Erg fijn plaatje dit. Ik kende Of Montreal al een tijdje van naam, maar had eigenlijk geen idee wat ik precies moest verwachten. The Beatles en The Shins werden al genoemd en dat waren inderdaad ook mijn eerste ingevingen. En het Elephant 6 collectief met bandjes als Neutral Milk Hotel en vooral Elf Power, daar moest ik ook wel aandenken. Mooie liedjes, maar met een flinke scheut 60s psychedelica en in dit geval ook nog wat electronica.

Maar op de een of andere manier is het niet de gekte, maar het gevoel dat mij voor dit bandje lijkt te winnen. Ik ga dit album maar 's wat vaker draaien de komende tijd.

Ik ben eens aan het puren uit de Britse electronica uit de jaren '90 en wat blijkt: dit album dat ik als tiener achteloos terzijde schoof wegens "te vaag" blijkt een prachtig kunstwerkje.

Fijne sfeer, niet het beukende van Diversions en ook weer niet het feërieke sfeertje van bv. Halcyon. Daartussen blijkt ook nog genoeg moois mogelijk voor de broertjes Hartnoll.

In Science Friction zit trouwens een melodie op de achtergrond dat heel erg lijkt op de voorname melodie van Caribou's Niobe. Zou me niets verbazen als Caribou stiekem eer betoont aan Orbital.

Opvallende plaat dit. Afgaande op de eerste Kraftwerkplaten had ik hier een soort embryonale electronica verwacht, maar dit is meer progrock van het experimentelere soort. Alhoewel inderdaad niet baanbrekend, vind ik het nog wel iets hebben.

Over het laatste nummer schrijft Wikipedia: "a bonus audio track, erroneously titled "Vor dem blauen Bock", which in fact is a song named "Rueckstoss Gondoliere" from a 22 May 1971 performance by Kraftwerk on the Bremen Beat-Club TV show.
This song features the short lived line-up of Florian Schneider, Michael Rother and Klaus Dinger; Ralf Hütter left the group for a short time to pursue studies in architecture."

Rother en Dinger gingen later verder in o.a. Neu!, Cluster en Harmonia. Leuk dat al die lui elkaar al zolang kennen blijkbaar.

Ik geef voorlopig nog de voorkeur aan het debuut, maar dit album valt na twee jaar luisteren steeds beter op zijn plek. Grappig dat Bon Quixote begint met een stukje marsmuziek dat tegenwoordig vooral bekend is als meezinger uit voetbalstadions. Iemand enig idee waar het oorspronkelijk vandaan komt?

Verder opvallen doen mij het onstuimige Nao Va Se Perder Por Ai (2 jaar later kopieerde Marc Bolan de riff voor T.Rex's Jeepster), Dois Mil E Um dat nog een beetje teruggrijpt naar het debuut, Algo Mais (pianojazz als basistrack), Magica met de knipoog naar de Rolling Stones' Satisfaction en het hoogtepunt Caminhante Noturno. Dat nummer zit zo goed in elkaar. Eigenlijk gewoon een minisymfonie en misschien wel het beste nummer dat ik ken van Os Mutantes.

Ik gooi er een halve ster bovenop.

(jammer trouwens dat het gemiddelde zo omlaag wordt getrokken door die ene 0,5*)