geweest. Zeker interessant voor de Blues liefhebbers!

Lande heeft er al een behoorlijk lange en redelijk veelzijdige carrière erop zitten. Omdat ik zijn materiaal soms best wisselvallig vond heb ik me eigenlijk nooit echt helemaal in zijn werk verdiept.
Met dit conceptalbum wist hij alleen wel mijn aandacht te grijpen. De voorstukjes klonken veelbelovend en de thematiek van het album bevalt me zeer.
Daarom deze vandaag maar eens een aantal keren beluisterd en ik moet zeggen dat hij niet teleursteld. Vooral het langst durende nummer van de plaat (Queen of the Dead) gooit hoge ogen op door de prachtige wisseling van Lande's stem naar bombastische instrumentatie om af te sluiten met geweldig soleerwerk van de gitarist. Maar er staan meer toppers op dit album. Zo was "Walking on Water" een goede keuze voor de (promo) video, want wat een geweldige track is dit zeg! Vooral de vocalen van Lande vlammen echt geweldig op dit nummer. Wat een stemgeluid heeft die man zeg!
Verder vind ik het ingetogen begin van "Masquerade Ball" echt prachtig. Vooral instrumentaal springt dit stuk eruit door sfeervol pianospel. En ook de vocale bijdrage van zangeres Lena Fløitmoen is noemenswaardig. Vooral op de track "Into the Dark" krijgt ze goed de kans om haar schitterende stemgeluid te laten horen.
Dit is gewoon een heerlijk bombastisch en melodieus metal album geworden. Klasse!

Toen ik deze zo'n 5 jaar geleden voor het eerst beluisterde kon ik hem nog niet zo heel erg goed waarderen. Ik hoorde Separate Ways voorbij komen in Yes Man en besloot deze plaat eens te gaan beluisteren.
Toen vond ik de overige nummers wat meer tegenvallen, maar nu, jaren later, denk ik daar toch wat anders over.
De productie is werkelijk subliem en de plaat bulkt van de sterke nummers.
Het begint met de heerlijke rocker Separate Ways (de video is om te janken, maar het nummer vind ik echt geweldig). Dit nummer word gelijk gevolgd door het erg mooie Send Her My Love. Een nummer dat naar mijn mening toch wel het "ultieme jaren '80 geluid" weergeeft (ja, een beetje rare woordkeuze, maar ik weet niet hoe ik anders die typische jaren '80 instrumentatie/productie moet noemen).
Chain Reaction is weer een aardig rock nummer, naar mijn mening één van de minst interessante nummers van de plaat. Op After the Fall laat Neal Schon weer sterk gitaarspel horen en Faithfully vind ik één van de mooiste ballads uit deze tijdsperiode.
De drie nummers daarna zijn lekkere rockers (vooral Back Talk is een erg sterk nummer). Het titelnummer springt er naar mijn mening vooral uit door het gekozen ritme en de prominente rol van de keyboards. De plaat sluit af met het prachtige Rubicon, een betere afsluiter kan men zich niet wensen.

Veel beter dan dit krijg je niet snel meer. Geweldige productie, mooie nummers, een goede afwisseling en zo kan ik nog wel even doorgaan over dit album. Een aanrader!

Half puntje erbij gedaan. Ja, het is glad geproduceerd, maar dat waren veel albums in deze tijdsperiode. Het album begint geweldig met "Girl Can't Help It", maar "Positive Touch" vind ik mede door het saxofoongebruik (volgens mij voor het eerst ooit in een Journey track) ook interessant. Verder blijft "Be Good to Yourself" een heerlijke feelgood meezinger.
Het titelnummer begint apart genoeg met een mondharmonica. Op kant B staat het interessantere gitaarwerk van Schon naar mijn mening.
Over het algemeen dus nog een best sterk album dat een fijne luisterervaring is voor de liefhebbers van AOR uit deze periode.

Ik ben hier nou niet bepaald onder de indruk van. Het zijn veel wat standaard Country tunes en mede hierdoor "kabbelt" de plaat inderdaad maar wat voort. Verder vind ik hem vocaal ook niet heel erg sterk. Goed, hij klinkt een stuk beter dan wanneer ik een poging zou doen, maar ik vind hem er niet uitspringen.
De korte speelduur weet hem te redden, want als dit een uur of langer zou duren, dan zou ik het verschrikkelijk saai beginnen te vinden. Niet zo mijn ding.