Ik moet mezelf eigenlijk nog steeds eens wat meer verdiepen in Udo's werk, want zowel van dit werk als van het werk van Accept ken ik bar weinig. Zonde eigenlijk, want als hij met zijn 62 jaar en inmiddels ruim 35-jarige carrière nog steeds zo'n album kan brengen, dan moet het voorgaande werk zeker de moeite van het beluisteren waard zijn.
"Decadent" is een lekker uptempo Heavy(Speed?) Metal geworden. Opener "Speeder" kent gelijk al een lekker tempo en Udo's rauwe, raspende vocalen klinken lekker venijnig. Vooral het gitaarwerk lijkt een centrale rol te spelen en dit klinkt gewoon prima. Vakkundig, melodieus werk dat lekker in het gehoor ligt. Ook de productie helpt een handje mee, want alles klinkt erg mooi op elkaar ingespeeld.
Dit gaat op dezelfde manier door in de volgende nummers. Het enige waar je de deze mannen van kan beschuldigen is dat ze niet echt origineel zijn, maar laten we eerlijk zijn, dat weet je al voordat je aan deze plaat begint.
Opvallende nummers zijn "Mystery" met apart gitaar-/baswerk op het einde en aan het begin wat onheilspellend orgelwerk. Verder vind ik "Secrets in Paradise" ook erg mooi. Je zou van te voren verwachten dat Udo's zangstijl nou niet echt passend is voor ballads, maar hij laat in dit nummer horen dat deze combinatie prima kan. Een erg fijn nummer die even zorgt voor een moment van rust.
Nummers als "Breathless" en "Rebels of the Night" zijn lekkere Heavy Metal nummers die zeker voor een feestje kunnen zorgen als deze live gespeeld zouden worden. Tijd om deze band eens op mijn lijstje te zetten.

Ook ik vind dit maar een saaie bedoeling. De meeste melodielijnen/riffs zijn behoorlijk standaard en clichématig. Daarnaast gebruiken ze ook nog eens materiaal van andere (Inside is haast een Am I Evil cover van Diamond Head), dat deed Metallica dan toch wat beter.
Wat ook niet meehelpt is dat de zanger me niet aanspreekt. Hij lijkt met weinig beleving te zingen en tijdens een nummer als "Black Motorcade" lijkt hij zijn best te doen om de luisteraar in slaap te sussen.
Kortom: dit is niet bepaald mijn ding.

Urgehal is een wat minder bekende Black Metal band uit de in Noorwegen en omstreken legendarische "Black Metal jaren '90". Tot op heden zijn Urgehal en bekendere genregenoten de grootste muzikale exportproducten van Noorwegen.
De heren brengen weinig vernieuwend werk, maar het klinkt allemaal als een klok en de productie is erg goed. Daarnaast klinkt de zanger (grunter) lekker venijnig. Ze eindigen hun eigen composities met een sfeervol orgelstuk. Daarna volgen nog covers van Sepultura en Autopsy, die beiden naar mijn mening niet enorm veel meer toevoegen.
Gewoon weer sterk materiaal voor de liefhebbers van het genre.

De productie is weer eens geweldig (zoals tot nu toe bij zo'n beetje alle Frontiers records albums die ik ken). De mannen grijpen leuk terug op de jaren '70 en het is een mooi en melodieus plaatje geworden. Ook vocaal komt het allemaal best goed uit de verf. Hier en daar zit er een iets mindere compositie tussen (zo doet opener "Speed of Sound" het op de één of andere reden niet goed bij mij), maar verder valt er weinig op deze plaat aan te merken. Ik denk dat de liefhebbers hier weer van kunnen genieten.