Ik denk dat we dit ook niet meer van dit soort bands moeten verwachten. Bands als W.A.S.P. doen het vooral nog goed in de V.S., doordat men daar de laatste jaren een ware rock revival kent door al die "oude bands" die weer terugkeren. Er is vraag naar muziek die doet denken aan de gloriejaren van de rock/heavy metal en W.A.S.P. levert hiermee een plaatje die aan die eisen lijkt te voldoen.
Voor mij althans, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nog maar bar weinig ken van het inmiddels best omvangrijke oeuvre van deze band.
Als mijn telling klopt heeft W.A.S.P. met deze "Golgotha" hun vijftiende full-length uitgebracht.
Kijkend naar de huidige line-up komen we erachter dat enkel zanger/gitarist/toetsenist Blackie Lawless de enige is die nog is overgebleven van de line-up waarmee deze band in 1982 begon.
Als ik zijn (sessie)geschiedenis zo eens bekijk op Metal Archives, denk ik ook dat de beste man de persoon was die deze band draaiende hield en nog steeds houd. Voor een man die inmiddels de leeftijd van 59 jaar bereikt heeft moet ik zeggen dat ik hem nog behoorlijk vlammend vind klinken.
Met de opener "Scream" laat hij meteen overtuigend en krachtig horen dat hij zeker nog niet bij de afgeschreven helden van weleer hoort, maar nog steeds kan presteren op een degelijk niveau.
Instrumenteel gezien is het weinig verrassend, maar net als ik eerder al zei denk ik ook niet dat men dat tijdens het maken van deze plaat voor ogen had. Wat me na de tweede luisterbeurt begon op te vallen was dat je bij de meeste nummers soms heerlijk subtiel die keyboards hoort. Het klinkt mij een beetje in de oren als een hammond organ, maar daar kan ik ook wel eens naast zitten.
Productioneel gezien is dit ook een plaat om weinig over te klagen, want de solo's klinken helder en mooi, de instrumenten zijn goed, individueel te horen. Hierdoor krijgen alle leden de kans om hun kunnen te laten horen.
Precies weten wie wat ingespeeld heeft kan ik in dit geval niet, maar ik mag aannemen dat gitarist Doug Blair voor het grootste gedeelte achter de solo's zit. Hij staat namelijk aangeschreven als de lead gitarist op deze plaat, dus het lijkt mij dan wel logisch.
Verder zorgt Mike Duda voor het baswerk en de achtergrond vocalen. Iets dat bijvoorbeeld op een nummer als "Last Runaway" wel goed te horen is, maar ook op de power ballad "Miss You".
Het drumwerk word volgens de credits door drummer Mike Dupke, maar die schijnt momenteel geen lid meer te zijn van de band (als de info op Metal Archives klopt). De kenners kunnen hem misschien nog wel herkennen aan zijn stijl, want hij was ook al te horen op "Dominator" en "Babylon".
Hier en daar nemen ze wel best uitgebreid de tijd, zo duurt "Miss You" ruim 7 minuten en 40 seconden en tikt "Slaves of the New World" zelfs af op 7:45 (hierdoor net het langste nummer van het album).
Echt heel storend vind ik het persoonlijk nooit worden, maar dat komt misschien ook omdat deze muziek precies in mijn straatje past.
Voor mij, als "nieuwe" luisteraar, wel een degelijke plaat.

"The Wild Hunt" is een behoorlijk melodieus Black Metal album met, zoals hierboven al gezegd, de nodige afwisseling.
Het album begint dromerig met het instrumentale "Night Vision" die na de eerste twee minuten even losbarst in wat heviger gitaargeweld, maar al met al blijft dit nummer lekker rustig.
"De Profundis" is dan weer het tegenovergestelde, de ene blastbeat na de andere vliegt je om de oren en het zware, ronkende gitaargeluid klinkt gewoon erg lekker.
De volgende nummers borduren hier mooi op door. De tempo's wisselen wel, maar in de grote lijnen wordt dezelfde stijl hier wat aangehouden. Een grappig detail vind ik de openingsriff van "All That May Bleed": je zou hier bijna denken dat je een Heavy Metal meezinger voorgeschoteld zal krijgen. Een leuke catchy riff. Daarna barst het nummer echter weer goed in alle geweld los.
Dan krijgen we met "They Rode On" ineens een soort ballad voorgeschoteld met cleane vocalen. Persoonlijk vind ik de cleane zang op dit nummer best goed: beheerst en het weet de sfeer van het nummer goed uit te drukken.
"Sleepless Evil" is dan weer een apart contrast met het voorgaande nummer. Dit vuige Black Metal nummer met ruw gitaarwerk en snerpende grunts ging er bij mij wel goed in.
Het titelnummer begint sterk. De eerste drie minuten zijn genieten en doen qua stijl wat denken aan "They Rode On". Dan komen er echter wat cleane vocalen op de voorgrond en dat hadden ze beter niet kunnen doen. Het klinkt gewoon niet goed en lijkt niet goed bij de muziek te passen. Wat mij betreft hadden ze er hier beter aan gedaan om dezelfde stijl als de eerste drie nummers aan te houden.
Instrumentaal gezien is het trouwens wel een prachtig nummer! Prachtige gitaarsolo's (zowel elektrisch als akoestisch).
Met "Outlaw" hebben ze dan weer een nummer die me wat aan melodieuze Death Metal deed denken. De melodielijnen zijn catchy te noemen, waardoor het nummer gewoon lekker in het gehoor ligt.
"Ignem Veni Mittere" is een prachtig instrumentaal nummer met mooi en melodieus gitaarwerk en genoeg afwisseling om te blijven boeien. Door dit nummer besefte ik me ook pas hoe prachtig de instrumentatie op dit album eigenlijk is en hoe mooi de productie is. Een prachtige, heldere productie zonder dat het te "glad" gaat klinken.
Afsluiter "Holocaust Dawn" is één van de hoogtepunten van het album. Het is een prachtig en melodieus Black Metal nummer waarin alle ingrediënten van dit album nog eens voorbij komen.

Ik begin eens met 3,5* en deze score kan na meerdere luisterbeurten alleen nog maar verhogen.

De inmiddels 80-jarige Shorter word hier weer bijgestaan door pianist Danilo Perez, bassist John Patitucci en drummer Brian Blade in een live studio sessie.
Wayne Shorter is nog best avontuurlijk op zijn oude dag. De band speelt inventieve improvisaties, waardoor het zeker geen gemakkelijke plaat is om te beluisteren. Geweldig dat Shorter nog dit inventieve spel laat horen in plaats van wat makkelijker in het gehoor liggende melodieën.
De mannen krijgen het ook voor elkaar om het niet al te chaotisch te doen klinken. Dat is knap en hierdoor stijgt mijn waardering voor deze plaat.
De kleine zuchtjes en woordjes tussendoor en het geklap van de aanwezige mensen zorgt daarnaast nog voor een toffe sfeer die me terugbrengt naar de hoogtijdagen van het Blue Note label.
Shorter is één van de laatste "oude" jazz legendes en hij laat met dit album horen dat hij anno 2013 nog steeds goed mee kan.

Een aardig album, maar ook niet meer dan dat. Na het prachtige "Walking In the Shadow of the Blues" (voor mij het hoogtepunt van dit album) haakt de interesse wat af door de vlakke nummers die volgen en komt het pas weer wat terug bij "Mean Business" en het daarop volgende nummer "Love Hunter" is ook nog best sterk.
Ik moet zeggen dat ik deze kant van de plaat wel wat goedmaakt. "Outlaw" is namelijk ook nog best aardig. Vooral het begin is sterk en daarna vlakt het wel een beetje af.

Wat een intense plaat is dit zeg!
Dit drietal weet een enorme muur van geluid te creëren waar je als luisteraar keihard tegenaan beukt.
De grunts van Seynaeve zijn goed en staan ook goed in de mix. Verder maakt vooral het riffwerk van gitarist Gilles Demolder indruk. Hij bepaalt voor het grootste gedeelte het geluid van de instrumentatie en ik moet zeggen dat zowel de stuwende riffs en de solo's die ertussen verweven zijn prima klinken. Op plaat in ieder geval een goede gitarist. Ik ben benieuwd hoe hij dit live brengt.
"Kwaad Bloed" is voorlopig mijn favoriet. Ruim vijf minuten een intense muur van geluid om daarna over te gaan in een rustige passage met een akoestische gitaar en wat distorted noise. Sterk hoe ze in dit gedeelte Seynaeve's stem dusdanig in de mix hebben gezet dat hij net lijkt te fluisteren.
Een aanrader voor de liefhebbers van zwart metaal.

Een plaat met bewerkingen van George Gershwin tracks mag ik aannemen?
Afijn, dat je op 83-jarige leeftijd nog altijd muziek op zo'n manier kan brengen is bewonderenswaardig te noemen.
De meeste nummers zijn alleen in een nogal laag tempo en van die standaard 50's riedeltjes in de stijl van Frank Sinatra, enz. Dat is nou eenmaal niet helemaal my cup of tea. Persoonlijk vind ik dit plaatje dan ook een beetje aan de saaie kant. Het duet met Sheryl Crow is nog wel mooi. Je kan horen dat ze al vaker hebben samengewerkt, want de chemie tussen de twee werkt.
Niet slecht, maar ik sla er ook niet van achterover.

Ik geef deze het voordeel van de twijfel. Aan de ene kant merk je dat de heren al wat op leeftijd zijn. Er zit minder dynamiek in hun stemgeluid dan eerder in hun carrière.
Dit is een ouderwets en nostalgisch klinkend plaatje geworden. Het kabbelt me soms wat teveel door. Er zitten geen echte "uptempo" nummers meer in en de meeste nummers worden dan ook op een langzame manier gebracht.
Mede hierdoor komt het accent meer op de vocalen en de lyrics te liggen. Sommige lyrics zijn wat standaard, maar de heren hebben er hier en daar nog wel echt iets moois van kunnen maken. Zo vind ik afsluiter "The Only Man Wilder Than Me" tekstueel een erg tof nummer.
Een routine plaatje, maar over het algemeen nog wel tof genoeg voor 3*.

Een best sfeervolle EP. Vooral "Wending II" mag er wel zijn. Met name de vrouwelijke (Nederlandstalig zelfs) vocalen komen sterk over, maar de toevoeging van de mannenstem wat later zorgt nog voor een mooie samenzang. De wanhopige krijsen die er tegen het einde aan nog doorheen gemixt zijn, voelen dan weer een beetje overbodig.
Op de eerste track zijn deze vocalen dan wel weer passend. Daarnaast bevat deze een sterk, sfeervol piano intro. Daarnaast lijken er nog iets van strijkers te klinken wanneer de "zanger" begint met zijn verhaal over (waarschijnlijk) wanhoop en verdriet.
Een originaliteitsprijs verdient het niet, want dit type Black Metal word inmiddels al menig jaar gebracht, maar de kwaliteit van deze EP mag er zeker zijn. Tof voor de liefhebbers van acts als Woods of Desolation, Austere, enz.

Better Days Comin' ligt inderdaad qua sound in het verlangde van Karma.
De mannen van Winger bewijzen met deze plaat wederom dat ze prima (hard) rock kunnen maken. De plaat schiet lekker rockend uit de startblokken met "Midnight Driver of a Love Machine", maar naar mijn mening klinkt "Queen Babylon" net nog wat lekkerder. De productie is wederom van hoogstaande kwaliteit en de nummers klinken lekker vol zonder te gepolijst te worden. Ook ballads zijn geen enkel probleem voor de mannen van Winger, dat bewijst de prachtige afsluiter "Out of This World".
Zij die van Winger's voorgaande platen hebben kunnen genieten zullen met "Better Days Comin'" heel goed uit de voeten kunnen.

Hier en daar net wat te glad als je het mij vraagt.
"Miles Away" is dan wel weer een persoonlijke Winger favoriet van me, maar voor de rest staan er niet zulke hele bijzondere nummers op dit album. Het klinkt allemaal wel aardig, maar mocht wel iets meer vlammen zoals op het debuut. Dat mis ik hier een beetje.

Enkel "Blue Suede Shoes" had er wat mij betreft niet op hoeven staan. Verder is dit een sterk comeback album van Winger. Wederom een wat volwassener (hard) rock geluid dan de eerste twee platen. Er is duidelijk een progressie te horen bij Winger door de jaren heen. Wat mij betreft dan ook een band die ten onrechte verguisd werd. Zonde, want de mannen verdienen beter.

Een mooi vervolg van het wat serieuzere rockgeweld dat de mannen sinds "Pull" aanhouden.
Het album knalt lekker uit de startblokken met het rockende "Deal with the Devil". Het klinkt misschien wat standaard, maar het rockt erg lekker en het nummer heeft een hoog meezinggehalte. Ook de nummers die daarna volgen staan bol van hard rock van hoge klasse. De productie is erg goed en alles komt prima uit de verf. Zo klinken op "Come a Little Closer" harder en rauwer dan dat ze ooit geklonken hebben. Ze bewijzen echter ook dat ze nog steeds in staat zijn om prachtige ballads te maken. "Always With Me" en "After All This Time" weten een gevoel van nostalgie bij me op te wekken. Twee prachtige ballads die in de jaren '80 misschien wel hits geweest hadden kunnen zijn.
Wederom een bewijs dat Winger gewoon sterke muziek kan maken en dus zeker serieus genomen mag worden.

Een mooie concertregistratie waarin nummers voorbij komen van alle Winger albums tot dan toe.
Dat de mannen het tegenwoordig moeten hebben van hun nostalgiewaarde word hier behoorlijk bevestigd. De nummers van "Winger" en "In the Heart of the Young" ontlokken ook de meeste respons van het publiek. Het staat wat in een schril contrast met het materiaal van "Pull" en "IV". Dit omdat dit materiaal heel wat serieuzer klinkt dan de meezingers uit de jaren '80. Hier en daar zorgt het voor wat onsamenhangende stukken, maar dat is dan ook het enige punt van kritiek voor deze live registratie. De band speelt namelijk gewoon erg goed live en ik hoop dat ze ooit toch ook nog eens de oversteek naar Nederland maken.

Deze wat volwassener klinkende versie van Winger bevalt mij erg goed.
Lekkere nummers, mooi volle productie en een lekker rauw klinkende Kip Winger. Op dit album komt de band pas in diens volle glorie tot recht. De composities zijn simpel, maar heel doeltreffend. Het album rockt gewoon erg lekker van begin tot eind.

Within Temptation levert hier weer een prima live album af waarbij de nadruk ligt op het recent uitgebrachte album "Hydra".
Mensen die dat album tof vinden zullen hier ook zeker wel mee uit de voeten kunnen. Mijn voorkeur blijft echter bij het eerdere materiaal van de groep en ik kan dan ook het meeste genieten van de eerste schijf. "The Last Dance" word daarop zo prachtig uitgevoerd dat ik er bijna een traan van moet wegpinken en het geweldige "Candles" laat horen waar de band vroeger toe in staat was. Geweldig hoe ze live nog steeds de mysterieuze/duistere sfeer van zo'n nummer over kunnen brengen, want dat klinkt gewoon compleet anders dan de hedendaagse, meer commerciële geluid van de groep.
Door dit soort dingen is "Let Us Burn" een release voor bijna iedere liefhebber van hun muziek. Zij die de voorkeur geven aan het eerdere materiaal van ze zal goed van de eerste cd kunnen genieten en zij die meer van hun latere materiaal houden zullen de tweede cd prachtig vinden.

De temperatuur begint langzaam wat te zakken en nu, ruim een maand na het begin van de astronomische winter, lijkt de "echte winter" op de deurmat te staan. Een betere periode om deze nieuwe Woods of Desolation plaat te beluisteren is er haast niet.
WoD is naar mijn mening zo'n beetje het beste wat de depressieve/"winterse" Black Metal tak te bieden heeft. Het gure gitaarwerk zorgt voor een wat ik "winterse sfeer" noem. Niet de meest hoopvolle muziek dus en je moet er dan ook echt voor in de "mood" zijn om het te kunnen waarderen.
De vocalen van D. klinken lekker rauw en staan goed in de mix tussen al dat gitaar- en drumgeweld. D. is er prima in geslaagd om de stijl en sfeer van Torn Beyond Reason door te zetten zonder dat het saai of als "teveel van hetzelfde" gaat klinken. De korte speelduur werkt hier misschien ook wel in mee. Het zorgt er namelijk voor dat dit een plaatje is die je gemakkelijk opzet.
"Favorieten" zijn voor nu opener "Like Falling Leaves", "This Autumn Light" en afsluiter "Ad Infinitum".
Nu al een jaartopper die waarschijnlijk wederom zal inslaan als een bom. Zeer aan te raden voor de liefhebbers van de voorgaande plaat en werk van Austere, Heretoir, enz.