Ik wil mijn muzikale kennis weer wat gaan verbreden en zo kwam ik vandaag deze plaat tegen. Daar "The One I Love" toch wel een van de nummers is die mij het meeste was bijgebleven, besloot ik deze plaat eens een luisterbeurt te geven.
Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik hem sindsdien al een paar keer op repeat heb gezet, want wat is dit een geweldige plaat zeg. De mannen lenen elementen uit met name de toenmalige (power) pop en alternatieve rock.
De plaat begint lekker relaxt "Finest Worksong", een nummer waarin gelijk de kwaliteit van zanger Michael Stipe goed naar voren komt. Wat in de daarna volgende tracks opvalt is dat het samenspel van deze mannen echt geweldig is. Het komt zo natuurlijk over dat je bijna zou denken dat ze het in 1 take live in de studio opnamen (maar dat zal vast niet het geval zijn).
Verder bevalt het lekker zware baswerk van Mike Mills mij enorm. Zo bepaalt hij enorm het geluid op bijvoorbeeld "Strange": een nummer dat qua stijl een beetje tegen de vroege Britse punk aan schurkt (maar dan met een stuk meer popinvloeden). Daarmee kom ik gelijk bij het volgende sterke punt: de veelzijdigheid en variatie van deze plaat. "Disturbance at the Heron House" klinkt bijvoorbeeld lekker licht en doet qua gitaarwerk een beetje aan The Byrds denken. Maar neem dan weer een nummer als "The One I Love". Die klinkt door de zware bass gelijk een stuk feller en ook Stipe's stem scheurt hier recht door de ziel.
Van de bonus tracks vind ik trouwens die unplugged versie van "Time After Time Etc." nog erg de moeite waard. Een prachtige versie van iets dat al een mooi nummer was.
Een geslaagde introductie met het materiaal van R.E.M., die met deze plaat mijn interesse in hun andere materiaal heeft aangewakkerd.

Ik ontdekte "Fight Song" deze zomer via de radio. Een best tof nummer dat mijn nieuwsgierigheid op wist te wekken, dus besloot ik deze EP eens te beluisteren. De stijl en thematiek van "Fight Song" word in de overige nummers voortgezet. Opvallende dingen vind ik het sterke, sfeervolle pianospel dat op alle nummers m.u.v. "Lone Ranger" te horen is. Op deze nummers worden overigens ook strijkers ingezet om de nummers een nog voller geluid te geven.
Toffe popnummertjes met een fijn, toegankelijk geluid. Ik ben nooit zo'n (hedendaagse) popliefhebber geweest, maar deze Rachel Platten klinkt nog best goed. Geef mij maar liever dit dan een twerkende Miley Cyrus.

Het is inmiddels vaste prik geworden tussen de gewone platen door.
Ben Cooper verwent ons tussendoor met wat nummertjes die het niet halen voor de gewone platen. Dit meestal in de vorm van een kleine EP die hij vaak gratis aanbied via het internet.
Inmiddels staat deze ook weer in zijn geheel op zijn youtube kanaal.
De EP begint met het prachtige "Sisters". Al bij de eerste pianoklanken loopt er bij mij al een lichte rilling over de rug. Het klinkt vertrouwt (op een goede manier). Na ongeveer 45 seconden laat Cooper ons zijn ingetogen stemgeluid horen. Het sluit naadloos aan op de instrumentatie (voornamelijk akoestische gitaar en piano in dit eerste nummer).
Bij "Baptisms" komt er een prachtige gitaarmelodielijn als het voorjaar door de speakers sijpelen. Cooper vertelt in dit nummer een prachtig verhaal. Tekstueel is dit echt weer een juweel van een nummer. Het gitaarspel en de daadwerkelijk korte speelduur zorgen voor een lekker vlot nummer dat haast voorbij is voordat je het door hebt.
Op het einde weet Cooper de luisteraar nog te verrassen met het prachtig uitgesponnen "Nightclothes". Nog niet eerder had hij zich gewaagd aan een dusdanig lange speelduur (bijna 7 minuten!), maar juist door de rustige opbouw en het uitgesponnen karakter weet dit nummer zo te raken. Ik raak bijna tot tranen geroerd als de prachtige klanken van dit nummer aan me voorbij komen.
Cooper gaat op een geweldige manier verder met waar hij aan begonnen was met dit muzikale project. Verwacht dus niet al teveel vernieuwingen, maar hij bewijst zeker dat dit ook nog helemaal niet nodig is. Dit is gewoon 13,5 minuten oorstreling voor de liefhebbers.

Ik heb hem nu inmiddels al meerdere keren beluisterd en ik moet zeggen dat hij me wel weer redelijk bevalt, maar dat het kwartje nog niet zo valt als met de voorgaande twee platen.
De plaat begint met het mooie "Holy Branches", een nummer met een prachtig, warm geluid met een door de strijkers ook nog wel behoorlijk "bombastisch" geluid voor de begrippen van Radical Face tot nu toe.
"The Mute" is dan beduidend "kaler" en wat meer ingetogen, maar dat deert helemaal niks, want het nummer is wederom erg mooi en tekstueel is dit ook een erg mooi nummer. Ben Cooper bewijst met dit nummer maar weer eens dat hij een sterk liedjesschrijver is.
"Reminders" komt dan op de één of andere manier niet over. Hierop is wat gitaarspel te horen waarbij normaal gesproken bij mij de rillingen over de rug zouden gaan lopen, maar dit komt in dit geval op de één of andere onverklaarbare reden niet over. Dit kan echter nog wel verbeteren als ik het album in diens volle glorie op cd of lp kan beluisteren.
"Summer Skeletons" vind ik dan weer zo'n beetje het mooiste nummer van het album. Het pianospel en de "claps" zorgen ervoor dat je meegedreven word op een rondreis. Prachtig!

Waarom ik toch maar 3.5* geef als ik tot dusver nog behoorlijk positief ben? Omdat deze plaat ook genoeg vullers kent. Zo komen na "Summer Skeletons" maar liefst 2 nummers die dan eigenlijk weer niet zo'n grote indruk op me achterlaten. Pas bij het mooie "Letters Home" keert de interesse weer helemaal terug, want dit nummer is dan weer erg mooi.
Ook "From the Mouth of an Injured Head" komt goed over en klinkt weer erg mooi. Maar dan gebeurd het weer! Ondanks dat "Southern Snow" voor Cooper's begrippen weer best groots en bombastisch klinkt maakt het nummer gewoon weinig indruk. Ook met het meer uitgesponnen "The Gilded Hand" gebeurd dit en met "We All Go the Same" weet het album nog redelijk, maar weinig indrukwekkend af te sluiten.

The Family Tree: The Branches is wel een mooie en logische opvolging van deze serie, maar hij weet tot op heden minder indruk te maken dan de voorgangers.

Ik ben hem inmiddels voor de derde keer aan het beluisteren en bij mij gaat hij er weer prima in. Ben Cooper's unieke stemgeluid in combinatie met zijn welbekende sound, maar toch genoeg vernieuwingen om het fris te houden. Zo kent deze plaat een grotere diversiteit in de instrumentatie dan de voorgaande twee. Verder bevalt de vrouwelijke bijdrage op 'Everything Costs' me wel. Een nummer die ik in de bovenstaande recensies niet zie staan en dat terwijl ik het persoonlijk een van de betere nummers van de plaat vind.
Van het sfeervolle, voornamelijk instrumentale 'Photograph' tot het viool-(of cello)spel aan het begin van 'The Road to Nowhere: ik vind het allemaal mooi en ik vind het dan ook moeilijk om favoriete nummers te kiezen.
Puur weer de moeite waard voor de liefhebbers van Cooper's eerdere werk.

Ik heb me nooit zo verdiept in het materiaal van Rage en als ik deze EP beluister kom ik er meteen achter waarom. Ik struikel namelijk een beetje over het stemgeluid van oudgediende Peter Wagner. Hij zingt namelijk zeer eentonig en klinkt nergens bijzonder. Het blijft een beetje een "standaard Heavy Metal" zang. In "Black in Mind" probeert hij nog enigszins zijn beperkte bereik zo goed mogelijk ten gehore te brengen, maar tijdens "My Way" en "Sent by the Devil" lijkt hij amper moeite erin te steken.
Met "Apuesto a Ganar" heeft men geprobeerd middels de taal nog vernieuwend te klinken, maar verder zijn de verschillen met het originele "My Way" niet groot.
Apart genoeg vind ik de achtergrondvocalen dan wel weer prima. Misschien moet Wagner eens overwegen om bij het opnemen van een volgend album gitarist/achtergrondzanger Marcos Rodríguez of drummer/achtergrondzanger Vassilios Maniatopoulos een aantal lead vocals in te laten zingen voor de variatie.
Apart trouwens hoe Wagner aan een onbekende Griekse drummer en een niet heel bekende, van oorsprong Zuid-Amerikaanse, gitarist is gekomen voor zijn nieuwe Rage line-up.
Het drumwerk is strak ingespeeld, maar klinkt nergens bijzonder. Het gitaarwerk van Marcos Rodríguez klinkt daarentegen wel erg fijn en houd de boel dan ook wat overeind. Het titelnummer kan hij lekker stevig laten klinken en het meer melodieuze werk in "Sent by the Devil" klinkt ook erg goed. Een sterke aanwinst als je het mij vraagt.
Al met al redelijke, maar wel wat standaard Heavy Metal.

Een wat ander concept dan het debuut (dat ik nog steeds moet beluisteren). In plaats van een hele rits aan gastzangers deze keer gewoon een vaste zanger, Rob Moratti, voor de hele plaat.
Ik moet zeggen dat zijn stemgeluid prima past bij deze melodieuze Rock die zich vooral richt op de melodielijnen van Rylands' keyboard en het melodieuze gitaarwerk.
Vooral dat laatste maakt deze plaat erg fijn voor de liefhebber van dergelijke Rock, want de solo's vliegen je soms om de oren, maar dat viel te verwachten met drie gitaristen aan boord.
De productie is van Rylands zelf en ik moet zeggen dat hij een prima werk ervan heeft gemaakt. Alles klinkt mooi en helder. Iets dat vooral naar voren komt bij het luisteren van de sfeervolle (power)ballad 'Love Will Never Die', waar het accent meer op de sfeervolle keyboardpartijen komt te liggen.
Genieten voor zij die dergelijke melodieuze/symfonische Rock kunnen waarderen.

Leuk live album, voor de rest kende ik deze heren (en dames?) niet, maar de adapties van bekende (Ierse) volksliederen worden leuk en enthousiast gebracht, de geluidskwaliteit is goed en tjah, voor de meeste folkliefhebbers gaan dit soort nummers nooit vervelen en is het gewoon genieten geblazen. 4* voor dit leuke plaatje.

De heren laten op dit album horen wat ze al vaker hebben laten horen: 80's throwback Rock. Ik moet alleen zeggen dat ze met de productie wat in de fout zijn gegaan. Het klinkt in mijn oren allemaal zo plat. Daarnaast mis ik op dit album een rocker waar ik enthousiast van word (zoals "Night on Fire" van hun voorganger).
Wederom niet slecht uitgevoerd, maar met name de productie had wat mij betreft stukken beter gekund.

Ik had nog steeds niet naar deze band van Olli Herman geluisterd (hij is ook wel bekend als H. Olliver Twisted was ook te horen op het album The Unattractive Revolution van Crashdïet).
Aan het begin van dit jaar werd ik al lichtelijk overdonderd door het heerlijke catchy "Night on Fire" met de... kleurige video.

Het album knalt dan ook gelijk uit de startblokken met dit lekkere nummer. Daarna volgen meer lekkere rockers, zoals "I Love Heavy Metal".
Zeker niet verkeerd, maar na een tijdje weet het niet meer heel erg boven de middenmoot uit te schieten, totdat "Hot Rain" uit de speakers komt. Een best mooie ballad die de interesse er weer direct bij haalt.

Een leuk plaatje voor de liefhebbers van de Glam/Sleaze Rock revival die in Scandinavië nog steeds in volle gang is. Van mij mag deze band wel wat meer aandacht krijgen, want ze doen het zeker niet veel minder dan de andere soortgelijke bands.

Na het beluisteren van dit album wil ik me toch weer wat meer in deze band gaan verdiepen. Ik heb "Nine Lives" en "Hi Infidelity" hier liggen, maar kan me er niet heel veel meer van herinneren.
Toch laten de mannen van REO Speedwagon onder aanvoering van de iconische Kevin Cronin hier horen dat ze een aantal prima nummers op hun naam hebben staan.
Ik moet zeggen dat het licht slissende stemgeluid van Cronin mij helemaal niet stoort, sterker nog: ik kan er best van genieten.
"Take It on the Run", "Back on the Road Again" en "Ridin' the Storm Out" zijn naar mijn mening de hoogtepunten van dit sterke live album waarop de klasse van deze in NL ondergewaardeerde band goed te horen is!

Lekkere old school Rock. Niets nieuws onder de zon natuurlijk, maar gewoon erg sterk uitgevoerd. Dit mag ook wel met bandleden met zoveel ervaring. Gitarist Craig Goldy, bassist Sean McNabb en drummer Vinny Appice hebben alledrie hun strepen al wel verdient binnen het genre. Voor mij is dit album wel een kennismaking met zanger Chas West. De naam had ik wel al meerdere keren voorbij zien komen, daar ik de line-up gegevens van menig rock-/metalband op deze website toegevoegd heb en al die Liberty n' Justice albums toegevoegd heb. Toch ben ik nog nooit met studiomateriaal van hem in aanraking gekomen. Volgens mij was hij voor Lynch Mob enkel livezanger en hebben ze met Tango Down nog geen studiomateriaal met hem opgenomen. Ik weet zo uit mijn hoofd niet of hij nog voor andere bands gezongen heeft, maar volgens mij begon zijn 'bekendheid' binnen het genre pas echt toen hij voor Lynch Mob zong.
Ik moet zeggen dat hij het op deze plaat prima doet. Hij heeft een vrij uitgebreide 'vocal range' en zijn stemgeluid past goed bij het vette geluid van de plaat. Dat mag namelijk wel gezegd worden. Zoals bij veel Frontiers releases was Alessandro Del Vecchio weer eens de producer en op deze plaat is de ervaring van de man met het maken van dergelijke platen goed te horen.
Een prachtig, vol geluid waarin met name Craig Goldy de kans krijgt om te schitteren met een aantal prettige solo's en gewoon goed spel. Daarnaast vormen Sean McNabb en Vinny Appice een meer dan degelijke ritmesectie.
Bij nummers als 'Livin' Out Loud' en 'Path of Love' is er subtiel op de achtergrond wat keyboards te horen en ik verwacht dat Del Vecchio dit zelf nog heeft toegevoegd. Op de powerballad 'Never Say Goodbye' is wat opvallender piano-/keyboardspel toegevoegd.
Jammer dat ze met veel nummers wat in het midtempo segment blijven steken, want ik moet eerlijk toegeven dat ik de meer uptempo rocker 'Don't Have to Fight No More' het hoogtepunt van het album vind. Geweldig gitaarspel van Goldy, sterke vocals van West en sterke bijval van de ritmesectie, wat achtergrondzang en een beetje keyboards. Alle (positieve) elementen van deze nieuwe 'all-star band' komen samen op dit nummer.
Bij de Japanse versie krijg je als bonus nog de ballad 'Never Say Goodbye' erbij. Wederom wel degelijk uitgevoerd, maar persoonlijk vind ik het niet dusdanig veel toevoegen om speciaal voor die editie te gaan.
De Frontiers releases staan meestal wel garant voor een lekker potje ouderwetse Rock/AOR en deze plaat van de Resurrection Kings hoort daar wel weer bij. Sterke introductie van Chas West!

Ja, uiteraard zijn er Journey invloeden te horen (vooral op het nummer "Dream On"), maar toch weten de mannen hun eigen gezicht aan deze AOR te geven. Castronovo zingt de sterren van de hemel en weet vooral in de prachtige ballad "Don't Walk Away" dit zieltje te raken. Verder staat het scheurende gitaarwerk van Aldrich ook lekker prominent in de mix. Zo worden we tijdens albumopener "Back On My Trail" al gelijk getrakteerd op energiek soleerwerk.
Een sterk album dat mijn verwachtingen prima heeft kunnen waarmaken. De bonus tracks vullen eigenlijk niet echt iets toe. De originele versie van "You're Not Alone" is een duet tussen Castronovo en Pineda en bij de twee bonus track varianten zingt of Pineda of Castronovo het in zijn geheel. Instrumentaal zijn de nummers gelijk, waardoor je dus eigenlijk gewoon nog een keer naar bijna precies hetzelfde nummer aan het luisteren bent.
Bij de bonus track versie van "Way to the Sun" gebeurt hetzelfde, maar dan met het gitaarwerk. De verschillen zijn ook in deze track niet echt noemenswaardig.
Verder is dit gewoon een prachtige plaat die ik haast op ieder moment wel zou kunnen luisteren.

Hij weet me nog niet direct zo te pakken als de voorgangers. Dit komt vooral omdat naar mijn mening de orchestratie wel heel erg op de voorgrond staat in de productie, waardoor Fabio's prachtige stemgeluid soms tegen de achtergrond wegvalt.
Voor de rest mag het album er echter weer zijn hoor! De composities zijn groots en bombastisch en Fabio Lione lijkt haast nog steeds te groeien als zanger.
Deze keer geen experimenten met grunts, maar gewoon kwalitatief erg sterke zang van begin tot eind. Vooral het prachtige, Italiaanse "Custode di Pace" had haast door niemand anders beter gezongen kunnen worden.
Wat een vocalist is Lione door de jaren heen geworden zeg! Ik hoop dat ze op het volgende album zijn stemgeluid nog wat meer tot diens recht laten komen.

De receptuur van Rhapsody (of Fire) is door de jaren heen weinig veranderd, met als enige grote verschil dat ze bijna per plaat professioneler klinken. Zo is de productie van deze plaat uitmuntend te noemen.
Ze kozen ervoor om bij dit album vooral veel lange nummers op te nemen. Iets dat toch wel bij de bombastische, verhaal vertellende stijl van de band past.
Fabio Lione glorieert op dit album. Het is weer een genot om naar het bereik van deze man zijn stem te luisteren en ik vind het goed om te horen dat hij nu nagenoeg accentloos klinkt.
Ondanks dat de receptuur veelal hetzelfde gebleven is, weet men toch nog te verrassen met het celtic klinkende "A Voice in the Cold Wind". Verder vind ik het gitaarwerk in het eerste deel van "Winter's Rain" goed.
Verder laten de heren op het bijna 17 minuten durende "The Kiss of Life" horen dat ze ook zonder Luca Turilli in staat zijn om epische composities te schrijven.
Wederom een sterk staaltje, epische Power Metal van de Italianen. Voor de liefhebbers van de band weer een sterke plaat.

De term "rock" dekt hier niet geheel de lading, want er zijn duidelijke pop, soul en R&B invloeden terug te horen in dit album.
Het album trapt af met het titelnummer. Een uptempo pop/rock nummer. Helaas ook één van de minste nummers wat mij betreft. Het tempo vind ik niet zo lekker en de track klinkt een beetje onsamenhangend. Zo vind ik Kotzen's stem niet zo passen bij de gepresenteerde muziek en lijkt hij zich hier een beetje te overschreeuwen.
In "In an Instant" komen de Soul invloeden duidelijk naar voren. Het achtergrondkoortje in het refrein, de ronkende bass en sowieso het hele geluid van het nummer. Kotzen's stem komt in dit nummer een stuk beter tot zijn recht dan in het voorgaande nummer.
"The Enemy" is een beetje een oubollig pop/rock nummertje waar iemand als Chris Rea in de jaren '80 best een hit mee had kunnen scoren. Qua stijl wijkt het behoorlijk af van wat er in de voorgaande twee nummers voorbij kwam.
En dat is eigenlijk het meest storende aan dit album. Kotzen heeft er zoveel verschillende stijlen en instrumenten in verweven dat het geheel erg rommelig en onsamenhangend klinkt.
Het is soms allemaal wat teveel van het goede, zo had een nummer als "Shake It Off" naar mijn mening beter geklonken met iets minder trommels en hammond keyboard.
Jammer, want Kotzen is zeker geen slechte artiest. Hij lijkt alleen een beetje zoekende naar wat voor stijl hij nou wil spelen.

Mijn mening zal vast wel lijnrecht tegenover die van Melorocker staan, want ik vind met name Springfield's stijlkeuze niet geslaagd.
De rockelementen zijn helaas naar de achtergrond gezakt, om plaats te maken voor meezingbare, poppy nummers met hier en daar een flinke scheut Country erdoor.
Zelfs bij de wat meer uptempo opener word het bij mij geen feestje en met het simplistische 'Let Me In' is naar mijn mening het dieptepunt van deze plaat wel bereikt.
De man beschikt nog over een uitstekend stemgeluid waar weinig op aan te merken valt, maar zijn stijlkeuze vind ik behoorlijk gezapig.
Daarom kan ik niet hoger komen dan 2,5* en ik denk dat ik hem daarmee zelfs een beetje mats.

Ik kwam deze een aantal jaren terug per toeval tegen in een platenzaakje in Gent (of all places).
Ik ben een slasher liefhebber, maar had eerlijk gezegd tot die tijd niet geweten dat de soundtrack gemaakt was door Rick Wakeman en al helemaal niet dat deze dus ook was uitgebracht.
Leuk dat ik dit toen tegenkwam. De soundtrack is nog best tof. De main theme klinkt nog best spannend en door het vele gebruik van keyboards en synths klinkt het lekker 80's.
Wakeman haalt niet de kwaliteit van bijvoorbeeld Goblin, maar verder is dit wel een erg leuk hebbedingetje voor de liefhebbers van jaren '80 (horror)cinema.

Nooit een liefhebber van de Beatles geweest en dit trekt al helemaal nergens naar. Inspiratieloze teksten en dusdanig eenzijdig dat het soms lijkt of het album regelmatig in hetzelfde maattempo doorkabbelt. Daarnaast is de autotune wel erg opvallend gebruikt. Starr's stem lijkt wel op die van een robot.
Misschien de moeite voor die hard liefhebbers, maar de man zal vast wel beter werk hebben gemaakt dan deze meuk.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog geen ervaring had met het werk waarbij zanger Rob Moratti betrokken is geweest. Ik heb begrepen dat hij tussen 2008 en 2011 de zanger van Saga was, maar moet eerlijk toegeven dat ik nooit veel van die band beluisterd heb. Ik heb volgens mij een van hun eerste albums op vinyl, maar daar houd het dan ook wel mee op.
Moratti werd in zijn jeugd geïnspireerd door Journey en mede daardoor besloot hij een tribute album op te nemen. Hij doet het niet slecht moet ik zeggen. Goed, hij is geen Steve Perry of Arnel Pineda, maar hij kan wel best goed zingen. Ik mis alleen de beleving van de band als geheel. Men heeft het gewoon op de oorspronkelijke wijze ingespeeld, maar daar waar ik bij de echte Journey beleving voel in het spel, voel ik dat hier niet. Het klinkt allemaal wat plat. Dit kan ook wel een beetje aan de productie liggen, maar Schon, Valory en Cain vormden natuurlijk veel meer een band dan deze sessiemuzikanten. Het lijkt er dus op dat de "band beleving" op deze plaat ontbreekt.
Mede hierdoor is deze plaat dan ook zo'n geval van 'net niet'. Aardig van Moratti dat hij hulde wilde uitbrengen aan zijn helden, maar veel toevoegen doet het verder niet.

Een redelijk album van Zombie.
Met name het gitaarwerk grooved hier en daar wel lekker.
Qua tekst helaas een stuk minder beklijvend dan ik van te voren gehoopt had.
Verder hebben de nummers qua stijl veel van elkaar weg, waardoor er geen enkel nummer echt bovenuit schiet. Dat is zonde, vooral voor een album dat al zo kort duurt als deze.
Hij luistert best gemakkelijk (mede door de korte speelduur), maar echt een hoogvlieger uit de man z'n oeuvre kan ik dit niet noemen.

Naast een live DVD/CD vorig jaar nu dus weer een nieuwe studio plaat van Romeo's Daughter.
Romeo's Daughter is een binnen het wereldje nog wel redelijk bekende AOR naam.
Wat deze band wat unieker maakt is dat ze een zangeres hebben. Iets dat je in het door mannen gedomineerde wereldje toch niet heel veel ziet. Leigh Matty is volgens mij op al hun materiaal te horen. Daarnaast bestaat de band uit gitarist Craig Joiner, bassist Ed Poole en drummer Andy Wells.

Op deze plaat brengen de dame en heren aanstekelijke rock nummertjes waarbij je al snel bijna zelf gaat meezingen. Wat aan de brave kant. Ze blijven over het algemeen met wat (degelijke) midtempo nummertjes komen waarbij het nooit echt vlamt, maar tegelijkertijd ook nergens slecht klinkt.
Je hoort namelijk wel dat ze zeker wel goede muzikanten zijn en hier en daar ook nog best aardige nummers kunnen maken (volgens mijn bronnen voornamelijke Poole's werk).
Op "I Didn't See It Coming" komt Matty's stem het beste uit de verf als je het mij vraagt. Verder is het daarop volgende "Radio" door de toevoeging van de strijkers ook nog wel mooi.
Daarnaast zijn er ook wat mindere nummers. Zo vind ik dat "Love Will Come To Those Who Wait" veelbelovend beginnen, maar met name het refrein vind ik dan weer een stuk minder.
Brave, radiovriendelijke AOR. Zij die dit niet kunnen waarderen, kunnen deze plaat maar beter laten voor wat het is.

Een behoorlijk fijn en hier en daar nog behoorlijk hard Southern Rock album van Ron Keel. Neem nou de album opener "Long Gone Bad" en het heerlijke "The Last Ride". Ondanks dat ik de uptempo rockers van dit album goed weet te waarderen vind ik de prachtige ballade "Just Like Tennessee" het hoogtepunt van het album. De unplugged versie klinkt haast nog mooier trouwens. Echt een mooi, nostalgisch nummer.
Het enige nummer dat naar mijn mening niet in het geheel lijkt te passen is 3 Chord Drinkin' Song. Een nummer dat met plezier lijkt te zijn gemaakt, maar het past naar mijn mening gewoon niet bij het geheel en had wat mij betreft dan ook overgeslagen mogen worden.
Ondanks dat kleine minpuntje is dit een behoorlijk geslaagd Southern Rock plaatje met een lekker "typisch Amerikaans" geluid.

Wat een heerlijk old school Blues plaatje is dit zeg! Om te beginnen heeft de plaat een erg mooie ene heldere productie. Er zijn zowel mannelijke vocalen (zoals op Father's Day) als vrouwelijke vocalen (I'll Take Care of You) te horen (of beiden in het geval van Follow Your Heart). Daarnaast staan er een aantal sfeervolle, instrumentale nummers op en horen we zelfs nog een beetje gospel (Precious Lord).
Een originaliteitsprijs heeft dit natuurlijk niet nodig, maar de uitvoering is gewoon erg mooi en sfeervol gedaan. Met name door het gitaarspel en het organ geluid waan je jezelf weer even in de hoogtijdagen van het genre.
Mijn complimenten voor deze sterke plaat, volgens mij zo'n beetje de eerste Blues plaat uit dit jaar die ik gehoord heb.

Ik vind het heerlijk hoe deze plaat uit de startblokken schiet met het lekker snoeiharde "Out of This Place". Een geweldige opener van een zeer degelijke hard rock plaat van deze Australiërs.
Vanwege veel gerommel met de line-up en mede hierdoor wat platen van wisselende kwaliteit zijn Angry Anderson en co. nooit echt goed doorgebroken bij het grote publiek. Deze plaat kent toch wel een aantal goude momenten, zoals "Assault & Battery" en "Rock 'N Roll is King".
Voor liefhebbers van wat harder/sneller werk, zoals bijvoorbeeld Motörhead, is dit wel een gaaf album.

Mooi album ook weer hoor. Ik kan wel genieten van de RH sound.
Alle liedjes zijn wel leuk, maar als ik voorkeur zou moeten geven dan kies ik voor 'Malle Babbe' en 'Gebrouwe in Limburg'. De receptuur van de heren varieert niet heel veel zo door de jaren heen, maar dat vind ik niet erg. Waarom een succesvol en mooi recept veranderen? Dat doe je toch nooit.

Met een piano riedeltje waardoor je jezelf in een saloon waant knalt deze plaat uit de startblokken. Lekker uptempo Daddy's Farm met lekker, bluesy piano spel en hier en daar komt er ook tof blaaswerk (saxofoon) voorbij.
Een fijne opener voor deze wel erg sterke rock plaat. Ik wilde gewoon weer graag even rocken en deze Roxx Gang voldoet gewoon op een geweldige manier hieraan.
Het gitaarspel is erg sterk en word verzorgt door niemand anders dan Stacey Blades (vooral bekend van Night Ranger). Zanger Kevin Steele heeft een licht rauw stemgeluid dat je moet liggen, maar mij bevalt het wel. Met "Time Bomb" haalt de band nog even wat inspiratie uit de Grunge scene, maar dan volgt het weer op door het heerlijke "Hot for Love". Een fijn nummer met een "country" vibe.
De bass van Dorian Sage en het drumwerk van Tommy Weder klinkt ook goed.
Een sterk album van deze tweede incarnatie van de Roxx Gang band. Vooral aan te raden voor de liefhebbers van Amerikaanse (hard) rock. Denk aan: licht sleazy, hier en daar een beetje bluesy en vooral gewoon lekker rockend.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niks van Rush kende en dan is dit debuut toch wel een erg tof plaatje om mee te beginnen, al las ik in voorgaande reacties dat deze plaat niet echt representatief is voor hun latere werk.

Hier is het duidelijk dat de mannen geïnspireerd werden door Led Zeppelin. Het album begint fijn met "Finding My Way". Heerlijke catchy gitaarriffjes volgen elkaar in een lekker rap tempo op en de stem van Geddy Lee sluit hier prima op aan. Ook het korte, wat meer uptempo "Need Some Love" klinkt erg fijn. Hier valt het basswerk van Lee ook goed op. Erg fijn en strak gespeeld!
Met nummers als "Here Again" en "Working Man" heeft de band hier nog een aantal erg toffe nummers op staan.
Daarnaast wil ik nog even "Before and After" benoemen, want wat musiceren de mannen hier er heerlijk op los! Het begint met een prachtig en sfeervol instrumentaal stuk om na 2 minuten nog in een lekker rockend nummer te veranderen.

Een lekker plaatje die zeker nieuwsgierig maakt naar het latere werk van de band.