Het nieuwe album van Falkenbach is een prachtig, episch werk geworden.
Het begint rustig met Vaer Stjernar Vaerdan, een nummer dat de luisteraar terugbrengt naar de tijd waarin plunderende Noormannen de wateren en landen onveilig maakten. Dit word gevolgd door het meer uptempo Wulfarweijd waarin door de grunts de Black invloeden weer goed te horen zijn. In dit nummer valt het sterke gitaarwerk op. Ook de productie helpt hierin mee, de instrumenten zijn prachtig op elkaar afgestemd en het klinkt allemaal vlekkeloos.
Met Mijn Laezt Wourd word de met Vaer Stjernar Vaerdan ingezette stijl voortgezet. Het is het begin van de opzet van het album: de wat rustigere, epische nummers en de meer uptempo Black nummers wisselen elkaar om. Dit zorgt ervoor dat de aandacht nergens verslapt en maakt het album geschikt voor bijna iedere stemming.

Persoonlijk vind ik dit album nog beter dan voorganger Tiurida. Voor de liefhebbers van Falkenbach is dit album zeker geen geldverspilling.

De plaat begint met riffwerk dat erg aan Agalloch doet denken, maar zodra de 'native American calls' van de zanger en de fluit voorbij komen weet je dat deze band toch hun eigen stempel willen drukken.
De instrumentatie die volgt is wat lichter en melodieuzer dan het meeste van de eerder genoemde band, daarnaast heeft de zanger een redelijk uniek stemgeluid.
Het gebruik van de akoestische gitaar in 'For Life' is uitstekend gevonden, want het past perfect bij het stemgeluid van de zanger. Ogen dicht en genieten maar Bin dit nummer.
Men brengt in ieder nummer weer kleine stijlveranderingen aan, waardoor de plaat als geheel mooi en goed de beluisteren blijft. En dat terwijl ze toch ook op een bepaalde manier hun eigen, karakteristieke geluid weten te handhaven.
Een sterk album dat ik kan aanbevelen asnnliefhebbers van o.a. Agalloch, Alcest, Fen, Heretoir, enz.

Fen lijkt met iedere plaat die ze uitbrengen een stukje beter te worden.
"Beacons of War" begint met een naar post-rock neigend riffje, maar word al snel vervangen door een beukende gitaarriff en drums. De grunts klinken lekker venijnig en de combinatie met de cleane zang zorgt voor een intens en complex geluid. Dit is echter nog maar de eerste helft van het nummer. In de tweede helft is enkel grunts te horen en vinden er een aantal tempowisselingen plaats, waardoor de aandacht erbij gehouden word.
Wanneer "Beacons of Sorrow" begint kan de vergelijking met Agalloch gemaakt worden. De stijl/tempowisselingen in het nummer en de snerpende grunts doen aan die band denken en ondanks dat ik een groot Agalloch liefhebber ben moet ik toegeven dat Frank "The Watcher" Allain misschien wel een betere grunter vind dan Haughm.
Met "The Dying Stars" gunnen de heren de luisteraar wat rust. Het nummer begint met wat langzaam, sfeervol gitaarwerk. Wanneer de drums erbij komen bouwt men op een mooie wijze op naar de intense eerste helft van het nummer waarin vooral het snoeiharde en strakke drumwerk opvalt.
In de tweede helft van het nummer vervalt men weer in een rustige, melancholisch klinkende riff. Er is zelfs wat ruimte voor wat akoestisch gitaarwerk en het klinkt allemaal best fraai. Tegen het einde vlamt men echter nog één keer op, om in de laatste minuut weer te vervallen in het melancholische gitaarwerk.
"Sentinels" valt dan weer gelijk op door de centrale rol van de bass in het eerste stuk van het nummer. Ook in dit nummer is er weer ruimte voor wat cleane zang en de combi grunts/cleane zang. Wederom valt de variatie in een positieve zin erg op.
"Menhir - Supplicant" is zo intens gespeeld dat je het idee hebt dat je helemaal in de muziek meegezogen word.
Men sluit op een prachtige wijze af met "Gathering the Stones". Een mooi uitgesponnen, melancholisch nummer dat relatief rustig is in vergelijking met de voorgaande nummers. In de eerste helft van het nummer komt er nog een prachtige, redelijk centrale rul van de drums voorbij, terwijl het lijkt of er een koor op de achtergrond meezingt met in het midden een prachtige cleane zang.
Het beste werk dat de band tot dusver voortgebracht heeft als je het mij vraagt. Voor liefhebbers van Agalloch is dit haast een must.

Ik word niet zo snel ergens zo enthousiast van dat ik het 4.5* geef, maar dit is weer zo'n knaller uit de Frontiers stal die gewoon pakt van begin tot eind.
Fergie Frederiksen is vooral bekend van zijn werk met Toto, maar hij kan met dit solo album nog steeds goed meedraaien in het AOR genre.
De plaat begint op vlammende wijze met "Last Battle of My War". De uitstekende productie valt gelijk op, maar dat kan je ook wel verwachten van Frontiers Records. Frederiksen haalt nog moeiteloos alle noten en zijn stem heeft nog een best hoog bereik.
"Let Go" is zo'n heerlijke meezinger. Door de vette productie is alles gewoon uitstekend te horen op de manier "zoals het bedoeld is". Vooral de gitaarpartijen en de keyboards komen gewoon erg goed uit de verf.
Frederiksen zingt met bezieling en weet je echt mee te sleuren in zijn muziek en prachtige lyrics. Door nummers als "I'll Be the One" en "How Many Roads" schiet het strot echt vol en moet je bijna een traantje wegpinken. Een nummer als "When the Battle is Over" zorgt echt voor een kippenvel moment. Vooral door het feit dat hij inderdaad kanker heeft, in combinatie met de tekst en zijn prachtige stemgeluid.

Een prachtig album voor de AOR liefhebbers die alleen maar vol staat met nummers van hoogstaande kwaliteit. Genieten van begin tot eind!

Dit is R&B/Pop in de stijl van Beyonce, Rihanna, etc.
De dames kunnen zeker wel zingen en de momenten waarop hun echte stemmen te horen zijn de hoogtepunten van het album.
Want helaas moet dit natuurlijk dichtgesmeerd worden. Moeten de stemmen vervormd worden, zodat ze allemaal klinken als Rihanna en moet er hier en daar nog een soort rapper persoon uit de kast worden getrokken om de 'hitpotentie' nog even wat te verhogen.
Zonde voor deze dames. Het is één van de meest storende dingen die ik in de huidige popscene tegen kom.

Vocalist Robbie LaBlanc weet deze AOR composities naar een hoger niveau te tillen. Wat kan die man goed zingen zeg! Zijn vocale capaciteiten komen naar mijn mening het beste over op het het wat meer uptempo nummer "Another Day" (ook met een mooie gastbijdrage van zangeres Angelica Rylin) en het mooie, passioneel gezongen "Where Do I Go".
Qua lyrics hebben we het allemaal al 100x gehoord van vergelijkbare acts, maar echt deren doet het niet. Verder valt het melodieuze gitaarspel van gitarist Philip Lindstrand in positieve zin op. Verder is het instrumentele gedeelte namelijk niet heel spannend, al zorgt het keyboardspel wel voor een fijne jaren '80 sfeer. Ook staat alles mooi "evenwichtig" (bijna alles klinkt ongeveer even hard, m.u.v. de zang) in de mix. Aangename muziek voor de liefhebbers van melodieuze rock.

Een mooi en radiovriendelijk rock album.

Dit debuut van Firehouse bevat veel prachtige elementen uit de '80's glam rock beweging.
Zanger C.J. Snare doet mij net als Edwin wat aan Sebastian Bach denken. Zijn stem komt het beste uit de verf bij de lekkere rockers, waarvan er voldoende op dit album staan.
Enkel "Love of a Lifetime" is een echte ballad (en "Home is Where the Heart Is" hikt ertegenaan).
Voor de rest zijn er voldoende fijne rocknummers op dit album te vinden, zoals Shake & Tumble, Overnight Sensation (wat een heerlijke knaller is dat!) en afsluiter Helpless.

Er zitten lekker wat ritme wisselingen in de nummers en dat vind ik altijd wel fijn. Die afwisseling zorgt er gewoon voor dat je aandachtig blijft luisteren.
Hierdoor valt het ook best op dat Bill Leverty wel erg lekker gitaarwerk laat horen op eigenlijk wel alle nummers. Door de goede productie komt het drumwerk van Michael Foster ook goed uit de verf. Daarnaast is ook de aangename, dreunende begeleiding van de bass (bespeeld door Perry Richardson) goed te horen.

Kortom, vanaf aanstekelijke beginner "Rock on the Radio" tot afsluiter "Helpless" is dit gewoon puur genieten voor de liefhebbers van dit soort Rock. Firehouse lijkt wederom zo'n prima band uit het genre te zijn die in Nederland (en vaak ook de rest van Europa) gewoon nooit goed hebben kunnen doorbreken.

Zeker geen verkeerd debuut van deze Nederlandse Black Metal groep.
Volgens metal archives doet Bob Mollema (vocalist op de eerste demo van Mondvolland) de vocalen. Hij weet wel een goed potje te grunten, maar zijn vocalen staan naar mijn mening niet lekker in de mix. Vaak heb ik dit niet met Black Metal, maar voor deze keer had een iets helderdere productie het geheel wel wat beter gemaakt, en dat voor iemand die wel van "gruizige" Black Metal houd.
Het eerste nummer "De Doornen" begint pakkend. De verleiding om het hoofd met het ritme van dit nummer mee te bewegen is vooral tijdens de eerste helft erg groot. Het gitaarwerk en drumwerk van Mink Koops (Bong Breaker) valt in positieve zin erg op. Wat mij betreft had men echter de laatste 3/4 minuten mogen schrappen. Het nummer gaat gewoon iets te lang door, waardoor de interesse iets wegvalt. Daar ik dit niet heb met "Kuddedier" en "Wortels van Angst" bewijst wel dat ze met gemak nummers van ruim 10 minuten kunnen spelen. 16 minuten is echter iets teveel van het goeie. Verder had de bass van Asher de Vries (Netherstorm) wat harder door mogen klinken, maar goed, ze zijn lang niet de eersten die de invloed van het baswerk tot het minimum beperken.
Al met al is dit nog een best tof debuut met verrassend en mooi riffwerk.

Ik vind de vocalen (van Lu Rousseau) nou niet echt geweldig, maar instrumentaal zit dit album echt geweldig in elkaar! Neem nou een nummer als Grace (die trommels maken het heerlijk sfeervol) of een nummer als Brain Damage (met dat geweldige gitaarspel).
Instrumentaal is het lekker variërend en gewoon grappige gecomponeerd. Dit zorgt ervoor dat ik de wat minder sterke vocalen weer snel vergeet.
Jammer dat deze plaat zo onbekend is, want deze zou zeker hoge ogen op kunnen gooien in de Prog Rock wereld.

FM brengt precies waar de liefhebbers van de jaren '80 revival van houden. Het album begint meteen met het lekker catchy klinkende "Digging Up the Dirt". Met "You're the Best Thing About Me" verdwijnt het rauwe randje van de openingstrack en brengt met een sterk AOR nummer dat in het verlengde ligt van bands als Journey. Dit word op de daaropvolgende nummers in eveneens meer dan aardige wijze herhaalt, om met "Incredible" (zie dat hij er hier niet tussen staat, maar op mijn versie staat die tussen "Fire & Rain" en "Call on Me") de eerste (power)ballad te brengen. Met "Call On Me" gaat men weer terug naar de stijl van de voorgaande nummers, om daarna iets meer te rocken met het krachtig klinkende "Cold Hearted".
Eigenlijk volgen er in de tracks daarna geen noemenswaardige stijlveranderingen. De heren brengen gewoon op sterke wijze lekker wegluisterende AOR. Echt puur zo'n plaatje voor de liefhebbers.
Ze sluiten nog wel stijlvol af met de prachtige ballad "Walking with Angels", wat voor mij haast wel het beste nummer van de hele plaat is. Erg mooi en gevoelig gebracht.
FM bewijst met deze plaat dat ze nog steeds in staat zijn om degelijk werk uit te brengen.

Ik heb me nooit zo verdiept in het materiaal van de Foo Fighters en deze EP heeft me ervan overtuigt dat ik dit misschien toch eens een keer moet doen.
Wat ik te horen krijg bevalt me namelijk prima. Met "Saint Cecilia" beginnen de heren met een lekker toegankelijk rock nummertje. Nog niet zo hoogstaand als sommige andere nummers, maar wel gelijk overtuigend. "Sean" trekt deze lijn op een toffe, wat meer uptempo manier door.
Op "Savior Breath" knallen de mannen voor het eerst wat meer. Grohl's stemgeluid staat hier ook op een wat rauwere manier in de mix en ook dat vind ik wel lekker klinken.
Het langzame "Iron Rooster" richt zich wat meer op de lyrics en die klinken erg goed. Tekstueel misschien wel het beste nummer, al vind ik het moeilijk in te schatten, daar bij de andere nummers niet de volledige tekst tot me doorgedrongen is.
Men sluit rockend af met "The Neverending Sigh". Wat dat betreft kan ik me aansluiten bij JVT, want dit nummer klinkt inderdaad wel geweldig.
Binnenkort misschien maar eens wat meer materiaal van deze heren gaan beluisteren.

Na het debuut misschien wel de beste Foreigner plaat. Al heb ik Head Games en de platen na Inside Information nog niet beluisterd.
De plaat is een mooie combinatie van lekker in het gehoor liggende rock en pop invloeden uit die tijd. "Juke Box Hero" rockt als een malle en "Urgent" valt op door het sterke saxofoongebruik. Verder vind ik de keyboards (bij mij meestal het meest ondergewaardeerde instrument) in "I'm Gonna Win" sterk, terwijl "Woman in Black" weer een lekker stevig gitaargeluid heeft.
Met "Girl on the Moon" hebben de mannen nog een sterke ballad waarin de kwaliteiten van Lou Gramm als zanger nog eens goed naar boven komen.
Een erg fijne jaren '80 plaat. De twee die hierna zouden komen vind ik beiden een stuk minder.

Fourplay is een Amerikaans jazz quartet dat bestaat uit keyboard/pianospeler Bob James, bassist/vocalist Nathan East, drummer Harvey Mason en gitarist Chuck Loeb.
Dit album staat wat in het teken van hun 25-jarig bestaan (vandaar de titel, en tracks als "Anniversario").
De heren brengen hier erg relaxt klinkende smooth jazz. Aan de ene kant zorgt dit voor erg fijne (achtergrond)muziek, want het klinkt allemaal heel toegankelijk.
Het zorgt er echter ook voor dat dit een weinig spannende release is geworden. Je moet namelijk geen avontuurlijke of experimentele dingen verwachten. De heren blijven allemaal netjes binnen het door henzelf gecreëerde spectrum. Mede hierdoor zijn nummers als "Quicksilver" (6:46), "Sterling" (7:34) en "Precious Metal (7:23) wat lang en weet het mijn aandacht niet altijd even goed vast te houden.
Dit neemt alleen niet weg dat de mannen wel hun kwaliteiten als muzikanten laten horen, want spelen kunnen ze zeker wel. Daarnaast is de productie erg mooi en klinkt alles mooi op elkaar afgestemd.
Fijn om op de achtergrond aan te hebben staan tijdens het werken of leren voor school, maar heel spectaculair is het verder niet.

Een kleine schande dat op dit album zelfs nog niet gestemd was vind ik het wel.
Het is namelijk een erg fijn album. De volle productie zorgt voor een fijn "huiskamergeluid" en Hubbard zelf speelt een aantal erg mooie, sfeervolle stukken.
Verder is er gewoon veel te horen op deze plaat. Er komen wat strijkers voorbij in "Feelings" en "Dream Weaver" heeft een beetje Soul invloeden. Ook "Rock My Arms" heeft een sterke Soul/Funk inslag. De dwarsfluit zorgt hier voor een interessante sound. Verder valt "Neo Terra" ook nog op door het sterke gebruik van trommels.
Voor de liefhebbers van jazz met soul invloeden een erg fijne plaat.

Over het algemeen een redelijke soundtrack die best goed bij de stijl van de film past. De twee hoogtepunten zijn eigenlijk de twee nummers die vanwege het overlijden van Paul Walker erin zijn geplaatst. Zo hebben we het prachtige "See You Again" van Wiz Khalifa en Charlie Puth en "I Will Return" van de voor mij totaal onbekende Skylar Grey.
Verder bevat het album hip-hop/dubstep/dance nummers die wat beter bij de actie of "stoere" momenten uit de film passen. Zo vind ik opener "Ride Out" wel gelijk een mooi voorbeeld hiervan. Een nummer dat lekker in het oor gaat. Maar tussen deze nummers zitten onderling soms grote verschillen. Zo vind ik het tweede nummer ook nog wel aardig, maar "Get Low" vind ik dan echt weer tenenkrommend slecht.
Dit soort dingen heeft natuurlijk sterk met persoonlijke voorkeuren en muzikale interesses te maken, dus over dergelijke dingen zullen anderen vast wel weer een andere mening hebben.
Een redelijke soundtrack, maar weet op de twee hoogtepunten na nergens echt het niveau te overstijgen.