Heb hem eindelijk 's opgesnord en beluisterd, nadat ie al een tijdje op mijn 'to do'-lijstje stond. In eerste instantie werd ik compleet overvallen door Utopia; wat een heerlijk nummer. Inderdaad een soort Chris Clark goes disco. Helaas weet je het op een gegeven moment wel en is TV Dogs (voor mij dan) de eerste track die er weer bovenuit springt. Daarna verliest het weer enigszins mijn interesse, totdat Fast Life voorbij komt. De beste track na Utopia, vooralsnog. Doordat de beste tracks aan het begin en einde staan, ben ik zeker geneigd dit vaker te gaan luisteren. Ik zet voorlopig in op een 3,5*, maar het zou me niets verbazen als daar nog 's wat hemellichaampjes bijgeschraapt worden.

Ik luister de laatste tijd best veel naar deze lekkere mix van Jacques Lu Cont die vooral bekend is van Zoot Woman en Les Ryhtmes Digitales. Het zwalkt van dixo naar clubhouse (dat nummer van Hypnolove is erg lekker) naar pop en rock. Trouwens een geniaal idee om het overbekende Also Sprach Zarathrustra van Strauss in te lassen.

Toffe EP van James Blake die weer een ander muzikaal pad bewandelt deze keer. De klavier is deze keer de leidraad.

Ik prijs me momenteel gelukkig dat mijn buren op vakantie zijn, zodat ik op dit onchristelijke tijdstip de heerlijke zware bassen van het openingsnummer nog door de kamer kan laten gonzen. Het eerste nummer vind ik geniaal en eigenlijk het beste wat ie tot nu toe heeft gedaan. Waar dubstep inmiddels steeds meer wordt opgepakt door de mainstream, ontpopt Blake zich hoe langer hoe meer als pionier en borduurt hij verder op het muzikale erfgoed van Basic Channel, Burial en zelfs Timbaland. Erg knap hoe inventief en effectief hij samples inzet.

Op wat losse nummers na draai ik dit nooit meer, maar afgelopen vakantie kwam ineens Loud Places voorbij op een feestje ter ere van Quatorze Juillet en dat was wel even genieten zeg. Een van de mooiste nummers van de laatste jaren.

Altijd leuk als werelden van helden samenkomen, in dit geval die van Wes Anderson en Jarvis Cocker. Wes Anderson's laatste film gaat over het fictieve tijdschrift The French Dispatch, een soort New Yorker op zijn Frans. De film speelt zich af in de hoogtijdagen van dit blad, de jaren '60 en '70. Het leek Wes wel leuk als Jarvis een liedje wilde zingen en van het ene liedje kwamen de anderen en zo geschiedde dit album.

Als de fictieve zanger Ennui Tip-Top covert Jarvis een reeks liedjes uit de belangrijkste jaren van het blad en zo komt hij ook even voorbij in de film (op een gegeven moment klinkt een van de liedjes in een café, waar ook een poster van deze hoes hangt). De keuze van de liedjes doet me goed: wat bekendere evergreens van bv. Dalida, wat onbekendere liedjes van soundtracks, maar nergens echt voor de hand liggende keuzes. Hooguit wellicht Paroles, Paroles, maar juist dat is een van de betere liedjes hier. Dat komt -eerlijk is eerlijk- ook wel door Laetitia Sadier, Française van geboorte, die altijd al fraai zingt, maar en passant Jarvis ook nog wat tips over zijn uitspraak meegaf.

Requiem Pour Un Con en Elle et Moi behoren tot mijn franstalige nummers en daarom vind ik het sowieso al tof dat een van mijn helden middels een cover hun status bevestigd, maar echt uitblinken doet hij in het bombastische Aline, dat hij naar een heerlijk hoogtepunt zingt.

De animatievideo die Wes maakt voor Aline is ook zeer de moeite waard:
THE FRENCH DISPATCH | "Aline" Music Video | Directed by Wes Anderson | Searchlight Pictures - YouTube

Mother of Lies heeft wel een heel lekker ritme, echt een fantastisch nummer. En de afsluiter is ook niet mis. Verder ben ik er niet zo kapot van als Erwin. Misschien meer iets om een keer live mee te maken. Het gas hoeft er van mij niet zo nodig vanaf. Al zal ik deze plaat nog wel eens opzetten, lijkt me een goede om 's weekends de dag mee te beginnen.

Ik vind dit een grandioos album! Jeff Buckley stapelt de enige waanzinnig mooie song op de andere alsof het niets is. En dan ook nog afsluiten met Dream Brother alsof het nog niets is. Hoogst imposant.

Ik heb me een tijdje terug voorgenomen alle solo-albums van The Beatles te luisteren, in chronologische volgorde. Inmiddels was ik bij deze aanbeland en logischerwijs stokte het projectje even, want het gemiddelde is niet om over naar huis te schrijven. En dat is terecht.

De eerste track is 23 minuten heen-en-weer geroep tussen Yoko en John en dat met een hartslag als ritmetrack. Mogelijk wordt hier gehint naar het liefdesspel, maar de opwinding lijkt me ver te zoeken. 0,5* voor Yoko en John dat ze hiermee Beatles-fans geld uit de zak klopten, 5* voor hun handelsgeest en 5* voor mij, omdat ik de volledige 23 minuten heb uitgeluisterd.

De tweede track is beter aanhoorbaar. Het is opgenomen in Amsterdam en bevat stukken interview met John en Yoko. Dit is nog wel leuk om eens gehoord te hebben, al had het geheel ook wel in 5 minuten klaar kunnen zijn. Zo af en toe is het alsof ze vergeten zijn de opnameband op pauze te zetten. Grappig is het Nederlands en steenkolenengels dat je zo af en toe hoort. Op een gegeven moment maakt een journalist Lennon wijs dat "gefelicitaat met je getrouw" fatsoenlijk Nederlands is.

Volgende stop op mijn project is het eerste solo-album van McCartney. Gelukkig is dat een stuk beter verteerbaar.

Poeh, dat ik hier nog niet op gestemd had. Een paar maanden geleden draaide ik dit grijs. En zag ik Junior Boys een gedegen optreden geven in Paradiso. Was een vreemde avond, want ik stond er niet echt op mijn gemak. Ik stond daar met nog een beetje koorts, want had net griep gehad, en zou een dag later geveld worden door bronchitis. Junior Boys' muziek past voor mij prima in dat scenario. Liedjes over verlies en verlangen, vol weemoed. Klinkt als een combinatie van electronische pop met wat hiphop-invloeden (in de beats en soms in de teksten). Kortom, met dit bandje heb ik wel iets speciaals.

Dit album klinkt wat minder chique en vol dan het vorig jaar verschenen 'So This is Goodbye', maar misschien juist daarom des te beter. De eerste twee nummers zijn voor hun doen pompeus klinkende electronummers op 125bpm, daarna wordt er vaart terug genomen met High Come Down en doen staccatobeats hun intrede. De heren hebben hier goed naar Timbaland geluisterd. Het titelnummer is vervolgens vrij kaal met enkel zang over soortgelijke beats en subtiele ' waves', maar daardoor komt de subtiele 'emo'-break wel beter uit de verf. Neon Rider is een ingetogen atmosferisch overgangsnummer, zonder zang. Denk dat het gitaardeuntje in een andere context het ook goed zou doen, bv. in een groots klinkend housenummer. Birthday voert het tempo wat op en heeft een drumbreak die erg doet denken aan een nummer van New Order's album Lowlife. Ik mag dat soort citaten wel, zeker omdat het hier prima binnen het nummer past. In Under the Sun zijn de melodietjes ondergeschikt aan de dik zeven minuten doorlopende beat, die voor een deel opgebouwd is uit een stemsample. Dit soort subtiliteiten geeft het geheel wel wat extra warmte mee. Opvallend is ook dat de tekst maar uit één enkele regel bestaat. Three Words is voor mij het minste nummer van het album. Nu balanceren de vocalen voortdurend op het randje van gevoeligheid, maar hier gaat de beste zanger er wat mij betreft overheen. Het Junior Boys-equivalent van Lady in Red... Snel verder naar Teach Me How to Fight, waar een voorzichtige revanche volgt. In dit dromerige nummer weer een mooie New Order-referentie (het gitaartje op 4:20 is zooo Peter Hook). When I'm Not Around gaat door op dezelfde trage voet en sluit het album in stijl af. En dan blijf je achter, in de lege stilte...

Een hele krappe 4,5*

Dit is wel een album dat je een paar keer moet horen, heb ik gemerkt. Dan komt het pas echt tot leven. De melancholie, de mijmering, de emoties... Terwijl ik in eerste instantie meer voor het sensuele viel. Count Souvenirs is echt een waanzinnig mooi nummer. De teksten zijn zo ongelooflijk sprekend, zelfs herkenbaar als je niet in dergelijke situaties hebt gezeten.

Dingen die mij opvallen gedurende de eerste luisterbeurt:

1. Ik mis een beetje het smerige en het heftige dat eerder bekende nummers als Phantom en Waters of Nazareth wel in zich hadden.
2. Het is eigenlijk gewoon Daft Punk´s Discovery anno 2007 waar ik nu naar luister.
3. Misschien word ik die rock ´n´ rave nu al wel moe.
4. Die bubbels in New Jack hadden wel een veel beter nummer als decor verdiend, wat een leuke vondst.
5. Stress is echt een heerlijke track. Lekker gejaagd, zo mag ik het graag horen.
6. Phantom blijft ook een vet nummer, maar is eigenlijk alweer ingehaald door de remix van Cajmere. Die heeft ook de vocalen die ik bij het origineel een beetje mis.
7. Bij DVNO is het alsof ze Kane door de discomangel hebben gehaald en Dinand Woesthoff heel hard in zijn kruis hebben geschopt.
8. De drie beste nummers staan op het eind, zodat er toch nog een aardig cijfer uitrolt.
9. Veel gebruik van analoge instrumenten op deze plaat.
10. Waters of Nazareth
11. Voor de betere disco distortion moeten we nog even wachten op de plaat van Boys Noize, denk ik.

3,5*