Vorige week op vinyl aangeschaft vanwege de aanwezigheid van een aantal obscure singles.
Kant A start sterk met Third World klassieker "Now That We Found Love". Zo'n beetje hun meest bekende nummer. Het nummer dat volgt vind ik persoonlijk tot de top van de roots reggae horen. Ijahman's "Jah Heavy Load" is nog altijd een krachtig reggaenummer met geweldige vocalen en tekst.
Desmond Dekker's "Israelites" stamt uit de tijd dat Ska aan het overgaan was in Reggae. Nog altijd een nummer dat vraagt om op gedanst te worden. Een heerlijk swingend nummer.
"Reggae Woman" is een single van een Nederlandse groep met de naam Cake. Deze single is bijna het enige dat deze groep uitgebracht heeft. Een lekker reggae nummer met een, voor reggae begrippen, erg centrale rol voor de elektrische gitaar. Het klinkt erg lekker.
Verder bevat kant A nog een andere interessante single in de vorm van "Reggae Pon Top" van Althea & Donna. Een tof reggae nummertje dat door de vrouwelijke samenzang nog best uniek klinkt.
Op kant B valt Robert Palmer's "Best of Both Worlds" een beetje buiten de boot, maar de reggae invloeden zijn wel wat terug te horen in het basspel. Het album waar het op staat is ook van een label dat indertijd ook regelmatig reggae uitbracht.
Verder vind ik Owen Gray's "Fire in a Trenchtown" nog een best sterk nummer. Ik kende Gray wel van naam, maar was nog nooit wat van deze man tegengekomen. Verder had ik nog nooit van Black Slate gehoord. "Sticks Man" is een sterke introductie.
Ook het instrumentale "Take Five" was ik nog nooit ergens tegengekomen.
Een leuke combinatie van welbekende reggaeklassiekers met wat onbekender materiaal, zoals de single van Cake.

Kaeck werd in de winter van 2014 opgericht door leden van Kjeld, Sammath en Noorderlingen. Allen muzikanten die dus al thuis waren in het genre en dat is op het eindresultaat terug te horen.
Afgelopen vrijdag verscheen dit net iets langer dan 30 minuten durende schijfje op de markt. Wat gelijk tijdens "De Kult" al opvalt is dat de grunts in onze moedertaal zijn opgenomen. Deze eerste track beukt er gelijk lekker tegenaan. We worden getrakteerd op een sterke muur van geluid die nog wat melodieuzer gemaakt word door de keyboards. Het geeft "De Kult" iets lekker bombastisch. Hij loopt alleen niet echt lekker over in het wat snellere "De Heerser Wederkeert". Een track waarop de grunts wat beter tot hun recht komen in de mix en hier en daar een onheilspellend orgelgeluid terug te herkennen is. "Holenmuur" valt in het begin het meeste op doordat we hier een gewoon stemgeluid horen in plaats van de gebruikelijke grunts. Zelfs het bijna 8 minuten durende "Akolieten van de Nacht" weten de heren wel boeiend te maken door wat tempowisselingen en wisselingen in de vocalen. "Afgod" is zo'n beetje de hardste track van het album. Door het orgelspel blijft het toch nog licht bombastisch, maar verder word er tijdens dit nummer wel meedogenloos op los geragd. Tijdens afsluiter "Wormvloed" worden er qua grunts nog even alle registers opengetrokken. Er zitten zelfs een aantal dusdanige verschillen tussen dat ik twijfel of dit nou door 1 of meerdere personen gedaan is.
Stormkult is een best sterk en sfeervol Nederlands Black Metal album van mensen die goed lijken te weten waar ze mee bezig zijn. Nederland lijkt weer een sterke Black Metal formatie rijker te zijn.

Ik moet zeggen dat ik deze plaat na meerdere keren beluisteren best ben gaan waarderen.
Kall is een nieuwe band onder leiding van Kim Carlsson (o.a. Lifelover, Hypothermia). Muzikaal gezien heeft het vooral raakvlakken met Lifelover, maar toch weten de heren hier weer een "nieuwe draai" aan te geven.
Het instrumentale (enkel gitaren) Ingång zet de toon en sfeer van het album meteen neer. Het atmosferische gitaarwerk zorgt voor een duistere, 'winterse' sfeer. Dan begint "Mycelium Veins" en komt het ijskoude gekrijs van Carlsson naar boven drijven. Begeleid door zwaar gitaarwerk waarin de bass centraal lijkt te staan.
Tot op heden lijkt de plaat nog niet bijster interessant te zijn, maar dan komen ze met het uitgesponnen "Försök Till Förstörelse". De vocalen van Carlsson klinken in dit nummer hier en daar zo door merg en been dat ik er bijna rillingen van krijg.
Daarnaast is in dit nummer goed te horen wat dit project afscheid van het eerder genoemde Lifelover. Er zijn hier en daar aparte tempowisselingen en interessante wendingen in het gitaarwerk. Dit is bij meer van de langere nummers op het album het geval. Het gaat soms zelfs zo ver dat het bijna wel een jazz sessie lijkt en dat ze ter plekke improvisaties verzonnen.
Lifelover bleef wat dat betreft wat meer "binnen de lijnen" van de nummers.
De heren durven hier dus wat meer te experimenteren en ik moet eerlijk toegeven dat ik dit erg kan waarderen.

IJzersterk album van Kee Marcello. Het album knalt gelijk lekker met titeltrack in huis. Daarna gaat het over in het wat meer bluesy gerichte 'On the Radio' en dit word weer opgevolgd door de sterke powerballad 'Don't Miss You Much'.
Een album dat alle elementen die een retro rockplaat als deze zou moeten bevatten. Daarnaast is de productie ook geweldig, maar dat zit eigenlijk altijd wel snor bij de muzikanten die onder het Frontiers banier hun album uitbrengen.
Een sterk album dat eigenlijk alleen maar bestaat uit sterke songs, maar voor nu springen de energieke opener, het stoere 'Wild Child' en de gevoelige ballad 'Finger on the Triiger' er het meest uit.
Een album dat bol staat van het vette gitaarwerk van Marcello. Een muzikant die duidelijk zijn kunstjes nog niet verleerd heeft. Ik kan dit album dan ook alleen maar aanraden voor de liefhebbers van melodische rock.

Keeling is inmiddels al een redelijk gevestigde naam binnen het Amerikaanse rock circuit. Met zijn tweede album brengt hij 12 lekker in het gehoor liggende AOR nummertjes met de nodige popinvloeden om het lekker licht en makkelijk luisterbaar te houden.
Dat is misschien ook wel meteen de grootste valkuil van deze plaat, want het melodieuze komt wel op een sterke manier over en ook Keeling's stem klinkt goed. Alleen de plaat mist een beetje de kracht en pit om memorabel te blijven.
Mede hierdoor komt deze plaat meer op mij over als een dertien in een dozijn AOR album. We krijgen helaas nergens uitschieter te horen. Dit kan voor een gedeelte ook komen door de redelijk platte productie waarbij de bas behoorlijk prominent in de mix is gezet. Dat zou niet direct mijn eerste keuze zijn geweest bij een dergelijke plaat, maar daar dacht deze producer waarschijnlijk heel anders over.
Zelfs na meerdere luisterbeurten weet de plaat op mij geen blijvende indruk achter te laten en slaagt daardoor Keeling er niet in om boven het gros van dergelijke releases uit te komen.

Aan de ene kant klinken deze deuntjes van Kenny G wel erg gelickt en zoetjes, maar aan de andere kant luistert het ook wel lekker.
Echt een achtergrondplaatje die het in sommige restaurants wel goed zou kunnen doen.
De man kan zeker wel spelen, maar blijft hier keurig binnen de lijnen van de nummers. Echt creatieve uitspattingen krijgen we dan ook niet te horen. Hier en daar hadden wel wat minder strijkers te horen mogen zijn, want Kenny G's spel is eigenlijk al wel effectief genoeg.
Niet voor iedereen, maar om zo op de achtergrond dit op te hebben staan vind ik het zeker niet verkeerd.

'Sorry' en 'Control' zijn wel twee prachtige nummers.
De rest van het album vind ik wat minder, maar zeker niet zo slecht als dat hierboven omschreven word.
Goed, ik moet eerlijk toegeven: dit is het eerste complete album van Kensington dat ik beluisterd heb.
Echt veel vergelijkingsmateriaal heb ik dus nog niet.
Als ik meer van ze heb beluisterd denk ik er misschien weer anders over, maar voor nu vind ik 3,5* wel gepast.

Ik geef niet vaak onvoldoendes voor muziek, maar hier word ik echt koud noch warm van.
Kid Rock is bij ons bekend van zijn "Sweet Home Alabama" cover (origineel van Lynyrd Skynyrd), waarmee hij een aantal jaren terug een kleine (radio)hit had.
Op dit album brengt hij een combinatie tussen country en rock. De nummers lijken behoorlijk veel op elkaar en zijn stemgeluid kan het gewoon niet boeiend maken.
Daarnaast ontbreken op dit album 'echte rockers'. Men probeert het hier en daar, zoals bij "Ain't Enough Whiskey", het wel iets steviger te doen klinken, maar het komt gewoon niet over.
Mijn ding is het niet.

Tjah, Kix is echt zo’n band die het moet hebben van de live shows. Dan kunnen ze hun energie en enthousiasme beter naar voren laten komen. Deze plaat is zeker niet slecht, maar het weet nergens echt eruit te springen. Het gitaarwerk klinkt best fijn, maar de melodielijnen hebben we allemaal al eens gehoord. Verder is Whiteman ook niet de meest geweldige zanger uit het rock circuit. Zijn licht slissende stemgeluid zal niet bij iedereen in de smaak kunnen vallen. Verder zijn de teksten te standaard en verschrikkelijk cliché. Nu weet ik wel dat het in dit wereldje allemaal draait om “seks, drugs en rock & roll”, maar om daar nou continu ook over te zingen. De tekst van een nummer als “Love Me with Your Top Down” is haast puberaal te noemen.
Afijn, ze kunnen live zeker wel voor een feestje zorgen, maar op plaat weten ze niet boven de middenmoot uit te komen.

Deze nieuwe EP van Kratos Himself kan gezien worden als een muzikale reis door tijd en ruimte.
Ik lees hierboven dat hiphop niet echt passend lijkt. Daar ben ik het mee eens, maar daarnaast ben ik van mening dat we niet moeten proberen om dit in een hokje te gaan stoppen. Gewoon luisteren en genieten.
Kratos neemt de luisteraar deze keer weer mee naar het Midden Oosten met tracks als "Ayahuasca" en "This Town". De algehele sfeer van de EP zou als "dromerig" omschreven kunnen worden en deze sfeer en stijl bevalt me wel. Met "Don't Call Me" gaat het zelfs nog even behoorlijk de psychedelische kant op en bij sommige passages in dit nummer lijkt het er ook op dat de inspiratie direct uit de psychedelische rock scene uit de jaren '60 en '70 komt.

Deze muziek is meer een beleving dan dat ik echt in woorden kan omschrijven wat er allemaal voorbij komt. Daarom raad ik mensen ook gewoon aan dit eens te beluisteren om zelf eens een indruk te krijgen.

Ik luister niet zo vaak naar coveralbums, maar ik vind deze toch wel best sterk.
De covers zijn goed uitgezocht, want de band weet er echt hun eigen draai aan te geven.
Persoonlijk vind ik 'Rockin' in the Free World' en hun eigen 'Back Seat Rock 'N' Roll' het beste uit de verf komen. Verder sluit ik me bij het bovenstaande bericht aan, Marc Storace klinkt nog als een jonge hond.

Fijne jaren '80 rockplaat.
Vooral het gitaarwerk doet me hier en daar wat aan AC/DC denken.
Enthousiaste rocknummers (zoals het heerlijk catchy "Lady Double Dealer").
Daarnaast zijn de noten die de zanger hier en daar haalt, zoals aan het begin van "Fire" nog best indrukwekkend.
Een fijn rockplaatje.

De soundtrack duurt langer dan deze film.
"Kung Fury" is een door een Kickstarter campagne gefinancierde film. Een initiatief van een jonge Zweedse regisseur die David Sandberg heet. De film zelf duurt net aan 31 minuten en is een korte, over-the-top ode aan de actiefilms/superheldenfilms uit de jaren '80.
Persoonlijk ben ik wel liefhebber van foute cinema en heb ik dan ook me prima met die film vermaakt.
Maar nu de soundtrack. De titeltrack werd ingezongen door David Hasselhoff en er is zelfs een video bij gemaakt. Nog een best catchy klinkende "power pop" (zoals ik het maar noem) track.
Verder bestaan de tracks van Mitch Murder veelal uit synths met een drum computer. Dit is natuurlijk ook weer een ode, maar zijn tracks willen wel wat repetitief worden als je het gehele album beluisterd.
"Careful Shouting" van Highway Superstar vind ik het hoogtepunt van het album. Een lekker zwoele sax, aangevuld met wat keyboards en achtergrondpercussie. Een mooi en nog best sfeervol nummer.
De tracks van Lost Years en Betamaxx zijn ook veelal synths, waardoor dat repetitieve zich ook weer behoorlijk aandringt. Verder hebben we nog een korte, erg 80's hard rock/heavy metal klinkend nummer van ene Christopher Ling. Een hoog uithalende stem gecombineerd met een scheurende gitaar.
Al met al een geinige ode aan de jaren '80 flicks, maar de soundtrack zonder de film zelf duurt me wat te lang en is net niet interessant genoeg om de aandacht er lang bij te houden.
Wat dat betreft kan ik de film zelf meer aanraden.