Ik was eigenlijk nog niet bekend met Eisbrecher, maar dit was best een goede eerste kennismaking.
Ze brengen een combinatie van trance/electronic met daaroverheen wat rockmuziek en vocalen die wat aan Rammstein doen denken.
Eisbrecher past ook een beetje in hetzelfde straatje als die band, maar bevat wel veel meer electronica.
Dit zorgt ervoor dat ze een heel eigen geluid hebben dat je eigenlijk niet vaak hoort. Vooral de tweede helft, waarin de electronics nog meer centraal lijken te staan vind ik erg tof. Nachtfieber, Noch Zu Retten en Der Flieger vind ik persoonlijk de sterkste nummers, maar de rest is ook best goed. Leuk en apart hoe ze de balans hebben weten te vinden tussen iets dat soms gewoon puur dance/trance muziek lijkt en een rockgeluid. Het gitaarwerk is namelijk ook van sterke kwaliteit, iets dat in Der Flieger goed naar voren komt. "Dreizehn" zou het voor mij ook prima doen in het uitgaansleven, maar de kans dat dit ooit gebeurd lijkt me klein. Wel een erg lekker nummer.
Een apart concept dat zeker geslaagd klinkt. Voor zij die weer eens wat nieuws willen proberen is dit best tof.

Nooit zo naar Elvis geluisterd, maar dit album is werkelijk prachtig.
Misschien toch maar eens wat vaker naar 'The King' luisteren.

Een prima debuut waarbij vooral "Lucky Man" er voor mij uitschiet. Wat een mooi nummer is dat! Een erg afwisselend album inderdaad. Dit maakt het album erg interessant. Een aanrader voor de liefhebbers van de Prog Rock uit deze periode!

Eminem begint wat onwennig. Dit lijkt echter een beetje met voorbedachte rade te zijn om de draak met zichzelf te steken, maar het zorgt wel voor een heel ongemakkelijk begin van het album.
Daarna laat hij weer regelmatig horen nog steeds een sterk rapper te zijn, maar de meeste beats weten me echt verre van te bekoren en verpesten soms de hele ervaring. Neem nou bijvoorbeeld "Rap God": Eminem laat zich hier als vanouds horen, maar de beat klinkt gewoon nergens naar als je het mij vraagt.
Jammer, het zorgt ervoor dat ik niet zo heel erg enthousiast kan worden van dit nieuwe album van Em. Hij verdient beter!

Een best sterke score van Morricone.
De titeltrack overheerst inderdaad iets, met maar liefst 5 verschillende takes (op mijn CD althans).
Het album trapt af met de volle "soundtrack versie" van het nummer. Wat een heerlijk aanstekelijke tune is dat zeg.
Daarna gaat het over in "Il Pinguini". Een track waar ook 5 takes van terug te vinden zijn op de schijf. Het nummer past perfect bij het personage van Tomas Milian past in de film.
"La Messicana" vind ik het mooiste nummer van de soundtrack. Helaas is daar naast de originele versie maar 1 andere take van terug te horen op deze schijf. Een prachtig, bijna dramatisch nummer.
Het vormt een scherp contrast met de speelse Saloon muziek die erachteraan komt.
"La Loro Patria" gaat dan weer op dezelfde voet verder als "La Messicana". Prachtige, haast tranentrekkende muziek. In "Un Uomo in Agguato" is dan juist weer veel spanning terug te horen. Bijna een griezelige track die ook wel in een gotische horrorfilm gebruikt had kunnen worden.
In "Pensando Alla Liberta' keert het herkenbare "Il Pinguini" deuntje dan weer terug. Wederom een apart contrast met "Gecchino", die qua geluid en stijl dan weer meer op "Un Uomo in Agguato" aansluit.
Daarna komt een andere take van "Il Pinguini" voorbij, waarbij het vooral opvallend is dat de melodielijn van het fluiten gedaan word door een elektrische gitaar. De tweede take van "Vamos a Matar" is wat kaler dan de originele versie. Hier is er nog geen weinig/geen orkestratie toegevoegd. Verder is het geluid wat rauwer dan de soundtrack versie.
Gelijk daarop volgt nog een take van "Il Pinguini", die deze keer door de strijkers wat spannender en wat melodieuzer is gemaakt.
Daarna volgt wederom een Saloon nummer die qua stijl best verschilt met het eerste Saloon nummer. Deze is vooral wat vrolijker en meer uptempo.
De alternatieve take van "Un Uomo in Agguato" is ook iets kaler dan diens originele versie. Hij klinkt haast nog wel wat griezeliger dan diens originele versie. Vooral het gebruik van de strijkers is erg sterk. De harmonica en banjo (de herkenbare "Il Pinguini" tune) zorgen dan weer voor wat verlichting. Een dwarsfluit zorgt dan weer voor wat verontrustendere muziek.
Bij de vierde take van "Il Pinguini" is het opvallend dat het keyboard stuk wat prominenter in de mix is gezet. Verder zijn er weinig verschillen te horen met het origineel.
De tweede take van "La Loro Patria" is erg mooi. Door de langere speelduur voelt deze een stuk completer aan dan de korte eerste versie. Een erg mooi stuk dat waarschijnlijk bij mijn favoriete soundtrack nummers gaat belanden.
Bij de derde take van "Vamos a Matar" staan de banjo en mondharmonica behoorlijk prominent in de mix en overstemt het hier en daar het koor.
Bij de derde take van "Un Uomo..." is het gebruik van (nagebootste) vogelgeluiden in het begin van de track opvallend. Verder hoor ik niet veel bijzondere veranderingen t.o.v. de andere takes.
De vijfde take van "In Pinguini" verschilt volgens mij bijna niets met de originele take. Ik hoor tenminste geen noemenswaardige verschillen.
De derde Saloon tune vormt dan wel even een welkome diversiteit, want het gaat hier wederom om een andere tune dan de voorgaande twee. Wederom wel een leuk en vrolijk nummer.
De vierde take van "Vamos a Matar" begint met het door strijkers overgenomen "Il Pinguini" deuntje, waarna de blazers het even overnemen, om na 40 seconden over te gaan in het gehele "Vamos a Matar" nummer zoals we die kennen van de originele soundtrack.
In de derde take van "La Loro Patria" valt het prachtige harpspel me op. Het zal vast ook wel gebruikt zijn in de andere takes, maar het valt me nu pas voor het eerst op. Wederom moet ik beamen dat ik dit een prachtig stukje muziek vind.
De vijfde take van "Vamos a Matar" begint zeer ingetogen en ik heb het idee dat het overige deel van het nummer (wat bestaat uit de gebruikelijke tune) ook wat zachter in de mix staat.
Daarna volgt nog een korte, andere take van het prachtige "La Messicana", deze keer ingetogen gespeeld op een snaarinstrument, met een mooie ondersteuning van de strijkers.
"Vamos a Matar (Finale)" begint met het gitaarriffje, wat gebruikt word als een soort startschot. Daarna volgt nog eenmaal deze karakteristieke, aanstekelijke tune.
Iets teveel overkill van dit laatste nummer en Il Pinguini, maar de kwaliteit van dit werk is gewoon erg goed.

Vandaag de soundtrack in diens meest oorspronkelijke vorm beluisterd (de RCA LP met de Italiaanse titel en tracklist). Een geweldige soundtrack die zelfs zonder diens bijbehorende beelden de heerlijk ouderwetse westernsfeer prima weet over te brengen. Met recht een tijdloze klassieker die na ruim 45 jaar nog fier overeind blijft staan.

Een mooie en sfeervolle soundtrack van Morricone. In de openingstrack is gelijk al de karakteristieke, spannende "main score" te horen die op verschillende momenten in het album weer terugkeert. Zo is het in de opvolger "Overture" al wat terug te horen in een net iets ander jasje, in "Narratore Letterario" hoor je het ook weer.
Hij weet echter "L'Ultima Diligenza di Red Rock, No. 2" wel te onderscheiden door er een actievolle versie van te maken met hier en daar nog wat toffe, typische Morricone dingen die weer even doen denken aan zijn klassieke western soundtracks.
"Neve" is de tweede karakteristieke compositie en blinkt vooral uit in de haast mysterieuze sfeer die Morricone ermee weet neer te zetten.
Leuk hoe hij dan toch ook nog met wat lichtvoetiger werk kan komen, zoals "Raggi di Sole Sulla Montagna" en "L'Inferno Bianco" (die in twee versies vertegenwoordigd is).
Ik vermoed dat Roy Orbison tijdens de aftiteling te horen zal zijn (daar leent het nummer zich tenminste wel voor).
Verder past "Now You're All Alone" van David Hess (oorspronkelijk gebruikt in de originele The Last House on the Left) bijzonder goed bij de stijl. Dan valt "Apple Blossom" van The White Stripes meer uit de toon.
Verder word het album nog wat gevuld met (korte) dialogen uit de film, waarbij "Son of the Bloody Nigger Killer of Baton Rouge" mij het meest wist te vermaken. De rest komt denk ik pas beter over als je het beeldmateriaal er ook bij hebt.
Sterk werk van Morricone en een fijne "opwarmer" voor de film.

Toch vind ik dit best fijn materiaal. Het eerste nummer is een fijn voorproefje voor het nieuwe Enslaved album. De tweede track heeft een haast Heidevolk-achtige "vikingszang" (met gebrek aan een betere omschrijving). Een lekker meeslepende track die een uitgebreid verhaal over lang vervlogen tijden lijkt te vertellen (mijn Noors is alleen niet goed genoeg om te verstaan waar het over gaat). De eerste en enige keer dat ik Enslaved live zag speelden ze toevallig deze Led Zeppelin cover. Ik vind het dus best tof om deze hierop terug te vinden. De mannen weten het helemaal hun eigen versie te maken en dat waardeer ik zeer.
Goed, dan de Shining helft. Het eerste nummer kende ik al, want die gaf Kvarforth en co. een aantal weken geleden al vrij op de soundcloud pagina van de band. Tjah, ieder zijn ding natuurlijk, maar ik kan hier echt van genieten. De muziek van Shining weet nog steeds een beetje rauw en "viezig" te zijn, ondanks dat de productie door de jaren heen wel een flink stuk beter is geworden. Kvarforth's vocalen lijken hier wel flink in bij te dragen.
De tweede track kende ik nog niet, maar bevalt me ook wel goed. De eerste helft is lekker onheilspellend en de tweede helft weet zich te ontpoppen in een fraaie, sfeervolle instrumenal.
Een erg tof voorproefje van het studio album en het is dan ook zeker een release waar ik naar uitkijk.
Voor de laatste track nemen we dus even een stapje terug in de tijd en dat is dan ook goed te horen. Shining klinkt hier nog een flink stuk rauwer dan op de voorgaande twee nummers. Kvarforth's vocalen klinken haast een beetje ijl op dit nummer.
Ook gewoon een erg fijn nummer voor de liefhebbers van deze Black Metal veteranen.

De laatste keer dat ik naar wat van Enya luisterde was ruim 4 jaar geleden. Dat was naar haar kerstalbum (And Winter Came...) en die vond ik toen niet geweldig.
Dit nieuwe album kwam voor mij nogal onverwachts, daar ze al menig jaartje niet meer actief was. Qua stijl is het echter herkenbaar. Het is net of de tijd heeft stilgestaan en soms, zoals in dit geval, is dat weleens prettig.
Allereerst petje af voor de producer, want de geluidskwaliteit is echt fenomenaal. Je hoort ieder instrument op een dusdanige wijze alsof ze in je huiskamer staan te spelen. Daarnaast lijkt Enya's stem in die 8 jaar weinig tot niet te zijn veranderd.
Het album begint lekker kalm met wat akoestisch gitaarspel, harp en piano. Enkel wat hier en daar wat trommelwerk om wat meer bombast erin te krijgen, maar men gaat nog niet zo voluit als dat op andere tracks soms wel het geval is. Enya klinkt prachtig en de overdubs die ze altijd gebruikt om een harmony achtige sound te krijgen werkt wederom prima.
De track "So I Could Find My Way" zet de rustige toon verder. In deze track is zelfs geen getrommel te horen om de rustiek compleet te maken. Enya's trademark: rustgevende muziek. Daar is dit nummer een prachtig voorbeeld van.
"Even in the Shadows" klinkt wat poppier dan de twee voorgaande nummers. Ik vind de strijkers hier niet prettig in de mix staan. Verder is het nog wel een aardig nummer, maar de stijl van de strijkers is hier gewoon niet zo mijn ding.
"The Forge of the Angels" had zo op Watermark kunnen staan. Voor een aantal misschien iets teveel van hetzelfde, maar mij stoort het niet heel erg.
"Echoes in the Rain" vind ik qua lyrics dan wel weer wat te repetitief. De instrumentatie van dit nummer is dan wel weer erg mooi. Qua instrumentatie ook wel een van de meest gelaagde tracks (meeste instrumenten/aanpassingen, enz.).
"I Could Never Say Goodbye" is dan weer simplistisch te noemen. De intro is met een harp gedaan. Daarna subtiel op de achtergrond wat strijkers en een koor. Wanneer Enya begint te zingen enkel nog de piano, wat strijkers op de achtergrond en Enya's prachtige stemgeluid. Een prachtig nummer dat met gevoel gebracht word. Je zou er bijna een traantje bij wegpinken.
Het titelnummer bevat alle bekende Enya ingrediënten. Wederom in vocaal opzicht een erg mooi nummer. Qua instrumentatie zeer herkenbaar.
Op "Sancta Maria" vind ik het keyboard(?) niet echt lekker in de mix staan en de lyrics stellen ook maar weinig voor. In deze track is ze meer voor de "koorsound" gegaan. Wel mooi, maar wel wat repetitief.
"Astra Et Luna" is ook een beetje een inwisselbaar nummer. Mooi, maar er zijn geen dingen die er uitspringen.
"The Loxian Gates" vind ik persoonlijk het hoogtepunt van het album. Heerlijk hoe dat trommelwerk en wat prominentere strijkers voor een wat meer bombastische klank zorgen. Daarnaast zingt Enya in dit nummer in het Gaelic. Ik heb het altijd al een prachtige taal gevonden en het komt hier ook echt prachtig in over.
"Diamonds on the Water" is dan weer wat meer een ballade in de stijl van "Ehoes in the Rain". Deze keer echter wel met een wat uitgebreidere instrumentatie. Daarnaast gewoon weer prachtig ingezongen.
Het bonusmateriaal is toch ook nog wel de moeite waard voor de echte liefhebbers. In "Solace" is het net of ze een boodschap aan de luisteraar vertelt. Prachtig gedaan en de piano en harp zorgen voor een prettige, rustgevende sfeer. Op "Pall Grass Blue" is er nog wat aparte instrumentatie te horen, waarvan ik na 3 keer beluisteren nog steeds niet precies de vinger erop kan leggen wat het nou is. Het zou misschien uit een keyboard kunnen komen, maar het zou ook weleens een soort fluit kunnen zijn. Verder is ook op dit nummer het harpspel prachtig.
Met "Remember Your Smile" sluit ze af met een wellicht niet zo bijzondere ballade, maar wederom erg mooi gezongen door deze Ierse zangeres.
Voor de liefhebbers een mooi en herkenbaar album. Hier en daar misschien wat aan de repetitieve kant, maar als je liefhebber bent van haar sound dan stoort het weinig.

Ik vind het bombastische wel tof, maar hier en daar schieten ze er wat in door.
Simone's prachtige stemgeluid komt niet overal even goed over. Jammer, want ze is zo'n geweldige zangeres. Toch vind ik het album nog wel goed genoeg voor een ruime voldoende, want ze hebben er duidelijk erg hun best op gedaan. Daarnaast vind ik het gebruik van echte instrumentatie ook wel een plus. Dat ben ik met Nicole_1989 eens.

Je kent vast wel een paar platen uit dit rijtje.

Maar nu over deze plaat. Er staan een aantal lekkere rockers tussen, zoals Hole in My Pocket en de heerlijk catchy klinkende Days of Rock 'N Roll. Een nummer met een hoog meezinggehalte.
Verder vind ik bij de ballads het keyboardspel lekker warm en sfeervol klinken. Dit is het beste te horen in Angels (With Broken Hearts), omdat de drums naar de achtergrond zijn. Want ja, de drums staan wel héél prominent in de mix. Neem nou een nummer als "Second Day". Wederom een best sterk nummer, maar die klappende drums staan haast harder in de mix dan de stem van Tempest.
Jammer, want verder is dit een best sterke plaat van deze veteranen.

Typisch dat dit album nog geen reacties heeft.
Evergrey brengt met dit album een prachtige Progressive Metal plaat.
Tom Englund zingt goed en met gevoel. Verder kent het album mooie bijdrages van Floor Jansen en Carina Englund. Verder zorgt met name Rikard Zander's keyboardwerk voor een prachtige sfeer.
Ze komen zelfs wel aardig weg met de cover van Black Sabbath's "Paranoid". Stilistisch echt in hun eigen stijl en ik vind het altijd wel tof als een band een cover opneemt in hun stijl, i.p.v. gewoon naspelen.
Het album kent ook een prachtige productie en hij begint bij mij na iedere luisterbeurt wat meer te groeien. Een aanrader voor de liefhebbers van hun eerdere werk of bijv. bands als Dream Theater.

Explosions in the Sky was een post-rock band, maar maakt nu al voor de tweede keer op rij in plaats van een post-rock album een soundtrack voor een film. Een samenwerking met David Wingo.
De muziek is dan ook niet te omschrijven als post-rock, maar je hoort duidelijk terug dat dit als filmsoundtrack bedoelt is.
Dit zorgt er mede door dat dit meer een achtergrondmuziek blijft. Het is mooie, rustgevende, voornamelijk instrumentele muziek. Het piano/harpstuk "Out to Sea" vind ik persoonlijk erg mooi.
Ik heb nog geen idee over wat deze film gaat, maar sommige nummers brengen mij in gedachten naar het Franse platteland. Een beetje zo'n pittoresk plaatje zoals ze in de Paturain reclames altijd proberen te creëren. Vooral het nummer "Kylie and the Lion" weet me naar daar te brengen. Waarom? Ik heb eigenlijk geen idee. Soms doen bepaalde muzikale geluiden je denken aan eigen herinneringen en dat is in dit geval het geval.
Best sfeervol, maar duidelijk bedoelt als ondersteuning bij beelden. Het zal daarom waarschijnlijk ook wat beter overkomen in combinatie met de film.

Voor mij was dit de kennismaking met het Spaanse Exxasens.
Hun muziek is te beschrijven als Post-Rock, maar dan qua melodielijnen hier en daar haast poppy te noemen. Muzikaal gezien blijven ze keurig binnen de lijnen van het genre zonder al te veel wilde uitspattingen.
Vaak probeert men naar climaxen op te bouwen, zoals men vaker doet in het genre.
Het zware gitaargeluid dat men hier en daar in wat fracties laat horen kan ik wel waarderen. Het maakt de muziek net iets steviger dan de gemiddelde genregenoot.
Men gaat alleen naar mijn mening hier en daar wat de mist in. Zo waren die vocale Ohwowow's op het einde van "Supernova" niet nodig naar mijn idee. Dan begint men sterk in de eerste driekwart minuut van "My Hands Are Planets", maar wanneer men overgaat in het wat dromerige gitaarwerk is er weer wat plat drumwerk op de achtergrond te horen dat ik gewoon lelijk vind klinken. Sterker nog, na een paar keer luisteren begon ik me er gewoon aan te storen. In de laatste helft van "Hugeness" vind men het wederom nodig om vocalen erin te verwerken. Jammer, want het stemgeluid van de zanger(s) vind ik persoonlijk niet bij het instrumentale geluid van deze band passen.
"Oniria's Interlude" is dan weer een redelijk nodeloos vullertje. Nog geen minuut een rustgevend gitaarriffje met een piano (keyboard denk ik) riedeltje erbij. Best mooi, maar wel iets wat we al heel vaak hebben gehoord.
"Your Dreams Are My Dreams" is mijn persoonlijke favoriet van deze plaat. Dit omdat ze hier het lekker zware geluid in deze track vasthouden en men ook niet teveel doet met het invoegen van rustige passages, vocalen of wat dan ook. Nee, gewoon even lekker 3 minuten snoeiharde post-rock zoals ik dat graag hoor. De riffs gaan hier en daar zelfs wat naar het metalgenre toe door de hardheid.
Met het lange "Bright Side of the Moon" weet men niet de hele track mijn aandacht vast te houden. Dit voornamelijk omdat men wederom paden bewandelt die al eerder bewandelt waren en mede daardoor de muziek niet heel boeiend maken om naar te luisteren.
Op "Saturn" komen de vocalen voor mij op haast tenenkrommende wijze naar de voorgrond. Nee, het stemgeluid van deze zanger is niet zo mijn ding en ik vind dan ook dat het de muziek ontsiert dan dat het toevoegende waarde heeft.
"Back to Earth" is wel weer een redelijke track, maar heeft voor mij eigenlijk een beetje hetzelfde probleem als "Bright Side of the Moon".
Met hun inmiddels alweer vijfde langspeler weet Exxesens mij helaas niet helemaal te overtuigen.