BJH is echt zo'n band die tegenwoordig niet meer relevant is, maar dat kan eigenlijk wel over de meeste Engelse prog rock bands uit die periode zeggen. Dat ze in staat waren goede muziek te maken laten ze op dit live-album goed horen. De belegen symfonische rock van deze Engelsen zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar ik moet zeggen dat ik hiervan kan genieten.
Ik heb de remaster met de twee extra tracks. Grappig dat de Duitsers aan het begin aftellen en de (Duitse) aankondiging is haast onverstaanbaar. Dat de band in deze tijd populair was in Duitsland is aan het publiek te horen, want niet alleen klinkt het alsof er een enorm publiek is, maar er word hier en daar ook wat meegezongen.
Van kant A (track 1 t/m 5) is "Mockingbird" duidelijk het hoogtepunt, al vind ik "Rock 'n' Roll Lady", die qua stijl wat aan Blue Öyster Cult doet denken, ook wel erg fijn. Persoonlijk vind ik "Nova Lepidoptera (Science Fiction)" dan weer wat aan de langdradige kant, maar het gitaarwerk in dit nummer is dan wel weer erg fijn.
Kant B staat bijna helemaal vol met prachtig klinkende nummers, zo vind ik "Child of the Universe", "Berlin" en "Hymn" geweldige nummers.
Ik weet niet hoe het is met de originele LP, maar op deze versie klinkt de muziek lekker vol en is de productie dusdanig warm dat je soms het idee hebt dat je zelf bij het concert bent. Een geweldige geluidskwaliteit.
Voor de meesten misschien wat aan de oubollige kant, maar ik vind dat wel zijn charme hebben. Liefhebbers van BJH kan ik de remaster aanraden.

Lekkere Glam plaat! Baton Rouge had aan Kelly Keeling toch wel een behoorlijk goede vocalist. Zowel het wat stevigere werk als de mooie ballad "There Was a Time" (trouwens mijn favoriet van het album) kan hij prima aan.
Daarnaast is de productie behoorlijk goed. Een mooie, heldere productie met de typische 80's vibe er nog helemaal in.
Helaas had Baton Rouge, net zoals andere vergelijkbare bands die in deze periode begonnen, het probleem dat ze te laat begonnen en door de populariteit van Grunge nooit meer echt hebben kunnen doorbreken.
"Bad Time Comin' Down" had in de jaren '80 zo een hit kunnen zijn: wat een lekker rock nummer is dat zeg!

Deze heren en dame hebben er net een tour met Sabaton op zitten. Ze schijnen live ook erg goed te zijn heb ik me laten vertellen (ik ken iemand die laatst bij het optreden in de 013 was).
Maar nu over deze plaat. Natuurlijk hebben we het allemaal al eerder gehoord. De muziek is het beste te omschrijven als jaren '80 heavy metal met een vleugje Amerikaanse 80's rock (vooral het vele keyboards gebruik is opvallend).
De zangeres is best goed. Ze heeft geen hoorbaar accent en haar krachtige stemgeluid doet mij een beetje aan Doro denken.
Ook de ballads vind ik niet slecht hoor. Hier laat de zangeres haar zangkwaliteiten nog eens een keer extra goed horen. "Sea of Dreams" is best mooi en "Angel Cry" vind ik zelfs een prachtige ode aan de jaren '80 ballads van weleer.
Voor mensen die van dit soort retro acts houden is deze Battle Beast best de moeite waard.

Hier kan ik me volledig bij aansluiten. Het is een degelijk album van een band die qua sound duidelijk mee wilde liften op de trend van bands als Iron Maiden en Saxon. Kwaliteit hebben ze in principe wel, maar ze weten nergens echt memorabele stukken te maken. Maar verguist vanwege de slechte productie? Ik vind de productie nog best degelijk en die mensen hadden dan vast niet naar Atomkraft geluisterd, want de productie van dat materiaal is nog wel een stuk minder dan deze plaat. Maar zij hadden dan weer de kracht van Tony Dolan, een man met een sterker stemgeluid dan deze zanger (dat is mijn mening en dus niet op feiten berust).

Volgens mijn bronnen is deze uitgebracht op 28 maart 2005 en bestaat de line-up op deze EP uit zanger Dave King, gitaristen John Stormont en Mick Perry, bassist Brian Smith en drummer Ian McCormack.
Toen ik dit beluisterde, kreeg ik het idee teruggeworpen te worden naar de NWoBHM scene uit de jaren '80. Dit klopt ook, want deze opnames dateren uit 1987.
En wat is dit een heerlijke EP zeg! De muziek is een combinatie van Heavy Metal in de stijl van met name Saxon, maar soms klinkt het ook meer als Rock, waardoor door het strot van King bij mij de link met AC/DC gelegd wordt.
Drie erg gave, hier en daar meezingbare Metal nummers. Over de productie valt niks te klagen. Daarnaast staan de tracks bol van het gitaargeweld met een prominent aanwezig drumstel (iets dat in dit geval wel passend is). Verder vind ik dat Dave King hier gewoon erg sterk zingt.
Wat jammer dat het deze band nooit gelukt is om door te breken, want de kwaliteit is best hoog. Daarnaast spat het enthousiasme er vanaf en is er goed te horen dat dit een jonge band was die hoopten op een platencontract.
De toevoeging van de live track is ook nog wel tof, want ook hiervan is de geluidskwaliteit best goed. Zo goed zelfs dat ik een beetje twijfel of dit nou "echt live" is of niet. Maar wat maakt het eigenlijk ook uit? Het klinkt lekker en het is catchy, dus mij hoor je niet klagen.

De laatste keer dat ik wat van Bauda hoorde was in de periode 2009/2010 met het debuutalbum en de bijdrage op "Whom the Moon a Nightsong Sings". Er is sinds die tijd behoorlijk wat veranderd. In 2012 maakte César Márquez van zijn soloproject Bauda een echte band met de toevoeging van bassist Juan Díaz, drummer Nicolas Recabarren en in 2013 keyboardspeler Edgardo González.
Dit resulteerde erin dat César Márquez op dit album enkel het gitaarwerk en de zang voor zijn rekening hoefde te nemen. Hij ontwierp alleen ook nog de cover artwork.
Verder hadden ze aan René Rutten (The Gathering) gevraagd of hij de producer wilde zijn. Iets dat Rutten nog nooit buitenom zijn eigen band gedaan had.
Een Chileense band met een Nederlandse producer dus en ik moet eerlijk toegeven dat het eindresultaat er wel mag zijn.
Qua sound zijn ze wel erg veranderd: daar waar op Oniirica nog wel wat steviger werk voorbij kwam, houd men het hier bij sfeervolle Post-Metal/Post-Rock/moderne Progressive Rock.
Dit resulteert in een geluid dat wel wat overeenkomsten kent met de huidige stijl van The Gathering, maar ook wel met de (huidige) stijl van Anathema.
Het album begint gelijk met de track waar ik persoonlijk het minste mee heb. "Aurora" is een instrumentaal intro waar ook flink wat elektronische geluiden in verwerkt zijn. Niet alleen een beetje apart begin van het album, maar ook niet helemaal representatief voor hetgeen dat erna zal volgen.
De openingstrack "Sporelights" bevat in ieder geval een stuk minder elektronische poespas. Hierin is het mooie basspel in samenwerking met het gewone gitaarwerk opvallen. Al zijn de drums en het keyboard ook nog wel goed te horen. César Márquez heeft een best degelijk stemgeluid dat wel bij de muziek aansluit.
Verder vind ik het fijn hoe "Vigil" start met een wat hardere gitaarsound, ondersteund door het keyboard.
Ten opzichte van de voorgaande tracks gaat "War" veel meer naar een Post-Rock sound. Zo vind ik het rustgevende gitaarwerk, met op de achtergrond wat subtiel werk van de overige muzikanten wel erg lijken op dat van vergelijkbare Post-Rock nummers. Het aparte hierin is alleen dan César Márquez's stemgeluid.
"Tectonic Cells" weet ook weer op te vallen door het sterke gitaarspel in combinatie met die erg fijn klinkende baslijnen. In het laatste stuk weet men nog even goed toe te werken naar een climax. Een best sterk instrumentaal nummer.
Op "Asleep in Layers" vind ik voor het eerst César Márquez's stemgeluid niet lekker uit de verf komen. Men had er misschien beter aan gedaan om deze track ook instrumentaal te houden. Ik vind het instrumentale stuk namelijk haast het beste van het hele album.
Met "Dawn of Ages" weet men de luisteraar nog een keer sterk te beroeren met degelijk gitaarspel, erg sterke baslijnen en erg mooi gebruik van het keyboard, waardoor de sfeer wat beter overkomt.
Een beetje aparte nieuwe kennismaking door het contrast met het vroege werk, maar wel een aangename nieuwe kennismaking.
Binnenkort misschien ook maar eens "Euphoria ...of Flesh, Men and the Great Escape" beluisteren.

Jean Beauvoir en Micki Free maakten ooit al eerder muziek samen in de band Crown of Thorns en besloten dus om weer samen te werken. Jean Beauvoir is een Amerikaanse zanger, multi-instrumentalist en zelfs producer. Micki Free is een "native American" (indiaan), tevens zanger en gitarist.
Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik niet bekend ben met zowel het solo als het bandmateriaal dat deze heren door de jaren heen gemaakt hebben. Dat terwijl Micki Free nog in Shalamar speelde, een groep die enige bekendheid kreeg door de Beverly Hills Cop soundtrack. Ook Beauvoir is zeker geen onbekende, want zijn solo album "Drums Along the Mohawk" schijnt best goed aangeschreven te staan. Daarnaast schijnt het materiaal van Crown of Thorns en het album van Voodoo X ook als goed te boek te staan. Verder schreef en speelde hij ook nog eens mee op twee KISS albums: Animalize (1984) en Asylum (1985). Daarvan heb ik alleen laatstgenoemde weleens gehoord, maar ik moet heel eerlijk toegeven dat ik me daar niet veel meer van kan herinneren.

Voor mij was dit dus een beetje een kennismaking met deze Indiaan en de man die een van de meest over-the-top kapsels heeft die ik ooit gezien heb.
Allereerst moet ik mijn complimenten geven voor de productie. Beauvoir deed zelf de productie voor deze plaat en ik moet zeggen dat de man precies wist waar hij mee bezig was. Zo doet hij zelf zowel de zang als de achtergrondzang, maar hij heeft het voor elkaar kunnen krijgen dat het net lijkt of er meerdere mensen zingen. Ja, Micki Free is ook een zanger, maar volgens de credits droeg hij bij dit album enkel bij met het gitaarwerk. Het akoestische gitaarwerk is enkel van Free, dus hetgeen dat je hoort in "Never Give Up" is 100% zeker van hem. Verder is het lastig om in te schatten wanneer Free en wanneer Beauvoir nou gitaar speelt, vooral omdat alles op elkaar afgestemd is en er dus geen merkbare stijlvariatie te horen is.
Deze schijf bevat kwalitatief erg goede AOR. Men blijft netjes binnen het genre en daardoor hoeft men niet veel verassingen te verwachten. De mannen zijn echter zo goed op elkaar ingespeeld dat het geheel gewoon erg goed en mooi uit de verf komt. Daarnaast is er een sterke verhouding en afwisseling aanwezig om deze plaat boeiend te houden. Zo is er ruimte voor een aantal ballads, zoals "Just Breathe" en "Never Give Up", maar door daartussen het heerlijk rockende "Shotgun to the Heart" te plaatsen blijf je als luisteraar er met de gedachten bij.
Persoonlijke favoriet is momenteel "Just Breathe", omdat die tekstueel gezien mij momenteel het meest aanspreekt. Soms heeft een mens weleens geruststellende woorden nodig en dat haal ik momenteel wat uit dit nummer. Dat is naar mijn mening ook een beetje de kracht van deze muziekstijl. Aan de ene kant niet origineel, want bands als Journey en Survivor, enz. deden dit al vele jaren geleden, maar wat geeft het. Ik ben een mens die nou eenmaal van deze muziekstijl houdt en dat komt voor een groot gedeelte door die uitstraling van positiviteit.

Een plaat die vooral interessant is voor de liefhebbers van AOR wat in het verlengde ligt van eerder genoemde bands. Tijd om me eens wat meer te gaan verdiepen in de muziek van dit duo. Volgens Beauvoir is dit zijn beste werk sinds het titelloze debuut van Crown of Thorns (tevens met Micki Free), maar dergelijke meningen laat ik het liefst aan de luisteraar zelf over.

Van tijd tot tijd kan ik zo'n duistere Black Metal plaat uit Scandinavië wel goed waarderen.
Vandaag was zo'n dag en deze Finnen kunnen er wel wat van.
Niet bepaald geschikt voor iedere gelegenheid, maar soms gewoon erg lekker.

Ik ben nooit verder gekomen dan het welbekende "Heaven is a Place on Earth", maar na het luisteren van deze live plaat ken ik nu dus iets meer van haar werk. Het gaat hier inderdaad om een optreden van de Runaway Horses tour, aangezien dit voor "La Luna" en "Vision of You" nog eens benadrukt word.
Daarnaast word het wel duidelijk door de tracklist, want er staan maar liefst 9 van de 10 nummers van Runaway Horses op.
Ik denk dat ik dit op gewone plaat wat te zoetjes had gevonden, want sommige tracks komen met name door het gitaarspel net wat zwaarder over dan op plaat.
Carlisle laat op deze plaat toegankelijke (Amerikaanse) jaren '80 pop horen met veel feelgood teksten en melodieën. Ze zingt niet helemaal foutloos, maar dat maakt mij niet heel veel uit. Hierdoor krijg je namelijk echt het idee dat je naar een live-album aan het luisteren bent.
Daarnaast is de kwaliteit nog best goed te doen. Het neigt een beetje naar een soundboard opname en dat is het misschien ook.
Vooral een leuk tijdsdocument van de vroege carrière van Carlisle waarin zelfs nog een aantal nummers van The Go-Go's voorbij komen en Carlisle heeft (ook in haar stem) een sympathieke uitstraling.

Ik begon met een dubbel gevoel aan deze plaat. Aan de ene kant had ik het idee dat er weinig mis kon gaan, omdat ik wel naar meer van dit soort singer/songwriter popmuziek luister, maar aan de andere kant had ik sterk het idee dat die Ben Howard iets teveel gehyped word, waardoor de verwachtingen eigenlijk te hoog worden.
Ik moet zeggen dat het best een aardig album is, maar afgezien van "Keep Your Head Up" staan er naar mijn idee geen uitschieters op. Het lijkt allemaal best veel op elkaar en ik vind het eigenlijk nergens echt het niveau van bijvoorbeeld Bon Iver halen.
Ik moet alleen wel zeggen dat ik wel denk dat er potentie in de knul zit. Als hij zich nog iets meer weet te ontwikkelen en iets meer variatie of sfeer in zijn muziek weet te brengen kan hij zeker net zo goed worden als Bon Iver.
Een zanger om in de gaten te houden.

Jammer dat deze minder aandacht en stemmen krijgt dan zijn debuut.
Hij heeft namelijk wel zijn best gedaan om er iets meer diversiteit in te krijgen.
Mijn favoriete nummer van dit album is "Mayflies", maar er staan eigenlijk alleen maar goede nummers op. De teksten zitten vol melancholie en de muzikale begeleiding is prachtig en passend bij Francis' stem.
Ik zou hier dagen achtereen naar kunnen luisteren, maar smaken verschillen natuurlijk.

Een niet bijster originele mix van AC/DC met een zanger die aan Kevin DuBrow (ex-Quiet Riot) doet denken.
Het is alleen de vraag of er anno 2016 nog veel mensen op een dergelijke band zitten te wachten.
Het schijnt dat Tyler Kinder (lead vocals/gitaar), gitarist Jarrad Morrice, bassist Alex McMillan en drummer Pete McMillan het in hun thuisland en Nieuw-Zeeland niet slecht doen. Daarnaast hebben ze ook al een keer een tour van 2 weken door de UK gedaan die wel redelijk goed ontvangen werd. Nu houden de Engelsen ook wel redelijk van een potje old school Rock & Roll.
Ik vind het zeker niet slecht klinken, maar ze springen er ook niet uit.

"Nigredo" is een heerlijk sfeervolle Black Metal track. Hij begint erg mooi en kalm met een rustig gitaarmelodietje, aangevuld met een viool en iets later wat synths. Na ongeveer 1.45 minuten krijgen we wat koud riffwerk te horen dat in de verte wat aan Agalloch doet denken. Met de grunts er nog eens bij is mijn aandacht gegrepen.
"Rauhnacht begint wederom bijzonder sfeervol. De eerste 2 minuten vind ik sterk, maar wanneer men begint met de mengeling van electronica en melodieus Black Metal gitaarwerk vind ik dit een stukje minder. Het gitaarspel is wel mooi, maar de combinatie met de gebruikte electronica vind ik een stuk minder flatteus.
Redelijk genietbaar.

Een sterke combinatie van Ambient en andere rustgevende muziek en Black Metal. Beide bands hebben sterke tracks afgeleverd. Ik heb hier de afgelopen dagen naar geluisterd en moet zeggen dat met name het erg sfeervolle "Ashstained Snow" van het Sloveense Veldes me erg goed bevalt. Die piano en xylofoon(?) vormen een mooi contrast met de rauwe Black Metal die ze eroverheen spelen. Een prachtige combinatie als je het mij vraagt.
Sterk!

OMG, wat is het titelnummer irritant!
Zo, dat is er alvast uit. Een aantal jaren geleden wist Blackmore's Night me nog wel te bekoren met een live optreden, maar dit studio album vind ik niet echt geweldig.
Sommige composities, zoals het eerder genoemde titelnummer, vind ik gewoon niet goed. En dan staan er ook nog eens twee tenenkrommende covers op. Dit komt ook omdat ik de originele versies ook al niet fantastisch vind overigens. Maar van alle nummers die je in een Blackmore's Night jasje zou kunnen steken kiezen voor "Moonlight Shadow" (Mike Oldfield & Maggie Reilly) en "I Got You Babe" (Sonny & Cher)? Ik denk dat de smaak van Candice Night en Ritchie Blackmore niet bepaald overeenkomt met die van mij. Dat mag, maar het resulteert er wel in dat er nog eens 2 nummers op de plaat staan die ik niet goed vind.
Soms komen er wel mooie passages voorbij, al hebben we het allemaal wel al eens eerder gehoord. Zo vind ik "Allan Yn N Fan" nog wel mooi en "Will O' the Wisp" vind ik persoonlijk de mooiste compositie van het hele album.
Een erg fraai nummer tussen verder wat middelmatig tot slecht werk.

Wat een heerlijke Black Metal plaat hebben deze Polen afgeleverd zeg. Ik moet eerlijk toegeven dat ik voor het beluisteren van deze plaat nog niets van ze gehoord had. Maar gelijk vanaf track 1 heb ik met aandacht zitten luisteren. Het album begint verrassend melodieus en inventief met "Królestwo Niczyje". Basic blast beats worden aangevuld door soms wat originele gitaarloops en aparte tempowisselingen. Verder komt de vocalist gelijk vanaf het moment dat hij zijn mond opentrekt krachtig over en mede daardoor staat het eerste nummer echt als een huis.
"Into the Void Again" is nog iets melodieuzer, wat de track, ondanks diens deprimerende titel, verrassend licht klinkt voor een BM nummer. Zeker niet verkeerd, want er zal later nog groter geweld aankomen.
"When the Mirror Shatters" zet de lijn van het voorgaande nummer eigenlijk voort. Het begint iets rustiger en melodieuzer, maar deze keer wel met een vocalist die alles uit de kast trekt. Daarnaast eindigt deze, net als het voorgaande nummer, met wat blastbeat geweld.
Ook met "Dreams Shall Flesh" weten ze te blijven boeien door inventief gitaargeweld, om daarna even alle stoppen los te gooien met "Cold Morning Fears". Een nummer waarbij men met name met de instrumentatie een snelheidsrecord wil proberen te maken. Althans, zo begint het nummer. Later in de track doen ze het weer iets rustiger uit en komt die opvallende melodieusheid weer wat terug. Dit wisselt zich door de track heen wat af, maar mede door het geweld in het begin vind ik dit toch wel de grootste klapper van deze plaat.
Met "The Tunnel" krijgen we even rust, want hierin krijgen we een instrumentaal (voornamelijk of zelfs alleen maar gitaren) intermezzo te horen dat qua stijl wat aan post-rock doet denken.
Daarna komt men nog een keer in alle heftigheid terug met "Of No Light": een track waarin bovenstaande positieve punten nog een keer de revue passeren.
Instrumentaal lekker gevarieerd, melodieus en soms gewoonweg inventief. Verder zorgt de sterke vocalist ook nog voor een wat krachtiger geluid.
Al deze dingen maken deze plaat voor mij een prettige luisterervaring.
Ik kan hem eigenlijk alleen maar aanraden aan de liefhebbers.

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik nog maar weinig van het BG materiaal ken. Ik had hun voorgaande plaat 5 jaar geleden beluisterd, maar ik moet heel eerlijk toegeven dat ik me daar niet veel meer van kan herinneren. Verder kan ik "Valhalla" om de één of andere verklaring nog steeds haast dromen. Wat een pakkende melodie en hoog meezinggehalte heeft dat nummer zeg!
Maar goed, nu over deze plaat. Ze beginnen met het epische "The Ninth Wave", wat gelijk met de album afsluiter het langste nummer van het album is (beide tracks duren precies 9 minuten en 30 seconden). Episch en groots en gelukkig nog niet met de "koortjes" teveel op de voorgrond.
Dit is namelijk bij "Twilight of the Gods" naar mijn mening wel een beetje het geval. Ik noem dat een beetje het Queen dilemma (stoorde me bij Queen namelijk ook altijd aan die "grootse samenzang" zoals ik het maar noem).
Er moeten bij dit nummer (en dat gebeurd bij meer nummers op het album) in het refrein een groot gedeelte meegezongen worden door een koortje en dat bevalt mij dan weer wat minder.
Dan denk ik, Hansi Kürsch is een goede vocalist, waarvoor hebben je die koortjes dan nodig?
Het zal wel wat bij het geluid van de groep horen (aangezien ze het regelmatig gebruiken), maar van mij had het wel iets minder gemogen.
Verder is dit wel een prachtige plaat trouwens. Instrumentaal zit het prachtig en mooi melodieus in elkaar en de productie is ook echt prima.
Ik denk dat liefhebbers van de band hier wel weer erg content mee zullen zijn. Verder ook wel interessant voor de liefhebbers van epische Power Metal.

Gedateerd? Ja, maar mede daardoor juist toch nog een best tof plaatje.
Blitzkrieg bestond volgens mijn bronnen tijdens deze opnames uit zanger Brian Ross, gitaristen Jim Sirotto en Mick Proctor, bassist Mick Moore en drummer Sean Taylor.
De productie is van een niet al te hoogstaande kwaliteit, maar daaronder gaat toch een kwalitatief gezien best degelijke band schuil.
Het titelnummer is het bekendst dankzij de eerder genoemde Metallica connectie en is een lekker stampend, uptempo Heavy Metal nummer. Mijn favoriet van het album is het echter niet, want persoonlijk heb ik wat meer met het wat meer uitgesponnen "Armageddon".
Brian Ross is geen Bruce Dickinson en ook geen Rob Halford, maar laat toch horen over een degelijke stem te beschikken. Hier en daar word hij echter niet bepaald meegeholpen door de overdubs/echo's die ze erin hebben geplaatst, maar goed, anno 1985 was dat een klein beetje mode. Ik kan ze dit "schoonheidsfoutje" dus best vergeven.
Vooral het gitaarwerk van de gitaristen weet me toch wel goed te bekoren en ook Sean Taylor laat horen dat hij een bekwame muzikant is. Neem er hier en daar nog een uithaaltje van Ross bij en je krijgt mij toch wel weer tevreden mee knikkend.
Zij die wel van NWOBHM houden en wel denken tegen een laagje stof van gedateerdheid te kunnen, zullen hier nog best van kunnen genieten. Een aanrader voor de echte liefhebbers dus.

Ook ik heb me aan dit vergeten Speed Metal plaatje gewaagd en ik moet zeggen dat het me wel bevalt. Goed, de productie is niet geweldig, maar dat was wel vaker zo bij veel tijdgenoten. Daarnaast spelen ze het hele album als een malle. De zanger is niet heel memorabel, maar doet zijn werk niet slecht en de band speelt lekker hard en snel: zoals je het graag hoort als je naar een dergelijke plaat wil luisteren.
Geen vergeten klassieker, maar hij luistert wel lekker weg en de tijd vliegt eigenlijk zo om.

Deze mannen weten er altijd een sfeervol geheel van te maken.
Na de electronische, haast Ambient aandoende Prelude barst de plaat los met Palen, een bombastische muur van geluid en hier en daar een vanuit de diepte klinkende grauwende stem.
Tellus Mater is van hetzelfde laken een pak, de muziek is meeslepend en ik werd er dan ook helemaal in meegezogen. Ook Forhist is een redelijk nietsontzienende track, maar hier weten ze weer aangenaam te verassen door in het midden ineens en mooi, wederom haast Ambient aandoend stuk te plaatsen. Forhist is mede hierdoor wel ée'n van de meest veelzijdige tracks van het album geworden.
Daarna gaan "Metaphor of the Moon" en "Clarissima Mundi Lumina" in dezelfde stijl door. Met name de sfeer van deze muziek zorgt ervoor dat het pakkend blijft.
Een erg aangename 50 minuten luisteren naar mijn mening. Een erg fijne plaat voor zij die van dit genre kunnen genieten.

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik me nooit meer in Dylan heb verdiept dan zijn jaren '60 werk. Ik schrok een aantal jaar geleden van de man die ik in de Ahoy na Mark Knopfler zag optreden. Hij was nog steeds een begenadigd muzikant en liet dit goed horen, maar zijn vocalen waren niet te volgen en hij pakte zijn "klassieke materiaal" soms wel in hele experimentele hulsels.
Geschrokken van dit optreden, heb ik me nooit aan "Tempest" gewaagd, maar toen ik zag dat deze kwam en ik de ouderwetse "Dylan hoes" zag, ging het toch kriebelen.
Dylan is oud geworden en dat is aan zijn stemgeluid te horen. Toch is hij goed te verstaan en lukt het hem om met zijn "oude stem" weg te komen, zelfs in de momenten dat hij niet helemaal zuiver klinkt.
De melancholie druipt hier vanaf en dat is duidelijk terug te horen in zijn teksten.
De plaat kabbelt in een rustig tempo voort, dusdanig rustig dat de korte speelduur helemaal niet zo erg is. Dylan klinkt moe en oud.
Aan de ene kant vind ik het geweldig dat een aantal van deze muzieklegendes nog doorgaan met muziek maken, aan de andere kant hebben ze naar mijn mening hun pensioen verdiend.
Een redelijk "oude lullenplaatje" (zoals mijn vader dit zou noemen ), maar écht interessant kan ik het ook weer niet noemen.

Marley had zichzelf voorgenomen om zoveel mogelijk mensen de in zijn muziek verwerkte boodschap over te dragen. Hij zag dat hij daarvoor meer "westerse" invloeden in zijn muziek moest verwerken, om het aansprekender te maken voor een groter publiek. Maar dat deed hij eigenlijk al vanaf het eerste Wailers album, dus ik vind het zelf niet iets om hem kwalijk te nemen.
Maar nu over naar deze plaat. We krijgen een goed op elkaar afgestemde band te horen. De samenwerking tussen Marley, zijn band en zijn achtergrondzangeressen is net een geoliede machine, want het lijkt ze met gemak af te gaan.
De opnamekwaliteit is zeer goed voor materiaal uit die tijdsperiode, maar dat zullen ze voor de release ook nog wel wat opgepoetst hebben. Verder zit de live vibe er goed in, doordat je regelmatig het geluid van het publiek hoort. Marley communiceert wel best weinig met zijn publiek, maar daar lijken zij geen last van te hebben. Vooral tijdens de wat bekendere nummers bouwen ze er een mooi feestje van waar je zelfs nu als luisteraar nog een glimlach om trekt.
Volgens mij varieert de kwaliteit van Marley's live materiaal wat, maar ik moet zeggen dat dit wel een sterke opname is. Een goed spelende band, Marley die goed bij stem is en uitstekend bijgestaan word door de I-Threes. Over de geluidskwaliteit valt niks te mopperen. Een aanrader voor de liefhebbers.

Een geweldig live album waarop Bob Marley weer in zijn volle glorie te horen is. Geweldig hoe passioneel hij zijn muziek ten gehore wist te brengen. Wederom is goed te horen waarom hij zo'n iconisch figuur voor het hele Reggae genre is. De geluidskwaliteit van deze live plaat is uitstekend en de vele bekende nummers luisteren lekker weg.
De familie Marley beloofde in de komende jaren meer uit de familie archieven vrij te geven en als het allemaal zo klinkt als dit zeg ik laat maar komen.

Typisch dat dit plaatje nog zo'n hoog gemiddelde heeft. Het trapt af met een gevoelige ballad dat ook meteen het beste nummer is van het album is.
Daarna blijft het allemaal wat lauw en standaard en mede daardoor wat aan de saaie kant. Zelfs na meerdere luisterbeurten kan ik mijn aandacht er niet volledig bij houden.

Vandaag aangeschaft omdat ik nog niks van ze had en dit mij wel een redelijke verzamelaar leek als ik de tracklist zo zag. Het klinkt allemaal ook wel best goed, al beperken ze zich wel behoorlijk tot de meezingers. De eerste helft van het album bevalt me beter, omdat ik Livin' On a Prayer, Keep the Faith en Wanted Dead or Alive beter vind klinken dan zo'n mierzoete ballad als afsluiter Never Say Goodbye.
Geen hele bijzondere verzamelaar, maar het luistert wel lekker weg.

Het is mij ook wat te gladjes.
De nummers blijven niet echt hangen en gaan bij mij het ene oor in en het andere weer uit.
Jammer, want de Early Years van Bon Jovi vind ik tot op heden nog steeds erg leuk.
Jon en zijn band makkers zullen er vast tevreden over zijn geweest, maar ik ben niet zo enthousiast over de wending die ze gemaakt hebben.

Ik heb al een behoorlijk lange tijd niet meer naar deze band geluisterd, maar zette zojuist deze plaat eens op om te horen wat voor muziek ze tegenwoordig maken.
Het album heeft een hoog "radio gehalte", met veel nummers met makkelijke melodielijnen en een hoog meezinggehalte. Niet echt origineel, maar het klinkt nergens slecht. De mannen weten nog precies hoe ze kunnen musiceren en Bon Jovi's stemgeluid is nog steeds herkenbaar. Hier en daar komt hij nog best mooi uit de hoek, zoals bij het prachte "Amen" (waar ik dan ook nog bijna kippenvel van krijg).
Tjah, het is allemaal wat commercieel geworden, maar slecht kan ik dit album zeker niet noemen.

Het lijkt erop dat David Reece het deksel is dat precies op het potje van Bonfire past. Hij zingt erg sterk op dit album. De muziek is verder een mooie balans tussen wat klassieke, toch wel iets meer Europees getinte (denk aan Scorpions, Europe, enz.) rock zonder dat ze te oubollig gaan klinken. Met name door de productie klinken ze toch lekker fris.
Sterke nummers vind ik "Can't Break Away" en het catchy titelnummer. Verder had "With a Little Help of My Friends" (de Cocker versie) wat mij betreft dan weer niet gehoeven. De band laat namelijk op de rest van de plaat horen dat ze zelf prima rock nummers kunnen schrijven. Daarnaast ben ik gewoon nooit een liefhebber van dat nummer geweest, zowel niet van de Beatles als van de Cocker versie.
Maar nu begin ik misschien wat teveel te klagen, want verder is dit gewoon een lekker rock album met een mooie balans tussen wat sneller en wat midtempo werk. Een degelijke plaat voor de rock liefhebbers.

Het Noorse Borknagar biedt melodieuze Black Metal met lyrische invloeden uit het Pagan Metal. De cleane vocalen hebben wel de overhand en word vaak bijgestaan door epische instrumentatie met bombastisch gitaarwerk en strijkers. Dit wisselen ze af met blastbeats en grunts. Productioneel gezien zit alles goed in elkaar: alles is mooi en zuiver te horen.
Hier en daar misschien wat aan de langdradige kant, maar verder degelijk uitgevoerde muziek.

Ik moet heer eerlijk bekennen dat ik niet alles van Boston ken. Enkel de eerste twee albums ken ik best goed en daarmee vergeleken voelt deze nieuwe plaat toch een beetje als een klap in het gezicht.
De plaat begint best tof met "Heaven on Earth". In dit nummer is nog best sterk gitaarwerk te horen van Scholz en de zang klinkt ook best mooi. Wat alleen wel gelijk opvalt is de productie. Over het algemeen ben ik zeer te spreken over de producties van Frontiers records, maar bij deze plaat klinkt de productie wat plat en dat is voor het eerst dat ik dat vind van een plaat van dit label...
Waar deze plaat vooral mee kampt is dat het allemaal niet goed bij elkaar lijkt te passen. De kale drumcomputer staat in een schril contrast met het redelijk warme keyboard geluid. Jammer dat de plaat niet enorm veel gitaarwerk bevat, want dit komt nog het helderste uit de speakers knallen, zoals dus bij het openingsnummer.
De zang is nog één van de aspecten waar ik het meest over te spreken ben. Neem nou het nostalgisch klinkende "Didn't Mean to Fall in Love" en het mooi gezongen "You Gave Up on Love".

Over het algemeen is de plaat helaas wat teleurstellend. Het klinkt teveel als een samenraapsel en de productie doet haast denken alsof dit nog gewoon demo's zijn in plaats van echt goed afgemaakte nummers. Zoals de titel al zegt moeten we niet teveel terugkijken, maar de tijden van Don't Look Back lijken ver achter ons met deze vreemde versie van Boston...