Vandaag goedkoop bij een lokale platenzaak gekocht en na een aantal maal beluisteren heb ik daar nog geen spijt van. Het album opent met de klassieker "Once Bitten Twice Shy". Een nummer dat zo'n grote invloed had op de Amerikaanse blues-rock band Great White dat ze er een cover van opnamen en zelfs een album tweeluik naar vernoemden.
Het album bevat alleen meer mooie nummers, zoals het uitgerekte "Boy" en de toffe balade "It Ain't Easy When You Fall".
Een fijn, lekker Brits klinkend rock album. Niet aan te raden voor mensen die afknappen op Britse accenten.

Kwalitatief gezien erg vergelijkbaar met het tweede album van de mannen. Gewoon zeer goed uitgevoerde jaren '80 rock nummers met een fijne melodieuze inslag zonder echt te poppy te worden. Misschien niet bijster origineel en daarom ook meer een plaat voor de liefhebbers van het genre, maar als je hiervan houd dan is deze plaat (wederom) genieten.

Tjah, je kan ze misschien aanrekenen dat ze niet bepaald origineel zijn, maar verder is dit prima jaren '80 rock hoor. Vooral tracks als "Out for Blood" en "The Whites of Their Eyes" vlammen lekker. De zanger heeft een sterk stemgeluid: niet origineel of apart klinkend, maar wel erg solide en degelijk. Het gitaarwerk klinkt lekker vet en de productie is prima te noemen. "Rock My Radio" bevat echt alle elementen om in de jaren '80 inderdaad op de radio gedraaid te worden, maar helaas hebben de mannen nooit een echte doorbraak gehad en verdwenen ze eind jaren '80 weer van het toneel. Spijtig, maar dit plaatje is toch wel genieten hoor. Heerlijke muziek voor de zaterdagochtend.

De kracht van het geluid van deze band lijkt op dit album wat weggevallen. De nummers klinken allen wat vlak. Dit lijkt echter meer door de productie te komen. Verder lijken de mannen hun best te hebben gedaan om een album te maken dat goed in de smaak zou vallen bij de tieners van tegenwoordig. Dit betekent meer electronica en wat meer “pop invloeden”. Nu maken ze deze ontwikkeling al zo’n beetje sinds Clayman , dus was het wel te verwachten. Wat ik alleen mis is het “heilige vuur”, de “passie”. Bij nummers als “Come Clarity”, “Sleepless Again” en “Fear is the Weakness” was dit nog wel goed terug te horen. Op dit album vlamt het alleen bij “Rusted Nail” wat op, maar verder klinkt het allemaal behoorlijk vlak. Mede hierdoor ben ik van mening dat dit het minste album van In Flames is. Ik hoop dat in de toekomst de kracht weer wat meer gaat terugkeren.

Ik heb hem nu een aantal keren beluisterd en ik... worstel nog steeds wat met de sound van dit album. In Solitude zag ik in 2011 op het Into the Grave festival in Leeuwarden. Omdat ze geen enorme indruk op mij achter lieten heb ik toen verder geen aandacht meer aan ze besteed, totdat ik besloot dit album eens een kans te geven.

"Sister" is een aparte luisterervaring, want er komt een mix van verschillende stijlen voorbij. Muzikaal gezien heeft het wat van Heavy Metal, het gitaarwerk klinkt lekker en sommige melodielijnen zijn haast catchy te noemen. Ze hebben er echter een soort "spookachtige" sfeer aan proberen te geven wat mij een beetje aan The Vision Bleak doet denken. Tot dusverre is er eigenlijk nog weinig aan de hand, want bovengenoemde stijlen vind ik allemaal tof en gecombineerd klinkt het nog steeds best goed.

Waar ik echter over struikel is de zanger. Pelle Åhman heeft geen hele gemakkelijke stem om naar te luisteren. Het lichtelijk schreeuwerige/zeurderige karakter doet denken aan (post-)punk en ik vraag me dan ook af of de beste man uit dit genre ook de inspiratie haalt voor zijn eigen manier van zingen. Hij is wel geweldig duidelijk te verstaan, iets dat in dit genre ook niet altijd even gemakkelijk is. Ik vind zijn stemgeluid echter raar combineren met de instrumentatie. Het lijkt er gewoon niet goed bij te passen, waardoor sommige passages bij mij haast als "ongepast" aanvoelen.

Vanwege de fijne instrumentatie kom ik nog wel op 3*, maar ik denk wel In Solitude niet helemaal mijn ding is.

Inglorious is een nieuwkomer binnen het (professionele) circuit en het is dan ook tof om te zien dat een wat groter label binnen het genre, Frontiers in dit geval, deze heren een kans geven om zich voor te stellen aan een wat groter publiek.
Dit doen ze met dit debuut op een uitstekende manier. Ik vond de promotie van Frontiers van te voren wat overdreven, met maar liefst 4 (lyric) video's, maar ik snap nu volledig waarom ze deze heren zo graag aan de liefhebbers van (Hard) Rock willen voorstellen.
Zanger Nathan James is misschien wel de bekendste van dit vijftal, want die zong eerder al (live) voor het Trans-Siberian Orchestra en Uli Jon Roth. Verder bestaat de line-up uit leadgitarist Andreas Eriksson, ritmegitarist Wil Taylor, bassist Colin Parkinson en drummer Phil Beaver.
Wil Taylor is de jongste van het gezelschap en zegt dat zijn grootste helden Mark Tremonti (Alter Bridge), Joe Satriani en Steve Lukather (Toto) zijn.
Verder vertelt men het volgende in de promo tekst: "This is the music they were born to play together - inspired by bands in the classic rock genre as diverse as Deep Purple, Led Zeppelin, Whitesnake, Bad Company, Aerosmith, the Rolling Stones, to name a few."
Hierop vult zanger Nathan James nog het volgende aan: “Not only in rock but in Motown and even classical music they tracked everyone in the room at the same time,” adds Nathan. “The air movement from a bass drum, that same excitement you get when you perform, and that's exactly how I wanted the album to feel."

Grappig, want ik lees deze promo tekst na deze avond al meerdere keren naar dit album geluisterd te hebben (het is een beetje de soundtrack van deze avond geworden voor mij). Toch moet ik zeggen dat ik tijdens het beluisteren een paar keer aan Alter Bridge en Deep Purple moest denken.
Aan de laatstgenoemde moest ik gelijk bij de album opener "Until I Die" denken, want vooral de hammond organ zorgt wat voor dezelfde stijl en feel. Wanneer het gitaargeluid toegevoegd word krijgt het nummer gelijk al een prettig, wat zwaarder geluid. Wanneer Nathan James dan ook nog eens zijn mond opent en er een goed stemgeluid uitkomt die wat doet denken aan een wat rauwere Myles Kennedy (dit dacht ik serieus al tijdens de eerste keer dat ik de opener hoorde).
Op "Breakaway" zetten de heren de heerlijk enthousiaste, uptempo stijl voort. Het gitaarwerk knalt heerlijk en James ontpopt zich gewoon tot een uitstekend Rock vocalist. Wat ik vooral knap vind van de heren is dat ze zeker wel een old school geluid voort weten te brengen zonder te gedateerd of oubollig te klinken. Ook op dit tweede nummer weten ze het fris en enthousiast te houden.
Op "High Flying Gypsy" neemt men wat gas terug, waardoor het basgeluid van Colin Parkinson en het drumwerk van Phil Beaver een wat prominentere rol krijgen. Prima spel van de heren en het past prima bij het nummer.
Met "Holy Water" beginnen ze met een riff die een beetje doet denken aan Blues-Rock. Is dit dan de eerder genoemde invloed van The Rolling Stones? Ik heb eerder het idee meer echte Blues, want ook de zangstijl van James is hier meer aangepast aan de Bluesy stijl.
Als "Warning" begint denk je eerst nog een dergelijk nummer te krijgen, maar na bijna een minuut gaan de remmen los na een hoge uithaal van James. Heerlijk voor de variatie en een genot voor het oor.
Op "Bleed for You" laat James horen dat hij ook wel een powerballad zou kunnen zingen, want ook de rustige stukken in dit nummer, waarin hij zijn zangstijl wat aanpast, komen prima uit de verf.
Tekstueel gezien zou "Girl Got a Gun" zo op een Whitesnake album passen. Instrumentaal gezien blijven de heren echter een stuk steviger en laat dat nou iets zijn dat ik juist kan waarderen.
Ook "You're Mine" begint gelijk al lekker hard door het gitaargeweld, hierin bijgestaan door een lekker ronkende bas. Het drumwerk van Beaver lijkt niet enkel de maat aan te geven, maar zorgt ook voor nog wat meer melodie.
Het titelnummer is dan raar genoeg weer wat meer midtempo, maar hierdoor krijgen de muzikanten wel meer de vrijheid om wat melodieuzer en virtuozer werk te laten horen.
Op "Wake" zijn de akoestische gitaren uit de kast gehaald en laat James horen dat hij inderdaad prima een ballad ten gehore kan brengen. Een flinke ommezwaai van zijn wat rauwere Rock stem, maar ik moet zeggen dat deze kant van James z'n stemgeluid er bij mij ook prima ingaat.
Op "Unaware" trekken de heren nog even alle registers open met een melodieus Rock spektakel waarin met name wederom het gitaarwerk opvallend is (in positieve zin).
De heren hebben het werkje zelf geproduceerd en ik moet zeggen dat ze dit op een prima manier hebben gedaan. Ze laten duidelijk horen wat ze in huis hebben en de geluidskwaliteit is erg goed.
Bij het schrijven van de muziek hebben ze wel wat hulp gehad en dat zijn niet de minste namen: Al Pitrelli (Megadeth, Alice Cooper, Trans-Siberian Orchestra), Joel Hoekstra (Night Ranger, Whitesnake) en Neil Fairclough (Queen).

Inglorious is voor mij een beetje de nieuwe belofte, want de heren laten op een geweldige manier horen hoe de Rock van weleer toch in een hedendaags jasje gestoken kan worden. Wat mij betreft een echte aanrader voor de liefhebbers van het genre en voor mij persoonlijk het beste Rock album dat ik dit jaar tot nu toe gehoord heb.

Irfan schijnt afgeleid te zijn van een Perzisch woord voor gnosis, wat zich in het Nederlands vertaald naar "mystieke kennis". Dat ze beïnvloed zijn door de Arabische volksmuziek is vanaf de eerste noot al wel duidelijk. Doordat de zangeressen vaak meer in tonen lijken te zingen en de combinatie met mannelijke vocalen plus de mediterraanse stijl, doet het wat aan Dead Can Dance denken. Daarbij wil ik wel zeggen dat Irfan zich wel weet te onderscheiden, want daar waar men bij Dead Can Dance soms wat uitwijkt naar andere stijlen, blijft deze groep (op dit album althans) wel in de Arabische stijl doorspelen.
De schone stemmen van Denitza Seraphimova en Darina Zlatkova weten mij als luisteraar wel mee te voeren naar die verre oorden in Arabië. Daarnaast vind ik de gelaagdheid van de muziek opvallend, want er komt een breed assortiment aan instrumenten voorbij. In het openingsnummer alleen al is een fluit, meerdere snaarinstrumenten, percussie en nog wel meer te horen. Volgens de wiki van de groep gebruiken de muzikanten dan ook traditionele instrumenten met namen als oud, duduk en darbouka. In "The Cave of Swimmers" is de mannelijke zanger Kalin Yordanov ook gelijk al te horen. In dit nummer wisselen hij en een van de dames de zang onderling wat af.
"Buruna" is dan een nummer dat zich meer focust op de instrumentatie dan de zang. Er is wel gezang te horen, maar er zijn ook grote stukken van het nummer enkel instrumentaal.
Dit hindert echter niet, want ook instrumentaal weet deze band je helemaal mee te slepen in hun Arabische klanken.
Een aanrader voor liefhebbers van bijv. Dead Can Dance of voor zij die hun muzikale horizon weer eens wat willen verbreden.

(Hard) Rock die doet denken aan Motörhead (maar dan nét iets minder hard). De zanger lijkt qua stemgeluid ook wat op Lemmy te willen lijken.
Zeker geen verkeerde muziek, maar het is soms zo basic en simpel dat het wat saai word om naar te luisteren. De plaat had naar mijn mening wat effectiever geweest als sommige nummers net iets korter waren geweest. Albumopener "One Way Track" duurt bijvoorbeeld maar 3:17 minuten. Deze zelfde speelduur hadden de overige tracks ook wel mogen hebben om zo naar het idee de vaart er wat meer in te houden.
Een geinig plaatje voor de liefhebbers van klassiek hard rock, maar meer dan dat ook niet.

Inmiddels nog paar keer beluisterd en ik moet het nog steeds wat laten bezinken. Ruim anderhalf uur aan muziek is een behoorlijke kluif zoals ik al eerder zei.
Muzikaal gezien vind ik dit een van de interessantste releases van dit jaar die ik tot op heden gehoord heb. Het is episch, avontuurlijk, Dickinson's stemgeluid is nog behoorlijk goed te doen (al merk je wel dat er lichte slijtage op zit).
Een album dat zowel heerlijk old school als hedendaags klinkt. Wanneer in de laatste helft van "If Eternity Should Fail" die ronkende bas van Harris te horen krijgt, krijg je toch echt "het Iron Maiden geluid" te horen.
"Speed of Light" had ik al een aantal keren beluisterd toen ze die als single uitbrachten, maar ik vind hem nog steeds lekker klinken. Vocaal gezien misschien wel Dickinson's beste werk op dit album. Verder een heerlijk uptempo Heavy Metal nummer dat het live ook wel lekker zal doen (ik verwacht dan ook dat deze wel voorbij zal komen wanneer ze weer gaan touren).
"The Great Unknown" kan ik vooral waarderen voor het sfeervolle begin. Men probeert hier een soort opbouw in te brengen, een beetje net zoals wat ze met "Fear of the Dark" en het recentere "Dance of Death" ook deden. En het werkt wederom, want vooral die intro blijft plakken, al is de gitaarsolo halverwege de track (ik weet niet op wiens naam die staat) ook wel lekker.
"The Red and the Black" is het eerste epos dat boven de 10 minuten afklokt en we worden op een prachtige, epische reis meegenomen. Vocaal gezien wederom best sterk, verder is het vooral het baswerk en de gitaren, aangevuld met wat orkestratie(?) of een keyboard(?). Vooral dit laatste zorgt voor een episch geluid.
Ik wil best nog over de andere nummers door ratelen, maar dan ben ik over een half uur nog niet klaar met typen. De rest moet ik ook nog wat meer laten bezinken. Als laatste wil ik het nog wel even over de albumafsluiter hebben. De meningen schijnen nogal verdeeld te zijn over de toevoeging van de piano en strijkers in dit nummer. Persoonlijk vind ik het erg sfeervol en een beetje vernieuwend, omdat we dit niet zo heel vaak horen van Maiden. Ik las een x aantal berichten terug een vergelijking met Meat Loaf's "I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That)". Toevallig heb ik daar eerder vandaag ook nog naar geluisterd en ik hoor werkelijk nul raakvlakken, behalve dat men in beide nummers gebruik maakt van een piano.
Maar goed, Maiden heeft hier een behoorlijk sterk album afgeleverd die wel eens mijn eindlijstje zou kunnen halen. Als ik er dit jaar aan toe kom om er een te maken tenminste. Soms vind ik zoveel muziek zo goed dat ik het lastig vind om een "top ..." lijstje op te stellen.