Persoonlijk vind ik deze plaat wat meer beklijvend dan "Oblivion Hymns". De heren brengen hiermee wat ze inmiddels al jaren doen: een dromerige combinatie van post-rock met popinvloeden.
Tot nu toe vind ik 'We Could Have Been Beautiful Again' en de afsluiter 'Before You Float Away Into Nothing' de hoogtepunten van het album, maar dit kan nog veranderen naarmate ik het album vaker beluisterd heb.

Inderdaad een erg mooie plaat. Hij begint melancholisch met het uitgesponnen "Longest Year", met name het begin waarin wat vioolwerk is verwerkt komt goed over. Daarnaast weet men perfect subtiele veranderingen door de track te verweven, waardoor de aandacht erbij blijft en het weer lukt om lekker weg te dromen op deze muziek. Wat dat betreft maken ze wel goede muziek om in een hammock (hangmat) naar de lucht te gaan kijken of iets dergelijks.
"Dark Beyond the Blue" is een track die zo op "Departure Songs" had kunnen staan, want de stijl en sfeer sluit perfect aan bij bijvoorbeeld "Cold Front" (eerste album track van bovenstaande plaat).
"Cruel Sparks" weet vooral in het begin van de track te intrigreren door het gebruik van wat klinkt als een heel erg distorted gitaar.
"Lonely, Some Quietly Wander in the Hall of Stars" is zo'n prachtig voorbeeld van hoe deze heren je als luisteraar bijna door hun muziek kan laten "zweven". Het lichte ambient/post-rock geluid zorgt ervoor dat je in je hoofd boven de wolken zweeft in een prachtige eindeloosheid. Geweldig hoe ze zo'n sfeer kunnen creëren.
"One Another" is dan weer net een klein beetje anders qua stijl en is, net zoals het eerder genoemde "Dark Beyond the Blue", zo'n track die door de sfeer en stijl makkelijk op "Departure Songs" had kunnen staan.
Waarschijnlijk is deze muziek niet voor iedereen weggelegd en sommigen zullen dit misschien als "saai" beschouwen, maar ik kan het heel erg waarderen. Ik ben er laatst zelfs achter gekomen dat Hammock's "Departure Songs" de plaat is die ik tot op heden het vaakst gedraaid heb van alle muziek die ik bezit. Ik ben dus zeker wel "een fan" en vind de sfeer die ze op deze korte plaat vast weten te houden ook weer geweldig.

Ik ga de laatste tijd door een nogal stressvolle periode. Hierbij is het goed om weleens tot rust te komen en weer even wat meer van "het moment" te genieten.
Bijna niets past daar beter bij dan de dromerige ambient (met post-rock invloeden) van Hammock.
Deze EP die net nog geen 30 minuten duurt bevat weer een aantal prachtige, rustgevende nummers waar je mee kan wegdromen. Sfeervolle muziek en de tracks zitten qua stijl niet erg ver van elkaar vandaan. Dit kan het voor sommige luisteraars misschien wat saai maken, maar als Hammock liefhebber kan ik het wel waarderen.
Als ik een favoriet van deze EP zou moeten uitzoeken, zou ik voor "East" gaan. Met name door het sfeervolle gitaarwerk dat door deze compositie heen glijdt als een vis in het water vind ik deze nog net iets beter dan de overige tracks.
Een mooie, sfeervolle en vooral rustgevende EP.

Heerlijk ouderwets 70's rock plaatje. Vooral erg lekker rollende bass die best hard in de mix staat bevalt me wel. Verder heeft het door de blazer (saxofoon, ik weet alleen niet welke variant) ook nog een lekker jazzy geluidje hier en daar.
Uiteindelijk kom ik op 3,5*, omdat de zang dan weer weinig indruk maakt. Instrumentaal zit het plaatje echter heerlijk in elkaar en de productie is ook best sterk, vooral voor zo'n onbekende plaat uit de jaren '70.

Ik ken de film zelf nog niet, maar heb net de soundtrack beluisterd.
Ik werd weggeblazen door deze soundtrack. Zimmer wekt het grootse universum tot leven met deze score. Vooral het vele orgelgebruik zorgt ervoor dat deze soundtrack eruit springt.
Het zorgt voor een onheilspellend en groots geluid waardoor je als luisteraar jezelf steeds kleiner gaat voelen. De spanning is alleen al voelbaar in de muziek.
Geweldig. Dit soort dingen zorgt ervoor dat Zimmer één van mijn favoriete soundtrackcomponisten blijft. Fenomenaal werk dat me erg nieuwsgierig heeft gemaakt naar de film.

Ik had nooit van te voren kunnen voorspellen dat de eerste soundtrack van 2016 die ik zou beluisteren die van "Kung Fu Panda 3" zou zijn. Maar aangezien Zimmer misschien wel mijn meest favoriete filmcomponist is kon ik het niet laten toen de gelegenheid zich voordeed om dit werk te beluisteren.
Inmiddels ben ik hem voor de tweede keer op deze ochtend aan het beluisteren en ik moet zeggen dat Zimmer hier weer een prima werk van heeft gemaakt.
Hij weet zijn bombast, zoals op het opzwepende "Hungry for Lunch" en zijn epische klank (o.a. "The Power of Chi" en stukken in "The Legend of Kai") te vermengen met speelse, stereotyperende "Kung Fu klanken" (o.a. "The Hall of Heroes").
Een dergelijke speelsheid heeft een animatiefilm als deze wel nodig en met dat in het achterhoofd vond ik het dan ook niet storend, maar eerder toepasselijk.
Ik kan niet echt achterhalen wat Lang Lang's bijdrage is geweest. Is hij degene die piano speelt op "Oogway's Legacy"? Op "Portrait of Mom" (bijna een tranentrekker) is namelijk ook subtiel een piano te horen. Maar "Po Belongs" is dan weer een dusdanig uitgebreid orkestraal stuk dat ik het weer moeilijk te bepalen vind. Er is wel even een piano te horen, maar voor de rest gaat de grootste aandacht naar de strijkers.
Die versie van "Kung Fu Fighting" (die men bij de aftiteling zal gebruiken gok ik zo) vind ik nog best geinig trouwens. Die van het Shanghai Roxi Musical Studio Choirs & Metro Voices London wel te verstaan, want die versie van The Vamps vind ik verschrikkelijk en stilistisch gezien staat het wel heel ver van Zimmer's werk. Hetzelfde kan overigens gezegd worden over die track van Patrick Brasca en Jay Chou, maar die vind ik persoonlijk dan wel weer wat beter klinken.
Ach, eigenlijk kunnen die nummers haast wel los gezien worden van de score zelf. Zimmer laat in ieder geval horen dat hij het nog niet verleerd is. Klasse werk weer.

Death Metal is nooit zo mijn ding geweest. Bij Black Metal kan ik uitgesponnen tracks meestal wel waarderen, vooral als ze de luisteraar proberen mee te sleuren in de muziek. Spijtig genoeg merk ik dat ik dit bij een genre dat wat minder mijn ding is ik dit wat minder waardeer. Zo had ik er de nodige moeite mee om mijn gedachten erbij te houden. Vooral het wat "lompe karakter" (met gebrek aan een betere omschrijving) van de muziekstijl staat me niet zo aan. Verder gaat de stem van de zanger me na een poos wat vervelen.
Het nadeel van deze plaat (voor mij dan) is dat er maar liefst 4 nummers 6 minuten of net iets langer zijn. Dit maakt de totale speelduur op ruim 55 minuten (met de bonus track erbij). Dit is voor mij gewoon te lang, zelfs bij een band die wat meer melodie en variatie in de stijl probeert aan te brengen (dat proberen deze mannen namelijk).
Live komt dit vast een stuk beter over (vooral met een lekker onstuimig publiek), maar om er zo naar te luisteren is het niet voor mij weggelegd.

Magic Man is inderdaad een sterk nummer, maar de rest van het album is ook best goed.
Een zeer degelijk debuut van Heart, waarop inderdaad wat prog-invloeden terug te horen zijn.
De vrouwelijke samenzang maakt dit ook nog eens tot best een uniek plaatje, daar het vaak mannen waren (en nog steeds zijn) die dit genre domineren.
Een album dat de tand des tijds prima heeft weten te doorstaan en dat zeker het beluisteren waard is voor de liefhebbers van deze muziek.

Heavy Bones is zo'n band waarvan ik het toch wel jammer vind dat ze maar zo kort bestaan hebben en maar 1 album opgenomen hadden.
Zanger Joel Ellis had al een goede indruk gemaakt als zanger van de sleazy rock band Cats in Boots. Heavy Bones is echter wat meer AOR gericht, met prachtige nummers als Turn It On en Where Eagles Fly.
Ellis moet op zulke nummers wat meer clean zingen in plaats van zijn rauwe stemgeluid net zoals bij Cats in Boots en ik moet zeggen dat dit hem prima afgaat. Een zeer onderschat Rock vocalist als je het mij vraagt.
Verder werd het gitaarwerk verzorgd door Gary Hoey, die hierna solo verder zou gaan en tot op heden nog steeds een aardige solo carrière heeft volgens mij. De muziek is sowieso erg op zijn gitaarwerk gericht en ik moet zeggen dat hij het ook goed doet. Neem nou zijn solo's op bijvoorbeeld Where Eagles Fly. Die zitten gewoon prima in elkaar.
De echte beroemdheid van deze band zit echter achter de drumkit. Frankie Banali (Quiet Riot) mocht achter de drumkit plaatsnemen en ik moet zeggen dat hij het goed doet. Zowel de harde rockers als The Light of Day of de wat meer ingetogen nummers als Beating Heart gaan hem prima af.

Wederom zo'n mooi, beetje vergeten rock plaatje die zich makkelijk kan meten met de grote jongens uit deze periode.

Lang geleden dat ik wat van deze mannen gehoord had. Heimdalls Wacht bestaat sinds de oprichting uit de "vaste kern" Saruman, Narhemoth (beide vocalen) en de Nederlander Arjan Peeks (eerst bas en vocals, sinds 2013 enkel gitaar) die tevens de eigenaar van het label Heidens Hart is. Verder wisselt de (sessie)line-up wat. Volgens Metal Archives zou tegenwoordig Teja de gelederen nog versterken als gitarist, Thjafjaz als bassist en F. "Winterheart" Völker (die al aan een indrukwekkend repertoire meegewerkt heeft) als drummer.
Het album begint met een prachtig, akoestisch intro en komt daarna gelijk met de bijna 13 minuten durende monstertrack "Die Fallenden Blätter der Irminsul". Instrumentaal wel een sterk nummer. Hier en daar is wederom de akoestische gitaar te horen (daar krijgen we zelfs nog een solo van te horen), maar verder zijn het de elektrische gitaren die hier het meeste op de voorgrond staan.
In vocaal opzicht vind ik deze track iets teveel van het goeie, want er zijn hier 2/3 verschillende stemmen op te horen. Twee grunters en nog een cleane stem (die best door een van de grunters ingezongen had kunnen zijn). Vooral die cleane stem vormt iets teveel een contrast met de rest. Daarnaast klinkt de combinatie van al deze vocalen gewoon niet lekker. Net alsof ze het niet goed op elkaar afgestemd hebben.
Best typisch, want op de opvolger "Conspiratio Barbarica" zijn wederom dezelfde stemmen te horen, maar op deze track werkt het wel. De grunters nemen het grootste gedeelte van dit nummer voor hun rekening, maar op het einde is er nog een apart, harmonisch clean gedeelte. Dit klinkt net alsof men het in een kerk heeft opgenomen en mede daardoor lijkt het alsof er meerdere mensen te horen zijn, maar volgens mij is het maar een persoon.
Op "Auf Roter Erde Erblüht... (Ursprung Teil I)" zijn de rollen dan weer wat omgedraaid, want hierin heeft de cleane zanger in het grootste gedeelte van de dag de hoofdrol. Verder krijgen we na 2,5 minuten een mooi intermezzo te horen met de akoestische gitaar. Dat klinkt wederom dusdanig mooi dat ik haast zou zeggen: neem eens een akoestisch album op.
"Schwarzmondritual" is veruit het rauwste nummer van de hele plaat. De track klinkt hard en we krijgen een aantal sterke blastbeats te horen. Voor het eerst valt nu ook de ritmesectie in positieve zin op. Vooral de drummer laat goed van zich horen. Ook het gitaarwerk in deze track klinkt erg goed en is hier en daar nog verassend melodieus. Een sterke Black Metal track.
Ook op "(Leben) Im Zeichen Der Todesrune" klinkt de combinatie tussen de grunts en de cleane zang beter op elkaar afgestemd dan in de tweede track. Ik vind het moeilijk in te schatten of dit nou komt door gewenning van de stijl die deze mannen aanhouden of dat er daadwerkelijk verschil is tussen de tracks. Wat waarschijnlijk wel uitmaakt is dat de lengte van de andere tracks wat korter is, want voor een dergelijke stijl is een track van bijna 13 minuten wel erg lang.
Ongeveer in het midden van "Seelenstaub" krijgen we dan wel weer een soort "noormannenkoor" zang te horen wat ze van mij wel achterwege hadden mogen laten. Ook hier weet de cleane zang weer niet goed aan te sluiten op de rest van de track. Het zal een stijl zijn die de mannen die het maken wel aanspreekt, want na 5 albums mag ik aannemen dat je bij het zesde album er wel uit bent welke muzikale richting je op wilt.
Ook proberen ze op het einde van de track in het Duits een soort verhaal te vertellen als het ware, maar ook dat komt niet goed uit de verf. Deze factoren maken dit nummer mijn minst favoriete nummer van de hele plaat.
De akoestische, cleane afsluiter "Des Wolfes Zottiges Fell" is dan wel weer erg sterk. Vocaal sfeervol en een beetje in de stijl zoals Dornenreich en Agalloch dat bij dergelijke tracks wel kunnen brengen. Veel meer dan een akoestische gitaar is er verder niet te horen, maar dat is in al het simplisme ook niet meer dan je hoeft te horen. De toevoeging van de viool hier en daar zorgt voor een nog sfeervollere sound.
Een album met zijn hoogte- en dieptepunten, maar over het algemeen is het nog een best sterke plaat. Maar zoals eerder gezegd in vocaal opzicht soms wel iets teveel van het goeie.

Helheim is een behoorlijk hechte kliek. Daar waar de meeste Noorse Black Metal (gerelateerde) bands al een grote variatie in de samenstellingen hebben gehad, bestaat het viertal van Helheim gewoon nog steeds uit 3 van de originele leden (het lijkt haast een zeldzaamheid bij dergelijke bands).
De line-up word aangevoerd door vocalist/bassist Ørjan Nordvik, gevolgd door vocalist/ritmegitarist Tom Korsvold en drummer Frode Rødsjø. Lead/ritmegitarist Noralf Venås speelt sinds 2008 mee en was ook al te horen op de uit 2010 stammende EP "Åsgårds Fall" en het voorgaande studioalbum "Heiðindómr ok Mótgangr" uit 2011.
De muziek bestaat uit een aparte combinatie van epische "Pagan" Metal, Black Metal en Folk Metal (met hier en daar zelfs wat Scandinavische instrumenten erin verwerkt).
De plaat begint haast cartoonesk met "Helheim 9": een nummer waarin het vioolspel en het spel op een Scandinavisch volksinstrument waarvan mij de naam onbekend is centraal staat. Dit in combinatie met prominent aanwezige Noorse vocalen. De leadzanger is me soms net iets te overdreven, haast bombastisch in de mix. Daarnaast vind ik de vocalen van de tweede zanger soms niet lekker erop aansluiten.
Het titelnummer start met naar het Black Metal neigend riffwerk, ondersteund door drums die men middels wat extra pauken wat "grootser" doet klinken. Deze stijl keert in de loop van het nummer vaker terug. Ondersteund door iets dat volgens mij moet doorgaan voor een soort alpenhoorns. Apart, maar het werkt op de een of andere manier wel. De grunts klinken goed en deze maal slagen beide mannen erin om elkaar wel op gepaste wijze aan te vullen.
"Åsgards Fall III" is met bijna 12,5 minuten de meest uitgesponnen track van het album. Het zorgt ervoor dat de heren hun brede, muzikale spectrum kunnen laten horen. Zo vind ik het begin met de mooie ondersteuning van akoestische gitaren erg sterk. De eerste "Noormannen vocals" vind ik niet zo, maar het toepassen van een soort "Noormannen achtergrondkoor" is dan wel weer best sfeervol. Na ruim 4,5 minuten gaat men middels het riffwerk en de grunts weer meer richting Black Metal, maar de groots klinkende drums die men er in heeft verwerkt zorgt voor een "episch" geluid. Net voor het midden worden we verrassend genoeg getrakteerd op een erg mooi stukje cleane zang.
Net over de helft keert de akoestische gitaar weer terug en krijgen we een vergelijkbare passage als in het begin van het nummer. Daarnaast is het voornamelijk een gitaarfeestje, bijgestaan door de drums en hier en daar nog door wat vocals, waarbij "het Noormannen koor" wederom het beste uit de verf komt.
"Åsgards Fall IV" trapt gelijk af met groots klinkend drumwerk, bijgestaan door een dominante bas (erg sterk gedaan) en wat subtiel gitaarwerk. Ze lijken duidelijk op te willen bouwen naar iets en na ongeveer 1,5 minuten verandert de stijl van het nummer dan ook weer. Het riffwerk gaat weer meer richting Black Metal. Deze keer krijgen we wederom cleane zang, deze keer door beide heren (Nordvik & Korsvold) tegelijk en dat pakt goed uit.
Halverwege komt het accent weer te liggen op het gitaarwerk. Hiermee lijken ze meer de atmosferische kant op te willen gaan, maar we worden ook nog getrakteerd op mooi, melodieus gitaarspel.
"Odr" is het tweede nummer van het album dat (net iets) boven de 10 minuten afklokt en men lijkt het wederom gebruikt te hebben om alle facetten uit hun spectrum aan bod te laten komen. Het drumwerk klinkt met vlagen weer groots, haast filmisch. Verder komen de "alpenhoorns" hier en daar voorbij en men weet in de eerste helft nog te verassen met een erg hoog klinkend "achtergrondkoor" (volgens mij word het door een iemand ingezongen, maar laten ze het door de productie net klinken alsof het meerdere mensen zijn).
In de tweede helft keert het melodieuze gitaarspel op prettige wijze terug en word er lekker uitgebreid gebruik gemaakt van wat soleer werk. In de laatste paar minuten doet voor het eerst de piano nog even zijn intrede, bijgestaan door een viool en wat synths. Dit zorgt voor een prettige, rustige afsluiting van deze plaat.
Een mengeling van flink wat verschillende ingrediënten. Hier en daar vind ik de vocalen wat minder sterk, maar over het algemeen klinkt dit album nog best goed.

Zo af en toe kom je op een potentieel interessant nieuw naampje. Alhoewel ik het Italiaanse "Hell in the Club" misschien niet helemaal nieuw meer kan noemen. Ze zijn inmiddels namelijk alweer vanaf 2009 actief en zijn met "Shadow of the Monster" alweer toe aan hun derde album.
De band bestaat voor 3/4 deel nog uit de originele leden: zanger Davide Moras (tevens zanger van Elvenking), gitarist Andrea Piccardi en bassist Andrea Buratto. Ze zijn vorig jaar van drummer gewisseld en dit is dan ook het eerste album waarop Marcoo Lanciotti te horen is (op de voorgaande twee was Federico Pennazzato te horen).
De heren brengen een mix van melodieuze Heavy Metal en (party) Rock. Hierbij trekt men veel van de genre cliche's uit de kast: gitaarsolo's, ballads, enz.
Het gros van de nummers zijn wel uptempo rockers, want op de powerballads "The Life & Death of Mr. Nobody", "Naked" en ballad "Money Changes Everything" na hebben we het wel gehad qua ballads.
Qua thematiek blijven ze wat bij het "monster (in me)" en de lyrics zijn dan ook weinig verassend. Daarnaast springt zanger Davide Moras er wat mij betreft niet uit. Hij houd op dit album een licht rauw stemgeluid aan, maar we hebben inmiddels binnen het genre zoveel varianten hiervan te horen gekregen dat Moras er wat mij betreft niet in slaagt om boven de meute uit te stijgen.
Wel zijn de Elvenking invloeden hier en daar wat terug te horen. Zo gebruikt men hier en daar graag gebruik van strijkers en keyboards.
Instrumentaal gezien staat het gitaarwerk van Andrea Piccardi het meest centraal en hij doet zijn werk dan ook goed. Wederom weet hij zich niet bijzonder af te scheiden van genregenoten, maar de uitvoering is gewoon strak en goed. Daarbij mag er ook credits gegeven worden aan producer Simone Mularoni, want alles zit lekker vol in de mix en zowel de instrumentatie als de zang is tot in de kleinste details te horen. Alleen bassist Andrea Buratto komt er hier en daar wat bekaaid vanaf. Op een wat minder groots aangepakt nummer als "Shadow of the Monster" is hij wel te horen, maar op nummers als "Hell Sweet Hell" en "Appetite" is hij door de toevoeging van achtergrondzang en keyboards soms helemaal niet te horen.
Degelijk uitgevoerd, maar zowel qua thematiek als muzikaliteit weinig origineel en zullen ze waarschijnlijk niet eruit springen in de Heavy Metal/Rock releases van dit jaar.

Wat is nou precies deze release zullen de geïnteresseerden wel denken.
De eerste CD, track 1 t/m 8 zijn de oude opnames van de .Existenz. EP (t/m track 6), Trümmerwelten (van de The World Comes to an End in the End of a Journey Split) en Nihil (Split met Thränenkind).
De tweede CD zijn de heropnames van de .Existenz. EP (opgenomen in 2011 en 2012). De maker (Eklatanz) vond dat het oude materiaal iets moderner en passender (bij het huidige Heretoir geluid) mocht klinken. Verder bevat deze CD ook het eerste nummer dat niet enkel door hem geschreven is (Snow Colours). Hier kreeg hij bij het schrijven hulp van Nathanael (Thränenkind, Bonjour Tristesse, Agrypnie en Heretoir bij live optredens).

Ik vond de originele EP eigenlijk al best goed. Ik vond die best bij de huidige Heretoir passen in de zin van dat je al goed kon horen welke stijl Heretoir aan zou houden.
Wat ik dan ook bijzonder vind is dat ik de tweede CD nóg beter vind en dus zeker een toevoegende waarde vind hebben bovenop de oude opnames. Qua sound slaat het inderdaad beter aan op de langspeler van vorig jaar en daarnaast vind ik Snow Colours een geweldig nieuw nummer.
Een aanrader voor de liefhebbers van dit project. Mensen die niet bekend zijn met Heretoir kunnen het beste met de originele EP beginnen en dan met de langspeler, of gewoon puur met de langspeler. Wat meer kennis van de muziek van het project is namelijk wel leuker bij het luisteren naar deze plaat.

De drijvende kracht achter dit project komt van Cooper zelf en Johnny Depp als ik het goed begrepen heb. Samen met een flinke rits grote namen brengt men hier ode aan de lang vervlogen tijden van de rock grootheden.
Dit wordt op een professionele manier gedaan. Het is een beetje apart om de eerder dit jaar overleden Christopher Lee in de intro te horen. Met "Raise the Dead" komt het gezelschap (volgens mij) met een eigen compositie die precies bij de stijl past van de daarna volgende odes. "My Generation" werd door Cooper al live gebracht in de laatste tour, maar word op deze plaat ook lekker vlammend neergezet.
Led Zeppelin's "Whole Lotta Love" doet hier nog een schepje bovenop. Wat klinkt het gitaarwerk hier heerlijk zwaar en met de vocale bijdrage van zowel Cooper als Brian Johnson van AC/DC klinkt dit gewoon erg lekker.
"I Got a Line On You" is niet zo mijn smaak, maar luistert mede door de korte speelduur nog best gemakkelijk weg. "Five to One" klinkt wederom door het lekker zware gitaargeluid wel lekker en met "Break On Through the Other Side" doet men wederom er een fijn schepje bovenop.
"One" is wederom niet echt in mijn smaak gebracht, maar ieder zo zijn ding. "Jump Into the Fire" klinkt dan wel weer fijn. Op "Come and Get It" horen we nog een bijzonder goed bij stem zijnde Paul McCartney. De muziek zelf bestempel ikzelf al best snel als "oude lullenmuziek". Ja, ik heb nooit zoveel gehad met de composities van McCartney en co. Wederom geldt hier: ieder zijn ding, want ik denk dat liefhebbers van McCartney's werk hier wel van zullen kunnen genieten. "Jeepster" is een lekker Rock & Roll tussendoortje en het daaropvolgende "Cold Turkey" klinkt een beetje zwoel en daardoor ook weer best goed. Cooper's stemgeluid past bijzonder goed bij het nummer "Manic Depression" van Jimi Hendrix. Het gitaargeluid kan niet tippen aan het origineel, maar er is wel te horen dat men hun best deed om het origineel zoveel mogelijk eer aan te doen.
"Itchycoo Park" is een beetje een zomers nummer te noemen in deze uitvoering. Leuk, opmonterend nummertje naar het wat zwaardere werk van Hendrix.
Op "School's Out/Another Brick in the Wall" doet Cooper wat men ook op de laatste tour deed. De klassieker van Cooper zelf onderbreken met een klein stukje van Pink Floyd's "Another Brick in the Wall". Johnson's stem vind ik niet zo goed passen bij School's Out, maar klinkt dan wel weer een stuk beter bij het Pink Floyd stuk. Op dit nummer is ook nog even iets te horen wat op een soort gitaarduel lijkt, maar met muzikanten als Slash en Joe Perry (Aerosmith) kan men dat ook wel verwachten.
Afsluiter "My Dead Drunk Friends" is volgens mij weer een eigen compositie. Dit is een ode aan de verloren rock muzikanten in een stijl die perfect bij de hele Alice Cooper act past. Door de toevoeging van de piano klinkt het soms als een onheilspellend saloon nummer. Cooper krijgt het voor elkaar om bij mij een visioen op te wekken van een pianospelend geraamte. Mede door het stuk in het midden van "we drink and we fight and we puke..." moet ik een beetje denken aan taferelen uit Disney's Pirates of the Caribbean attractie.
Een apart project met uiteenlopende rock stijlen waar voor haast iedere rockliefhebber wel iets genietbaars te vinden valt. Sterk.

Niet voor mij weggelegd.
De heren van Home Free combineren Pop en Country met harmony singing. Vooral de productie van de instrumentatie vind ik echt slecht. Neem nou de drums in albumopener "Summer in the Country".
Ze hebben een basstem ertussen zitten en ik moet eerlijk toegeven dat ik dat stemgeluid prefereer boven de andere zangers. Maar ze zingen volgens mij wel met minimaal 4 man, dus ik weet niet precies wie welke zanger is.
Het hoogtepunt van het album is eigenlijk hun versie van "The Devil Went Down to Georgia" en dan vooral door de viool bijdrage van Daniels zelf.
Dit zegt eigenlijk al genoeg denk ik. De stijl die de heren op dit album hebben is gewoon echt niet mijn ding. Ik vind Country op zijn tijd meestal wel genietenswaardig, maar niet in deze vorm.

Inmiddels al een paar keer beluisterd, maar het doet me tot nu toe weinig.
Het Noorse Honeyroll brengt hiermee een hard rock album volgens het boekje. Een zanger met een licht rauw stemgeluid en ronkende gitaren. Meestal zit het bij mij dan al redelijk snel goed, maar dit komt wat saai op me over. Muzikaal voorspelbaar en tekstueel erg cliché.
Niet slecht, maar weinig bijzonder.

Horace Parlan's "Happy Frame of Mind" is weer een prachtig voorbeeld van de klasse platen die men bij het Blue Note label uitbrengt.
Het album begint lekker met "Home is Africa", een nummer met lekker bouncy basswerk van Butch Warren en onder het begeleidende spel van Parlan zelf (piano) mogen Booker Ervin (tenor saxofoon) en Johnny Coles hun kunde laten zien en hier en daar ook mooi samenspel laten horen. Halverwege de track worden we nog getrakteerd op wat fijn gitaarwerk van Grant Green en na ruim vijf minuten treed Parlan voor het eerst naar de voorgrond met een fijne pianosolo onder begeleiding van Warren en de blazers op de achtergrond.
"A Tune for Richard" schiet daarna uit de startblokken door het drumwerk van Billy Higgins. Het nummer is lekker swingend en er word weer voldoende ruimte aan de blazers gegeven om hun kunde te tonen. Verder valt wederom het strakke basswerk van Butch Warren in positieve zin op.
"Back from the Gig" begint in mooi samenspel van de blazers, maar na een kleine minuut krijgt Parlan zelf de ruimte om zijn kunde te tonen. Met op de achtergrond nog altijd die heerlijke bass van Warren zet Parlan een mooie pianosolo neer. Halverwege de track laat Grant Green ook weer van zich horen en is er ook weer wat ruimte voor de blazers.
Op "Dexi" zijn alle betrokken muzikanten aanwezig om er het meest pakkende nummer van de hele plaat van te maken. De mannen spelen lekker snel en swingend, waardoor het nummer voor het gevoel nog maar net begonnen is wanneer de laatste noten weerklinken. Een erg fijn nummer waarin de kwaliteiten van alle muzikanten ten volste tot hun recht komen.
Ook "Kuzecha Blues" is lekker swingend en kenmerkt zich door de bass solo in de tweede helft van het nummer. Wat een geweldige bassist is die Butch Warren zeg! Het klinkt altijd strak en lekker bouncy en opzwepend.
Het titelnummer mag er ook zijn en de kwaliteiten van met name Grant Green worden hier nog eens goed benadrukt.
"Happy Frames of Mind" is een erg fijn jazz album uit de Blue Note stal. Een mooie en zuivere productie en een verzameling muzikanten die gewoon erg goed samen kunnen spelen.

De eerste helft knalt lekker met het titelnummer en het daaropvolgende "Pillar of Salt" (een van de sterkste tracks uit het album). Met name de uptempo nummers bevallen mij zeer. Daardoor smaakt "Die To Tell" mij toch ook wel erg goed. Dat inkakken herken ik wel wat. Vanaf "Another Dawn (Dance With the Devil)" wil het nergens meer echt knallen en ze sluiten de "special edition" ook nog eens af met een akoestische ballad. Mooi om te horen dat James Christian nog goed kan zingen, maar een interessant nummer is het allerminst.
Maar over met name de eerste helft/twee derde van het album valt niet veel te klagen. Waarschijnlijk niet de sterkste plaat uit dit genre van dit jaar, maar over het algemeen nog een zeer degelijke plaat.

Ik vind dat Shore wederom sterk werk heeft afgeleverd. De score klinkt aan de ene kant nieuw, zoals de opzwepende opener "Fire and Water", maar hij laat ook weer voldoende herkenbaarheid terugkomen, zoals in "Beyond Sorrow and Grief", of het prachtige "There and Back Again" die je weer terugbrengt in de prachtige Shire.
Howard Shore heeft een prachtig slotstuk gemaakt van zijn bijdrage aan het tot leven brengen van Tolkien's wereld. Ik moet er bijna een traantje bij wegpinken wanneer het besef komt dat dit toch echt het einde is. Door Shore's muziek heb ik weer helemaal zin gekregen in de film.

Hypothermia is vooral het project van Kim Carlsson (die de ingewijden vast wel kennen van Lifelover), maar sinds hun laatste officiële langspeler is de line-up een klein beetje veranderd. Naast Carlsson is Richard Abrams weer te horen als drummer. Er is wel een nieuwe gitarist die luistert naar de naam Hans Cools. Voor zij die dit wat Hollands vinden klinken: Cools is een Vlaamse Belg en een van de bedenkers van Trancelike Void, waar Carlsson in 2012 een keer een optreden mee deed, eveneens in Vlaanderen.
Wat kan men van deze plaat verwachten? Hypnotiserende, depressieve Black Metal met meeslepend gitaarwerk, iets dat zowel Carlsson als Cools wel vaker hebben laten horen in hun voorgaande werk. Het drumwerk van Abrams klinkt er wel strak omheen, maar de grootste focus ligt toch wel op de gitaren. Dit brengt me gelijk op het volgende: het gaat hier om een compleet instrumentale plaat. Carlsson staat officieel nog steeds wel te boek als de vocalist van dit project en dit gebeurt in sommige gevallen ook, maar voor dit album vond hij het waarschijnlijk niet nodig.
Misschien wel een soort (zelf)destructieve neiging van mij, maar soms vind ik het heerlijk om dit soort muziek te horen. Bijna 40 minuten lang meegezogen worden in een herfstachtige storm waardoor het lijkt dat de hemel zelf jankt. Je moet er van houden om het te kunnen waarderen dus. Zeker geen plaat voor de doorsnee Metal luisteraar, maar voor de ingewijden kan ik dit wel aanraden. Sfeervol en strak neergezet.