Af en toe wil ik wel eens wat proeven van muziek waar ik normaalgesproken niet naar zou luisteren en ik moet zeggen dat het met deze plaat van Panic! at the Disco niet heel slecht is uitgepakt.
De muziek is een mengeling van verschillende stijlen, want daar waar er zeker wel Rock elementen te horen zijn, doen de beats ook wat denken aan de radiovriendelijke (Amerikaanse) pop van de laatste jaren. Ik kan wel begrijpen dat deze heren het (live) goed doen, want de beats maken het lekker dansbaar en hier en daar heeft het een hoog meezing gehalte.
Verder zijn de stilistische keuzes niet altijd mijn ding. Zo bevalt de opener "Victorious" me niet zo door de irriterende opener en daarna zit er een zeer irritant keyboardriedeltje in die het niet veel beter maakt.
Het erop volgende "Don't Threaten Me with a Good Time" bevalt me dan weer een stuk beter met een tof basriffje erin. Daarnaast vermengt men de pop/rock nog wat met hip-hop elementen. Apart, maar het bevalt wel. Ook de toevoeging van blazers is wel tof gedaan, zij het dat deze wat subtiel op de achtergrond blijven.
"Hallelujah" doet door de blazers en het vrouwelijke achtergrondkoortje dan weer wat denken aan Gospel/Soul. Daarnaast is het refrein een typerend voorbeeld van het eerder genoemde meezing gehalte.
Daarna blijft het een beetje afwisselend, want zo doet "Emperor's New Clothes" me dan weer niks en vind ik het titelnummer ook weinig bijzonder. Het zal me niet verbazen als "Crazy=Genius" vast in hun setlist zal zitten in hun tour, want dit is echt een nummer waar je niet stil bij kan blijven zitten. Na dit feestje beginnen ze (voor hun begrippen) verrassend zwaar in het begin van "L.A. Devotee" met een overheersende bas. Ook in dit nummer is met name het refrein weer lekker catchy.
Met "Golden Days" schieten ze (voor mij) dan weer gigantisch uit de bocht met een aantal niet zo geweldige keyboard loopjes die doen denken aan die uit de openingstrack. Verder werkt de combinatie van disco techno, blazers en nog meer elektronische foefjes niet lekker.
Ondanks dat "The Good, The Bad and the Dirty" wel een toffe titel heeft, vind ik de inhoud van het nummer weer weinig bijzonder.
Dan vind ik "House of Memories" wel weer beter, maar hierop laten ze eigenlijk hetzelfde horen als dat ze op eerdere nummers ook al lieten horen. Ze weten dan nog wel redelijk te verassen met de afsluiter "Impossible Year" die qua stijl ook niet misstaan zou hebben binnen het oeuvre van Frank Sinatra.
Een twijfelgeval tussen 2,5 en 3*, na de derde keer luisteren houd ik het voor nu maar op 2,5*.

Inmiddels een paar keer beluisterd en dit is weer een album geworden wat toepasselijk is bij dit project. Achter Panopticon zitten twee mannen die beiden toevallig Austin Lunn heten. Austin L. Lunn "A.Lundr" is verantwoordelijk voor de muziek en Austin P. Lunn "Skallehammeren" is verantwoordelijk voor het opnemen en mixen van de albums.
Wat brengt Panopticon? Black Metal met een mengeling van verschillende stijlen, dit vaak opgedeeld in aparte nummers. Zo brengt men met "Tamarack's Gold Returns" een door de viool nogal melancholisch klinkend instrumenteel begin. Door de banjo krijgt het echt een beetje die "Southern" Americana feel.
Na dit mooie, sfeervolle begin barst men los met het ijskoude "Into the North Woods". Een muur van geluid word gelijk op de luisteraar afgevuurd, maar ook weet men hier door de toevoeging van de strijkers nog een melancholische touch te geven aan de verder best rauw gebrachte Black Metal.
"Autumn Eternal" is misschien nog wel harder dan de voorganger, maar door de uitgespannenheid van de track is er ook nog ruimt voor wat strijkers en melodieus gitaarwerk. Mede daardoor zijn er dus aangename "rustmomenten in de track waarin de luisteraar even de storm kan verwerken die anders door de speakers heen blaast.
De tracks daarna hebben eigenlijk soortgelijke opbouwen. Men weet sterk op te bouwen naar heftige climaxen waarin de blastbeats hard en rauw neerkomen. Volgens mij is "Sleep to the Sound of the Waves Crashing" wel het rauwste, maar de andere tracks hebben ook zo hun momenten.
Het melancholische weet men dan weer op prachtige wijze terug te brengen in het uitgesponnen "A Superior Lament", waarin zelfs wat prachtige cleane zang voorbij komt en het gitaarwerk hier en daar wat richting Post-Rock lijkt te gaan.
"The Winds Farewell" brengt nogmaals de eerder genoemde elementen en weet hier ook weer goed op te bouwen naar een aantal sterke muzikale climaxen.
Het eerste nummer lijkt qua stijl wel volkomen los te staan van de rest van het album, maar zorgt er daardoor ook voor dat een album als deze de aandacht weet te trekken.
Een sterk staaltje muziek, zeker als je jezelf bedenkt dat hier maar 2 man verantwoordelijk voor is geweest.

Een van de betere albums van dit jaar die ik tot op heden beluisterd heb. Paul Simon laat hiermee horen dat hij nog lang niet uitgerangeerd is. Wat een geweldige, pakkende nummers heeft hij toch weer geschreven. Favorieten zijn moeilijk uit te zoeken, want ik vind het hele album wel goed. Ook de bonus tracks zijn de moeite van het beluisteren nog zeker wel waard. Met name 'New York is My Home' van die tracks is nog erg mooi. Ook een mooie en gepaste gastbijdrage van de 77-jarige Dion DiMucci. Uitzonderlijk hoe die oudjes dat doen.
Klasse album.

Mooi instrumentaal post-rock album in de stijl die we van deze band gewend zijn.
Vooral erg sfeervol als je het mij vraagt.

Waarom hier nog niet op gestemd was is mij een raadsel. Want wat een heerlijk optreden is dit zeg! Het is misschien niet altijd even strak maar het enthousiasme spat er werkelijk vanaf en werkt echt enorm aanstekelijk! Daarnaast moet ik zeggen dat vooral C.C. DeVille toch nog steeds opmerkelijk goed speelt ondanks zijn behoorlijk ruige/trippy jaren. Hij kan nog steeds prima vlammen!
Ik hoop dat ze ooit toch nog eens in dit gedeelte van Europa te zien zullen zijn want ik wil dit zeker eens in het echt beleven.
Het concert staat ook in zijn geheel op youtube: YouTube - Poison: Live Raw & Uncut [Full Concert]

Het comeback album van het Zwitserse Poltergeist. Op dit album brengen ze een combinatie van Heavy & Thrash Metal. Instrumentaal zit het wel degelijk in elkaar, maar de composities zijn niet altijd even interessant. Verder vind ik de vocalen van André Grieder wat tegenvallen. Veel hoger dan 2,5* kan ik hier niet voor geven.

Praying Mantis hoorde oorspronkelijk bij de NWoBHM scene, maar besloot uiteindelijk op een toegankelijker, melodieuzer geluid over te stappen.
Ondanks dat ik meestal wel in ben voor dergelijke muziek, moet ik eerlijk toegeven dat ik nog niks van ze had beluisterd.
Maar nu dus het tiende studioalbum, uitgebracht via het welbekende Frontiers label.
We krijgen inderdaad 11 nummers te horen die qua stijl een beetje tussen melodieuze Heavy Metal en AOR zitten.
Niet bepaald origineel, maar met name het melodieuze gitaarwerk klinkt regelmatig wel erg lekker.
Persoonlijker vind ik het wat steviger klinkende "Eyes of a Child" wel geslaagd. Verder kan ik "Tokyo" wel waarderen door het 'Aziatische tintje' dat men in deze track heeft verweven.
Tof voor de liefhebbers van dit genre.

Steve Summers en co. brengen met deze "Kiss of Death" een redelijke ode aan wat waarschijnlijk één van hun inspiratiebronnen is geweest: KISS.
Summers' aparte, rauwe stemgeluid zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar ik vind het wel goed passen bij het sleazy imago van de band. Hij is zeker niet één van de beste zangers uit het wereldje, maar slecht kan ik hem ook zeker niet noemen. Wat vooral tof is op deze plaat is zijn enthousiasme. Hij weet de nummers op een lekker energieke manier te brengen.
Helaas kan ik dan weer wat minder tevreden zijn over het instrumentale gedeelte. De nummers worden niet slecht gespeeld, maar de instrumenten staan op een rare, doffe manier in de productie en dat komt de kwaliteit van de muziek niet bepaald ten goede.
Als men hier wat meer aandacht aan had besteed was deze plaat zeker wel een voldoende geweest, maar nu vind ik hem hier en daar wat rommelig overkomen.

Pretty Maids, de band rondom zanger Ronnie Atkins en gitarist Ken Hammer, is nog steeds een band waar ik mezelf nog eens graag in zou willen verdiepen.
Dat gevoel is nu na het beluisteren van deze plaat alleen nog maar bevestigd. Na eerder dit jaar het spetterende Graspop optreden via de livestream bekeken te hebben is mijn aandacht voor deze groep gaan sluimeren. Toen ik zag dat het geweldige Frontiers een nieuw album van ze had uitgebracht raakte het toch eens tijd om me aan de band te wagen en... deze "Motherland" smaakt zeker naar meer!

"Motherland" is een prima combinatie van moderne rock (industrial) invloeden en de jaren '80 (hard) rock. De plaat begint serieus een een beetje duister met "Mother of All Lies". Atkins' rauwe, harde stemgeluid valt gelijk op. "To Fool a Nation" is doorspekt met prachtig gitaarwerk van Ken Hammer en ook de rest van de instrumentatie is in dit nummer heerlijk krachtig. De productie van Frontiers is werkelijk fantastisch! Alle instrumenten en de vocalen van Atkins klinken scherp en de balans is geweldig. Het word bijna eng hoe perfectionistisch deze plaat in elkaar is gezet.
De plaat blijft best knallen tot en met The Iceman en met "Sad to See You Suffer" doet de band het wat rustiger aan met een nummer dat ik kan omschrijven als een "uptempo ballad". De stijl is echt als een ballad, maar het tempo blijft er voor een ballad lekker in zitten zullen we maar zeggen.
Na deze rust knalt "Hooligan" er weer lekker hard in. Wat een heerlijk nummer is dit! Het klinkt allemaal best hard, maar toch weten ze ook nog behoorlijk melodieus te blijven. Het nummer balanceert heel erg op de metal/rock lijn. Met een nummer als "Infinity" laat de band prima horen hoe ze de moderne rock klanken in hun muziek hebben verwerkt. Het nummer klinkt lekker fris voor een band die al sinds '81 bezig is.
De plaat kakt eigenlijk op geen enkel moment in en blijft de gehele speelduur boeiend en lekker om naar te luisteren. Een geweldige plaat die zowel voor jonge en nieuwe luisteraars als voor de doorgewinterde liefhebbers van de band interessant is.

Ik vind Funk op zijn tijd wel tof, maar dan moet het wel goede Funk zijn. Wat jammer is aan een plaat als deze is dat haast alle instrumentatie uit keyboards/synthesizers lijkt te komen. Er is hier en daar wel een basgitaar of gitaar te horen, maar die worden naar de achtergrond gedrukt door de wel erg aanwezige keyboard en synths. Net iets té jaren '80 dus als je het mij vraagt.
Vocaal gezien weet de plaat wel kwaliteit te bieden. De hoge vocalen van de zanger klinken erg goed en wat ik een prestatie vind is dat hij erg goed verstaanbaar blijft. Dat lijkt me toch erg lastig als je zo'n hoge stem hebt. Wel jammer dat bij een nummer als bijvoorbeeld "Right on Time" het gezongen refrein verweven is met het geluid van het keyboard.
Ieder zo zijn ding natuurlijk, maar geef mij maar de jaren '70 Funk.

Zij die een beetje van reggae houden zullen de laatste jaren de naam Protoje al eens voorbij hebben zien komen. De man en zijn band hebben de laatste jaren alle grote Europese reggaefestivals wel gedaan en zijn debuutalbum werd zeer lovend ontvangen.
Protoje brengt hier een fijn hedendaags reggae album. Persoonlijk ben ik altijd wat meer liefhebber van de roots reggae geweest en ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik dit bij tijd en wijle te elektronisch vind klinken.
Zo komen er hier en daar wat elektronische keyboardgeluiden voorbij en maakt men hier en daar ook een beetje gebruik van stemvervormende middelen.
Toch weet hij soms wel precies in de roos te schieten (voor mij dan), zo vind ik afsluiter "The Flame" erg sterk.
Over het algemeen is dit nog best toffe reggae die waarschijnlijk live nog wat beter uit de verf kan komen. Een artiest om in de gaten te houden.