Ik heb deze tamelijk willekeurig beluisterd; ben behoudens een paar singles nooit zo'n Basement Jaxx-fan geweest en het enige album (Kish Kash) dat ik volledig ken viel me niet mee. Maar deze plaat is toch wel een aangename verrassing. Lekker uitbundig en veel invloeden (van dubstep tot balkanbeats). Na twee sterke nummers verwacht je wel dat het kruit verschoten is en de plaat inzakt, maar het blijft allemaal lekker uptempo en van kwaliteit. Meevaller van het jaar? Voorlopig wel.

Ik ga gewoon voor de onvoldoende. De single Just Because I Love You heb ik best vaak gedraaid en dat vind ik ook wel een mooi liedje. Maar verder is het niet aan mij besteed. De rustige liedjes vind ik ronduit saai en als dan een beetje het experiment wordt gezocht, wordt de plank behoorlijk misgeslagen. Muzikaal doet het me wel denken aan Ariel Pink (ook zo'n muziekrecycler), maar die doet dit toch veel leuker op een albums als dit. How to Die in the North is helaas maar een vervelend plaatje.

Beetje saaie, onevenwichte plaat van Beck. Kon er destijds al niet echt inkomen en nu nog steeds niet. Niet lang hierna ben ik ook afgehaakt.

Eigenlijk vind ik het pas vanaf O Maria een consistent goede plaat, daarvoor is het 2 keer hit en 6 keer miss (al is de opener een twijfelgeval). De hits zijn het veel genoemde Nobody's Fault But My Own en Tropicalia, wat een geweldige ode is aan het gelijknamige genre. Doet me ook een beetje denken aan Deadweight, een tussendoor-single uit die tijd (voor de film A Life Less Ordinary). Van Tropicalia is onlangs ook een Portugeestalige versie uitgekomen, erg leuk ook.

De laatste 5 nummers verdienen het om veel vaker gehoord te worden, met name Static en Diamond Bollocks zijn prima nummers.

De eerste release van Belle & Sebastian na het monumentale Tigermilk en wat mij betreft hielden ze dat niveau met Dog on Wheels goed vast. Het titelnummer is sublieme pop, The State That I Am In stond natuurlijk al op Tigermilk (volgens mij de enige keer dat een albumtrack van B&S ook op een single) en de twee andere liedjes zijn ook heerlijk. Voor mij is dit hun beste EP.

Samen met Deee-lite's ‎Lady Miss Kier plunderde Betty Boo destijds de kledingkast van Emma Peel van The Avengers. Ook muzikaal wordt er wel wat uit de jaren '60 geplunderd, zo hoor ik Reparata and the Delrons (vergeten girl group) en Sly and the Family Stone voorbij komen. Het mag de pret niet echt drukken, maar op de drie hits na valt er niet heel veel meer te beleven. De overige nummers laten goed horen welke dancepopstijlen destijds zo'n beetje populair waren (van Kylie-achtige pop tot New Jack Swing en Massive Attack-achtige soul/triphop in de afsluiter), maar enkel het midtempo Valentine's Day vind ik daarvan nog bovengemiddeld.

Het wil nog niet echt klikken tussen deze plaat en mij. Ik weet nog niet of dat aan mij ligt en ik met Debut t/m Vespertine mijn portie Bjork wel gehad heb voor de rest van mijn leven of dat Volta gewoon een - voor mij - ongrijpbare plaat is die nog wat meer luisterbeurten nodig heeft...

De nieuwe plaat van Black Devil Disco Club, het vehikel van Junior Claristidge, wat weer de artiestennaam van de Parijzenaar Bernard Fevre is. Een paar jaar geleden vierde deze Franse componist een glorieuze comeback met 28 Years After, wat voor mij zo'n beetje het Franse antwoord op de hele DFA-discosound was.

Deze plaat borduurt verder op die sound. With Honey Cream en Open the Night hebben hetzelfde euforische geluid als de prijsnummers van 28 Years After, maar de rest van dit mini-album missen voor mij een beetje focus. En wellicht dat de vocalen van Never No Dollars net iets te cheesy zijn. Al met al wel een fijne plaat, maar (nog?) geen voltreffer.

"I fell in love with a new sensation, I gave my heart to a simple chord"...

Dat is inderdaad helemaal waar het om draait in de muziek en BRMC wisten dat mooi te verwoorden. Geweldig nummer inderdaad, maar ik ga zelf nog meer voor Rifles (de dreiging die daarvan uit gaat...) en Red Eyes and Tears (zit zo'n fijn gitaarstuk in).

Prima album van een hele leuke band, wiens tweede album inderdaad wat minder was. Zou ze desalniettemin graag weer 's live willen zien.

Ik vind 13 geweldig. Ik heb Blur in '99 een geweldig concert zien geven op Werchter, alwaar ze integraal 13 speelden (en daarna afsloten met wat bekende hits) en zo het publiek in vuur en vlam zetten. Sindsdien ben ik overstag wat 13 betreft. Favoriete nummers: Caramel (die intensiteit, wauw), Trimm Trabb en Battle.

Was wat huiverig na dat geen enkele single me echt wist te pakken. Ik vraag me serieus af of Blur ooit wel eens een mindere single dan Go Out heeft uitgebracht. Maar het hele album klinkt toch zeker niet verkeerd. Lekker landerige sfeer zoals we die kennen van Albarn's projecten. Vooral het middenstuk vind ik erg sterk, met Thought I Was a Spaceman als prachtig hoogtepunt van de plaat.

Laat ik hier ook maar eens een 'mening' bij schrijven. Al is het maar om wat tegenwicht te bieden aan de 0,5* van de andere meninggever.

Het moet een jaar of 10 geleden zijn toen ik voor het eerst iets van Boards of Canada hoorde. Iemand stuurde me een mp3'tje van Aquarius (van het eerste album), een nummer dat me prima beviel en vanaf dat moment op mijn 'mp3-playlist' stond. Het was de tijd waarin het downloaden van van een enkele mp3 met een telefoonmodem nog een half uur duurde. Op zich niet erg, want de harde schijven van destijds waren ook niet groter dan 5GB. Althans, de mijne.

Mijn volgende aanraking met Boards of Canada was in het begin van 2002, toen ik in de Concerto in A'dam dit album zag staan in de (fysieke) luisterpaal al daar. Was benieuwd, dus de koptelefoon opgezet. Dit soort electronica was compleet nieuw voor me, dus ik was compleet ondersteboven en heb na 3 nummers meteen de CD gekocht en vervolgens heel vaak thuis afgedraaid.

Sindsdien is het eigenlijk altijd een favoriete plaat gebleven, alhoewel het pas een jaar of 2 later helemaal is ingeklonken: op de een of andere manier leek het wel alsof de muziek een nieuwe onderlaag had gekregen, die ik tot dan toe nooit had opgemerkt. Alle puzzelstukjes (gekoketteer met Waco, bv.) vielen ineens samen. Hier kreeg ik eigenlijk pas echt een 'band' met dit album: vanaf dat moment was dit één van mijn favoriete platen allertijden. Meer dan ooit voelde ik de onderhuidse spanning en de onpeilbare diepte van met name het tweede gedeelte (ik zie 1969 een beetje als omslagpunt).

De nummers waar ik in het begin voor viel (de eerste twee) klinken niet langer buitenaards, maar zijn nu meer een voorbode voor wat komen gaat. Ik val nu vooral voor het organische karakter van de plaat, de fijne ritmes, de trommeltjes (Alpha and Omega!), de verknipte stemmetjes, de wegdroom-factor en uiteraard de melancholie waar Boards of Canada om bekend staat. Dawn Chorus: ik krijg meteen visioenen van draaimolens uit vervlogen tijden.

Helaas heeft Boards of Canada dit niveau nooit meer gehaald, alhoewel... met BoC weet je het maar nooit. Misschien denk ik er over 5 jaar wel weer anders over. Met dit soort albums ben je jarenlang zoet, zo niet je hele leven.

Ik ben dit album aan het beluisteren, nadat ik mezelf eigenlijk had voorgenomen eerst het voorafgaande werk (vanaf Blonde on Blonde) te luisteren.

Het is wel goed te horen dat Dylan hier zowat 10 jaar ouder is en in een andere levensfase zit. Zijn stem klinkt, hoe zal ik het zeggen, wat constanter, wat volwassener ook vooral. Zo bezien is het cynisme waarmee hij zijn echtscheiding bezingt wel opmerkelijk te noemen. Schrok ook wel van de manier waarop hij haar bezingt in Idiot Wind. Ik denk dan 'was ze nou echt zo vervelend? volgens mij ben je zelf ook maar een lastig mannetje'.

Opvallend sterk debuutalbum. Het oudste Dylan album dat ik tot nog toe had beluisterd was The Times They Are A-Changin' (en dat beviel me een stuk minder), dus het was even wennen aan de stem van Bob hier. Opvallend hoeveel krakeriger die is geworden in een jaar of 4 tijd... (om maar niet te spreken over het verschil met zijn stem op Blood on the Tracks).

Moet een genot zijn geweest om Bob destijds in een koffiehuis te hebben zien optreden, maar ook nu, 46 ( ) jaar later maakt het nog indruk.

Alhoewel ik mezelf best een Dylan-liefhebber durf te noemen, had ook ik mijn scepsis wel betreffende deze kerst-plaat. De samples had ik niet beluisterd, maar het concept "kerstplaat" en de stem zoals ik die hoorde in de HMH (via YouTube-clipjes en de verhalen van een collega) deden het ergste vermoeden.

Ik moet zeggen dat het me behoorlijk meevalt. Zijn stem is natuurlijk niet meer wat het geweest, maar ik hoor hem liever zo dan op Nashville Skyline, waar het soms is alsof iemand anders die plaat heeft ingezongen. Het is eigenlijk een beetje alsof je naar de vader van Tom Waits zit te luisteren.

Muzikaal bij vlagen lekker frivool en je ook duidelijk horen dat Dylan hier flink wat lol in heeft gehad. I'll Be Home for Christmas klinkt best aardig, wat van het verschrikkelijk origineel niet kan worden gezegd. Hoogtepunt is het O' Come All Ye Faithful (Adeste Fideles), sowieso het mooiste traditionele kerstlied wat mij betreft. Dylan weet dat met overtuiging en de nodige emotie te brengen. Daarna raak ik eerlijk gezegd mijn interesse een beetje kwijt, de tweede helft van het album kan me wat minder bekoren (Must Be Santa is dan nog wel een leuke vrolijke noot tussendoor).

Deze Dylan kan wat mij betreft mee in de kerstalbums-canon, samen met de EP's van Sufjan Stevens (al haalt ie dat niveau niet).

Erg leuke plaat dit, al is het inderdaad even wennen aan de stem. Sterker nog, toen ik zijn stemgeluid hoorde heb ik nog even gecontroleerd of het wel echt Zijne Bobheid was. Maar dat bleek toch echt het geval.

Niet alleen heeft Dylan zich hier een compleet nieuwe zangstem aangemeten, ook het muzikale roer heeft hij flink omgegooid: dit is een onvervalste countryplaat. En ik moet zeggen dat het me prima bevalt.

Het nummer met Johnny Cash is een mooie opener en sowieso is het leuk dat de twee legendes ueberhaupt eens samen een nummer hebben opgenomen. Doordat ik een paar weken terug een Cash-docu op de Belgische TV zag, wist ik wel dat ze elkaar eens ontmoet hadden en dat er veel wederzijds respect bestond, maar deze cover van een al eerder opgenomen Dylan-nummer kende ik dus nog niet.

Echt een fijn album en in het kielzog van H61R en Blonde on Blonde wellicht een kandidaat voor mijn top 3 Dylan-albums.

Na lange tijd weer 's beluisterd en ik moet tot de conclusie komen dat het beeld dat ik van deze plaat had niet meer te rechtvaardigen is. Waar ik dit eerst eigenlijk een volkomen misbaksel vond, kan ik er nu wel wat meer van genieten. Deze plaat mag dan wel de uniciteit, zeggingskracht en klasse van Movements ontberen, maar zo al met al valt er toch wel behoorlijk te genieten. Het is over het algemeen wat tammer en bij vlagen zelfs ambient-achtig, maar toch nog wel een aardige plaat.

Wel apart om te zien dat het meer dan een decennium (want B.S. is al bezig vanaf 1990 ofzo) heeft geduurd voordat ze hiermee op de proppen kwamen en dan binnen 2 jaar een klassieker er overheen gooien. Als een volwassen Chinese vrouw die pas op haar 42ste leert turnen, maar toch nog een Olympische medaille wint.

Dit (en 1-Speed Bike) is een project van Aidan, de drummer van Godspeed You Black Emperor!, die voor de gelegenheid zijn drumstel heeft volgehangen met effecten. Klinkt best goed en omdat het een 'drummer'-plaat is, doet het me ook erg denken aan Berg Sans Nipple, een band die bestaat uit 2 drummers die er op los experimenteren (dat levert overigens verdraaid mooie muziek op).

Bottleskup Flenkenkenmike (ja, het is even oefenen op die naam ) lijkt daar wel wat op, maar het grote verschil is dat Looks Like Velvet, Smells Like Pee (klinkt als een raadsel, wat zou het zijn? ) meer de sample/electronica-kant uitgaat en soms zelfs overkomt als een geflipte dubplaat (de nummers zijn stuk voor stuk gebouwd rond een beat/drumpatroon).

Vooralsnog 3,5 sterren, maar dit neigt nu al wel naar 4 en wellicht nog meer...

edit: oh, en wat een titel trouwens: If Anyone in This High School Fucks With You for Being a Freak, Just Tell Me and I'll Kick His Ass

Je zou dit album makkelijk kunnen afdoen als een gezapig stukje muziek van oude mannen voor oude mannen, maar daarmee doe je het toch tekort. Blijkbaar is er flink wat geschaafd en gesleuteld aan deze plaat, maar toch voelt het als een warm, innemend geheel. Niet te bedacht, precies goed. Alhoewel ik de rustige nummers zeker kan waarderen, is het verbeten I Feel Ruined vooralsnog mijn favoriet. Dat nummer doet me nog het meest denken aan het oude werk van beide heren en ook aan bv. Time en Outside (het album) van Bowie.

Ik kwam deze tegen:

Top Eight Possible (Or Definite) References To Cocaine On Bright Eyes's Digital Ash In A Digital Urn

8. "Did they make you stay up all night?/ Did they paint your face that pasty white?" ("Down In A Rabbit Hole")
7. "Sometimes I worry that I've lost the plot/ My twitching muscles tease my flippant thoughts." ("Easy/Lucky/Free")
6. "And all those white lines that sped us up/ We hurry to forget." ("Gold Mine Gutted")
5. "So I laid back down, wrapped myself up in the sheet/ And I must have looked like a ghost, cause something frightened me/ And since then I've been so good at vanishing." ("Take It Easy (Love Nothing)")
4. "Drink liquid clocks 'til I see God/ Crystal display can't turn it off." ("Time Code")
3. "Let's have a nice clean cut/ Like a bag we buy and divvy up." ("Gold Mine Gutted")
2. "I heard you fell into a rabbit hole/ Covered yourself up in snow." ("Down In A Rabbit Hole")
1. "Winter came to Omaha/ It left us looking like a bride." ("Theme From A Piñata")

Er zijn van die dagen dat je weinig muziek kan velen, omdat je het gevoel hebt dat je hoofd uit elkaar klapt bij een beetje herrie. Dit album van Bright Eyes gaat er op dat soort dagen in als koek. Heerlijk relaxte muziek, mooie liedjes en een soort van geruststellende stem van Conor. Bovendien klinkt dit album niet zo bombastisch, een soms vervelend trekje van zijn andere platen.

First Day Of My Life is trouwens mijn favoriete Bright Eyes-nummer. Kippenvel...

Ik had nooit gedacht ooit nog 's naar een compleet Britney Spears-album te luisteren, maar na wat positieve geluiden rondom deze plaat en de sterke single Gimme More was ik toch wel benieuwd.

Vooralsnog een erg sterke popplaat. Met name Toy Soldier is erg fijn, maar ook de rustige nummers kunnen er mee door. Het kauwgomballenwerk van de vroegere hits is er - gelukkig - niet meer bij: Britney is volwassen geworden.

3,5*

Ik weet nog goed dat ik in januari 2011 net een nieuwe baan had, toen ik tussen de bedrijven door op Twitter las dat Trish Keenan, zangeres van Broadcast, was overleden aan een longontsteking. Ik kon mijn ontsteltenis maar moeilijk kwijt bij mijn kersverse collega’s, die uiteraard nog nooit van Broadcast hadden gehoord. Zelf leerde ik de band kennen via de soundtrack van Morvern Callar, een deprimerende film over een jongen die zelfmoord pleegt en zijn vriendin een cassettebandje met zijn favoriete muziek nalaat. Eén van de nummers daarop is Broadcast’s You Can Fall, dat me er toe aanzette het meesterlijke album The Noise Made By People aan te schaffen.

In januari 2013 komt dan alsnog het album uit waar Keenan en James Cargill, het enig overgebleven bandlid, destijds aan werkten. Ook hier betreft het de soundtrack van een ongemakkelijke film, want Berberian Sound Studio is een psychologische thriller waarin een foleyartiest (iemand die omgevingsgeluiden verzamelt voor films) langzaam gek wordt terwijl hij aan een horrorfilm werkt. Dat gegeven en het feit dat de film zich in de (Italiaanse) jaren zeventig afspeelt zijn de band op het lijf geschreven, gezien Broadcast’s voorliefde voor analoge synthesizers en steeds grotere hang naar experiment en stockmuziek. Voor mooie liedjes ben je hier dan ook niet aan het goede adres, maar voor een fascinerende luistertrip zit je zeker goed. Alhoewel het totaalbeeld behoorlijk sinister is, zijn het bij mij vooral de pastorale klanken die blijven hangen. Er zijn heel wat stukken waar een kerkorgel de boventoon voert en ik me bij een soort afscheidsmis voor Keenan waan. Zeker omdat áls ze dan eens is te horen, zoals in “Collatina, Mark of Damnation”, dat dan ook uit de verte is, als een stem uit het hiernamaals.

[deze recensie schreef ik ooit voor File Under]

Als mensen aangeven zenuwachtig te worden van jazz, dan is dit denk ik het type jazz waar ze naar refereren. Ik probeer mezelf dan maar voor te houden dat grofweg 52nd Street Theme een muzikale weerspiegeling is van de stadshectiek in New York in 1951, met toeterende auto's, roepende krantenverkopers en marktlui, onoplettende voetgangers, schreeuwerige billboard-reclames en die ene snorfietser die zich op bliksemsnelheid overal tussendoor haast. Verkeerssituaties die ik eigenlijk liever uit de weg ga, net als dit niet helemaal mijn kopje jazz is.

Dit is het 'De Avonden' van de dubstep. Op Untrue en Kindred maakten we een nachtwandeling door regenachtig London en stond de muziek bol van de sensaties die de donkerte biedt: onbestemde ontmoetingen, flarden van een rijk uitgaansleven en de mogelijkheid om via extase even los te komen van de dagelijkse beslommeringen.

In pandemietijd resten enkel lege straten, hier en daar nog een uitgelicht billboard en houden de meeste nachtdieren een lange winterslaap. Een beatloos bestaan voor de enkele nachtbraker die er toch nog op uitgaat is wat overblijft. Een plaat zoals het leven nu, saai en monotoon. Laten we hopen dat we - en Burial daarbij - snel de mooiere kanten van de nacht en de daaruit voort vloeiende inspiratie weer terugvinden.

Voor het eerst in meer dan 5 jaar dat ik dit album terugluister. Inmiddels heeft de carriere van Burial een flinke vlucht genomen: van (letterlijk) anonieme cultproducer tot één van de artiesten waar de hele Pitchfork-gemeenschap bovenop duikt als er weer eens een nieuwe release te horen is. En ook mijn waardering neemt een flinke vlucht: waar de nieuwe sound me in 2006 en begin 2007 op een paar nummers na niet kon bekoren, doet dat me nu wel. Een aantal nummers heb ik in de tussentijd ook vaak teruggehoord (bv. via de South London Borrows EP), maar wat me toch vooral opvalt is dat ik hier nu geen moeite meer mee heb. Dat ik me zijn 'idioom' eigen heb gemaakt komt vooral door Untrue, een album waar ik in 2007 na even doorzetten volledig voor viel. Maar in retrospect vind ik dit album eigenlijk nog een stukje spannender. Tijd dus om er anderhalve ster bovenop te gooien!

Door deze recensie toch maar deze plaat geprobeerd. Het debuut had een paar sterke nummers, maar over het algemeen spraken de sfeer en beats me niet echt aan.

Dit album vind ik veel beter: het doet allemaal wat minder geforceerd aan en het klinkt ook veel persoonlijker, op de een of andere manier.

Knappe plaat, dit ga ik nog veel draaien de komende tijd.

Interessante verzamelreeks, deze Bustin' Out-platen. En ook zo samengesteld dat de nummers elkaar goed opvolgen. Het begint met wat dansbare uptempo-platen, het middenstuk (7, 8 en 9) is dan weer voor de trage dub en we eindigen zwaar en industrieel met de laatste drie nummers.

Paar nummers eruit lichten:

Die Krupps -> Ik heb hun debuutalbum ooit gekocht in een fase dat ik geinteresseerd was in ebm/gothic in aanverwanten, lang geleden. Maar heb het zal zeker 10 jaar niet gedraaid. Goldfinger komt uit de periode vlak daarna en is eigenlijk heel erg lekker. Beetje industriële synthpop ofzo. Leuke (her)ontdekking.

ESG -> Een bekend nummer van deze NY'se post-punkers, maar dit was nu net een versie die ik nog niet kende. Erg vette dansbare plaat, punkfunk op zijn best.

Klein & MBO -> Fantastische italoplaat, één van de bouwstenen van New Order's Blue Monday.

Gary Numan -> Als tiener kocht ik ooit Gary's plaat I, Assassin, maar vond er niet veel aan op de laatste nummers van beide plaatkanten na. Het is al heel lang geleden dat ik die nog gedraaid heb, maar nu hoor ik er hier eentje terug. En warempel, het nummer is nog beter dan ik me herinnerde. Het heeft muzikaal ook wel veel van Japan, die ik in de tussentijd leerde kennen. Wat een heerlijke baslijnen vooral. Dit is met stip mijn favoriete Gary Numan-nummer (momenteel even beter dan Are Friends Electric inderdaad).

De rest was voor mij minder bekend. Wel interessant om eens iets van The Pop Group's Mark Stewart's dubwerk en Adrian Sherwood (Dub Syndicate) te horen. Daar ga ik wel eens verder in graven als het meer weer is voor die muziek (over een maand of 5 ofzo).