Leuk om de eerste Friday Releaseday van het nieuwe jaar te beginnen met eeuwige held Iggy Pop. Toen ik hem een jaar of 25 geleden voor het eerst in beeld zag bij in de film 'The Crow: City of Angels', schrok ik wel van zijn verweerde gezicht. Ik had niet vaak iemand gezien die er op die leeftijd zo oud uit zag. Inmiddels heeft hij menig generatiegenoot overleefd en is het nog een paar maanden totdat Iggy 75 kaarsjes uit mag blazen. Muzikaal lijkt hij actiever dan ooit, ik zie elke paar weken wel een nieuw samenwerkingsproject waaraan hij diepe stem leent voorbij komen.

Nu is er dan weer een eigen album, dat ik nog wel wat op me in moet laten werken. De opener Frenzy is ronduit stevig en doet me denken aan Raw Power-tijden, al is het lang geen Search & Destroy. Daarna gaat het tempo terug en biedt mijn voorlopige favoriet Strung Out Johnny ruimte voor introspectie. Over zijn vroegere heroine-verslaving zingt hij: “First time you do it with a friend / Second time you do it in a bed / Third time you can’t get enough / And a life gets all fucked up. Bij de coupletten springt meteen Bowie in mijn hoofd; de zanglijnen hadden zo van een verloren Bowie-nummer uit pak 'm beet 1982 kunnen zijn. Muzikaal is er ruimte voor synthesizers en moet ik een beetje denken aan The Killers.
De afwisseling tussen ronduit stevig (Modern Day Ripoff is er ook zo een) en rustiger en ingetogen houdt aan, en als Iggy echt iets op zijn lever heeft, komt er een interlude langs.
Het geheel bevalt me best, de tijd vliegt voorbij. Maar toch blijf ik door het dunne bandgeluid en het makkelijke gitaarwerk wat op mijn honger achter. Wat dat betreft zet ik dan liever Post Pop Depression maar eens op.

Na gisterenavond Control te hebben gezien, was ik toch wel weer benieuwd naar deze plaat. Ian Curtis, Joy Division-voorman, draaide dit album immers voorafgaand aan zijn zelfmoord.

Iggy Pop vocht al jaren tegen een heroine-verslaving en toog samen met kameraad David Bowie, die hetzelfde probleem had, naar Berlijn om daar van zijn verslaving af te komen. Dat leverde o.a. dit gitzwarte album op, wat door Pop zelf een soort kruising werd genoemd van Kraftwerk en James Brown. Voor mijn gevoel is het toch vooral een zeer gruizige rockplaat, een soort met keien bedekte treinrails richting duistere oorden.

Tot zover de feitjes, nu mijn eigen beleving. Die blijft helaas nog wat achter de bij het historisch 'belang' en de mythevorming. Misschien moet dit album nog wat rijpen, wellicht moet ik meer aandacht besteden aan de teksten, maar vooralsnog hoor ik blijkbaar niet wat sommige smaakverwante hoogstemmers hier wel in horen. Favorieten zijn vooralsnog het openingsnummer (dat in een andere gedaante weer opduikt op Bowie's Lodger), Nightclubbing (ook wel een beetje door Trainspotting) en het intrigerende slotnummer.

Ik zit weer 's naar dit album te luisteren en ik ben toch wel blij dat ze zijn teruggekeerd naar het geluid van het debuut. Op Antics staan een paar prachtige nummers, maar al met al miste dat album de meeslepende sfeer die ik hier weer terug vind.

Het enige nadeel vind ik de eenvormigheid van dit album. De nummers zijn stuk voor stuk in orde (alhoewel Rest My Chemistry misschien wat opzichtig zelfplagiaat is), maar het klinkt allemaal grofweg hetzelfde en er zit niet echt een uitschieter tussen. Dat maakt het een coherent geheel, maar ook een plaat waar weinig aan te ontdekken valt. Af en toe lekker om te draaien, om weg te mijmeren, maar meer ook niet.

Ik blijf me eigenlijk wel verbazen over de enorme populariteit van dit album en de zware woorden die het af en toe meekrijgt. Vond het destijds een toffe plaat en nu nog steeds, maar zo goed?

Daar snap ik helemaal niets van eigenlijk... kan me nog wel herinneren dat iemand na het eerste concert in Paradiso zei dat dit wel het beste debuutalbum van de laatste 5 jaar moest zijn. Toen keek ik hem al stomgeslagen aan en nu nog steeds eigenlijk. vind het wat wisselvallige Antics waarop Interpol zich wat moeilijk een houding weet te geven een leukere plaat om te beluisteren. Voor mij is Turn on... niet meer dan één van de talrijke goede gitaarplaten uit die tijd.