Laat ik na Murmur en Reckoning ook maar eens een stukje aan Fables of the Reconstruction, één van mijn favoriete R.E.M.-albums, wijden.

Zo zou je een recensie van dit album kunnen beginnen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Op de een of andere manier laat dit album zich lastiger omschrijven dan de voorgangers. Het moet zo'n 15 jaar geleden zijn dat ik het heb ontdekt; evenals de andere R.E.M.-albums (feitelijk alles t/m New Adventures in Hi-Fi), en al meteen was het één van mijn favorieten van het viertal uit Athens. Maar waarom eigenlijk?

Laat ik maar met wat historie beginnen:

R.E.M. toog voor het opnemen van dit album naar het winterse en vooral natte Londen, alwaar zij onder de vleugels van folk-producer Joe Boyd (o.a. producer van Nick Drake, Fairport Convention en de Incredible String Band) de sound van hun eerste twee albums probeerden te verfijnen en vernieuwen. Wat mij betreft is dat wel gelukt: ten opzichte van de vorige albums klinkt de muziek rijker en gelaagder en is bovendien het songmateriaal van een hoger niveau. Het levert wat mij betreft het eerste top-album uit de R.E.M.-catalogus op. Het lijkt erop dat er een goede match was tussen de thematiek van het album (het mythische zuiden van de Verenigde Staten) en de klimatologische en daardoor heimwee ontlokkende omstandigheden in Londen.

De nummers vind ik vrijwel zonder uitzondering erg sterk:

Het album opent met Feeling Gravitys Pull, een nummer dat schijnt te gaan over 'in slaap vallen tijdens het lezen'. Muzikaal gezien is het een erg fijn nummer: de tegendraadse gitaarriff, de voor R.E.M. (toen nog wel in ieder geval) atypische vioolpartijen en bovenal het fenomenale outro. En ook een tekstregel als "It's a Man Ray kind of sky" fascineert wel. Ik houd wel van een potje name-droppen en lees net dat Man Ray vroeger dadaïstische en surrealistische foto's en films maakte.

Maps and Legends is iets meer R.E.M. 'oude stijl', een nummer zoals ze er wel meer hadden in die tijd, waarbij Mills in het refrein een compleet andere tekst zingt dan Stipe. De licht melancholische ondertoon bevalt me hier wel. Het nummer schijnt (ik vind het in het cd-boekje niet zo snel terug) trouwens te zijn opgedragen aan Howard Finster, een bevriende kunstenaar en de ontwerper van de hoes van Reckoning.

Driver 8 reken ik tot één van de beste R.E.M.-nummers uit deze periode, al valt er niet zo gek veel over te zeggen. Het is een fijne uptempo-plaat (ook een single destijds) en ik heb wel iets met treinen. Mede door het subtiele harmonica-spel roept het nummer wel een mooi beeld op van een treinreis door het zuiden van de VS, anno 1984. Jaren later heeft R.E.M. de akkoorden van de coupletten nog eens opnieuw gebruikt voor Imitation of Life.

Achter Life and How to Live It schuilt wel een mooi verhaal. De titel verwijst naar het boek Life: How to Live van een zonderlinge schrijver die een muur in zijn huis had gebouwd en afwisselend in de afzonderlijke delen van zijn huis leefde. Toen hij dood thuis werd gevonden, stonden alle gedrukte exemplaren van zijn boek bij hem zelf in een kast. Het nummer zelf is een stevige folk/rockplaat. Een beetje Byrds-achtig, vind ik. Als tieners hadden we destijds het idee een spandoek te maken "R.E.M. and How to Love them", maar dat is er gelukkig nooit van gekomen.

Ook Old Man Kensey verhaalt over een individu, maar ik heb dit nummer nooit helemaal begrepen. Ik denk dat het gaat over een man die het niet voor elkaar krijgt zijn dromen te realiseren. Can't Get There From Here laat zich makkelijker duiden: het is wellicht het meest uitbundige nummer dat R.E.M. ooit heeft opgenomen. Hoog tempo en daverend refrein inclusief hoornsectie. Ik vind dit een soort van omgekeerde Everybody Hurts: beide nummers zijn bedoeld om op te beuren, maar hier gebeurd dat met een enorme dosis aan positieve energie.

Green Grow the Rushes is losjes gebaseerd op Green Grow the Rushes, O, een oeroud folkliedje. Stipe cs. hebben er een Byrds-achtige ballade van gemaakt, wat wel goed werkt. Mooi liedje. Kohoutek verwijst naar een komeet, maar het liedje gaat volgens mij feitelijk over Stipe's falen in een stukgelopen relatie ("She carried ribbons, she wore them out/Michael built a bridge...Michael tore it down").

Auctioneer (Another Engineer) is een haast maniakele uptempo song, dat vooral uitblinkt in het gitaarwerk in de brug en het outro. Een nummer dat nog wel nadreunt... Good Advices is wellicht de enige mindere song van dit album. Glijdt een beetje langs me heen. Dat wordt meteen goed gemaakt, want afsluiter Wendell Gee wordt door het banjo-spel van Buck naar grote hoogten gestuwd. Mooi mooi mooi.

En tsja, wat nu nog te zeggen... het songmateriaal is erg sterk en op de een of andere manier lijkt in de meeste liedjes een soort weemoed geslopen die me erg aanspreekt en de liedjes verbindt. Het lijkt erop dat R.E.M. hier (wellicht onbedoeld) ziel aanbracht in de muziek, terwijl dat bij de vorige platen nog niet echt het geval was (de af en toe fantastische nummers ten spijt).

Tenslotte wil ik nog even kwijt dat bonustrack Crazy (een cover van Pylon) mijn meest favoriete R.E.M.-b-side uit de IRS-tijd is. Wel grappig dat ik nu dan eindelijk ook eigen werk van Pylon heb ontdekt (en zeer waardeer).

Beetje moeilijke plaat dit. Crush With Eyeliner, Bang And Blame, Circus Envy en Let Me In zijn huizenhoge favorieten, maar Star 69, Tongue en Strange Currencies doen me veel minder... Voor de rest hangt het er een beetje tussen in.

De tekst van Let Me In, dat over Kurt Cobain gaat, als ik het goed begrepen heb, is trouwens prachtig:

Yeah, all the stars drip down like butter,
Wromises are sweet,
We hold out our pans, lift our hands to catch them.
We eat them up, drink them up, up, up, up

Hey, let me in.
Hey, let me in.

I only wish that I could hear you whisper down,
Mister fisherman, to a less peculiar ground.
He gathered up his loved ones and he brought them all around
To say goodbye, nice try.

Hey, let me in. yeah yeah yeah
Hey, let me in. Let me in.

I had a mind to try to stop you. Let me in. Let me in.
I’ve got tar on my feet and I can’t see.
All the birds look down and laugh at me.
Clumsy, crawling out of my skin.

Hey, let me in. yeah yeah yeah
Hey, let me in.
Hey, let me in. yeah yeah yeah
Hey, let me in.

----

Vooral dat laatste couplet. Wauw!

Heerlijk album, dit debuut van R.E.M. (als we de EP Chronic Town even niet meerekenen).

Nadat ik in de jaren '90 fan werd van R.E.M. via Automatic for the People en Monster, ben ik de rest van hun oeuvre bij elkaar gaan sprokkelen. Geen idee meer in welke volgorde, maar deze plaat deed het al snel goed (beter bv. dan Reckonig, die ik nooit helemaal in de smiezen heb gekregen op de een of andere manier). Lange tijd was R.E.M. zowat de enige 80s band waar ik albums van had, maar tegenwoordig kan ik het wel wat beter plaatsen en zie ik de lijntjes naar bv. The Byrds, de Velvet Underground en hier en daar ook de invloeden van op dat moment populaire genres als new wave/postpunk, al heeft R.E.M. toch al meteen een heel eigen geluid.

Radio Free Europe was de eerste single destijds en ook eentje die ik wel in de 90's nog wel 's op MTV voorbij heb zien komen. Lekker nummer met een (excusez le mot) 'postpunk'-achtige baslijn.

Pilgrimage is altijd één van mijn favoriete nummers geweest van dit album. Ik had altijd het gevoel dat het over iets heel gewichtigs ging, met name door die regel "the pilgrimage has gained momentum", maar eigenlijk heb ik nooit enig flauw idee gehad waar dit nummer over gaat. Misschien is het een metafoor voor het verwerven van innerlijke vrijheid, o.i.d.

Laughing doet me niet zo gek veel. Een gedegen nummer dat prima binnen de flow van het album past, maar zich verder niet echt positief onderscheidt van de rest. Talk About the Passion doet dat wel. Een mooie regel die me destijds altijd wel aansprak ("Not everyone can weight of the world"), een geweldig refrein en gewoon mooi gespeeld (komt ook door de viool die er op een gegeven moment bij komt). Het nummer gaat naar verluidt over hongersnood, maar dat haal ik er niet echt uit.

Dan Moral Kiosk. Over die titel alleen al kun je wel even filosoferen. Het zal ongetwijfeld een sneer van Stipe zijn naar het een of ander. Doet me ook wel denken aan de vroege Manics die zich ook zo vaak druk maakten om andermans hypocrisie. Verder wel een fijn uptempo en tegendraads nummer. Perfect Circle is ook wel een favoriet geweest. Een mooi melancholisch nummer dat op de een of andere manier een prelude op Automatic for the People lijkt.

Catapult en Sitting Still zijn voor net als Laughing voor mij niet al te hoogstaande nummers. Gewoon, R.E.M.-degelijkheid. Lekkere uptempo-pop, maar niet de reden waarom ik een plaat als Murmur af en toe opzet. 9-9 is dat wel. Dit nummer doet me door het gemompel aan het begin opeens aan de Velvet Underground denken, wat niet zo vreemd is aangezien R.E.M. ook wel 's een cover van hun opnam. Dit nummer is flink uptempo voor R.E.M.'s doen en gaat ongetwijfeld over "conversation fear".

Na 9-9 is de koek voor mij wel een beetje op. De laatste drie nummers zijn wat minder zwaar van toon en niet slecht, maar heel warm word ik er niet meer van. Shaking Through kan worden geschaard in de categorie 'wel leuk'. We Walk is daarentegen een opvallend opgetogen blij nummer, maar mij iets te vrijblijvend.. West of the Fields is ook aardig en een prettige afsluiter van dit album.

Al met al een prima debuut van R.E.M., maar de beste albums kwamen wat mij betreft een paar jaar later.

Voor mij ook een beetje het 'oja deze is er ook nog'-album van R.E.M. Ik heb de IRS-albums van R.E.M. vrij snel na elkaar gekocht in mijn middelbare schooltijd, maar altijd de voorkeur gegeven aan de twee albums die hierna kwamen. Dit album heeft me nooit helemaal gegrepen en ik heb ook nooit het gevoel gehad dat ik hier helemaal de vinger op kon leggen. Probeer dan nu maar 's mijn licht erover te laten schijnen.

Het begint sterk met het tegendraads klinkende Harborcoat, maar het vervolg is matig. Het luchtige 7 Chinese Brothers is typisch een 'ene oor in, andere oor uit' geval. Het daaropvolgende So. Central Rain is wel erg goed. Het is geschreven naar aanleiding van een optreden dat R.E.M. destijds deed in het voorprogramma van the Human League. Door slecht weer konden Stipe cs. niet naar huis bellen, aangezien de telefoonlijnen eruit lagen. Al met al misschien wel het beste nummer van dit album. Alleen al de tekst "These rivers of suggestion are driving me away" is prachtig, om nog maar niet te spreken van het prachtige outro met die heerlijk dreinende piano. Het volgende hoogtepunt is Time after Time (after time after time after etc.). Typisch zo'n vroege R.E.M.-klassieker. Ik geef sowieso meer om hun wat meeslependere nummers.

De nummers voor en na Time after Time (Pretty Persuasion en Second Guessing) zijn meer rechttoe rechtaan rocknummers en hoeven wat mij betreft niet te worden bijgeschreven in het R.E.M. canon. Leuk om te horen wel, maar niet heel bijzonder verder. Letter Never Sent heeft dat ook wel een beetje, maar door zijn vrolijke 'hoempahoempa'-ritme doet het toch een stuk aangenamer aan. Camera is niet verkeerd, maar doet me niet zoveel verder. Wat dat malle coda aan het eind van het nummer doet is me altijd een beetje een raadsel geweest. Dat soort studiograpjes zijn meestal maar leuk voor een paar luisterbeurten. Beter is Don't Go Back to Rockville, echt een heerlijke popsong en het tweede echte hoogtepunt op deze plaat wat mij betreft. De afsluiter Little America is voor mij ook een vlees noch vis nummer. Het luistert leuk weg, maar het doet me echt helemaal niets. Een teleurstellende afsluiter van een wisselvallig album.

Binnenkort maar 's Fables of the Reconstruction onder de loep nemen, in mijn ogen de eerste echt goede R.E.M.-plaat. Hier blijft het toch bij een behoorlijk sterke a-kant en een matige b-kant.

Gisteren in alle rust weer 's beluisterd en wat blijkt: de nummers waarvan ik dacht dat ze nog tot volle wasdom moesten komen, blijken eigenlijk maar saai. Een handvol nummers vind ik echt de moeite waard, de rest doet slechts mijmeren naar vervlogen, betere periodes uit de REM-catalogus. Ik ga van een 3,5 naar een 2,5...

Opvallend goed album van R + (beter bekend als Rollo Armstrong, u weet wel, die van Faithless), die ditmaal de onbekende zangeres (300 volgers op Insta) Amelia Fox heeft gerekruteerd. Met Faithless heb ik nooit veel gehad, maar de recente singles van R+ maakten wel benieuwd.

Op basis daarvan had ik een vlot elektronisch popalbum verwacht, maar er blijkt hier toch wel wat meer aan de hand. Geen lekkere deuntjes, maar een gelaagd album waarin de tracks naadloos aan elkaar zijn gelast, alsof het een mixalbum uit Rollo's eigen collectie betreft. Muzikaal klinkt het bovendien behoorlijk warm en intiem. Op een bepaalde manier doet het me ook denken aan de laatste worpen van Röyksopp, maar waar die me Scandinavisch koud laten, gaat mijn hart hier wel wat sneller van kloppen.

Voorlopige favorieten: single Hold On To Your Heart en de uitgesponnen afsluiter It Gets Me Thinking, die je smachtend naar meer achterlaat.

Ik houd wel van platen die deze folky, melancholische sfeer in zich hebben, maar op de een of andere manier klinkt het hier helemaal niet lekker voor mij. Het is alsof je opeens een plakkertje 'made in taiwan' achterop je antieke eikenhoutenkast vindt.

Geef mij dan maar iets anders van Morr of Centre City Offices dat dezelfde sfeer oproept.

Ook maar ´s mijn impressies op een rijtje zetten:

1. 13 Steps
Klinkt heerlijk ontspannen en ik ben om zodra de bas- en gitaar invallen. Wat een warmte meteen. In eerste instantie vond ik het drumpatroon wel apart (Autechre-achtig), maar nu klinkt het heel logisch. Leuk is ook de speelsheid. baslijntje hier, extra gitaarlijntje daar en die kinderkoortjes: "Yeah!". Deze mag bijgeschreven worden in de Annalen der Klassieke Radiohead-songs.

2. Bodysnatchers
Lekker gitaarnummer, dat me een beetje aan hun begintijd (de My Iron Lung EP vooral) doet denken. Beetje tegendraads gitaargeluid hier en daar. Heerlijk nummer. Yorke zingt op een gegeven moment wel: "I have no idea what I'm talking about" en daarin moet ik hem ondersteunen: ik heb ook geen flauw idee waar hij over zingt (terwijl ik dit album nu wel vaak genoeg gehoord heb). De break hier is weer helemaal fantastisch. Klinkt als het Radiohead waar ik in 1995 (lang geleden alweer) voor viel. Dit zal het wel goed doen op de festivals, komende zomer.

3. Nude
Nude doet me dan weer helemaal niets. De eerste keer was ik erg onder de indruk van dit nummer, maar inmiddels is het een achtergronddeuntje geworden. Het verbaast me dat dit op 1 staat bij de favoriete tracks... Misschien doen Radiohead's ballads me gewoon niet zoveel meer... Ik had het ook al bij hun vorige paar platen.

4. Weird Fishes/Arpeggi
Zo rond 4:00 hoor je wat mensen meemommen. Al met al een nieuw hoogtepunt op deze plaat. Doet me een beetje denken aan sommige gitaarbands uit het midden van de jaren '90 (bv. Swell, al waren die minder climactisch ingesteld). Heel fijn nummer dit.

5. All I Need
Lekker zompige baslijn en fijn pianospel, maar al met al weet dit nummer ook niet echt te beklijven hier. Beetje geforceerde climax en te plotseling einde, als je het mij vraagt.

6. Faust Arp
Beetje een niemendalletje. Als mensen dit op basis van de eerste tekstregels afdoen als K3 kan ik ze niet eens heel erg ongelijk geven. Vind hier maar weinig aan.

7. Reckoner
Dit is dan weer heel andere koek! Lekker melancholisch (hoe krijgen ze dat toch telkens weer voor elkaar) en meneer Selway mept lekker op de bekkens (klinkt goed in combinatie met de tamboerijn).

8. House of Cards
Hiermee heb ik een beetje hetzelfde als met Nude. Achtergrondmuziek... op de een of andere manier spreekt er voor mij weinig urgentie uit dit soort liedjes. Het zal vast heel mooi zijn, maar het raakt me echt voor geen meter.

9. Jigsaw Falling Into Place
Ook met dit nummer krijg ik geen echte connectie. Het is wel beter dan de andere 'ballads', maar het eureka-gevoel blijft achterwege. De laatste - grofweg - minuut waarin Yorke even los gaat met de zang is wel mooi.

10. Videotape
Deze vind ik dan wel weer heel erg mooi. Minimalistisch pianospel en unheimische geluiden. Had nog wel een paar minuten langer mogen duren eigenlijk!

Een album met enorme pieken (Videotape, Reckoner, Weird Fishes en de eerste twee nummers) en dalen (de rest eigenlijk) voor mij. Ik blijf hem voorlopig wel veel draaien, ben benieuwd of bepaalde dalen alsnog pieken blijken te zijn!

Ik vind dit toch wel een lekkere CD. Dit mag niet in de schaduw staan van de latere Radiohead (in retrospect is The Bends misschien wel mijn favoriete plaat van ze, dat zal wel komen omdat ik ze toen ontdekte), maar eigenlijk vind ik alle nummers wel goed.

Alleen Creep, daar heb ik nooit iets mee gekund. Ik vond dat nummer altijd een beetje te makkelijk, teveel gejammer (sommige mensen hebben dat sowieso met Radiohead). Anyone Can Play Guitar en zeker Blow Out (mijn favoriet!) zijn veel beter wat mij betreft.

Die vier sterren van mij staan er dan ook niet voor niets.

Als ik ooit een top 5 van meest gedraaide platen ooit zou moeten maken, zou The Bends zeker daarin komen.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik High And Dry op de radio hoorde en betoverd werd. De volgende dag meteen naar de bibliotheek gefietst, alwaar The Bends tussen de verse CD's lag. Hij was net een week uit... Ik heb de CD toen op tape gezet en helemaal stuk gedraaid... Het ene mooie liedje na het andere. Later kocht ik The Bends op Cd, zette ik iets anders op de tape, maar dat klonk voor geen meter. Ik had het bandje blijkbaar zo vaak gedraaid dat de muziek nog steeds vaag doorklonk...

Destijds was ik heeelemaal weg van The Bends. En toen durfde ik nog niet eens te vermoeden, laat staan te denken aan de hele mooie dingen die ze later nog zouden gaan doen.

Volgens mij is elk liedje wel mijn favoriet geweest op een zeker moment. Ik leerde mijn bas stemmen op Planet Telex, ontdekte Radiohead door High and Dry (want Creep vond ik maar depressief gezeur), Bones was super, Just had een geweldige video, Sulk is prachtig en Street Spirit met die ook al sublieme video en de 'je zou er eigenlijk je levensmotto van moeten maken'-laatste regel.

BTW, het Pinkpopoptreden waar Starbright Boy aan refereert is inderdaad magisch. Ik moet dat nog op video hebben. Ik kan me nog goed herinneren dat een schoolgenootje van me op de eerste rij stond (hoofd mee schuddend op de muziek, ook in regenjas) en prominent in beeld kwam.

Een klein iets dat mij positief opviel aan dit album: de vogelgeluiden her en der (niet alleen in het slotnummer). Het geeft het geheel wel een mooi extra tintje.

Verder ben ik niet zo positief als mijn voorgangers, maar desalniettemin vond ik het wel een fijne luisterervaring. Voor mij sprongen All Wrong, Home en de afsluiter Saved er wel bovenuit, al is het epische Upside Down mijn favoriet: dit doet qua impact eigenlijk weinig onder van wat ik ken van de oude Simple Minds.

Sommige dingen vond ik ook wat minder. Waar het 'speeldoos'-geluid op Crystal van dat nummer iets speciaals maakt, vind ik het op Harder and Harder een beetje cheesy overkomen. Ook New Times vond ik een minder nummer, niet echt mijn ding. Het nummer met Justin Curfman beleefde ik ook wat minder plezier aan: vreselijk zoetsappige synths en een stem (Justin Curfman) die me niet zoveel zegt.

Alles bij elkaar opgeteld slaat de sterrenmeter hier wel in het groen door, want dit zeker een mooie 'debuut'-plaat, zelfs al is het niet altijd mijn kopje thee. Het is knap hoe Reptile71 zijn invloeden (Dead Can Dance, Joy Division, Simple Minds hoor ik wel terug) naar zijn hand heeft weten te zetten en een bijzonder persoonlijk album heeft weten te zetten. Mijn complimenten.

Op basis van de erg leuke single He Said He Loved Me was ik wel benieuwd geworden naar dit plaatje, maar het valt me toch wel tegen. Het is alsof je naar een carbon-copy van de Kaiser Chiefs zit te luisteren. De gezellige sfeer, het enthousiasme en een enkel best wel leuk nummer maken dit album gelukkig nog goed beluisterbaar, maar dit wordt geen blijvertje...

Bij vlagen klinkt John McClure trouwens als Erlend Oye, maar dan heeft Erlend toch wel de veel fijnere stem.

Voor mij is dit de EP waarop Tobar bewijst dat ie toch behoorlijk wat in huis heeft. Het komt er niet altijd even geweldig uit, maar er zitten toch aardig wat ideeën in deze muziek. Het eerste nummer had van Holden zelf kunnen zijn, doet me erg veel denken aan diens EP/album van twee jaar terug. En ook Tobar blijkt een groot fan van Aphex Twin, getuige de titel en het schattige melodietje dat er op 3:00 ongeveer in komt.

Computers tapt uit een ander vaatje en klinkt als opgefokte shoegaze-techno. Lekker krijserig nummer en de baslijn heeft ergens wel wat van (daar is-ie weer) Aphex Twin's Pw.steal.dlynch32 (of hoe die Analord-track ook heet).

Ook wat mij betreft is Psprf Frame het absolute hoogtepunt van deze EP. Heerlijk die stevige ruis en dat bedje Nathan Fake-achtige melodietjes (want eerlijk is eerlijk: Stephan Bodzin doet op zijn album alleen maar 12 keer The Sky Was Pink na) over die minimalklikjes.

Voy a Buscar (wat zou het betekenen) is een soort postrocknummer inderdaad. Wel electronisch en binnen 4 minuten gepropt. Mooie afsluiter wel van deze EP.

Hoop wel dat ie de sound van track 1 en zeker track 3 vast blijft houden en nog weet te verbeteren, want dan staat er nog een hoop moois te wachten van meneer Tobar...

Echt een fantastische plaat inderdaad. Als je er een beetje doorheen skipt klinkt het nogal simpel en zielloos, maar wanneer je er even goed voor gaat zitten word je vanzelf meegesleept door de muziek en merk je dat er ook wel meer in zit dan je wellicht voor mogelijk zou houden. Relatief subtiele toevoegingen (zoals bv. het melodietje en de baslijn die er in track 25 bijkomt) hebben dan ook best een maximaal effect opeens. Dat zijn de momenten waarop ik eigenlijk het liefst door de kamer zou stuiteren, denkend aan het pure geluk.

Richie Hawtin is sowieso al een held, maar op Closer to the Edit al helemaal.

Het fenomeen mixplaat krijgt hier inderdaad een compleet nieuwe invulling: elke nummer is weer opgebouwd uit andere. Ik vraag me of hoe hij dat live reproduceert; lijkt me bijna onmogelijk. Al met al luistert het wel fijn weg, maar ik mis een beetje een overlappend spanningspatroon. Wellicht moet ik gewoon nog een beetje wennen aan dit soort techno zonder vocalen, met weinig percussie, etc.

Ik had nog nooit van meneer Babicz gehoord, totdat ik zijn remix van een nummer van Gui Boratto hoorde. Erg mooie plaat. En nu is er dan dit album, dat mijn goedkeuring ook wel weg kan dragen. Op het eerste gehoor klinkt het als de zoveelste minimal-plaat, maar het is wel iets meer dan dat. Alsof Trentemoller en Alexander Kowalski kindjes hebben gemaakt. Diepe, meesluipende techno met mooi percussiewerk en ook nog een vleugje deephouse. Dit zou nog wel 's naar de 4,5* kunnen gaan, maar ik zet nu nog even een halfje lager in.

Dit album vind ik uiteindelijk toch minder goed dan Ruby Blue. Het mag dan wel een veel persoonlijkere plaat zijn, getuige het gekonkel over (ex-)geliefdes en het liedje voor haar vader, maar op het moment dat ik de plaat redelijk kende, begon ik hem al minder te vinden. Niet dat ik Ruby Blue nou zo vaak draai, maar dat vind ik toch net een wat uitdagendere plaat.

Wat een beest van een plaat dit zeg! Ik luister de laatste tijd veel naar dit album en ook naar Let it Bleed en Sticky Fingers, maar op de een of andere manier heb ik het idee dat dit het ultieme meesterwerk van deze band is... Het is allemaal wat smeriger, wat vuiler en intenser, lijkt het. Het is ook al lang geleden dat ik zo heb kunnen genieten van een bluesnummer als Shake your Hips (een cover van Slim Harpo, lees ik net op Wikipedia).

Een 4* met potentie.

Ben eerder een beetje te streng geweest. Dit is toch best een ontspannend plaatje en Motherless Child is een schitterend nummer. Het doet me een beetje denken aan de zomerse mixcd's uit de reeks Tarifa Groove Collections, die ik in Tarifa op het terras voorbij hoorde komen eerder deze zomer. Er hoeft niet altijd een scherp randje te zijn, soms mag er ook gewoon rustig genoten worden.

Drum 'n' bass heeft mij nooit zo gegrepen, maar dit album heb ik dan wel weer in de kast staan. En ik heb ze in die tijd ook wel 's live gezien, wat toch wel behoorlijk goed was. Het enorme enthousiasme vanuit Oor, maar bv. ook de Britse muziekscene (o.a. de Mercury Prize werd gewonnen met dit album) heb ik ook nooit echt gesnapt, maar platen als Brown Paper Bag, Digital, Heroes en Share the Fall zijn toch wel erg lekker.

Destijds veel gehoord, maar de laatste keer was toch alweer wat jaren geleden. Ben nooit helemaal fan geweest van dit album buiten de singles om, een soortgelijk album als Moon Safari heeft de tijd veel beter doorstaan.

Hoogtepunt is voor mij zonder twijfel Poor Leno; wat mij betreft had Röyksopp een heel album opgenomen met Erlend Oye. Sparks en Remind Me vind ik ook nog prettig. Verder is het allemaal tamelijk vrijblijvend. Nergens zakken de Noren echt door het ijs, maar A Higher Place en She's So zijn wel erg saai en nummers als Röyksopp's Night Out en ook Eple hebben voor mij de tand des tijds niet helemaal doorstaan.

Ben nooit onverdeeld enthousiast geweest over Röyksopp op een enkel nummer na, maar vanaf 2019 slingerden ze ineens de ene na andere prachtige outtake (Church, Oblique Thrills, Andromeda) de wereld in. Vaak instrumentale nummers die wel wat luisterbeurten nodig hadden om hun geheimen te ontvouwen.

Wat dat betreft is de titel van dit album veelbelovend, maar mijn gevoel is dat het toch weer een beetje terug naar af is. De meeste nummers met vocalen blijven een beetje op de vlakte, al heeft How The Flowers Grow wel wat prettig mystieks. En is Breathe een makkelijk in het gehoor liggende popsingle van behoorlijke kwaliteit. Helaas glijdt het merendeel van het album iets te anoniem voorbij, een spanningsboog hier en daar had het album zeker niet misstaan.

Denk wel dat het album goed kan werken als arbeidsvitaminen, dus hij gaat zijn rondjes zeker nog maken. Wie weet dat die mysteries dan toch nog boven water komen.

In het kader van het Greatest Hits spel waar deze week Röyksopp aan de beurt is weer eens alle albums aan het herluisteren.

Deze viel me destijds al niet mee en nu nog steeds niet. Het is allemaal een beetje net niet, alsof ze wel alle juiste ingrediënten hebben, maar nog niet weten hoe je er de beste maaltijd mee kookt. Dat maakt dit een album dat best te verhapstukken is, maar de smaakpapillen nergens echt weet te prikkelen. Eigenlijk vind ik alleen What Else Is There een uitschieter, al is de remixversie van Trentemöller wat mij betreft de klassieke versie. Ook Only This Moment komt beter tot zijn recht in een remix (door Alan Braxe en Fred Falke).

De bonustracks laten dan wel weer horen dat er meer in het vat zit. Deze zijn wellicht wat meer 4-to-the-floor van opzet, maar wel weer geslaagder.