Op de een of andere manier pakt dit album mij toch niet zo erg als de mensen boven mij. Ik heb het een tijd geleden vrij impulsief gekocht, omdat ik wakker werd met Dum Dum Girl (prachtig!) op de radio en ik de andere singles van dit album toch ook wel mooi vond, maar elke keer als ik het opzet, begin ik het halverwege toch wel weer zat te worden.

Als ik de nummers afzonderlijk op de radio langs hoor komen vind ik het prachtig, maar een heel album is toch andere koek. Zo'n nummer als The Last Time bv. Kan iemand mij uitleggen wat daar nu zo bijzonder aan is?

Maar goed, ik blijf hem nog wel af en toe opzetten en wie weet valt het kwartje dan wel een keer. Tot die tijd blijft mijn 3* staan.

Ben ik de enige die de stem van Mark Hollis maar vermoeiend vind? De opener vind ik schitterend, maar na 10 minuten ben ik die pathos eigenlijk wel beu gehoord. Muzikaal valt er best wat te genieten, maar ik kan Talk Talk nooit te lang horen. Wellicht is het geluid me ook te vol (zoals Living With Another World met dat gitaarwerk en de mondharmonica). Ik zou het fijner vinden als het wat meer op de percussie gericht was en meer richting 'balearic' ging. Wellicht zijn er nog wat fijne dubversies van sommige nummers hier?

Grappig hoeveel I Zimbra weg heeft van het eerste stukje van Fela Kuti's Igbe (van het album Gentleman). Je zou bijna zeggen dat het een verpostpunkt eerbetoon is. Erg, erg leuk.

Wat me laatst ook opviel toen ik Fear of Music weer 's draaide, zijn de stadsgeluiden die de ritmesectie creëert in Cities. Het klinkt echt alsof je op een druk kruispunt staat... Verder echt een prima plaat, die wel een beetje naargeestig klinkt, maar bij vlagen ook behoorlijk humoristisch is.

Dit album was jarenlang mijn favoriet van Talking Heads, maar de laatste twee jaar is het toch wel een beetje voorbij gestreefd door Remain in Light, waarop werkelijk al het goede van deze band samenkomt.

Deze maar 's opgegraven en een 2* was toch wel erg laag. Het is inderdaad nogal een stap terug na de drie briljante platen van hiervoor, maar er staat toch nog genoeg moois op om van te genieten. Ik kan me ook wel voorstellen dat David Byrne en de zijnen na Remain in Light even moesten bekomen van 4 jaar hectiek en zich wilden bezinnen op het nieuwe album. Na vier jaar waarin vier albums verschenen, was er dus deze - voor hun doen nogal fris klinkende - dance/popplaat.

Burning Down The House vond ik altijd maar een slap 80s hitje, maar het zit toch wel erg goed in elkaar en is net even wat anders dan het gros van de muziek uit die tijd.

Ook Making Flippy Floppy is erg leuk, maar de versie die op Stop Making Sense maakt is net even wat swingender. Zo gaat dat voor wel meer nummers op deze plaat op: prima nummers allemaal, maar ze missen net de urgentie en de swing die ze op SMS wel hebben. De ritmesectie komt daar ook wel erg goed naar voren.

Vind verder Swamp, Moon Rocks en Pull Up the Roots zijn iets te doorsnee voor TH's doen...

Geweldige plaat. Valt me op dat de nummers van Speaking in Tongues hier een stuk beter uit de verf komen, al blijven Swamp en What A Day That Was voor mij zwakke broeders.

Maar goed, wat een ritmesectie... de baslijnen in Making Flippy Floppy bv. Fantastisch.

Helaas overtreffen niet alle liveversies de originele: Take Me to the River en Crosseyed and Painless zijn toch een stuk minder. De eerste had gewoon een ballad moeten blijven.

Wat moet het geweldig zijn geweest om een concert als dit mee te maken trouwens...

Ik dan ook een stukje over het Electronic-album van de week (zie topic op het forum).

Ik had nog nooit van Talvekoidik gehoord, dus had geen idee wat me te wachten staat. Maar dat wordt me al vrij snel duidelijk als ik dit album opzet. Nogal een zware, volle, industriële sound. Niet echt iets waar ik me heel gemakkelijk bij voel; ook al heb ik twee albums van Gridlock (nog) op 4,5 staan.

De eerste paar nummers zijn ook tamelijk overweldigend, maar niet op de goede manier. Heb een beetje het gevoel dat hier onnodig alvast alles uit de kast wordt gehaald... Het zou wel iets subtieler mogen en daarbij spreken de melodieën me ook niet echt aan. Bij het einde van Eismeer moet ik door het pianospel opeens aan Jens' Loops and Things denken. Wel apart. Ik mis hier een beetje de rechtlijnigheid van die track. Tot nu toe doet dit album me soms wat nodeloos gecompliceerd aan.

Vanaf Sandstorm wordt het beter gelukkig. Dit nummer is wat zorgvuldiger opgebouwd en sleept me wel een beetje mee. Goodbye of the Certainty gaat door op dezelfde subtielere voet en herbergt een mooie Arabische melodie. Waar dit soort invloeden eerder werden verstopt onder een overdaad aan beats en ruis komt het nu veel beter uit de verf. Het blijkt het startschot voor een wat rustiger gedeelte van het album, want ook de track daarna is mooi (eigenlijk het mooiste van het album, al is het einde wat plotseling). Silent Reflections wordt langzaamaan weer wat wilder, maar is verder ook wel goed. Ik vind dit gedeelte duidelijk beter dan het begin van het album; de delen vallen hier wat meer op hun plaats. Klankwolken glijden rustig over Venetian Snares-achtige ratels. Het is allemaal wel heel dramatisch en zwaar aangezet, maar daar kan ik mee leven. In het middenstuk vallen de beats wel een beetje door de mand wegens te saai, maar gelukkig duurt dat maar een minuutje ofzo. Het laatste nummer van het album is ook mooi, maar doordat meneer Talvekoidik het te vol heeft gestopt, komt het er naar mijn gevoel net niet uit.

De remixes ben ik niet zo over te spreken, die laatste is echt te flauw eigenlijk.

Al met al kom ik op 3* uit. Ik heb het idee dat deze plaat best wat potentie heeft, maar dat Talvekoidik zich wat overschreeuwt en het daardoor niet helemaal uit de verf komt. Daarbij klinkt er ook wel een beetje die oude Venetian Snares-sound doorheen, waardoor het af en toe een beetje gedateerd klinkt.

Wel een toffe keuze verder, ik zal deze plaat nog wel even in rotatie houden.

Ik was nogal wat huiverig voor dit album: Let It Happen vond ik een erg lekkere single, maar de paar die daarna kwamen nauwelijks te pruimen. The Less I Know The Better vond ik dan wel weer een fijne met die melodietjes die door elkaar dwarrelen zoals we dat kennen van hun oudere nummers, dus toch eens dat album geprobeerd. En ik moet zeggen dat het me eigenlijk wel bevalt. Dat gladde discogeluid past het psychedelische geluid eigenlijk wel goed. Goede plaat en die mindere singles vallen in de context van het album ook een stuk beter op hun plek. Ergens doet het me wel aan Daft Punk's Instant Crush denken, maar ook aan de single die Kevin Parker opnam met Mark Ronson: Mark Ronson - Daffodils (Audio) ft. Kevin Parker - YouTube

Aardig ep'tje, al vind ik Ask Me Why wel echt een niemendalletje. Money is mijn favoriet, zonder dat het nu echt een hoogvlieger is. Daarvoor vind ik het allemaal toch wat te braaf en oubollig. De echt memorabele liedjes van de Beatles t/m 1964 zijn helaas op 1 hand te tellen.

Een wat minder album van The Beatles voor mij. Alhoewel er prima liedjes op staan, klinkt het geheel een beetje uitgeblust. Ook word ik niet erg vrolijk van de kazige Carl Perkins-covers "Everybody's Trying to Be My Baby" en het verschrikkelijke "Honey Don't". Daar staat geluk wel de blitzkrieg rock'n'roll van Rock'n'Roll Music, het feërieke I'll Follow the Sun (nog gecoverd door Belle and Sebastian trouwens) en het overbekende Eight Days A Week tegenover. Maar al met al niet meer dan een krappe 3,5*.

Voor mij was 'Free as a Bird' ook het eerste nummer dat ik leerde kennen van The Beatles, afgezien van misschien 'Yesterday' en 'Let it Be'. Maar 'Free as a Bird' was op zeker het eerste nummer dat me iets deed. Later leerde ik natuurlijk de rest van de Beatles' oeuvre kennen en was ik pas echt verkocht (Revolver en Abbey Road hebben in mijn top 10 gestaan, The White Album staat daar nog altijd in).

Het stukje met "Whatever happened to/The life that we once knew/Can we really live without eachother" dat het refrein inleidt, vind ik nog steeds erg, erg mooi. De andere liedjes zijn helaas een stuk minder, waardoor ik voor deze EP niet verder kom dan een 3.

Voor mij is You've Got to Hide Your Love Away het eerste nummer in de Beatles-discografie waar ik 5* aan kwijt kan. Echt een juweel van een liedje en wat mij betreft het hoogtepunt van de eerste 5 albums. Dit album bevalt met You Like Me Too Much ook de eerste Harrison-compositie die ik echt leuk vind. Wat me dan weer een beetje tegen staat is het kolderieke karakter van nummers als Act Naturally, waarbij je het gevoel hebt in een country & western-saloon te zijn beland. Gelukkig is dat maar bij een paar nummers het geval. Uiteindelijk is ook dit album weer een stapje voorwaarts, er worden wat meer instrumenten gebruikt en de arrangementen zijn wat rijker.

Het valt mij op dat de veel mensen die 'kritiek' hebben op dit album dat doen van uit een conservatief idee dat de muziek van The Beatles goed genoeg is zoals het is en dit daardoor bijna per definitie niets kan zijn. De Oor vond de experimenteerdrift van de familie Martin daarentegen niet ver genoeg gaan: iemand die een beetje mash-ups gewend is, kijkt hier niet meer van op.

Zelf vind ik deze CD nog steeds een feest, net als Hans.

Voor mij is Sgt. Pepper's toch de minste van de albums die The Beatles in hun 'studio years' uitbrachten.

Het klinkt bij vlagen een beetje oudbollig en het songmateriaal is net wat minder spannend en interessant vergeleken met dat van bv. Abbey Road en The White Album. Het concept van dit album spreekt me ook niet enorm aan (alhoewel het wel prachtig artwork oplevert).

Beste nummers vind ik het mystieke Within You Without You (dat middenstuk! ), Lovely Rita vanwege het open einde dat nog een boel aan de verbeelding over laat en uiteraard A Day in the Life, wellicht één van de beste 60's nummers allertijden.

4,20*

Nu de Remasters zijn verschenen loop ik de albums van The Beatles weer eens chronologisch na. Inmiddels ben ik aanbeland bij Yellow Submarine, dat ik nog nooit echt aandachtig beluisterd had.

Ik kan wel aardig meegaan in de algemene teneur uit de reacties hier: de a-kant is prima, de b-kant luister je bij uitzondering.

De a-kant bestaat uit 6 Beatles-nummers, waarvan er 2 al eerder op plaat waren verscnenen. Wat mij betreft zijn Yellow Submarine en All You Need is Love niet de meest hoogdravende nummers, een beetje makkelijk carnavalesque. Al is dat op zich ook weer een kwaliteit. Van de 4 'nieuwe' nummers valt ook bij mij vooral Hey Bulldog positief op. Heerlijk, geweldig uptempo nummer met een Macca die op het einde nog even blaft als Lennon daar om vraagt. All Together Now is een lekkere McCartney meezinger. Beetje oubollig wellicht, maar uiteindelijk gewoon een heel goed en aanstekelijk liedje. De twee Harrison-nummers bevallen me ook goed. Only a Northern Song doet me wel wat aan If I Need Someone van Rubber Soul denken, ook al een Harrison-liedje. Ik ben benieuwd naar de naakte uitvoering waar sommige vorige schrijvers het over hebben; de Anthology CD's zal ik ook wel eens beluisteren. It's All Too Much is een opvallend vuil nummer voor de Beatles doen: veel feedback, rondzingende gitaren en een ritmesectie die vol het nummer inkomt. Erg fijn nummer: met Hey Bulldog mijn favoriet van dit album.

De b-kant bestaat zoals gezegd uit de filmmuziek die George Martin schreef voor de film. Het zal vast goed werken bij de film, maar als pure luistermuziek schiet het wel te kort. Ik denk niet dat ik dit nog vaak terug ga luisteren. Wat wel opvalt is dat er een stukje van Johann Sebastian Bach's Air voorbij komt in Sea of Holes.

De waardering voor de b-kant is 2*, die voor de a-kant 4*.

Ik zit nu voor het eerst te luisteren. Was toch wel benieuwd, want ik vind de single toch wel erg leuk.

Track-by-track, eerste impressies:

1. Boom Boom Pow
De single kende ik natuurlijk al wel. Het science fiction-achtige intro met die zware stem bevalt me wel, zeker als die fijne pulserende bass eronderdoor komt. Wat pretentieus allemaal, maar het werkt wel. Het nummer zelf is ook erg sterk. Vind het wel opvallend dat het nummer continu opbouwt en geen echt refrein kent. Die oosterse theremin vind ik wel een leuke vondst, maar het nummer explodeert pas echt als Fergie haar scheur opentrekt en de synths erin knallen. Wat een break. BOOM BOOM. De veelbesproken autotune wordt hier ook goed uitgebuit, wat mij betreft. Past perfect bij dit nummer. Popsingle van het jaar misschien wel, wat mij betreft. 4,5*

2. Rock That Body
Het intro is heel erg Boys Noize, de samples zijn heel erg begin jaren '90 rave en de vocalen zijn tamelijk des Daft Punks. Fergie zingt het refrein in de ueberpitch, waardoor ze klinkt als een jongetje van 5 (kent iemand Dur Dur D'etre Bebe nog?), maar storend is dat wat mij betreft niet. Behoorlijk overdonderend en ontzettend catchy nummer. Mooie brug ook met die soulvocalen en die gedempte bas. Knap hoe BEP hier een aantal trends van de laatste jaren feilloos naar hun hand weet te zetten. Tweede hoogtepunt op rij. 4,5*

3. Meet Me Halfway
Na twee knallers wordt er niet bepaald gas terug genomen met Meet Me Halfway. Dit nummer doet een beetje aan als een eurohouseballad met Fergie in de vocale frontlinie, maar het tempo blijft onverminderd hoog. Lekker melodieus nummer met bij vlagen wat foute synths. Was BEP niet ooit een hiphopgroep? Dat is hier nauwelijks aan af te horen. Wederom een knappe break waarin William cs. nog even hun vakmanschap bewijzen. Superieure pop. 4*

4. Imma Be
Hier gaat het roer dan eindelijk een beetje om. Een wat kaal nummer dat me nog het meeste doet denken aan My Humps. Een relatief kale beat waarover Fergie rapt. Het monotone loopje (Imma Be Imma Be Imma Imma Imma Be) is wel een beetje saai en doet wat afbreuk aan het nummer. Jammer, want verder loopt het nummer over van de catchiness. En dan is er opeens een omslag. Het tempo gaat omhoog en het nummer krijgt een compleet andere vibe. Niet onaardig, maar of het nu echt iets toevoegt? De electrosynths naar het einde toe en een de hese Fergie die af en toe langs komt zijn wel leuk, maar ik heb het idee dat hier meer in had gezeten. 3*

5. I Gotta Feeling
Dit gaat wat meer de pop/rock-kant uit waar BEP blijkbaar ook wel eens bivakkeert. De eerste echte meezinger van de plaat, het is duidelijk bepaald anthem en het zal ook ongetwijfeld als single worden uitgebracht. Denk dat dit het wel goed zal doen op de radio, want op Kink FM/3FM hoor je voortdurend van dit soort poppy rocknummertjes. Vind dit zelf niet enorm geweldig, het is me iets te kinderachtig (mazzeltov! let's burn the roof!) en Fergie klinkt hier als een kopie van Pink!, waar ik ook al niets mee heb. 2*

6. Alive
Oei, dit begint niet best. Een ge-autotune Will.i.am die kweelt als een foute arrenbiejert over een pianobeatje. Heeft wel iets van de spaarzame ballads van Daft Punk, maar dan echt stukken minder. You Make Feel Alaiaiaiaiaiaaiaiaive... Auw. Fergie wisselt af met rustige raps, waardoor dit nummer een beetje als een duet aandoet. Net als in track 2 ook hier weer de standaard dancebreak met gedempte bas. Heeft toch wel iets. Opvallend is dat het nummer verder gaat met nogal glitchy beats en er zowaar een wel een fout synthriedeltje om de hoek komt kijken. Hier schiet BEP wel een beetje door met de effecten op de zang, want verder is het wel een aardige electropopballad. 3*

7. Missing You
Dit begint met een gitaarriffje en een Fergie die zingt als een ware 80's rockmadame. Het is nog net geen Because the Night of Total Eclipse of the Heart. Gaandeweg het vocale intro komt er een danceroffel in en horen we wat smerige beats (beetje Ed Banger-achtig eigenlijk wel) en rustige raps van Will.i.am. Aardig nummer, maar geen echte hoogvlieger. Her en der heb ik wel wat eurohouse-deja-vu's. Dit nummer gaat wel wat te lang door eigenlijk. 3*

8. Ring-A-Ling
Dit nummer is ongetwijfeld bruikbare munitie voor de BEP-sceptici, want dit is wel bijzonder knullig. Raps die nergens over lijken te gaan en muzikaal ook niet echt heel bijzonder. Het outro is dan wel weer erg opvallend: hier wordt een jaren '80 danceplaat gesampled en goed ook. Goed gedaan, maar het lijkt er nogal willekeurig aangeplakt en weet het nummer dus niet echt te redden. Filler dus eigenlijk. 2*

9. Party All the Time
Dit nummer zal het wel goed doen in de clubs, want de beat is lekker vet. Verder een nummer dat me qua meezingbaarheid doet denken aan de hits van Bob Sinclair, al is het bij lange na niet zo catchy. Inmiddels trouwens 40 minuten aan het luisteren en nog niet eens op 2/3e van dit album. Verder weinig te melden, behalve dat de rijmelarij van Fergie wel erg knullig (ibiza - pizza...) is. Hoe komen ze erop. 2,5*

10. Out of my Head
Dit is gelukkig weer andere koek. Discokoek om precies te zijn. Fergie als soulqueen, begelijk door een lekkere funky bass en fijne trompetjes. Het mist een beetje schwung over de hele breedte, maar op zich een lekkere vibe. Jammer dat er nog een man verveeld door hun komt wauwelen op het eind, was niet nodig geweest. 3,5*

11. Electric City
Trommelintro doet nogal aan dat van Bow Wow Wow's I Want Candy denken, maar helaas is het vervolg bij lange na niet zo geweldig als dat nummer. Fergie rapt hier met een meer Zuidamerikaans accent. Op zich niet onaardig, maar ik merk dat ik langzamerhand mijn BEP-tax bereik en vermoeidheid mij ten deel valt. M.I.A. is ook een naam die me opeens te binnenschiet. Aan het einde heeft het een wat drum 'n' bass-achtig ritme, wat op zich niet onaardig is. Al met al geen heel geweldig nummer. 2,5*

12. Showdown
Dit biedt niet veel nieuws ten opzichte van het vorige, behalve dan dat er geen herinneringen worden opgeroepen aan leuke pophitjes van langer geleden. Uptempo electropop met een repetitief gitaarriffje en de onvermijdelijke raps. Her en der lekkere trance-synths, maar verder doet dit me niet zoveel. 1,5*

13. Now Generation
Hier wordt even 'flink' uitgehaald naar de niet-kopende jeugd, aka the downloaders (denk ik). Akoestisch gitaartje, een mondharmonica en een rockbeat. Fergie schreeuwend als een rockdiva (Pink! revisited), maar erg overtuigend is dat niet. In de uithalen van Will.i.am zowaar een GNR-deja-vu (you could be mine). Wat een ellende dit, dit nummer hadden ze beter achterwege kunnen laten. 1,5*

14. One Tribe
Na al het geweld op het eerste gedeelte van de plaat, worden op het einde nog even wat sociaal bewogen nummers ten gehore gebracht. Dit nummer doet me wel een beetje denken aan Where's The Love. Blije baslijn. Een van de weinige nummers met wat groeipotentie ook, denk ik. Alhoewel dit nog steeds geen hoogvlieger is, ben ik toch wel blij dat het niveau weer wat omhoog gaat na de vorige matige nummers. One Tribe Y'All. Let's Catch Amnesia. Forget About That Evil. Het is in ieder geval goed bedoeld. 3,5*

15. Rockin' to the Beat
Dit nummer heeft een beat die me erg veel aan Billy Jean doet denken, met daarover wat gemuteerde vocalen en de synthesizergitaar die we ook kennen van (daar zijn ze weer) Daft Punk. Het kan zijn dat ik een BEP-overkill heb gehad, maar volgens mij heeft dit nummer wel erg weinig om het lijf. Redelijke afsluiter van het album. 2,5*

Conclusie: een veel te lange plaat; had track 8, 9, 11, 12 en 13 geschrapt en sommige nummers een halve minuut ingekort en je had een daverende popplaat gehad van net iets meer dan 40 minuten. Nu wordt het een krappe 3* in plaats van een hoger cijfer. Kwaliteit is er gelukkig wel te vinden op dit album: veel sterke en melodieuze hooks, effectief gebruik van de pitch en de autotune (niet in elk nummer, maar soms werkt het meer dan goed), leuke productie met knipogen naar recente electro-hypes. Het is vooral de overdaad (70 minuten is bijna altijd teveel voor een studio-album) die schaadt, alsmede de soms wat te vol gestopte nummers en de her en der bijzonder kinderachtige teksten. 3* lijkt me dan ook meer dan genoeg. Nu maar hopen dat Rock That Body de tweede single wordt.

Ook van mij een liveverslag van The Chemical Brothers. Ik moet zeggen dat ik geen overdreven fan van ze ben. Sterker nog, ik kocht een paar weken geleden pas Dig Your Own Hole (2dehands). Alle singles ken ik wel en de andere albums heb ik ook allemaal wel een paar keer gehoord. Vond het allemaal wel leuke muziek, maar niet zo goed dat ik het per se hoefde te hebben. Er is immers zo veel meer... Maar dit plaatje bevalt me toch wel erg goed.

Over Galvanize kan ik kort zijn. Ondanks de ietwat kneuterige rap van Q-Tip toch wel erg lekker. Mooie oosterse geluiden, prachtige climax. Prachtige opener.

The Boxer mag van mij single nummer 2 worden. Als rechtgeaard britpopliefhebber kan ik alleen maar blij zijn dat Tim Burgess een nummer mee doet. Het begint meteen goed. Beetje funky, speels. Gewoon erg lekker. En niet te hoogdravend, ook belangrijk.

Believe en Hold Tight London worden aan elkaar geregen (gegroovemixt ), dus die kan ik net zo goed tegelijkertijd bespreken. Believe is een leuk liedje, maar niet heel speciaal. Hold Tight London daarentegen is erg mooi. Geweldige hoekige baslijn (ik moet zelfs aan Talking Heads denken!) en mooie vocalen. En ook een tikje oosters.

Come Inside begint met een intro dat me aan White Lines (Grandmaster Flash) doet denken, maar de vrouwenstem die dan invalt doet die associatie al snel verdwijnen. Op een gegeven moment is er een brug met een bassolo en dat is wel een erg lekker moment. Een van de hoogtepunten van het album tot nu toe. Dit is inderdaad old school Chemical Brothers zoals op Dig Your Own Hole. Erg lekker, vooral dat middenstuk.

The Big Jump heeft een hele stoere baslijn. Zo van 'borst vooruit en kijk mij eens'. Het houdt zeker de vaart erin, maar dit is wel de saaiste track tot nu toe, ook al zitten er wel geinige samples in. De zang die een man er af en toe doorheen blert zou net zo goed van Mark E. Smith kunnen zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat hij zich met acts als The Chemical Brothers in laat.

Left Right draait om de rapper Anwar Superstar, die ik verder niet ken. Doet me qua stemgeluid wat denken aan LL Cool J, maar ook wel aan Jay Z. Grappig nummer, maar zeker geen voltreffer.

Close Your Eyes haalt dan even de vaart eruit. Het is duidelijk het middenpunt van de plaat. Broeierig trackje, geen stampende beat, maar even rustig bijkomen met een muziekdoosje op het geweld dat ongetwijfeld nog volgen gaat. Mooie opbouw, overigens.

Het tempo wordt weer opgevoerd door Shake Break Bounce, dat niet gek klinkt, maar ook weer geen hoogvlieger is. Een geinige beat en wat leuke samples, maar verder gebeurt er verdraaid weinig. Zonde toch.

Marvo Ging is een protoChemicalstrack. Dit had niet misstaan op een van hun eerdere albums. Leuk, maar wederom niet speciaal.

Surface To Air is gelukkig een wat interessantere track, zodat het album toch niet helemaal in mineur eindigt, ondanks de betere eerste helft. Wat langere, zweverige track, die net iets te plotseling eindigt.

Over de eerste 5/6 tracks verdient dit album zeker een 4, wellicht zelfs een 4.5, maar daarna zakt het toch wel flink in. Voorlopig een 3,5.

Heb dit album vanavond voor het eerst in lange tijd weer eens beluisterd, maar ik vrees dat het nooit wat zal worden tussen mij en Disintegration. Af en toe veer ik wel op (bv. bij het intro van Closedown), maar bij de meeste nummers is het toch wel moeilijk de aandacht erbij te houden. En sommige details zijn zelfs niet om aan te horen, bv. die verschrikkelijke echo op de (toch al matige) zang in Plainsong of de lelijke synths in het intro van Last Dance. Ik denk dat ik sowieso liever de LP zou horen, want Homesick is ook niet bepaald een hoogvlieger.

Lullabye vind ik nog wel een mooi hoogtepunt (de muziek en zang vloeien daar mooi samen) op dit album, maar de volgende keer dat ik weer zin heb in The Cure zet ik Faith weer 'ns op. Ik kan hier nog net een 2,5* aan kwijt.

Ik heb een paar albums van The Cure geprobeerd, maar ik begreep eigenlijk nooit wat er nu zo bijzonder aan was. Maar goed, met Faith is er dan eindelijk een kwartje gevallen, lijkt het wel.

Ik heb dit opgezocht vanwege Air's Late Night Tales, waar All Cats Are Grey opstaat. Vond dat niet één van de mooiste nummers daarop, maar wel een nummer dat in mijn hoofd bleef doorspoken... Minimal van opzet dan veel andere nummers van The Cure die in mijn optiek wat te dramatisch zijn.

Het album begint met The Holy Hour, wat blijkbaar geschreven is in een kerk ("written whilst sitting listening to mass in the catholic friary church in crawley one sunday night, trying to make sense of the communal response and faces."). Net als de andere nummers minimaal opgezet met die bijna ijzige drums en bas. Het is enkel de zang en later het gitaarspel die enige ademruimte lijken te bieden.

Primary heeft muzikaal gezien wel wat van Joy Division, zo'n lekker vrolijke dodendans. Het werd ook wel 's opgedragen aan Ian Curtis tijdens concerten. Robert Smith vervloekt hier de last van het ouder worden en prijst de onbezonnenheid die de jeugd zo siert.

Other Voices klinkt muzikaal wel goed, maar heeft voor mij nog niet echt iets magisch. Gewoon een aardig nummer over een relatie volgens mij. All Cats are Grey scheert veel hogere toppen: een langzaam atmosferisch nummer dat ingetogen wordt gezongen. Dat mag Robert Smith wel vaker doen.

The Funeral Party gaat op dezelfde voet door, al wordt er nu ook een synthesizer van stal gehaald. Dit trage atmosferische nummer vind ik wel een stuk minder dan het vorige...

Doubt is weer een uptempo nummer, zoals The Cure die wel meer hadden in hun begintijd. Niet heel goed, maar wel een welkom nummer dat me weer even wakker schud.

Na een paar mindere nummers wordt met The Drowning Man het niveau weer flink opgeschroefd: hier klinkt de wanhoop en de pijn wel heel erg goed door, echt een prachtig nummer. Doordat de stem van Robert Smith het ene moment overwegend op links en het andere moment meer op rechts zit, is het net alsof hij in duet met zichzelf zingt. Best apart. Ik las ergens dat Robert Smith bij concerten nog wel eens in huilen uitbarstte terwijl hij dit nummer zong. Wauw.

Faith het slotnummer doet er nog een schepje bovenop en is er eentje om heel vaak te draaien volgens mij.

Ik ben nu wel benieuwd geworden naar Pornography, maar eerst deze nog wat beter leren kennen.

Matig debuutalbum van The Cure. Beetje rammelige poppunk a la The Clash, maar dan zonder de puike liedjes. Het klinkt allemaal een beetje licht en magertjes, al heeft het openingsnummer wel iets aandoenlijks en is Fire in Cairo ook leuk.

Binnenkort 17 Seconds maar eens in de herkansing.

De laatste weken deze plaat aardig wat geluisterd en ik vind hem toch wel erg goed. Ik was behoorlijk gevallen voor het debuut, daarna wat teleurgesteld in 'Strange Days' (sorry dat ik een van je heilige huisjes omgooi, Orbit, je verdedigt dat album hier met hand en tand) en nu dus weer in katzwijm geraakt.

Favorieten zijn vooral het titelnummer en Love Her Madly (het nummer dat eerder dit jaar - in combinatie met het zien van Apocalypse Now Redux - mijn Doors-liefde katapulteerde), maar eigenlijk doen alle tracks me wel wat. Alleen Riders on the Storm vind ik niet zo boeiend. Misschien komt dat nog, maar vooralsnog hoor ik er vooral een doodgedraaide klassieker in.

4*

Deze zin prikkelde mij wel om ook mijn zwerftocht door het oeuvre van The Doors weer te vervolgen. Dat het eergisteren ook echt herfstachtig weer was hielp daar wel bij; op de een of andere manier associeer ik The Doors wel een beetje met de na-zomer.

Heb dit album nu een paar keer beluisterd en ik heb ook het gevoel dat dit de minste Doors-plaat is. De magie en passie van de beste platen lijkt een beetje te ontbreken, muzikaal is het wat te stoffig en dat orgeltje klinkt hier af en toe iets te fout. Bij de andere platen had ik daar geen last van.

Maar goed, ik ben door schade en schande wel wijs geworden (alle Doors-albums bleken hier uiteindelijk 'groeiers'), dus ik zal de laatste zijn om deze plaat op voorhand af te schrijven. Maar vooralsnog vind ik hem wel een stuk minder aanspreken dan hun andere platen. 3,5*

Voor mij ook duidelijk de minste van de Doors-albums met Jim er nog bij, al heb ik Morrison Hotel nog niet gehoord. Het is allemaal net wat gepolijster en minder intens dan de vorige platen en die paar country-riedels tussendoor zijn wat mij betreft een flinke misser. Ben benieuwd waar dit uiteindelijk op uitkomt (alle Doors-albums bleken groeiers hier), maar na een paar luisterbeurten is 3,5* meer dan genoeg...

2007 is het jaar waarin ik The Doors ontdekte. Natuurlijk kende ik ze daarvoor ook al, maar door het herzien van Apocalypse Now (The End!) viel nu eindelijk eens het kwartje.

Na het debuut, Strange Days en L.A. Woman is nu Waiting for the Sun aan de beurt om 's flink onder de loep te worden genomen. De eerste luisterbeurt was een wisselend succes. Niet alles greep me, maar van twee nummers was ik meteen flink onder de indruk:

My Wild Love: weer een heel andere kant van The Doors wordt hier belicht. Dit deed me zelfs een beetje aan gospel denken.

Five to One: klonk erg vertrouwd, misschien dat ik dit nummer wel 's op een greatest hits heb gehoord ofzo. Razendspannend nummer in ieder geval!

Over het algemeen klinkt de stem van Morisson al wel wat zwaarder en het geluid van de orgel is ook net wat anders dan op de eerste albums. Wellicht had meneer Manzarek hier een ander orgel?

Ik houd het nog even bij 3*, maar dat zal waarschijnlijk nog wel wat omhoog gaan.

Na al die jaren weer eens gedraaid, maar er gaat toch een halfje vanaf. Afgezien van Feeling Yourself Disintegrate, Sleeping on the Roof en met name het prachtige The Observer (die hartslag!) vind ik het eigenlijk maar een saaie plaat die me nergens weet te raken. Helaas. Concert destijds in Paradiso was legendarisch, maar ik ben de klik - voor zover die er ooit echt was - kwijt. Misschien dat ik toch eens in de beginjaren van de band moet duiken, want dat trekt me nu wel wat meer aan.

Fijne plaat. Een jaartje geleden was ik helemaal verslaafd aan single Solid Gold en de b-kant Favourite Things. En ook Thunderbird vond ik erg leuk, al bekroop me toen wel het gevoel dat TGF wel eens een one-trick-pony zou kunnen, aangezien die nummers onderling niet zo gek veel van elkaar verschillen. Dit album bewijst voor mij wel een beetje het tegendeel; qua sfeer en sound klinkt het allemaal wel ongeveer hetzelfde, maar nummers als Frejya's Ghost en Look Me in the Eye laten horen dat het ook anders kan. Bij die laatste was ik even bang dat ze in de koebel-val (die hebben we de laatste 10 jaar nu wel vaak genoeg gehoord) zouden vallen, maar dat weten ze gelukkig te vermijden.

Leuk album.

Goede tip Mssr Renard. Kende het niet, maar klinkt als een goede ingang om nieuwe ontdekkingen te doen.

Ik weet het niet zo met Hendrix. Bij vlagen vind ik het fantastisch, maar veel nummers vind ik nu niet zo interessant. Zal live best fantastisch zijn geweest, maar de losvast composities bevallen me nu niet echt. Voor mij een plaat die zowel 1* als 5*-momenten heeft, dus ik ga maar in het midden zitten.

Vind het een wat flauw en langdradig album. Kwalitatief is het dik in orde, maar waar zijn de gouden tijden van het debuutalbum gebleven... ik mis de sfeer en mooie melodieën, om over de spanning die een track als Crush the Liberation had nog maar te zwijgen. krijg een beetje het idee dat de inspiratie op begint te raken. Drie remixen van oude nummers op een nieuw album is misschien ook een teken aan de wand (al is Human Disaster nooit eerder op een album gezet).

Het album is trouwens hier legaal te beluisteren:

let’s talk about juan « dfa records - dfarecords.com

Wat mij betreft de eerste echt goede Kinks-plaat. In tegenstelling tot de eerste drie platen is deze niet in een enkele oefensessie opgenomen, maar hebben de heren hier goed de tijd voor genomen.

De eerste successen van the Kinks hadden er nogal ingehakt bij Ray Davies (ook wel een beetje af te horen aan het - voor mijn gevoel - wat tam klinkende Kinks Kontroversy), die in een emotioneel deplorabele staat het merendeel van dit album bij elkaar schreef. Dat de nummers het moeten hebben van hun scherpe observaties van de "lotgevallen van Theodore en Andrea", zoals Zachary al mooi opmerkte in één van de eerste berichten hier, is duidelijk, maar daarnaast viel mij ook het sombere en introspectieve karakter van sommige nummers op. Naast een voortreffelijk observator speelt Davies ook chronicqueur van zijn eigen zielenroerselen en dat mag ik wel.

Met name het majestueuze Rainy Day in June, waarin een grote regenbui alle hoop op beter wegneemt, maakt indruk:

The eagle spread it's mighty wings
And pounced upon it's pray
And all the skies, so brilliant blue
Turned suddenly to grey

The cherished things are perishing
And buried in their tomb
There is no hope, no reasoning
This rainy day in june

En ook het oosters klinkende Fancy, waarvan de tekst welhaast als een mantra wordt gezongen, heeft een regel die me wel opviel:

My love is like a ruby that no one can see

Arme Ray... en dan te bedenken dat hij nog steeds maar een jaar of 21 was destijds.

Wat mij betreft ook een vooruitgang van het debuut. De liedjes van The Kinks winnen aan diepgang en variatie (zelf ben ik vooral fan van de achtergrondkoortjes die op dit album vaak een prominente rol hebben). Het betaalt zich alleen nog niet direct uit in veel betere songs, al is Tired of Waiting for You wel tamelijk fantastisch.

Ik laat mijn stem verder afhangen van het oorspronkelijke album, maar de bijgevoegde singles en Kwyet EP op de reissue laten wel zien dat The Kinks hierna de ene na de andere prachtsong op de proppen brachten.