Qua lyrics is deze Stryper nog redelijk universeel te noemen. Veel teksten kan je namelijk breder opvatten dan puur het Christendom (tracks als "Big Screen Lies", "Love You Like I Do" en "All Over Again" bijvoorbeeld).
Goed, er zitten er ook een aantal tussen die rechttoe rechtaan zijn ("Yahweh" en "King of Kings"), maar dat deed Stryper eigenlijk altijd al.
Ik geef deze dezelfde score dan zijn voorganger. Ondanks dat ik Sweet's samenwerking met Lynch van eerder dit jaar beter vind (mede door Lynch z'n vette gitaarwerk), maar deze Stryper gaat er toch ook weer goed in hoor.
Meestal heb ik een bloedhekel aan koortjes, maar het koortje waarmee "Yahweh" aftrapt (en die later in de track nog verschillende keren terugkeert) vind ik eindelijk eens een keer wel toepasselijk. Daarna begint een nogal basic klinkend gitaarriffje en is het voornamelijk het stemgeluid van Michael Sweet dat deze track draagt. Niet erg, want zijn stemgeluid is naar mijn mening nog erg goed.
Toch na een ruime 3 minuten ineens een hoge uithaal van Sweet en een sterke gitaarsolo erachteraan. Bijna 1,5 minuten gitaarvuurwerk, heerlijk.
"Fallen" begint niet bijster interessant, maar net over de helft word je als luisteraar wat wakkergeschud door een naar mijn mening wederom erg passend koortje en Sweet die er op sterke wijze overheen schreeuwt. Het geeft het nummer nog net even de ballen die in het eerste deel ontbraken.
"Pride" begint met een lekker zwaar klinkende instrumentatie. Wanneer Sweet begint te zingen downtunen ze het iets en voegen ze iets meer melodielijnen toe. Die hier en daar terugkerende zware riff waar de track ook mee begint doet me wat aan Metallica denken en dat terwijl ik weinig naar laatstgenoemde luister. Het doet me alleen een beetje aan het gitaarwerk uit "Enter Sandman" denken.
"Big Screen Lies" is vooral lekker melodieus en catchy. Daarnaast zingt Sweet hier de longen bijna uit zijn lijf. Geweldig gezongen een een lekker catchy klinkende instrumentatie.
Hierna volgt het voor mij minst interessante deel van het album. "Heaven" en "Love You Like I Do" klinken een beetje inwisselbaar en zijn wat standaard. De ballad "All Over Again" is ook weinig origineel.
"After Forever" klinkt zowel instrumenteel als vocaal best apart. Een aparte melodielijn en Sweet lijkt ook wat anders in de mix te staan dan op alle voorgaande tracks. Net alsof ze hem er wat rauwer in gezet hebben. Erg aangenaam voor de variatie na het wat clichématige gedeelte.
"Till I Get What I Need" is weer een heerlijke uptempo rocker waarop alle musici even lekker kunnen knallen. Heerlijke zang en een lekkere uptempo instrumentatie als begeleiding waarbij de gitaarsolo's en het strakke drumwerk het meest opvallen.
"Let There Be Light" vind ik dan weer wat bij het inwisselbare gedeelte horen. Het is wel een degelijke track, maar we hebben het allemaal al eens eerder (op deze plaat) voorbij horen komen.
Op "The Calling" krijgt het gitaarwerk een wat centralere rol en dat bevalt mij prima. Lekker gitaarwerk en een aantal sterke, melodieuze solo's.
Bij "King of Kings" doen de wat meer uptempo coupletten het bij mij beter dan het wat langzamere, bijna prekerige refrein.
Over de gehele lijn gezien naar mijn mening weer een degelijke plaat van Stryper.

Wat een (live) vocalist is Michael Sweet zeg! Hij brengt de nummers uitstekend live ten gehore en weet op een goede manier het publiek te bespelen. Dit album bevat inderdaad alleen maar lekker rockende nummers. Geweldig hoe deze mannen ruim een uur kunnen blijven vlammen. De energie spat er gewoonweg vanaf en deze plaat heeft voor mij Stryper weer terug op de kaart gezet. Ik heb namelijk nog veel van hun eerste werken nog niet beluisterd, maar wat hier voorbij komt smaakt naar meer.
Het nieuwe werk "No More Hell to Pay" en "Jesus is Just Alright" sluit haast naadloos aan op het eerdere werk van de mannen.
De plaat is een mooie plaat met een aantal van hun beste werken uit de verschillende periodes van de band.

Stryper, ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit verder ben gekomen dan The Yellow and Black Attack uit 1984, maar ik wilde deze nieuwe langspeler toch eens beluisteren.
Uitgebracht onder het Frontiers label zorgde het van te voren in ieder geval voor één zekerheid: een sterke productie. Volgens bandleider Michael Sweet wilden ze met dit nieuwe album weer een wat heavier geluid creëren. Met deze veelbelovende informatie begon ik aan het beluisteren van dit album.

Wat met opener "Revelation" en vooral met titeltrack "No More Hell to Pay" gelijk opvalt is dat het een erg gitaar gedreven album lijkt te worden. Het gitaarwerk staat lekker hard op de voorgrond en de ene lekkere solo na de andere passeert de revue. Daarnaast laat zanger Michael Sweet zich gelijk al van zijn beste kant horen. Vooral in "No More Hell to Pay" komen een aantal erg sterke, hoge uithalen voorbij.
Met "Saved by Love" komt de band met het stevigste nummer tot dan toe. Een lekker uptempo en vlot gepresenteerd nummer.
Dan volgt er helaas een beetje een misser: "Jesus is Just Alright" vind ik wel erg prekerig en het vooral het drumwerk op dit nummer klinkt wat matig. Gelukkig word dit nummer snel opgevolgd door "The One", een mooie ballad waarbij Michael Sweet ook laat horen dat hij een ballad sterk kan brengen. De zeikerige achtergrond "ooh ho ho hooo hoo'tjes" hadden van mij dan weer niet gehoeven, maar verder vind ik het wel een mooi nummer.
Met "Legacy" brengt de band een haast nostalgisch klinkend nummer. Een prachtig en melodieus nummer dat balanceert op de draad tussen hard rock en heavy metal. Op dit nummer komt de kracht van de band ten volste naar buiten. Gierende gitaarsolo's en scherpe uithalen van Michael Sweet zorgen voor genot van begin tot eind.
In "Marching into Battle" is wederom wat irriterende achtergrond vocals te horen en hiermee is gelijk het zwakke punt van het geluid aangestipt. De achtergrond vocalen zijn namelijk vaak een onnodige en irriterende toevoeging in plaats van een verrijking. Hierover valt te twisten natuurlijk, maar van mij hadden ze dit achterwege mogen laten.
De tweede helft van het album bevat eigenlijk wel nummers van naar mijn mening dezelfde, steevaste kwaliteit. Het album had niet langer moeten duren, want dan was op den duur de interesse wel afgezwakt, maar de band heeft dit prima weten te doseren.

De meningen over Stryper zijn verdeeld, maar na het beluisteren van dit album hebben ze aan mij weer een nieuwe liefhebber erbij.

Sunset in the 12th House is een zijproject van de huidige leden van Dordeduh waarin men wat meer richting de progressieve/psychedelische rock gaat.
Men kan dan ook luisteren naar zo'n 55 minuten instrumentale rock. De folk invloeden van Dordeduh komen hier eigenlijk weinig tot niet in terug. Net in "Desert's Eschaton" komen wat meer traditionele instrumenten terug, maar dat past ook bij de stijl van dat nummer.
Het is namelijk nog een redelijk breed georiënteerde plaat geworden. Daar waar je jezelf bij het laatst genoemde nummer bijna in de woestijn waant, droom je met het post-rock nummer "Arctic Cascades" juist weer heerlijk weg. Laatstgenoemde is vanwege die reden momenteel mijn favoriet, maar dat kan als ik in een andere stemming ben best wel weer anders zijn. Zo gaan we met "Rejuvenation" (volgens mij het enige nummer van de plaat met vocalen) weer wat meer de metal kant uit en wanen we ons met "Ethereal Consconance" haast in het buitenaardse door het effectieve synths gebruik en de koortjes.
Over het algemeen een best veelzijdige, sfeervolle plaat die genoeg nieuws te bieden heeft voor de liefhebbers van het voorgaande werk van deze mannen.

Dit album was voor mij toch wel één van de hard rock albums uit de eerste helft van dit jaar waar ik erg naar uit keek. Michael Sweet (Stryper) en George Lynch (ex-Dokken, etc.) horen geen introductie meer te krijgen voor de liefhebbers van het genre. Ze werden voor dit studio werk geholpen door bassist James Lomenzo en drummer Brian Tichy. Twee mannen die inmiddels ook al hun nodige strepen hebben verdiend in het genre.
Sweet zelf verzorgde de productie (ook die van het laatste Stryper album als jullie vergelijkingsmateriaal willen hebben) en ik moet zeggen dat hij prima werk heeft geleverd. Het album heeft namelijk een mooie, volle productie waarin de instrumentatie en Sweet's geweldige stemgeluid erg goed uit de verf komen.
Al snel word het duidelijk dat ze niet voor niks dit project "Sweet & Lynch" hebben genoemd, want de uithalen van de zanger en het soleerwerk van de gitaarvirtuoos staan erg centraal in de hele plaat.
"The Wish" trapt gelijk af met een krachtige gitaarriff en wanneer Sweet begint te zingen is de toon gelijk al gezet. De man klinkt loepzuiver en haalt de uithalen op een prachtige wijze. Een lekker aanstekelijke rock melodie waardoor mijn aandacht er direct bij was.
Ook "Dying Rose" is een lekker krachtig klinkend rock nummer. Daarna doen de mannen het wat rustiger aan met de powerballad "Love Stays". Mede de prachtige zang die Sweet laat horen is dit één van mijn favorieten geworden. Ja, natuurlijk hebben we het allemaal al eens eerder gehoord (vooral zo'n 30 jaar terug), maar wanneer het gewoon sterk uitgevoerd word kan ik nog steeds erg genieten van 80's ballads.
Op "Time Will Tell" gaat Lynch gelijk weer lekker los. Wat kan die man toch gitaar spelen zeg! Melodieus en divers, gewoon echt een genot om naar te luisteren.
Eigenlijk verslapt de kwaliteit op deze plaat nergens. De 8 nummers die hierna volgen zijn namelijk ook allemaal van hoge kwaliteit. Als ik dan toch mijn favorieten uit deze nummers zou moeten kiezen zou ik voor "September" gaan. Dit omdat het thema (de 9/11 ramp) mij wel bevalt en Sweet hier zich écht van zijn beste kant laat zien. Als tweede zou ik gaan voor het titelnummer. Dit omdat dit een lekker onvervalst rock nummer is geworden. Dit lijkt te komen doordat Lynch in dit nummer erg veel ruimte krijgt en daar dan ook dankbaar gebruik van maakt. Verder sluit het op een toffe wijze af met een korte drumsolo van Tichy.
Een aanrader voor liefhebbers van zowel het eerdere werk van Lynch en Sweet. De Christelijke thematiek is wat minder opvallend aanwezig dan bij Stryper, maar Sweet zingt op deze plaat minstens net zo goed (en naar mijn mening nog iéts beter) als op het laatste Stryper album. Voor zij die van jaren '80 geïnspireerde rock houden is deze een must.

Weer eens beluisterd en wat een heerlijke plaat blijft dit.
De lage vocalen geven de muziek een geladen en mystieke sfeer.
De kanteles zitten ook in deze muziek weer verwerkt (net als bij Nest), maar deze muziek is alleen veel zwaarder.
Zo zitten er ook veel passages met gitaren in, waardoor het allemaal net iets steviger klinkt.
De dromerige sfeer van vervlogen tijden die ze lijken te willen oproepen komt goed over en de productie is goed te noemen.
Mooie muziek, het is weer eens iets heel anders.

Ik vind dit een pracht van een album.
Het album begint als een soort kerkkoormuziek onder begeleiding van het herkenbare geluid van de kantele. Een prachtige tenor stem neemt ons mee naar vervlogen Middeleeuwse tijden.
Dan sterft na 11,5 minuten de stem langzaam weg om even plaats te maken voor een spookachtig orgelgeluid.
Kort hierna komen de vocalen weer op de voorgrond en keert de kantele terug als het begeleidingsinstrument. Na 26 minuten komt er nog even een subtiel in de muziek verweven elektrische gitaar voorbij. Een instrument dat verrassend goed bij het moment en de sfeer lijkt te passen.

"Corpus Christi" is een prachtige reis door de donkere en vergeten tijden van de Middeleeuwen. Een prachtige en sfeervolle plaat!