Na Saâda Bonaire uit '2013' verschijn recent dit tweede verloren gewaande album van deze Duitse groep. Oorspronkelijk opgenomen in de vroege jaren '90 en dat is goed hoorbaar. Vroege triphop, acid jazz, Chicago house en andere toen populaire dancegenres, het komt hier eigenlijk allemaal samen. Met wat fantasie zou je dit de Duitse Soul II Soul kunnen noemen.

De 'new wave'-vibe van de eerste plaat is duidelijk verdwenen, maar helaas ook grotendeels de oosterse invloeden die het eerste album zo speciaal maakten. Op de eerste helft horen we deze gelukkig nog wel terug op nummers als Extremes en So Many Dreams en dat zijn dan ook gelijk de hoogtepunten wat mij betreft. De tweede helft is wat meer uptempo en ook zeker niet verkeerd, maar daar bekruipt me toch het gevoel dat er wel een minuut of 10 bezuinigd had mogen worden op dit album.

Uiteindelijk geen verkeerde plaat, maar lang niet zo bijzonder als de voorganger. Een kleine 3,5*.

Geweldige Neue Deutsche Welle-plaat dit. Muziek stamt al uit begin jaren '80, maar bleef toen op de plank liggen. Bijzonder project ook wel van een Duitse club-dj, twee modellen als zangeres en een begeleidingsband die bestaat uit zo'n 20 Koerdische immigranten. Dance dekt niet helemaal de lading, maar genres schieten hier sowieso wat te kort. Ik hoor dub, synthpop, new wave, wereldmuziek... je zou het met wat goede wil een mix tussen Soft Cell en Peaking Lights kunnen noemen. Mijn favorieten zijn vooralsnog de destijds wel uitgebrachte single You Could Be More As You Are en de wat meer uptempo electro van The Facts.

Ik heb deze als jong britpoppertje staan luisteren in de winkel toen ie net uit was. Ik was helemaal weg van 'I was born on christmas day', maar vond de rest van de CD niet zo boeiend en heb hem dus laten liggen.

Vorig jaar bij de after party van het concert van Belle and Sebastian draaide de DJ een geweldig nummer. Bij navraag bleek dat 'Only love can break your heart', wat ik de dag later meteen heb gepindakaast. En nu heb ik deze maar weer eens opgezet. Ik weet niet echt wat ik er van moet denken. Zo'n Nothing Can Stop Us is werkelijk een van de leukste liedjes (het heeft zo'n fijne jaren '60 pop inslag) die ik ooit gehoord heb, maar er staan ook zat dingen op die me niet zo gek veel doen. Sterker nog, ik snap eigenlijk niet wat ik ooit zo geweldig aan 'Christmas day' heb gevonden.

Ik denk dat het een 3* of 3,5* wordt...

Ik vond dit vroeger erg vet, maar het zegt me nu niet veel. Salaryman zit een beetje in de hoek van bands als Flying Saucer Attack ed. Het is af en toe herrie, meestal een beetje zweverig. Burning At The Stake begint met een ziedende drumpartij, krijgt al snel bijval van schelle orgels en een woeste bas, maar mondt bijkans uit in een flinke portie in ieder geval mij niets meer zeggend lawaai. En dat is dan het beste nummer...

Snap niet wat ik er ooit zo goed aan vond: 4* -> 2*

Ik was deze naam indertijd wel tegen gekomen op weblogs, maar heb dit album nu pas ontdekt, na een tip van Brooklyn.

Had geen idee dat dit zo richting italo ging, dacht dat het meer in de 'Robyn'-hoek zat. Flinke meevaller dus. Deze blijf ik nog wel even draaien, zou ook wel 's een grote favoriet van me kunnen worden.

Ik kende Sasse tot een paar maanden geleden helemaal nog niet, maar blijkbaar heeft ie al aardig wat succes gehad in de dancewereld. Dit plaatje sluit aardig aan bij alle minimal, house en neotrance die het tegenwoordig zo goed doet.

Melodieuze discogrooves afgewisseld met ambientesque house in een ontzettend fijne flow; het is ideale muziek om bij weg te dromen, al blijft de dansvloer door nummers als Up To You wel deel uit maken van de droomwereld. Qua sfeer doet het me wel wat denken aan het vorig jaar verschenen album van The Juan MacLean, al hoor ik hier meer disco en soul dan funk in.

4* en een prominente plaats in mijn jaarlijstje tot nu toe.

Wel opvallend dat geen enkele van hun singles en b-sides uit 2022/2023 hierop staat. Volgens mij is dat bij elkaar misschien nog wel meer muziek dan het kleine half uurtje hier. Aan de andere kant snap ik het wel: dit is best een coherent geheel van ingetogen liedjes met een soulvibe waarbij het heerlijk wegdromen is. En die andere nummers zijn vaak wat opzwepender. Wat dat betreft siert het ze wel dat ze niet alles op 1 hoop hebben gegooid om maar aan de 40 of 50 minuten te komen.

Ondanks dit prettige half uur hoop ik wel meer op parels zoals de single Reeling. Wat een fantastisch nummer is dat qua dynamiek, compositie, meerstemmige zang...

De naam SCSI-9 ben ik vaak tegengekomen op (bv. de Total-)verzamelaars, maar eigenlijk was Another Day Acid pas het eerste nummer dat ik echt heel goed vond.

Dit album heeft het ook niet voor mij. Het is niet slecht, maar het ontbeert een beetje overtuigingskracht en inspelen op mijn emoties doet het ook al niet. Het schuift allemaal langzaam aan me voorbij, maar beklijven ho maar.

Little Leaves Fall begint veelbelovend, maar uiteindelijk mondt dat ook uit in een iets te standaard ambient-deuntje. Eigenlijk is Albali de enige track die me over de hele breedte weet te boeien.

Sorry, SCSI-9...

Ik vind het verschil tussen de Barlow en Loewenstein-liedjes toch wel schrijnend hier. Barlow's liedjes hebben toch wat meer eigen identiteit, gevoel en verfijning, terwijl Loewenstein's liedjes toch niet helemaal loskomen van hun invloeden. Zo kun je op veel van zijn liedjes wel de naam van een andere band plakken:

Prince-S -> Foo Fighters
Crystal Gypsy -> Nirvana
Mindreader -> Pearl Jam

Dan liever zo'n hartverscheurende Barlow-parel als 'On Fire'.

Desalniettemin best een aangename plaat. Ik doe er een halfje bij, want met 3* doe ik dit jeugdsentiment wel een beetje tekort.

Ik ga het erfgoed van Lou Barlow maar 's wat verder uitpluizen, want volgens mij ligt er nog een hoop moois op me te wachten.

(4,5+3+3)/3 = 3,5*

Ross Ross Ross is echt een fantastische track. Doet me denken aan Erol Alkan's Essential Mix, waarin ie het grandioos mixt met een gitaarnummer van The Chap.

Een van de grondslagen van de huidige rock 'n' rave hype. Sebastian vind ik toch wel een van de meest interessante exponenten daarvan, al zijn veel nummers me nog niet wild genoeg.

Het titelnummer daarentegen is een je reinste klassieker.

Ja, Evguénie Sokolov is inderdaad bijzonder kinderachtig. Het muzikale equivalent van een scheetkussen. Verder best een leuke plaat, maar wie zich wil laven aan Gainsbourg-reggae kan beter de voorganger eens proberen.

Ik luister hem weer eens en ik ben er nog steeds helemaal ondersteboven van. Von en zeker Agaetis Byrjun waren al mooi, maar het lijkt inderdaad alsof Sigur Ros zichzelf met ( ) helemaal gevonden heeft. De opbouw is fenomenaal en de muziek ontzettend prachtig.

Zeker bij de laatste nummers lijkt het alsof de hemel zich openbaart.

Ik moet bij deze plaat sterk terugdenken aan het concert dat ik van Sigur Ros zag op het Hurricane festival (bij Bremen) in 2003. Ik had ze toen al 3 keer eerder gezien, maar als ik daar aan terug denk... Vorig jaar schreef ik daarover op mijn weblog:

-Sigur Ros dat door een te strak tijdsschema en technische problematiek veelste laat begon (pas na twee uur 's nachts). De mensen die op dat moment de festivaltent voor hun slaapzak verruild hadden, misten misschien wel het beste concert van Sigur Ros dat ik ooit zag (het was mijn 4de keer). Met name de laatste twee nummers waren werkelijk buitenaards. Dat het uitzinnige publiek na afloop zowat 10 minuten doorbleef klappen en joelen, was dan ook hardstikke terecht.

Ik ben deze nu aan het luisteren en ga toch weer terug naar 4,5*. Wat een magistrale plaat blijft het toch ook eigenlijk...

Staralfur, Flugufrelsarinn, Viðrar Vel Til Loftárása, noem ze maar op, allemaal hemels.

Na het opvallend outro van Vidrar Vel Til Loftarasa (het valt dan voor het eerst op dit album even stil) wordt met het euforische Olsen Olsen de slotfase van dit album ingeluid.

Ik moest maar 's ophouden met vergelijkingen trekken tussen dit album en ander SR-materiaal, want het is toch vooral absurd dat een band zulke fantastische muziek kan. Wat maakt het dan nog uit dat het ene album ietsjes minder is dan het andere...

Kan me ook nog wel vrij levendig herinneren dat ik Sigur Ros voor het eerst live zag tijdens Crossing Border '98. Denk dat het daar was dat ik viel voor deze band en ik ben blij dat de liefde nog niet bekoeld is.

Bíum Bíum Bambaló was zo'n beetje mijn favoriete Sigur Rós nummer, totdat die goddelijke titelloze uitkwam. Ik heb hem gekocht na het optreden op Crossing Border (in november 2000), waar ik SR voor het eerst zag. Helaas klinkt de 12" op mijn pick-up (nog van mijn oma geweest!) met gare boxjes als een mp3 van 128kbs. Misschien toch maar eens sparen voor een Technics SL1200.

Aardig EP'tje, maar ik merk dat Sigur Rós voor mij stilaan zijn magie verliest. Dat begon al met Takk en het wordt er niet minder op. Muzikaal wat mij betreft niet verkeerd, maar echt grijpen doet het me niet meer.

Ik heb dit vierde album van Sigur Rós vanavond weer eens gedraaid. Sigur Rós is voor mij een bijzondere band, ik was ontzettend onder de indruk van hun doorbraakalbum Agaetis Byrjun indertijd en zag op de koop toe nog een aantal concerten van ze, waarvan ik in ieder geval aan twee zeer dierbare herinneringen heb. Later kwam ( ) uit en uiteindelijk bleek dat mijn favoriete Sigur Ros-plaat: nog steeds dezelfde prachtige muziek, maar nu in de vorm van een magnifiek opgebouwde plaat met voor mij het mooiste nummer ooit als afsluister.

Dit album was een lichte teleurstelling indertijd. Een paar maanden voor dit album uitkwam zag ik ze in Paradiso en alhoewel dat een mooi concert was, had het niet de impact die eerdere concerten wel op me hadden. Zo ook ook voor dit album eigenlijk. Een paar mooie nummers, maar niet echt een mooi geheel en ook iets teveel van hetzelfde (maar dan minder).

Heb het album maar 's in de herkansing gedaan, na het volgens mij zo'n anderhalf jaar niet gehoord te hebben. Moet zeggen dat het me niet mee viel. Waar ( ) werkelijk een grandioze opbouw heeft en me langzaam meevoert en uiteindelijk volledig opslokt (je zou het eens moeten zien, zo'n lege stoel opeens) heb ik die ervaring hier niet. Takk gaat me met Glósóli en Hoppípolla eigenlijk ook veel te voortvarend van start. Bij met name dat laatste nummer bekruipt me het gevoel dat de registers wel erg snel worden opengetrokken. Voor mij typisch een geval van overdaad schaadt. Zonde eigenlijk wel.

Gelukkig wordt het snel beter. Sé Lest borduurt voort op de 'speeldoosjes'-ep Ba Ba Ti Ki Di Do, wat ik een nogal onderschatte release vind van Sigur Ros. Het heeft een mooie climax en een werkelijk fantastisch outro met die blazers. Vervolgens komt daar het waanzinnige nummer Sæglópur nog eens overheen. Begint rustig, maar als die drums dan invallen... Kippenvel. En dan komt er al snel een tempoversnelling en fenomenale climax bij. Dit is Sigur Rós op zijn best!

Mílanó is dan weer een wat archetypischer nummer voor SR's doen. Lange sfeergeluiden, te weinig spanningsopbouw en dan patsboem climax. Het luistert lekker weg, maar echt goed vind ik het eigenlijk niet. Een beetje Agaetis Byrjun revisited, maar daar werd het beter gedaan. Het daaropvolgende Gong vind ik een stuk beter; sowieso houd ik wel van de Sigur Ros-nummers waar de ritmesectie een prominente rol speelt: ik ben echt fan van die drummer. Helaas verliest het nummer op een gegeven moment zijn momentum en voordat je het weet is Andvari dan ook weer voorbij.

Gelukkig houdt Svo Hljótt me wel bij de les. Dit was altijd een van mijn favoriete nummers van dit album en dat is nog steeds zo: de laatste tijd begin ik wel een beetje een voorkeur te ontwikkelen voor pianomuziek en daarmee zit je bij Sigur Ros ook wel goed. Als dan ook nog die loodzware bas erin komt en de bekende melancholische gitaarmuren van stal worden gehaald ben ik toch wel weer om. Vervolgens wordt het album uitgeluid met Heysátan...

Voor mij dus een minder album, maar nummers als Svo Hljótt en Sé Lest maken zoveel goed dat ik hier nog steeds graag 4* aan geef. Voor mij blijft dit echt een zeer bijzondere band waar ik mijn hart aan verpand heb. Ik kijk dan ook erg uit naar het nieuwe album...

Beetje Pulp-esque bandje rondom Louise Wener, die nu romans schrijft, als ik het goed heb. Mijn aandacht werd vooral gegrepen door Sale Of The Century en vastgehouden door Statuesque en Nice Guy Eddie. Toen bedacht ik me dat ik deze CD moest hebben. Het is niet echt een meesterwerk, maar wel een album dat bijzonder lekker wegluistert.

Een belangrijke inspiratiebron voor bands als Mogwai, dit album, dat ook wel gezien wordt als de blauwdruk van de postrock. Don, A Man vind ik zelf wat minder maar verder is dit toch echt wel een geweldig album. Zeker nummers als Washer en Good Morning, Captain zijn hartverscheurend.

Herman en de Smashing Pumpkins, deel 1

Er was eens... een Herman die voornamelijk naar de top 40 luisterde. In het begin van de jaren '90 kwam ik er stilaan achter dat er ook (bijhoorlijk goede zelfs!) muziek was die de top 40 niet haalde. Ik ontdekte de 'alternatieve' muziek, met name via Pinkpop dat toen nog een dag lang live op TV werd uitgezonden en via een aantal vrienden waarmee ik indertijd CD's en bandjes uitwisselde. In 1994 hoorde ik voor het eerst van de Smashing Pumpkins toen zij op Pinkpop optraden. Disarm werd daardoor een kleine radiohit en een van de vrienden leende me Siamese Dream, wat ik op dat moment wel een mooie CD vond. Toch ging ik pas echt overstag toen een jaar later Bullet With Butterfly Wings het anthem werd van mijn vriendengroep en ik de magische dubbelaar Mellon Collie and the Infinite Sadness voor mijn verjaardag kreeg van mijn ouders. De Smashing Pumpkins werden mijn favoriete band, ze raakten me veel meer dan Nirvana en Rage Against the Machine, op dat moment mijn kleine referentiekader wat betreft gitaarmuziek. In het kielzog van MCIS leerde ik ook het oude werk van de Pumpkins beter kennen.

Dat was ook de tijd waarin ik Gish kocht, een plaat die ik altijd zag als 'maar' de debuutplaat die aan die andere twee meesterwerken voorafging. De plaat waarop de geniale uitspattingen van Billy Corgan (en ook wel een beetje die anderen) nog niet tot volle wasdom kwamen, maar toch al wel aanwezig waren. Gaandeweg de jaren heb ik die mening wel een beetje bijgesteld. Meer en meer zie ik de bijzonderheid van Gish in: een fantastische debuutplaat blakend van het zelfvertrouwen. Het is ook wel grappig om de plaat nu zo terug te luisteren nu ik zelf ouder ben dan Billy destijds was. Het is alsof ik er wat meer boven sta en daardoor nog beter besef hoe geniaal dit wel niet is. Knap ook hoeveel fantastische momenten hierin zitten: eigenlijk is het een 45-minuten lang durend hoogtepunt. Eigenlijk is mijn vroegere favoriete album Mellon Collie wel een stapje terugwaarts: daar staan toch wat mindere nummers op en sowieso klinkt het album ook wat te bedacht, eigenlijk.

Het album gaat fel van start met de eerste twee nummers, want I Am One en Siva leggen het tempo er meteen dik bovenop. Geweldig is het kleine gitaarduel tussen Iha en Corgan in I Am One. Het wat meer psychedelische Siva is mijn favoriet van deze twee. Het daaropvolgende Rhinoceros is een van mijn favoriete nummers van de Smashing Pumpkins, waarschijnlijk omdat hier al het goede van deze plaat in een nummer wordt samengebracht: na een traag, dromerig begin breekt het nummer hoe verder hoe meer open; het gaat van dromerig naar psychedelisch en dan die hartverscheurende gitaarriffs en vocalen erbij.Wauw! Typerend is ook het feedback-outro; de Pumpkins zouden later wel meer rare in- en outro’s op een platen zetten (met name op Siamese Dream).

Bury Me is een wat conventioneler met een heerlijke zware riff erin. Een wat oncompliceerder nummer ook; onvervalste begin jaren ’90 rock op zijn aller-, aller- allerbest! Die climax met dat haast euforische gitaarspel erin… Wat een heerlijk nummer zeg. Daarna wordt flink gas teruggenomen met het dromerige Crush; een aangenaam rustmoment… ogen dicht als Corgan zingt: “You wrap your arms around a feeling that surrounds like a liquid peppermint”. Niet dat ik me nu zo direct hier iets bij voor kan stellen, maar het komt wel kalmerend over. Suffer zet die rustige toon voort en heeft echt een heerlijk warme baslijn. Het ritme blijft nagenoeg hetzelfde; het is in tegenstelling tot het gros van de Smashing Pumpkins-muziek meer een bijbouwnummer. Desalniettemin klinkt het echt heerlijk, ingetogen maar toch vol vertrouwen. Het heeft ook een heerlijk transparant geluid… Het is alsof je met je oren tegen het drumstel aanzit bijna, zo helder klinkt het (ik luister – gezien het tijdstip – op de koptelefoon).

Snail is een stuk steviger… Een nagenoeg perfect nummer met die fijne hard-zacht dynamiek waarmee de Pumpkins bekend zouden worden en bovenal echt een fenomenale finale (die drums! die drums! die drums ). Tristessa is nog wat meer rechttoe rechtaan, zonder dat dat vervelend is overigens. Verre van. Dit was lange tijd mijn favoriet van dit album, samen met I Am One, maar inmiddels ga ik toch wel voor de nummers die wat meer van dit stramien (uptempo, climax na lange brug) afwijken. Maar goed, dit rockt wel enorm hoor. Dat typische gitaarwerk dat op 2:12 haast achteloos het nummer komt binnengewaaid is ook zo ontzettend lekker. Tristessa, i looove you too. Window Paine is een mooie finale van dit album, want hierna krijgen we enkel nog een slaapliedje. Ik vind het een beetje een Silverfuck in het klein. Een sterk nummer, dat zeker, maar het is nooit een topfavoriet geweest. Nee, doe me dan maar het echte Silverfuck. Daydream is een mooie afsluiter met vocalen van D'Arcy en in het coda nog even Billy Corgan zelf. En dan is het echt afgelopen...

Goed om deze weer 's in de spotlight te zetten. Binnenkort is Siamese Dream aan de beurt.

(Geschreven in het kader van het 'Ga dat album eens reviewen'-topic')

Fascinerende plaat van een van de leden van Spacemen 3, bijgestaan door de andere leden. Minimalistisch, ritmisch, duister... doet me soms aan Suicide denken, bv. in Pretty Baby. If I Should Die klinkt dan weer alsof het al in het hiernamaals is opgenomen. Mooie trip.

Uiteraard zijn Evol en Sister stukken beter, maar toch is dit wel een erg interessante release. Heb mezelf ten doel gesteld alles van SY te beluisteren en daarbij chronologisch te beginnen.

Wat me hier vooral opvalt was openingsnummer The Burning Spear. Die ritmes doen niet echt denken aan de SY zoals ik ze ken, maar meer aan post-punkbands als Liquid Liquid, The Pop Group en een navolger als The Rapture, al worden de funky drums wel bijgestaan door wat dissonanten hier en daar. I Don't Want to Push It zit ook een beetje in dat straatje, met name door de percussie. Het archetypische Sonic Youth-geluid is toch ook wel terug te horen, met name I Dreamed a Dream is erg goed... Maar al met al heeft deze eerste EP nog niet de urgente sound van hun latere werk. Het klinkt toch vooral als het werk van een aantal jongelui die hun idioom nog moesten vinden.

Trouwens ter info aangaande de bonustracks:
Track 6 t/m 12 bevatten een deel van een concert (18-09-1981), track 13 is een vroege (instrumentale) versie van I Dreamed a Dream.

Wauw, wat een heerlijk ongecompliceerde plaat dit! Nummers als Gilt Complex en Darling klinken na een enkele luisterbeurt al meteen zo ontzettend vertrouwd, je kan ze meteen meezingen. Geweldige stem ook.

Toch wel het leukste wat ik van hun hoor sinds de Johnny Cash EP, al is dit wel wat meer rechttoe-rechtaan rock. Ik wist niet dat ik daar nog van hield.

Dit is voer voor de Border Community-adepten. The Sky Was Pink wordt hier een paar keer nagedaan en ik kan niet zeggen dat ik het erg vind. Desalniettemin heeft Bodzin wel een eigen broeierig geluid. Fijne plaat, 4*.

Kijk maar uit, voor je het weet dropt ie volgend jaar een hiphop-album.

Na het voor mij geslaagde elektronische album van vorig jaar valt dit album voor mij toch wat tegen. De singles Xianman en Shadowbanned vond ik verrassend sterk, maar de meeste liedjes hier missen toch de tegendraadsheid die met name Shadowbanned erg goed maakt. Blijft over een verzameling liedjes die prettig wegluistert in de ochtend bij een kop koffie, maar daar zijn er al zoveel van. Ik had op iets spannenders gehoopt.

Alhoewle ik nooit enorm weg ben geweest van STP (singles als Plush vind ik eigenlijk maar namaakgrunge) wisten ze me toch te verrassen met deze plaat. Het klinkt nog steeds wel wat depri hier en daar, maar de goed in elkaar stekende liedjes (bij vlagen zelfs poppy) overheersen toch wel. De single Big Bang Baby (it's a crash crash crah) is werkelijk subliem, maar ook dingne als Lady Picture Show en Trippin' on a Hole in a Paper Heart zijn geweldig.

Opvallend dat hier nog geen bericht bij staat en dat er maar zo weinig stemmers zijn... Dit is bepaald niet het beste album van Strangelove, maar nog altijd een 4* waard, wat mij betreft. Patrick Duff zat in deze tijd wat beter in zijn vel en dit album klinkt daardoor een stuk minder duister en depressief dan zijn voorgangers. Het betekende bijna een doorbraak (ze kregen zowaar airplay op 3FM met Freak), maar uiteindelijk mocht het niet baten, want Strangelove ging na dit album uit elkaar.

Al met al een van de betere Britse bands uit de jaren '90 en samen met Marion een aanrader voor mn. Suede-fans.

Wat is het toch fijn om nog steeds verrast te kunnen worden door een plaat. Ik kan me niet herinneren ooit eerder een dergelijke combinatie tussen krautrock, disco en dub te hebben gehoord. Soms doet het een beetje new age-achtig aan, maar dat is echt *helemaal* niet erg in dit geval. Ik hoor er zelfs wat vleugjes madchester en euforische trance in terug.

Voorlopig op 4,5* en op pole position in mijn top 10 over 2007.

Aardige verzamelaar. De nummers van Mano Negra, Magnapop en Teenage Fanclub zijn misschien wel de beste van de desbetreffende bands. Ook de nummers van de Pumpkins en Sugarcubes zijn uitstekend. Uiteraard ook een grote hoeveelheid Nederlandse en vooral Belgische bands, maar daar zitten voor mij toch weinig 'blijvertjes' bij, al is het nummer van Frank Boeijen wel aardig.

Mijn topfavorieten hier:
Killing in the Name, I Feel You, Sugar Kane (beetje SY paint-by-numbers, maar wel erg goed, vooral het tweede deel), Deacon Blue en Soul Asylum. Ook tof, maar meer vanwege het tijdsbeeld: You Suck en Cats in the Cradle.
Gewoon tof: de rest. Met name Belly zou nog een paar supersingles uitbrengen, maar daar hoort deze nog niet bij.
Skippen: Creep en de nummers van Soapstone, The Choice en The Scabs

Ik zou er hier wel meer skippen: na track 12 is alleen Bombtrack nog echt de moeite waard wat mij betreft. En dan is 12 meer een gimmick die je niet te vaak moet horen.

De topkwaliteit wordt hier wat mij betreft geleverd door David Baerwald (die in deze periode ook o.a. Leaving Las Vegas voor Sheryl Crow schreef), Soul Asylum, Blind Melon en natuurlijk de britpopkanonnen Blur en Suede. Ook prima: Dinosaur Jr. en Brad. De rest sla ik gerust over.

Door de onpeilbaar diepe opener (die bassen, die melancholie...) blijft dit laatste album van Swayzak toch een flinke aantrekkingskracht op me houden, maar al met al is het voor mij ook niet echt een groeiplaat gebleken. Ik wist het eigenlijk lange tijd niet zo goed te duiden, maar ik ben er nu wel uit dat ik het eigenlijk maar een matige worp vind. In tegenstelling tot de heren van Swayzak zelf trouwens, die zelf maar wat fier waren en SOC stukken beter vonden dan voorganger Loops From the Bergerie.

Eigenlijk mankeert er bijna aan alle andere nummers (behalve de opener dus) wel iets. Of de vocalen zijn te cheesy, of de hi-hats te goedkoop of de nummers moeten het iets teveel van een bepaalde sound in plaats van een uitgewerkt idee hebben. Dieptepunt is ook voor mij het nummer So Cheap, dat werkelijk geen enkele schwung of sfeer heeft.

De opener (toch wel één van de allerbeste Swayzak-tracks wat mij betreft) en in mindere mate No Sad Goodbyes (waar veel meer uitgehaald had kunnen worden) en Smile and Receive (die sluimerende bassen, heerlijk) houden dit album nog wel op een ruime voldoende.