Deze twee jongedames brengen met dit album 11 makkelijk verteerbare popnummers met de nodige Country invloeden, inclusief Texaans accent.
Niet echt bijzonder, maar ook niet slecht. De ene compositie vind ik beter dan de andere. Zo vind ik "Girl in a Country Song" ondanks de boodschap die ze ermee brengen niet heel bijzonder. "Sierra" is echter een leuk, wat sneller nummer waarop haast wel gedanst zou kunnen worden. Ze sluiten af met twee ballads, waarvan ik vooral "After the Storm Blows Through" erg sterk vind.
Bij de special edition krijg je deze laatste twee nummers ook nog in een akoestisch jasje. Geen grote aanvulling, want ondanks dat de instrumentatie net iets soberder is, zijn de twee versies praktisch hetzelfde.
Een originaliteitsprijs zullen ze er niet mee winnen, maar verder is er weinig mis met de muziek van deze dames.

Niet te vergelijken met de Magnum zoals de meesten die tegenwoordig zullen kennen. Hier maakten ze nog wat symfo/prog rock. Mede door het gebruik van de dwarsfluit klinkt het hier en daar wel interessant, maar er zijn flink wat betere albums in dit genre gemaakt. Daarom kan ik me de switch van Magnum wel voorstellen, want misschien was dit niet precies hun ding.
Hier hebben ze trouwens wel een heel duidelijk "Europees" geluid wat liefhebbers van dit genre misschien wel weer zal bevallen.

"Frontschwein" kent een behoorlijk goede Black Metal. Dat kan ik niet altijd waarderen met dit genre, maar Marduk zorgt ervoor dat ze nog altijd goed blijven klinken. Zowel vocaal als instrumentaal is dit een lekker krachtig Black Metal album geworden. Men weet perfect de middenmoot te vinden tussen toegankelijke melodieusheid en rammende, beukende Black Metal blastbeats. De vocalen komen soms lekker venijnig uit de verf, zoals in het sterke "Afrika".
Niets vernieuwends, maar gewoon zeer sterk uitgevoerde Black Metal.

Maria Mena wist bijna 10 jaar terug mijn sympathie te winnen met haar album Apparently Unaffected. Ik heb er nooit uitgebreid genoeg naar geluisterd om er een mening over te vormen, maar ik vond het zeker wel prettige muziek.
Daarnaast wist ze tijdens Concert at Sea 2009 live ook degelijk en sympathiek over te komen (ondanks de geluidsproblemen in de eerste helft van het optreden).
Inmiddels ben ik voor de derde keer vandaag naar dit album aan het luisteren. De teksten zijn erg goed en worden ook gewoon goed door haar gezongen. De instrumentatie vind ik dat weer een stuk minder interessant. Voornamelijk strijkers/piano in combinatie met simplistische beats. Hier en daar wel sfeervol, maar soms ook wat saai.
Tekstueel en zangtechnisch gezien vind ik "The Baby" en "Where I Come From" het mooiste.
Qua instrumentatie vind ik "You Deserve Better" veruit het sterkste. Het klinkt wat krachtiger door de drums en tegelijkertijd maken de gitaren, de synths en de piano het wat dromeriger. De sound is mooi en warm ondanks de nogal melancholische teksten van Mena.
Best mooie liedjes, maar hier en daar wel iets teveel van hetzelfde.

De afgelopen dagen verschillende keren beluisterd.
In vocaal opzicht vind ik Marc Cameron weinig bijzonder, maar instrumentaal gezien hebben ze er nog een best leuke en afwisselende plaat van gemaakt. Dit komt ook door de sterke aanwezigheid van Rock invloeden en hier en daar wat Country (beste voorbeeld daarvan is "Done Me Wrong"). Verder word er sterk gebruik gemaakt van de mondharmonica.
Cameron's vocalen komen soms niet helemaal goed over, maar verder is dit nog een best tof en fris klinkend plaatje.

Knopfler heeft soundboard recordings laten maken van zijn gehele Get Lucky, Privateering en nu dus Tracker tours.
Persoonlijk vind ik de optredens die ik tot op heden van de Tracker tour gehoord heb nog net iets mooier, maar ook dit optreden mag er weer zijn.
Natuurlijk komen er weer een aantal van de gebruikelijke Dire Straits tracks voorbij. Het blijven natuurlijk wel sterke nummers, maar hij had er wel iets minder mogen spelen (omdat er nog zoveel moois uit zijn solo werk is). Ik snap dat hij het doet (omdat een gedeelte van zijn publiek daar voor komt), maar 5 van de 15 nummers is een derde van het gehele optreden. Dat vind ik best fors.
Hij opent de set prachtig en sfeervol met het van Get Lucky afkomstige "Border Reiver". Van de korte fluit/viool intro krijg ik gelijk een beetje kippenvel, want wat klinkt dit prachtig en gevoelig zeg. ik zou er bijna een traantje bij kunnen laten.
Daarna worden we op een fijne manier opgezweept door het swingende nummer zelf. De uitvoering mag er zeker zijn.
Daarna komen er twee mooie uitvoeringen van nummers van "Sailing to Philadelphia" voorbij. Prachtige nummers van een mooie plaat en geweldig dat hij mijn persoonlijke favoriet van dat album speelt (het titelnummer). Een prachtig nummer dat ik inmiddels zo vaak gehoord heb dat ik erover kan dromen.
"Coyote" van Ragpicker's Dream is dan weer wat minder mijn ding. Vooral dat gezapige keyboard riedeltje dat af en toe voorbij komt vind ik echt niks, maar goed dat is puur mijn persoonlijke voorkeur.
Daarnaast vind ik het contrast tussen dat nummer en het (naar mijn mening mooiere) "Hill Farmer's Blues" (van hetzelfde album dan het voorgaande nummer) dusdanig groot dat ik even moet "omschakelen". De twee nummers sluiten namelijk niet echt mooi op elkaar aan, maar dat is wederom puur mijn mening.
Daarna volgen er twee Dire Straits nummers die (bijna) altijd in de setlist van zijn tours voorkomt. Inmiddels dus al best vaak voorbij horen komen, maar het blijven wel twee mooie nummers.
Daarna werd ik blij verrast door "Done with Bonaparte". Niet mijn favoriet (dat is bij mij "A Night in Summer Long Ago") van zijn solo debuut, maar ik vind over het algemeen de kwaliteit van alle nummers van dat album behoorlijk goed. Mij maakt hij dus altijd wel blij als hij een nummer van dit album laat passeren.
Na dit prachtige nummer weet Knopfler de boel weer een beetje op te zwepen door een sterke uitvoering van "Marbletown" (wederom The Ragpicker's Dream). Hierna weet hij op sterke wijze "Donegan's Gone" (Shangri-La) op dat nummer te laten aansluiten. Qua stijl lijken de nummers wel van hetzelfde album te komen (door de manier waarop ze in dit optreden gespeeld worden).
Daarna komt voor mij weer een van de hoogtepunten uit Knopfler's solo repertoire voorbij: het prachtige "Speedway at Nazareth". De uitvoering is geweldig en naar mijn mening misschien wel het hoogtepunt van het hele optreden.
Hierna volgen maar liefst 3 Dire Straits klassiekers. Mooie nummers natuurlijk, maar zoals eerder gezegd had het Dire Strait aandeel in het optreden wel iets lager mogen zijn.
Hij sluit de set gepast af met een prachtige, sfeervolle uitvoering van "Piper to the End". Een erg geschikt om mee af te sluiten door de rustige opbouw van dit nummer.
Als iemand een tour geeft om een album te promoten verwacht men meestal dat er aardig wat nummers van die nieuwe plaat voorbij komen.
Knopfler besloot dit schijnbaar niet te doen, want hij doet enkel openen en sluiten met een nummer van zijn toen nieuwe plaat. Voor de rest zijn het Dire Straits materiaal (5), Sailing to Philadelphia (3) en The Ragpicker's Dream (3) dus meer vertegenwoordigd.
Echt heel erg is dat niet, want het is nog steeds een erg mooi optreden, maar een aparte songkeuze.

Maar goed, waarom iemand een versneld afgespeelde versie van Beryl op youtube zou zetten is mij een raadsel. Ik hoor dan toch vele malen liever de langzamere versie van het album, maar misschien dat er toch mensen zijn die dat tempo te langzaam vinden.
Ik vind dat Knopfler weer een prima album heeft gemaakt. De man heeft inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd bereikt (de oude althans, volgens mij ligt die in NL al op 67?), maar kan nog altijd goed meedraaien in de muziekwereld als ik dit zo hoor.
Het openingsnummer opent jazzy, maar door de toevoeging van de folk instrumenten (o.a. een viool) gaat de stijl over in folk. De teksten grijpen terug naar de vervlogen tijden en roepen nostalgie op. Ik heb het idee dat dit een nummer is dat het prima zou kunnen doen in een pub in zijn geboortestad Glasgow. Een fijn, warm nummer dat gelijk vertrouwd klinkt.
Dat is iets dat vaker terug komt in het album. Het heerlijk warme geluid dat een beetje kenmerkend is aan Knopfler's solo albums zorgt voor een heerlijke sfeer.
Ik kan ook de toevoeging van de saxofoon waarderen, want dit zorgt ook voor dat eerder genoemde warmere geluid. Zo word het geweldig benut in "River Times" en afsluiter "Wherever I Go".
Knopfler neemt zijn tijd om zijn verhalen te brengen. Er is maar één nummer dat beneden de 5 minuten afklokt (op de reguliere CD althans). Is dat storend? Nee, ik heb nergens het idee dat het langdradig word. Nu scheelt het ook wel dat ik gewoon van Knopfler's sound hou.
Ligt het trouwens aan mij of heeft Knopfler de melodie van "Mighty Man" gebaseerd op Belfast Child van Simple Minds?
Ik kan hem geen ongelijk geven, want dat is een prachtig nummer.

De toegevoegde nummers op de bonus disc zijn wel een geinige toevoeging. .38 Special is een lekker country nummertje dat wat losstaat van Knopfler's werk op het album. Daar zijn namelijk wel wat country invloeden op te horen, maar word het nooit echt straight up country. "My Heart Has Never Changed" is een nummer dat op het album had kunnen staan en "Terminal of Tribute To" neigt wat meer naar de blues. "Heart of Oak" is een nummer waarin Knopfler enkel met zijn akoestische gitaar te horen is. Een prachtig nummertje dat van mij nog wel iets langer had mogen duren.
"Oklahoma Ponies" is het beste te omschrijven als een country/rock nummer. De rockelementen zijn door de gierende elektrische gitaar wat meer aanwezig en de melodielijn lijkt wat meer op country. Een leuk, wat meer uptempo nummer. "Time Will End All Sorrow" is een prachtig nummertje waarop ook nog een vrouwelijke bijdrage te horen is (ik weet alleen niet van wie). Deze keer word de akoestische gitaar ondersteund door een banjo.
Knopfler heeft wederom een prima album afgeleverd.

Via de Bleecker Street website zijn de live optredens ook gewoon te kopen (als mp3's). Dat had ik voor dit optreden gedaan. Waarom? Omdat Knopfler hier nog 20 nummers in zijn set heeft (dit werd ingekort naar 18). Daarnaast was ik gewoon eens nieuwsgierig naar de opnamekwaliteit. Over dit laatste ben ik zeer tevreden moet ik zeggen. De muziek komt mooi en zuiver uit de speakers, dus daar heb ik zeker niks op aan te merken. Knopfler is alleen tijdens zijn praatjes tussen de nummers door soms wel heel moeilijk te volgen. Dan lijkt de microfoon ineens ook een stuk zachter te staan, want zijn stem klinkt dan ineens een stuk verder weg.
Zijn live band voor deze tour is nagenoeg gelijk aan die van de Privateering tour. Richard Bennett staat de man weer bij als gitarist en verder hebben we keyboardist Guy Fletcher, accordeonist Jim Cox, fluitist Mike McGoldrick, violist John McCusker, bassist Glenn Worf en drummer Ian Thomas. Verder doet Nigel Hitchcock op een aantal nummers mee als saxofonist. Dit vind ik vooral het gaafst tijdens afsluiter "Going Home", omdat hij hierin samen met Knopfler de lead voor zijn rekening neemt. Hij geeft daar zelfs nog een sax solo. Hij doet echter op wat meer nummers mee, beginnend met "I Used to Could".
Verder zorgt Ruth Moody voor nog wat vrouwelijke vocalen tijdens de nummers "Kingdom of Gold" en natuurlijk "Wherever I Go".
Het is goed te merken dat deze band al wat langer met elkaar werken, want ze zijn goed op elkaar ingespeeld en alles klinkt haast vlekkeloos. Ruim 2 uur lang duiken we in een live ervaring van Knopfler's oeuvre, waarbij het accent een beetje op "Tracker" ligt. Vijf van de twintig nummers komen namelijk daar vanaf (Broken Bones, Skydiver, Laughs and Jokes and Drinks and Smokes, Mighty Man en Wherever I Go). Verder horen we vier nummers van Privateering (Corned Beef City, Privateering, Kingdom of Gold en I Used to Could), twee van Shangri-La (Postcards from Paraguay en Our Shangri-La), twee van The Ragpicker's Dream (Hill Farmer's Blues en Marbletown), een van Sailing to Philadelphia (Speedway at Nazareth), twee uit zijn soundtracks (Father and Son uit Cal en Going Home uit Local Hero). De overige vier nummers komen uit de Dire Straits periode, met het altijd zo herkenbare "Sultans of Swing" van hun debuut, "Romeo and Juliet" van Making Movies, "Telegraph Road" van Love over Gold en "So Far Away" van Brothers in Arms.
Ik vind het duet met Ruth Moody tijdens "Kingdom of Gold" een van de mooiste nummers uit de set. Daarnaast zorgt deze versie van "Romeo and Juliet", die ze wat aangepast spelen zodat het wat beter bij de set past, voor een kippenvel momentje. Wat een prachtig nummer blijft dat toch.
Verder vind ik de door de "groovy" keyboards, gitaren en bass en drums haast tot een jazz sessie gemaakte versie van "Laughs and Jokes and Drinks and Smokes" ook erg tof gedaan. Een mooie interpretatie van dit nummer.
En als laatste moet ik nog even benoemen dat de uitvoering van "Going Home" deze keer wel erg mooi is. Eerst een fluit, dan Knopfler's sfeervolle gitaarspel en later dus dat samenspel met de saxofoon. Dit maakt het nummer voor mij haast wel het hoogtepunt van deze concert opname.
Ik heb nog geen kaarten voor zijn optreden later dit jaar in Amsterdam, maar na het beluisteren van deze prachtige opname begint het toch wat te kriebelen.

Wederom een prachtige live registratie waarbij je echt het idee krijgt dat je in de zaal zit als je de muziek door de speakers laat gaan. Grappig trouwens dat deze registratie 13 minuten langer duurt dan de Manchester registratie, terwijl daar nog meer nummers gespeeld werden.
Waar komt dit door? Vooral door het enthousiaste publiek. Nu begrijp ik ook meteen waarom Knopfler 2 avonden in Parijs optrad, want schijnbaar heeft hij daar een flink aantal enthousiaste fans. Zo barst het publiek na "Romeo and Juliet" in een Ole, Ole, Ole uit, waar Knopfler kort op reageert met zijn gitaar.
Verder barst men tijdens het begin van bijna ieder (bekend) nummer in een kort gejuich uit, klapt men mee wanneer Knopfler zijn band voorstelt aan het begin van "Postcards From Paraguay" en word Ruth Moody ook op een gejuich en geklap getrakteerd wanneer ze haar stuk van "Wherever I Go" begint te zingen.
Door het enthousiasme en het gemoedelijke contact met het publiek vind ik deze live registratie nog net iets toffer dan de Manchester en Dublin concerten.

Mark Slaughter's eerste "solo album". Er zitten alleen soms behoorlijk veel achtergrondzang achter en de backing band is volgens mij ook nog redelijk groot. Waarom deze plaat dan specifiek als solo plaat is verschenen en niet gewoon als Slaughter album is mij een raadsel.
Hij brengt met deze plaat nostalgisch klinkende rock waarbij het per nummer een beetje hit & miss is.
Zo vind ik het lekker vrolijk klinkende "Bring Me Back Home" een tof nummer waarin iets gebruikt word dat een beetje klinkt als een ukulele.
Ook het duet met een voor mij momenteel nog onbekende zangeres, de ballad "Don't Turn Away", vind ik erg mooi.
Er zitten echter ook nummers in die ik wat minder goed vind. Zo ben ik van mening dat "Deep In Her Heart" wat slepend is door de speelduur van ruim 7 minuten. Verder vind ik zijn manier van zingen bij de rockende opener "Away I Go" niet helemaal lekker klinken in combinatie met de instrumentatie. Soms klinkt de stem wat "ongepast" in dit nummer, maar daar zullen anderen misschien anders over denken.
Over het algemeen nog een best aardig rockplaatje, maar geen hoogvlieger uit het genre.

Een fijne plaat die de tand des tijds redelijk heeft weten te doorstaan. Het album begint met fijne, gitaarmuziek die wat doet denken aan Springsteen. Wanneer de piano en Meat Loaf's stem erbij komt krijgt het echter een heel eigen gezicht. Nog steeds een lekker enthousiast rock nummer. Ik vind de erin verwerkte bombast nog altijd heerlijk. Het muzikale begin van "You Took the Words Right Out of My Mouth" heeft weer zo'n Springsteen feel. Ook vocaal gezien gaat hij meer richting Springsteen met dit nummer. De bombast zorgt er echter nog voor dat het toch niet helemaal een Springsteen kopie word.
Op "Heaven Can Wait" laat hij horen dat hij vocaal gezien een geweldige stem heeft voor ballads. De emotie die hij in zijn stem kan verwerken vind ik nog altijd een beetje uniek, want zoveel emotie hoor je niet vaak. Een prachtige ballad.
Door de saxofoon in het begin van "All Revved Up With No Place to Go" moest ik wederom wat denken aan Springsteen. Uiteindelijk blijft de saxofoon ook het enige vergelijkingspunt, want verder gaat hij qua stijl nu meer richting de jaren '50. Leuk, old school Rock & Roll nummertje.
"Two Out of Three Ain't Bad" vind ik persoonlijk het minste nummer van de hele plaat. Dit vooral door de gedateerde klank. Die strijkers is me ook net iets teveel en de emotie die op "Heaven Can Wait" te horen is, hoor ik hier dan weer niet terug.
"Paradise By the Dashboard Light" kan ik inmiddels dromen, daar deze om onverklaarbare redenen regelmatig voorbij komt als iemand uit mijn familie een verjaardagsfeest geeft, omdat hij/zij 50 is geworden. Zeker een must voor de mensen uit die generatie. Ach, het blijft nog altijd wel een lekker Rock & Roll nummertje. De samenzang met Ellen Foley is ook gewoon goed.
Wat dat betreft had de laatstgenoemde van mij ook wel de afsluiter mogen zijn. "For Crying Out Loud" vind ik wel goed wanneer men helemaal uitpakt met de orkestratie, maar verder vind ik het een behoorlijk langdradig nummer.
Naar mijn mening niet altijd even goed dus, maar over het algemeen is dit wel een goed album.

Vroeger was ik altijd gefascineerd door deze LP van mijn vader. Nog steeds een geweldig artwork dat tot de verbeelding spreekt. De beste van de Bat Out of Hell trilogie als je het mij vraagt. Ja, de nummers worden soms wel heel erg uitgerekt, maar echt heel storend vind ik dat niet. Eigenlijk heb ik enkel bij het eerste nummer zoiets van: deze had hier en daar wel wat ingekort mogen worden.
Het blijft wel een heerlijk catchy nummer waarbij ik altijd de neiging krijg om de volumeknop om te draaien. Het intro is alleen zo lang: het duurt bijna 2 minuten totdat we Loaf's stem te horen krijgen.
Bij "Life is a Lemon..." heb ik daar dan weer geen last van. Ik vind dat gewoon een heerlijke rocker. Lekker gitaarwerk en wederom erg catchy. Dit laatste komt vaker terug in het album en is stiekem ook de kracht van deze plaat. De nummers blijven hangen en dat is iets dat je als artiest uiteraard voor elkaar wilt krijgen.
"Rock and Roll Dreams Come Through" is een heerlijke meezinger en met "It Just Won't Quit" bewijst Loaf weer eens dat hij bijna als geen ander emotie kan verwerken in zijn stemgeluid. Bij "Out of the Frying Pan..." krijg ik wederom de drang om het met mijn niet toonvaste stemgeluid mee te brullen. Echt een heerlijke "feel good" rocker.
"Objects in the Rear View Mirror..." is misschien wel mijn meest favoriete nummer van Loaf, in ieder geval zijn beste ballad. Wat een tekst en wat een emotie. Iedere weer kippenvel en af en toe stiekem een traantje als dit nummer voorbij komt. Ik heb hem helaas nooit echt live gezien, maar die live versies die op youtube staan. Oef, dan houd ik het al helemaal niet meer droog.
"Wasted Youth" is wel een vermakelijk intro van het wederom heerlijk catchy klinkende "Everything Louder Than Everything Else". Geweldig hoe ze hier inspringen op de '80s rock.
Door de sax aan het begin van "Good Girls Go to Heaven..." moest ik wederom even aan Springsteen denken, al is het Springsteen gehalte op deze plaat een stuk minder groot dan het eerste deel van de trilogie.
"Back Into Hell" is het enige nummer van de plaat waarvan ik vind dat ze die wel hadden mogen schrappen. Ik vind dit instrumentale vullertje van ruim 2,5 minuten nou niet zo interessant.
In "Lost Boys and Golden Girls" laat Loaf wederom horen dat hij heer en meester is van de (power)ballads. Ook dit nummer word weer prachtig gebracht. Het pianospel van Steinman en de combinatie van Loaf's stemgeluid is gewoon .
Toffe klassieker.

Deze live verzamelaar van Meat Loaf is een behoorlijk flinke zit, maar voor de liefhebbers van zijn over-the-top oeuvre wel de moeite waard. Het theatrale van de muziek komt live ook best goed over. Sterker nog, sommige nummers moeten gewoon lekker knallen bij een echt live optreden. Zo'n beetje alle bekende nummers die hij tot die tijd had komen voorbij en de fans worden getrakteerd op een enthousiaste, lekker foute Meat Loaf. Je kan erover denken wat je wilt, maar ik vind het nog steeds heerlijke muziek voor bij feestjes en dit live album is dan ook een aangenaam feest der herkenning.

Een fijn Country album dat hem goed doet in zijn simpliciteit. De deuntjes zijn wat standaard, maar tekstueel gezien is het weer best sterk. Verder heeft Haggard ook een fijn stemgeluid die goed bij de Country sound past. Het album is erg kort, maar dat is in dit geval wel goed. Bij een langere speelduur zou deze muziek wat gaan vervelen, dus de keuze voor een kort album was wel goed.
Allicht niet voor iedereen weggelegd, maar voor liefhebbers van het genre lijkt me dit wel een fijne plaat.

Het heeft best lang geduurd voordat dit album van het Canadese duo Stan Meissner en Peter Fredette uitkwam. "The Darkest Side of the Night" was al te horen als soundtrack in Friday the 13th Part VIII: Jason Takes Manhattan ui 1989.
De vocalen van Fredette zijn prima en eigenlijk is dit album een beetje te laat uitgebracht, want dit album had misschien nog best succes kunnen hebben in de hoogtijdagen van deze AOR.
Het album wisselt lekker af met hier en daar wat meer ballad-achtige nummers en energieke pop/rock nummers. Best een aangenaam plaatje voor de liefhebbers van het genre.

Dit is een film waar ik heel benieuwd naar ben. Als kind groeide ik op met de Jurassic Park films en had ik een fascinatie voor dinosaurussen. Dat ging zelfs dusdanig ver dat ik een aantal informatieve kinderboeken over verschillende dinosaurussen had. Die liggen waarschijnlijk nog steeds ergens bij mijn ouders op zolder.
De Jurassic Park films werden helaas wel naar mijn mening per film iets minder, maar toch zit er een groot stuk nostalgie aan vast. Deze film krijgt tot op heden best goede reacties, dus er zit wel een kans in dat hij de verwachtingen (voor een gedeelte) waar gaat maken.
De soundtrack begint lekker onheilspellend met "Bury the Hatchling". Dit doet vermoeden dat de film misschien wel een onheilspellende openingsscene zal bevatten (een beetje Jurassic Park 1 stijl), maar goed dat is nog maar de vraag.
Verder laat hij bij "Welcome to Jurassic World" de geweldige "main theme" van John Williams terug komen. Stiekem vind ik dit een beetje het hoogtepunt van deze soundtrack, daar het bij mij nog steeds voor een kippenvel momentje zorgt en dat na al die jaren.
De rest van de soundtrack is redelijk spanning- en actiegericht, plus hier en daar wat bombastische stukken (waarschijnlijk om de "wow, wat mooi" momenten te ondersteunen).
Een prima soundtrack als je het mij vraagt en een die waarschijnlijk goed zal passen in de film, maar dat zal ik komend weekend wel gaan ondervinden.

Vandaag voor een leuk bedragje op de kop kunnen tikken (LP).
Zojuist heb ik hem beluisterd en ik moet eerlijk toegeven... dat dit voor het eerst was dat ik ooit een Michael Jackson album in zijn geheel beluisterde!
Ik ben nooit een enorm liefhebber van zijn radio hits geweest, maar op dit album is toch duidelijk te horen dat de man zeer goed wist wat hij deed. Zo kan ik "The Girl is Mine" en "The Lady in My Life" erg waarderen, meer dan een "Beat It" en "Billie Jean" die ik inmiddels wel gehoord heb. Al moet ik zeggen dat die nummers ook wel hun charme hebben. Verder vind ik "Thriller" nog altijd erg tof met die onheilspellende stem van Vincent Price in het midden.
Een erg genietbaar album, maar met hier en daar ook wel een puntje van kritiek. Zo vind ik dat de nummers soms wel erg afgevlakt klinken (waarschijnlijk door de productie).
En om me even in de bovenstaande discussie te mengen: luister maar eens naar het basswerk in Billie Jean: daar zitten naar mijn mening zeker wel wat funky invloeden in.

De laatste keer dat ik iets met Michael Monroe beluisterde was meer dan 3 jaar geleden en dat was het debuut van Hanoi Rocks. Daar dat album in maart '81 uitgebracht werd zijn we inmiddels ruim 34 jaar verder.
Monroe geeft je alleen wel op een heerlijke manier het gevoel alsof de tijd heeft stilgestaan. Een heerlijke combinatie van classic rock (in de stijl van Springsteen) met modernere (punk) invloeden.
Het lijkt misschien een rare combinatie, maar het werkt echt en zorgt voor een heerlijk energiek rockalbum.
Monroe laat op een nummer als "Keep Your Eye on You" horen dat hij nog over een geweldige stem beschikt. Daarnaast weet hij een goeie mengeling te geven tussen wat meer midtempo (het eerder genoemde nummer) en wat harder werk (opvolger "The Bastard's Bash").
De toevoeging van de saxofoon bij "Good Old Bad Days" moest ik wederom even aan Springsteen denken.
Wat echter meer indruk achterlaat is het hier en daar heerlijk scheurende gitaargeluid, zoals op "R.L.F." en "Dead Hearts on Denmark Street".
Een mooie "eigen" combinatie van verschillende invloeden zorgt ervoor dat ik dit een heerlijk rock album vind. 3,5* met kans op verhoging wanneer hij indruk blijft maken (heb hem nu nog maar 2 keer beluisterd).

Dat deze plaat nog geen stemmen heeft zeg!
Hij doet het kwalitatief gezien zeker niet minder dan de andere "groten" die dit jaar al een rock album uitbrachten.
Ik ben nooit een enorm fan geweest van Doogie White zijn stemgeluid, maar op deze plaat klinkt hij hier en daar toch wel erg lekker. Vooral het heerlijke "Saviour Machine", dat met name door Schenker's scheurende gitaarwerk een lekker zwaar rock geluid heeft, komt mede door White zijn vocalen toch prima uit de verf. Ook de uithaal aan het begin van "Restless Heart" klinkt best sterk.
Maar deze plaat staat vooral bol van het volle gitaarwerk van Schenker. Soms wat harder, dan weer wat melodieuzer, maar over het algemeen vooral gewoon erg goed.
Schenker en co. laten hiermee horen dat ze ook nog lang niet afgeschreven zijn.
Een aanrader voor de hard rock liefhebbers.

Voorafgaande aan dit album werd groots aangekondigd dat Tramp op dit album zou terugkeren naar een handsound. Iets dat hij met de 2 voorgaande platen verlaten had voor akoestisch spel.
Op dit album laat hij makkelijk in het gehoor liggende pop/rock nummertjes horen. Het is mij na een aantal malen beluisteren wel duidelijk geworden dat Tramp nog steeds over een sterk stemgeluid beschikt.
De nummers zijn alleen, met gebrek aan een betere omschrijving, saai (naar mijn mening dan). De riedeltjes klinken allemaal erg standaard en ik mis een beetje pit. Graag had ik iets meer uptempo nummers gehoord, waardoor het allemaal wat steviger klinkt.
Feelgood opener "Give It All You Got" vind ik nog best lekker klinken, maar halverwege "Wait Till Forever" begint bij mij de verveling al wat toe te slaan. Als er dan ook nog een gezapig "Na Na Na" voorbij komt dan zakt de moed gelijk al wat naar beneden.
Slechte songwriting, enz. is het niet hoor, maar ik vind een nummer als "High Like a Mountain" op deze wijze gebracht gewoon erg saai en afgemat klinken.
Er is hier en daar wel een elektrisch gitaartje te horen, maar veel verder dan wat ritmewerk komt het eigenlijk niet. Ja, tijdens het laatstgenoemde nummer is er even ruimte voor een kleine solo, maar ook dit moet perfect binnen de lijntjes van het nummer blijven.
Liefhebbers van toegankelijke pop/rock zullen dit misschien nog wel kunnen waarderen, maar ik hoor over het algemeen net iets liever iets steviger spul. Ik vind het dus niet zoveel, maar laat je daardoor niet weerhouden om deze plaat eens een kans te geven.

Inderdaad een erg mooie EP. Hij begint met een erg mooi electronic/post-rock nummer (Wizard Motor). Na een mooie omschakeling met "Soup" komt naar mijn mening het hoogtepunt van de EP: het sfeervolle "The Huts". Een nummer dat een bepaalde geladen sfeer heeft. Daar waar ik bij de voorgaande twee nummers rustig bleef, voelde ik me onrustig worden bij dit nummer. Er zit een soort spanning in het nummer die mijn interesse vast weet te grijpen.
De EP sluit daarna mooi af met het heerlijk rustgevende "This Messiah Needs Watching", die qua stijl wat meer tegen Ambient aan zit.
Een mooie EP met een leuke variatie qua sfeer. Ik ben benieuwd geworden naar de complete soundtrack.

Ik ontdekte dit gezelschap via Facebook en besloot om dit album eens te beluisteren. Het is me helaas wat tegengevallen. De vocalist vind ik eigenlijk maar een matig zanger en instrumentaal wil het ook niet helemaal overkomen. De nummers lijken soms best veel op elkaar en het werd voor mij nergens echt interessant. De kleine solo in "Shutgun Blues" is even een klein hoogtepuntje, maar verder heeft dit album voor mij gewoon niet veel te bieden.

Morgan Heritage is binnen de Reggae scene inmiddels een begrip geworden. Zelf heb ik ze altijd meer live artiesten gevonden dan studio artiesten. Zo staat het optreden van Peetah en Gramps Morgan tijdens Reggae Geel 2011 nog in mijn geheugen gegrift.
In de studio probeert men Reggae te maken die aansluit op de huidige maatstaven van de Pop muziek. Zo krijg je dus afschuwelijke Electro door een track als "Light It Up". Dit terwijl de keyboards en de gitaar dan weer erg goed klinken. En die keyboards bij "So Amazing" zijn mij net wat teveel van het goeie. Dit terwijl ze vooral in vocaal opzicht toch wel tof werk af weten te leveren. Vooral "Put It On Me" vind ik toch wel erg sterk ingezongen. Alleen jammer genoeg moet men hier dan weer een beetje overdub overheen gooien, waardoor het wat meer "elektronisch" klinkt (al valt het bij dit nummer nog redelijk mee). Ik snap de keuze, aangezien dit het wat aansprekender zal maken voor de meeste (jonge) luisteraars. Persoonlijk heb ik het alleen nooit mooi gevonden. Dit is ook een van de redenen waarom je bij mij weinig tot geen (hedendaagse) pop voorbij ziet komen: de sound is gewoon niet mijn ding.
De blazers maken zijn dan wel weer lekker old school. Daarnaast is zowel het gebruik van de akoestische gitaar ("Sunday Morning") als het gebruik van elektrische gitaar (o.a. "Light It Up" en "Keep on Jammin") best sterk.
Grappig trouwens om bij de laatstgenoemde track Shaggy's herkenbare stemgeluid er hier en daar in te horen. Zijn stemgeluid lijkt in de afgelopen 15 jaar weinig tot niet veranderd te zijn.
Er staan hier en daar wat tracks op die live wellicht weer voor een feestje zullen volgen, maar uit de studio is het niet helemaal mijn ding.

Jim Wilson en Pearl Aday doen de vocals en Wilson doet met Scott Ian de gitaarpartijen, aangevuld door de ritmesectie Joey Vera (bas) en John Tempesta (drums).
Ik ben niet bekend met het originele materiaal, maar ik moet zeggen dat dit album nog best lekker klinkt. Zeker een knappe prestatie voor 2 dagen.
Het album begint heerlijk uptempo met 'A Hole' en gaat over in het groovy klinkende 'This Song Reminds Me of You', waarin het gitaarwerk een lekker prominente rol krijgt.
Tijdens 'Beg Borrow Steal' zakt het, vooral door het tempo, iets in.
'Fool Around' had misschien gewerkt met een andere zanger dan Wilson, want zijn stemgeluid vind ik niet helemaal aansluiten op de instrumentatie.
Op 'Get That Girl' halen ze de energie op een lichtelijk punky maniertje terug. Een fijne track. Bij 'Head Hanging Low komt eindelijk de samenzang tussen Wilson en Pearl volledig tot zijn recht. Mede daardoor vind ik het refrein het meest memorabel, al is de bas tune ook nog noemenswaardig.
'Fork in the Road' is dan weer een heerlijke no nonsense rocker.
In 'Little Monster Sister vermengen ze nog wat Grunge. Nu ben ik geen enorm liefhebber van dat genre, maar het past hier wel bij.
Als ze de riff van 'Pretty in the Morning' nog iets logger hadden gespeeld, dan was het net Sabbath. Heerlijk gitaargeweld!
'Whore' klinkt goed, maar er gebeurd niet iets nieuws. In 'Doghouse' wel, want hier hebben ze een wat lichter/poppier geluid dan wat we tot nu toe gehoord hadden. Hierin krijgt Wilson mooi de gelegenheid om zijn kunnen te laten horen.
Afsluiter 'Devil Wind' is het enige nummer met een akoestisch intro, wat ze daarna vermengen met wederom lekker zwaar gitaarwerk.
Misschien dat ik de originele werken ooit eens op ga zoeken, want dit coveralbum klinkt prachtig (mede door de heerlijke gritty productie).

Hard, rauw en energiek: de mannen van Motörhead zijn het nog niet verleerd!
Tjah, natuurlijk is het te horen dat Lemmy niet meer de jongste is, maar hij weet zijn mannetje nog prima te staan. De plaat is lekker rauw geproduceerd en dit doet zijn stemgeluid alleen maar ten goede. Lemmy hoort rauw te klinken en dat wisten ze in de studio ook maar al te goed.
De plaat klinkt hier en daar heerlijk bluesy, zoals met het nummer "Lost Woman Blues". Ook "Do You Believe" heeft een heerlijk bluesy sound. Dit soort nummers zorgt voor iets afwisseling, waardoor de aandacht er de gehele plaat bij kan blijven.
"Aftershock" staat garant voor ruim drie kwartier beukende bluesy HARD rock! Heerlijk!

Lemmy zal 68/69 zijn geweest tijdens de opnames van dit album, maar dat is niet aan hem terug te horen. Eerder dit jaar schrok ik van de live beelden (vooral door de lijkbleke Lemmy), maar op dit album vlamt hij toch weer als vanouds.
Scheurende, uptempo Hard Rock zoals we van de mannen gewend zijn met Lemmy's kenmerkende stemgeluid eroverheen. Heerlijk om als liefhebber van de band naar te luisteren moet ik zeggen.
Persoonlijk vind ik "Thunder & Lightning", "Evil Eye" en het bluesy "When the Sky Comes Looking for You" de lekkerste krakers van het album. Verder vind ik "Till the End" nog wel een noemenswaardig, rustiger nummer. De titel had gezien Lemmy's recente overlijden niet toepasselijker kunnen zijn dan dit.
De mannen van Motörhead sluiten met deze plaat met geheven hoofd hun discografie af. Voor zij die de plaat (nog) niet hebben: hij is ook in zijn geheel terug te vinden op het youtube kanaal van de band.

Tjah, het is wat het is.
Hier zijn ook DVD/Blu-ray edities van, maar ik neem voor nu genoegen met de audio. Wat we te horen krijgen is een (voor hun begrippen) langzaam spelende Motörhead. De audio kwaliteit is wel erg goed te noemen. Alles klinkt zuiver en op wat mic probleempjes aan het begin van Bomber na zijn er weinig flaws in hun live sound op te merken. Verder staat het publiek ook mooi in de mix.
De setlist is wat standaard, maar we worden op een aantal wat nieuwere nummers getrakteerd, waarbij ik 'Lost Woman Blues' van Aftershock het beste vind passen bij de sound van de band in dit stadium. Alleen is jammer genoeg Lemmy tijdens dit nummer amper te verstaan. Helaas gebeurd dit hier en daar wel vaker en is er gewoon te merken dat Lemmy geen kracht meer in zijn stem kan krijgen.
Phil Campbell en Mikkey Dee spelen wel weer lekker strak met de man mee en Campbell's solo mag er ook wel zijn. Campbell is überhaupt degene die nog het meeste voor het instrumentele vuur zorgt.
Ik weet niet goed wat ik van dit album moet zeggen en wat ik aan anderen kan aanraden. Echt verschrikkelijk slecht vind ik het nergens en Lemmy houd zich somehow toch nog redelijk staande in dat muzikale geweld. Er zijn echter veel registraties van de band die vele malen beter zijn dan deze.
Dit is dan ook meer iets voor zij die alles gehoord (en/of gezien) willen hebben.
Na het horen van de audio sta ik er in ieder geval niet meteen om te springen om de DVD of Blu-ray van deze show aan te gaan schaffen.

Door het recente overlijden van Lemmy heb ik een nostalgische drang gekregen om weer veel naar Motörhead te luisteren. Ik heb praktisch ieder studio- en livealbum van de heren wel beluisterd, maar ik had deze "Live at Brixton" (die oorspronkelijk inderdaad door Roadrunner is uitgebracht, heb een correctie ingediend) nog nooit gehoord.
In 2005 bracht Sanctuary Records een geremasterde editie uit, die de plaat omdoopten tot Live at Brixton '87.
Naar deze editie heb ik geluisterd en volgens de info van Sanctuary moet dit toch het complete concert van de heren zijn. Dit concert gaven ze op 23 december 1987 (wat ook wel klopt gezien Lemmy na "Deaf Forever" zegt dat het morgen zijn verjaardag is) in de Brixton Academy in Londen, tijdens de promo tour voor Rock 'N' Roll. Er zijn dan ook 4 nummers van dit album vertegenwoordigd.
Van dit album heb ik altijd enkel het titelnummer een heerlijke knaller gevonden en ik moet dan ook eerlijk toegeven dat de uitvoeringen van "Traitor", "Dogs" en "Stone Deaf in the U.S.A." me dan ook weinig doen. Zeker als je ze zo naast hun klassieke knallers als "Ace of Spades" en "Stay Clean" voorbij hoort komen doen ze het toch een stuk minder.
Helaas heeft het album flink te kampen met een slechte geluidskwaliteit, want ondanks dat men hun best heeft gedaan om het nog wat op te poetsen, klinkt het inderdaad haast als een bootleg.
Dat is toch wel jammer gezien ze hier met het dubbele gitaartandem Würzel en Phil Campbell te horen zijn. Het gitaargeweld mag er dan ook zeker wel zijn. De heren laten vooral goed van zich horen op de geweldige afsluiter "Just 'Cos You Got the Power". Wat komen daar nog een aantal heerlijke solo's voorbij zeg!
Phillip "Phillthy (Animal)" Taylor (die helaas vorig jaar ook kwam te overlijden aan leverfalen) speelt trouwens ook wel strak. Helaas klinkt het drumwerk door de geluidskwaliteit hier en daar een beetje blikkerig.
Energiek en vol overgave gebracht, maar Motörhead heeft wel betere live-albums uitgebracht. Dit is er dus meer een voor de fanatici die geen genoeg van ze kunnen krijgen (zoals mij dus).

De liefhebbers van Moya Brennan konden dit jaar hun hart weer op. Niet alleen presenteerde ze dit tweede album met Cormac de Barra wederom in Nederland, maar ook met Clannad was ze zowel live te zien als dat er een nieuwe Clannad plaat als live plaat in de schappen lag.
Veel? Ja, maar teveel? Als je het mij vraagt zal ik daar volmondig nee op antwoorden.

Persoonlijk krijg ik namelijk de laatste tijd geen genoeg van Moya's warme stemgeluid en ik was dan ook blij toen ik eindelijk dit nieuwe album ook eens kon beluisteren.
Het geluid is wat meer naar het New Age (een beetje in de bekende Clannad stijl) verschoven.
Na een korte intro begint "Sailing" warm en zoet. Het is een soort New Age nummer met toch ook wat Pop invloeden erin. Een nummer dat gedragen word door Moya's stem, daar ik de instrumentatie nou niet direct zo fantastisch vind. Het harpspel van de Barra klinkt prachtig, maar de haast "elektronisch" klinkende drums staan me dan weer niet zo aan.

Gelukkig staat er nog meer dan genoeg moois op om die drums te doen vergeten, zo klinkt The Lass of Aughrim weer wat meer als "Folk". Prachtig samenspel van de harpen en Moya's zoete stem zorgen ervoor dat je weggedreven word op een donzige wolk. Een nummer dat ik wat bij deze periode van het jaar vind passen.
Andere indrukwekkende nummers zijn "Crúiscín Lán", "Seoithín Seo" (het enige nummer waarop de Barra de leadzang verzorgt) en "Ardaigh Cuan".

De voorgaande plaat maakte nog net iets meer indruk, maar deze tweede plaat van dit duo mag er zeker zijn. Een fijne plaat voor New Age/Folk liefhebbers. Verplichte kost voor de echte liefhebbers van Clannad en andere soortgelijke acts.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik van Mr. Big niet meer ken dan hun debuut en nog wat loss hits.
"...The Stories We Could Tell" is inmiddels alweer de tweede plaat sinds hun comeback en staat voor een lekker energieke, radiovriendelijk plaat.
Een lekker uitgebalanceerde plaat met wat meer uptempo werk als "Gotta Love the Ride", "The Monster in Me" en "The Light of Day" naast wat zoeter werk als "Fragile" (waar Eric Martin's stem trouwens geweldig in tot zijn recht komt naar mijn mening).
Martin's stemgeluid staat fijn in de mix en hij heeft nog altijd een dijk van een stem. Door mij altijd wat ondergewaardeerd gebleven, wat in dit geval geheel onterecht is. Binnenkort moet ik maar eens wat meer van zijn Mr. Big of solo werk beluisteren.
Naast zijn stemgeluid staat de plaat ook bol van fenomenaal gitaarwerk. Het klinkt allemaal strak en de melodielijnen zijn prachtig en sluiten perfect aan op het geluid van de hele plaat.
Wederom een erg fijne plaat uit de Frontiers stal en een must voor de liefhebbers van melodieuze rock/AOR.

Nooit zo naar Muse geluisterd, maar deze EP brachten de heren zelf uit en is gratis te beluisteren (op hun soundcloud dacht ik). Voor mij dus een aantrekkelijk iets om te kijken of het iets voor mij is, maar nee. Voor mij is Muse niet echt weggelegd. De combinatie met de (vele) synths ligt me niet helemaal lekker en ook het stemgeluid van zanger Matthew Bellamy vind ik niet super.
Wel prachtig om het enthousiasme van het publiek te horen en ze hier en daar mee te horen zingen. De heren hebben duidelijk (live) succes en dat is prachtig voor ze. Mijn muziek zal het echter nooit worden.