Tegenwoordig grossiert de heer Ananda in epische housekrakers, gezegend met een flinke portie percussie (denk Doppelwhipper, denk Stream of Consciousness), maar hier gaat hem dat aanzienlijk minder goed af. Vier wat tamme tracks die geen van alle echt indruk weten te maken, helaas...

Erg leuke plaat dit. Vacuum doet me aan een nummer van Loveless van MBV denken. Princess heeft dan meer een soort hiphop/dubstep-vibe (Stryder is ook bekend van Craig David...) en ook iets als Death in Vegas schiet me te binnen. Niet erg snel een vinger op deze plaat te leggen, het is best een origineel samenraapsel van uiteenlopende invloeden.

Wauw, ook dit album is alweer 10 jaar oud... Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik in een verder geflopt jongerenprogramma van Veronica (oid) de kunstzinnige en spannende videoclip van Queer (geregisseerd door Stephane Sednaoui, als ik zijn naam goed onthouden heb. hij heeft wel wat meer prachtige videoclips geregisseerd, ook van Garbage) zag en meteen betoverd werd door Shirley Manson, die ik bijzonder appetijtelijk vond.

Ik heb de plaat toen een paar keer in de winkel geluisterd en uiteindelijk toch maar gekocht. Achteraf snap ik niet waarom ik hem niet meteen heb gekocht: Vow, Stupid Girl, Only Happy When It Rains, het fantastische Milk... Allemaal geweldige nummers.

Jammergenoeg was de opvolger Version 2.0 een stuk minder boeiend. Nog steeds wel goede liedjes, maar het was het toch net niet helemaal...

Het album is goed beluisterbaar, maar ik was er niet onverdeeld enthousiast over. Alle nummers zijn instrumentaal en de meeste dan ook nog gestoeid op zijn Indiase invloeden, met tabla en sitar. Maar er staan ook andersoortige nummers op, welke soms een beetje kolderiek aandoen.

Ik had liever gehad dat flauwe musichall deuntjes als Drilling a Home eraf waren gelaten en het hele album in India-stijl was geweest. Maar dan nog zijn de meeste liedjes te schetsmatig en te kort om echt voor deze plaat warm te lopen. Ik hoor liever Harrison's Indiaas beïnvloedde nummers bij The Beatles (mn. Within You, Without You vind ik erg mooi) of dit album van zijn leermeester Ravi Shankar: Music of India: Three Classical Rāgas.

In The Park is wel een positieve uitzondering, vooralsnog mijn favoriet van dit album. Maar ik moet hem nog wat beter leren kennen.

Serieus? Ik vind Lawman eigenlijk meteen het leukste nummer, wat daarna kwam viel me allemaal wat tegen al is het leuk dat de Blawan-cover nu eindelijk op een officiële release staat.

Wel een leuk bandje, was een jaar geleden ook erg amusant op Primavera.

Dit was de eerste CD van Godspeed die ik kocht, zomer 2000 volgens mij. Vind hem nog steeds erg goed en misschien zelfs wel hun beste release. Was voor mij een eye-opener naar de rest van het Constellation-label, dat nog genoeg meer interessants (zij het vaak wat ontoegankelijker) herbergt.

Moya is in ieder geval een prachtige track, met een opbouw die aan Gorecki's 3rd Symphony ontleend lijkt te zijn. Ik denk niet dat Godspeed ooit subtieler naar een climax heeft toegewerkt. BBF is een nog duisterdere tracks met een rant van een man die zo van straat lijkt te zijn geplukt (verhalen gaan dat ie op Providence in New York staat en wel vaker van dit soort tirades houdt). Het uiteindelijke gedicht dat ie voorleest is overigens een songtekst van Iron Maiden, geloof ik.

(in het kader van dit topic)

Ik vind het eigenlijk moeilijk om hier dieper op in te gaan, want met mijn eerste post was de kous wel af, wat mij betreft. Toch maar een poging doen.

Grandaddy leerde ik in 1998 kennen door een aantal hitjes op TV en radio en bovenal een subliem optreden op Pinkpop. Het debuut bleek een alleraardigst album, maar de opvolger - dit plaatje dus - is nog veel meer dan dat.

Jason Lytle, Grandaddy's liedjessmid, lijkt een vriendelijke kerel, maar heeft ook zo zijn demonen en schreef derhalve dit bij vlagen sombere en duistere album.

In Underneath The Weeping Willow zingt hij opeens "to wake and be happy again", op een manier alsof hij niet meer weet hoe dat voelt... Ik voel zijn pijn en vanaf dit moment begint het album mij echt te grijpen en is het tot aan de laatste seconde een meesterwerk. Daarvoor heeft het album ook zijn momenten (de openingstrack!), maar ook zeker zijn missers (het zeurderige Jed The Humanoid slaat de plank eigenlijk een beetje mis).

De laatste twee nummers zijn echt van ongekende schoonheid en bij het slotstuk krijg ik altijd wel vochtige ogen. Ik heb nogal emotionele herinneringen aan dat nummer, maar die zal ik hier maar niet neer zetten wegens te persoonlijk. De titel en tekst spreken boekdelen, denk ik.

Nog steeds een 4,5*

Toch wel een hele mooie plaat dit, tot en met track 9 blijft het niveau behoorlijk hoog. Mooie organische mix van pop, house en dub. Veel nummers zijn laidback, maar hebben desondanks een fijne dynamiek. Knap gedaan, de band doet zijn naam ook volledig eer aan. De laatste drie nummers schieten helaas wel een beetje door in hun bank-hang-gehalte, waardoor de 4* voorlopig nog even uit zicht blijft.

Favoriete tracks: Suntoucher, Fogma & Raisin' the Stakes.

Vind het maar een teleurstellende en zwakke plaat eigenlijk. De soul van de fantastische voorganger is compleet overboord gegooid en we krijgen er een soort amelodieuze slowmotion minimal voor terug. Als je dit hoort, kan ik me eigenlijk nauwelijks voorstellen dat dit de band is van geniale nummers als David en Polyesterday. Het zal artistiek best verantwoord zijn, maar voorlopig zet ik Forever maar weer eens op...

Ik ken Gus Gus al zeker een jaar of 10, maar eigenlijk hebben ze me nooit overmatig geinteresseerd, een enkele fijne single daargelaten. Dat is wel anders met dit album. De band is flink ingekrompen (ik geloof dat ze van pak 'm beet 15 naar naar 3 of 4 bandleden zijn gegaan) en de muzikale koers is ook behoorlijk gewijzigd. Het vreemde, artistiekerige is er wel zo'n beetje vanaf en wat overblijft is een elftal aan compromisloze dansvloerkrakers. Spannende, opzwepende electro met een flinke lading soul en sex.

Het is jammer dat het tempo erop het einde een beetje uit gaat, anders zou dit de eerste voltreffer van 2007 zijn, maar dat dit album in mijn jaarlijstje gaat eindigen is haast wel zeker.

Mooi dat ze het logo van het debuutalbum weer gebruiken.

Toen Featherlight afgelopen zomer uitkwam was ik wel enigszins teleurgesteld. Hoewel het dezelfde sound had, kon het voor mij geenszins tippen aan de nummers van het vorige album. De verwachtingen waren dan ook wel wat getemperd, maar dit blijkt toch wel weer een hele fijne plaat. Eigenlijk vind ik vooral de tweede helft, die volledig instrumentaal is, nog het tofste. Ik hoor nog geen songs van het kaliber Crossfade of Obnoxiously Sexual. Maar wie weet komt dat nog; ik ben blij dat ze weer een plaat uit hebben en hoop ook dat ze weer eens naar Nederland komen. Zou ze graag weer eens live zien.

Best een lekker plaatje dit. Ik merk dat ik de langzame nummers totaal niet interessant vind, maar de uptempo tracks zijn allemaal wel lekker. Vooral het fantastische What You Waiting For?, Bubble Pop Electric (met Johny Vulture, maar klinkt als iemand van Outkast). Verder ook leuk: Harajuku Girls, Hollaback Girl en Serious, dat heel erg Madonna-achtig is. Long Way To Go is weer met iemand van Outkast en een wel erg serieus nummer met samples van Martin Luther King waar ik eigenlijk niet op zit te wachten. Ik geef 3 sterren aan dit plaatje, met de aantekening dat ik de langzame nummers waarschijnlijk nooit meer terug luister.

What You Waiting For? [Elevator Mix] staat trouwens niet op de CD die ik hier heb liggen...