Ik vind het wel een hele fijne plaat tot nu toe. De opener klinkt een beetje als een willekeurige tv-theme a la !!!. Niet echt een liedje, maar meer een openingstune. Duurt gelukkig niet al te lang. Daarna gaat het gas erop in en horen we !!! zoals we ze beter kennen.

Wat me opvalt zijn de vrouwelijke vocalen in - ik geloof - Heart of Hearts (geeft het nummer iets zwoels en doet me in die zin ook wel denken aan Something Hot van Afghan Whigs) en de herkenbare baslijnen her en der. Ik kan me amper voorstellen dat ze die allemaal zelf hebben bedacht; ik hoor een aantal bekende dingen uit de jaren '70/'80 langskomen. Het klinkt desondanks wel verdomd fijn allemaal.

Ik mis nog een beetje de uitschieters die het vorige album wel had, maar wellicht komen die wel na wat meer luisterbeurten. Doe er een halfje bij, maar misschien dat het ook nog wel 's een 4,5* wordt.

Wat me trouwens wel een beetje tegenstaat zijn de gevoelige liedjes waarop men probeert te zingen. Infinifold (sowieso pretentieuze rottitel) o.a. 'Schoenmaker, blijf bij je leest!', denk ik dan.

Vandaag voor het eerst gehoord en behoorlijk onder de indruk. Dit is duidelijk een album dat enerzijds nog de jaren '80 ademt (sommige van de samples uit de drumcomputer zitten ook in hiphop/electro-tracks van het eerste uur), maar ook heel erg de verschillende electronische stijlen die groot zouden worden in de jaren '90 in zich heeft.

Knap gevarieerd plaatje ook. 4*

Mooie muziek en knap gecomponeerd, maar dit drijft iets teveel op sentiment zonder dat het direct veel inhoud heeft. Soortgelijke artiesten als Peter Broderick, Nils Frahm en Balmorhea boeien me dan toch een stuk meer. Op zich wel een artiest om in de gaten te houden.

Ik ben zo vrij geweest drie jaar voor mijn beurt te gaan, maar dit juweeltje kan ik niet onbenoemd laten.
Heb Frahm al vroeg leren kennen, maar eigenlijk vooral van concerten en hoogstens een paar releases. De laatste maanden echter luister ik erg veel zijn muziek: eerst het solo pianowerk, toen de meer elektronische albums en nu ben ik toe aan de samenwerkingen. Ik weet dat Ólafur Arnalds ook een grote naam is in het genre, maar buiten ...And They Have Escaped the Weight of Darkness heb ik daar volgens mij nooit wat van geluisterd (en dat is ook al 10+ jaar geleden).

Deze EP is wel bloedmooi, heel organisch en haast ontroerend. Die gaat nog vaak langskomen hier de komende tijd.

Uit hetzelfde jaar zijn trouwens ook opnames verschenen onder de single Life Story Love, maar die zijn opvallend mager hierbij vergeleken. Minder elektronica, meer piano, maar een beetje ruw en embryonaal vergeleken met bv. Felt of Screws.