Een erg mooie jazzplaat. Nelson schreef alle nummers voor dit album en werd bijgestaan door een stel bekende en goede jazzmuzikanten.
De artiesten worden begeleid door de sterke ritmesectie van Paul Chambers (bass) en Roy Haynes (drums). Bill Evans laat weer een sterk staaltje ingetogen pianospel horen en met Freddie Hubbard (trompet), Eric Dolphy (fluit en alto), George Barrow (baritone sax) en Nelson zelf (alto en tenor) als blazers kan het al zo ongeveer niet meer misgaan.
Net zoals in de bovenstaande reactie al te lezen was, is dit een toegankelijk album. Persoonlijk vind ik de ingetogenheid heerlijk. Een erg fijne jazzplaat voor de liefhebbers van de wat rustigere jazz.

Deze heeft vandaag een paar rondjes gedaan in mijn cd speler en ik ben nog steeds niet echt onder de indruk. Er lijkt veel overdub op de vocalen te zitten en vaak lijkt het wel of een half koor aan het zingen is. Dat is even wennen, want dat hoor je niet vaak op deze manier. Natuurlijk worden bombastische instrumentatie/koren wel vaker gebruikt in het Power Metal genre, maar niet regelmatig op de manier waarop deze band het toepast.
Van het gitaarwerk kan ik hier en daar wel genieten, zo zitten er een aantal mooie gitaarpassages in het titelnummer en Here at the End of the World.
De overdreven "koortjes" werken niet in ieder nummer. Zo vind ik het bij Evil Lies in Every Man en Deaf Among the Blind echt slecht klinken, maar bij bijvoorbeeld F.E.V.E.R. vind ik het dan weer niet zo storend en bij Sorrow is Your Tale vind ik het zelfs best mooi klinken.
De band heeft wat mij betreft het mooiste voor het laatste bewaard, want doordat ze met Too Soon nét een stukje ingetogener spelen komt hier de kwaliteit van zanger Sebastian Levermann het beste naar voren. Daarnaast is er ook in dit nummer weer een sterke gitaarsolo.
Misschien dat de plaat nog wat groeit naarmate ik de koortjes wat meer gewend raak, maar voor nu kan ik niet hoger geven dan 3*.

Ondanks dat ik van de klassieke Heavy Metal houd, moet ik eerlijk toegeven dat ik nog nooit van het Vlaamse Ostrogoth gehoord had totdat ik deze release voorbij zag komen.
Ostrogoth heeft tussen 1980 en 1988 een aantal albums gemaakt die hoog aangeschreven staan bij het publiek, dus die zal ik zeker nog eens moeten opzoeken.
Deze EP is echter van Ostrogoth 2014 en die verschilt toch nog behoorlijk van het Ostrogoth uit de jaren '80.
Zo is hier de nieuwe zanger Josey Hindrix (lid sinds 2012) op te horen. Verder bestaat de band uit origineel lid en drummer Mario Pauwels. Verder is hierop gitarist Rudy 'Whiteshark' Vercruysse nog te horen. De man was sinds 1982 lid van de groep in diens actieve jaren, maar overleed spijtig genoeg afgelopen 3 januari aan de gevolgen van leverkanker.
Bassist Stripe en gitarist Dario Frodo maken de line-up van deze versie van de band compleet.
De EP begint met het midtempo Heavy Metal nummer "No Risk Taken". Niet een bijster interessante opener als ik heel eerlijk ben. De zang en de instrumentatie klinkt wel goed, maar alles is best standaard en het vlamt hier nog niet lekker, dus dit is een best matte opener. Op "Clouds" gaat de versnelling echter een tantje hoger en dat klinkt al gelijk een stuk lekkerder. Fijne, klassieke Heavy Metal die gewoon lekker in het gehoor ligt voor de liefhebber. Verder valt het fijne soleerwerk van de gitaristen in positieve zin op.
"Return to the Heroes Museum" is wederom wat meer midtempo en daardoor ook iets minder interessant. Toch is de uitvoering degelijk en weet het daardoor wel de aandacht erbij te houden. "Last Tribe Standing" had van mij wel iets korter mogen duren, want ondanks dat de mannen er hun best voor doen om er een episch stuk van te maken, voelt het een beetje aan als een herhalingsoefening van de voorgaande nummers.
De live nummers die de band erbij heeft gevoegd vind ik zelf een grote plus. Het materiaal was afgelopen zomer tijdens wat festival gigs opgenomen en de mannen vonden het dusdanig goed klinken dat ze het de moeite vonden om het er als bonus bij te doen.
Ik kan ze geen ongelijk geven, want de mannen klinken live een stuk rauwer en energieker dan op plaat. Daarnaast hebben ze niet hun best gedaan om het geluid nog wat "op te poetsen", waardoor het geheel lekker rauw en "echt live" klinkt.
Dit zorgt voor een leuke throwback naar de live albums van weleer uit de jaren '80. Een erg toffe toevoeging en het materiaal dat men speelt zorgt ervoor dat mijn interesse nog eens word gewekt in het voorgaande werk.
Misschien dat ik me binnenkort dus eens wat meer in deze band ga verdiepen. Een best toffe EP en een mooie nagedachtenis aan wijlen Vercruysse. Voor de liefhebbers van klassieke Heavy Metal is dit een aanrader.

Volgens mij zo'n beetje de eerste Post-Rock plaat van Nederlandse bodem voor mij. De andere platen uit het genre die ik ken komen uit zeer verschillende landen, al komt het Vlaamse "If Anything Happens to the Cat" toch ook al wat dichter in de buurt.
De cleane zang is helaas niet zo mijn smaak. De zanger kan zeker wel zingen, maar zijn manier van zingen is gewoon voor mij geen aangename manier. Ik kan wel snappen waarom ze het erin verweven, want de relatief rustige Post-Rock nummers zouden anders misschien wat aan de saaie kant blijven.
Persoonlijk had ik dan liever instrumentaal gehad met wat meer hoogtepunten, of "climaxen" die wel vaak in het (instrumentale) gedeelte van het subgenre voorkomt.
Al met al een plaatje dat nog best redelijk klinkt, maar van mij mag een eventuele volgende plaat wel opgenomen worden met een andere zanger.

Vooral de eerste helft van de plaat is erg Country georiënteerd, maar album afsluiter "Stick Around for Rock 'N Roll" is dan wel weer een goed uitgesponnen stuk sterk gitaarwerk.
Net iets mindr beklijvend dan het debuut, maar nog steeds een goed album.

Met recht een klassieker in het Southern Rock genre!

Met Henry Paul, Hughie Thomasson en Billy Jones in de gelederen kon deze groep veel en zich onderscheiden van de rest van het Southern Rock genre.
De plaat begint rustig met "There Goes Another Love Song", echt zo'n nummer die het goed doet als je in de auto zit (vraag me niet waarom, maar de hele sound is er gewoon geschikt voor naar mijn mening). De nummers die hierna volgen rollen ook lekker de speakers uit. De samenzang van de drie bovengenoemde heren is best sterk en het gitaarwerk is ook om van te smullen.
De uitschieter blijft natuurlijk afsluiter "Green Grass and High Tides", wat een heerlijk nummer is dit toch! Prachtige opbouw en gewoon een heerlijke "swing".

Wat een prachtig live album is dit toch! De geluidskwaliteit is werkelijk uitstekend te noemen!
Dit album was in begin jaren '90 opgenomen tijdens Ozzy's wereldtour, die zijn laatste zou zijn. Daarom had hij ook de overige Black Sabbath leden opgetrommeld voor het Costa Mesa optreden. Dit zou eigenlijk het einde zijn, maar zou zoals wij nu inmiddels wel weten alleen maar het nieuwe begin zijn.
De tracklist is natuurlijk fantastisch. Wat ik typisch vind is dat ze beginnen met de Black Sabbath klassieker Paranoid. Gelijk tijdens de eerste regels van Paranoid word al duidelijk dat Ozzy best goed bij stem is. Sterker nog, ik heb hem hierna nooit meer zo goed live horen zingen.
Het gitaarspel van Zakk Wylde is ook geweldig te noemen. De energie spat er zomaar van af en de nummers worden hierdoor nog opzwepender als normaal.
Ook het nummer Black Sabbath met de complete band klinkt goed en ook Changes, een beetje een vreemde eend in deze tracklist, vind ik prima klinken. Wylde laat hier horen dat hij ook aardig piano kan spelen en Ozzy brengt het nummer in stijl.
Een prachtig tijdsdocument voor de liefhebbers!