menu

Hier kun je zien welke berichten herman als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Hawk and a Hacksaw - The Way the Wind Blows (2006)

3,5
Leuk plaatje, maar voor mijn gevoel heeft dit net te weinig voeten in de 'balkan'-aarde. Ik mis eigenlijk een beetje de passie juist... Vind het iets te vrijblijvend, eigenlijk. Doe mij dan maar een plaat van Kroke, Cracow Klezmer Band of het ook uit de VS afkomstige What Cheer Brigade, al hebben die niet zoveel schmerz in hun muziek.

A Mountain of One - Collected Works (2007)

1,5
Ik had begrepen dat dit verkapte debuutalbum (de eerste twee EP's en een nieuw nummer zijn hier op verzameld) wel een beetje in de hoek van Lindstrom/Studio, etc. zat, maar dat zit het maar bij vlagen helaas...

De eerste drie nummers klinken als een kruisbestuiving tussen Yes (de stem) en Bark Psychosis' Hex, maar ontdaan van alle stekelige randjes. Een stukje wegdromerij van het redelijke soort.

Daarna is het geheel vrij wisselvallig. Can't Be Serious breekt met de dromerige trend en gaat een beetje de dub/disco-kant uit. Hier houd ik dan wel van. Innocent Reprise zit ook in die hoek... mooie ritmische track, lekker emotioneel. Die nummers redden dit album niet, want daarna wordt het een wat vermoeiende trip: de muziek heeft te weinig smoel om echt indruk te maken en het 'new age'-achtige sfeertje gaat me op een gegeven moment tegenstaan.

A Silver Mt. Zion - He Has Left Us Alone, but Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms... (2000)

4,5
The Scientist vroeg me eens wat uitgebreider mijn licht over dit album te laten schijnen. Bij deze.

In het voorjaar van 2000 ontdekte ik Godspeed You Black Emperor!, waar ik destijds compleet van ondersteboven was. Ik kende al wel wat postrock (met name Mogwai, Dirty Three, etc.), maar dit was nog meer mijn ding. Boos, donker, politiek getint, melancholisch. Fantastisch. Toen ik op een gegeven moment niet langer kon wachten op een nieuw album, besloot ik me maar eens op de zijprojecten te gaan storten. Ik was al eens getipt over dit bandje en daar ging ik: aan de A Silver Mt. Zion.

Op dit album was ASMZ nog een klein bandje. Efrim, GYBE-voorman is ook hier de baas en onderscheidt zich vooral door mooi te zingen, veel piano te spelen en af en toe wat gitaar te spelen. Sophie en Thierry staan hem bij door respectievelijk viool en contrabas te spelen.

Waar GYBE zich wentelt in bombastische uitspattingen en andere grootsheid, klinkt ASMZ hier opvallend klein en ingetogen. Muren van lawaai blijven over het algemeen uit.

De eerste drie nummers lopen eigenlijk aan een stuk door en zie ik als de eerste reacties op het verlies van een dierbare.

1. De klap, ontzetting.
2. Woede. Waarom moest dit nou?
3. De ontreddering, uitmondend in een voorzichtige berusting.

De toon voor een van de meest depressieve platen uit mijn muziekcollectie is gezet.

Broken Chord begint vrij leeg, enkel een traag pianostuk en wat achtergrondruis is wat de stilte weghoudt. Op een gegeven moment horen we twee mannen over politieke zaken. Doordat ze door elkaar heen praten en er nog wat noise doorheen klinkt is het moeilijk te verstaan, maar de tekstflarden die wel doorkomen geven wel een mooi apocalyptisch sfeertje. Dit betekent ook de overgang naar het tweede nummer, dat vrij stevig is. Bijna Godspeediaanse bombast. Je voelt de woede, de verwarring. Het derde nummer klinkt minder bombastisch, maar maakt dat gevoel wel een beetje bij me los. Al met al een ontzettend indrukwekkend en overweldigend begin van dit album.

Na dit instrumentale begin is Movie (Never Made) een kaal liedje. Efrim zingt met zijn schokkerige stem en wordt begeleid op piano en bas.

De titel 13 Angels Standing Guard 'Round the Side of Your Bed spreekt boekdelen. Dit nummer klinkt inderdaad engelachtig. Zo ontzettend troostend. Alsof je met geliefden herinneringen ophaalt over de dode. En lacht om mooie anekdotes.

Rest ons de begrafenis (processiemars) en het uiteindelijke afreizen naar de hemel, het hiernamaals of het grote niets (afhankelijk van waar je in gelooft).

Werkelijk een schitterende plaat dit. Misschien wel het meest persoonlijke dat ik van Efrim ken. Ik doe er een halfje bij en voeg hem meteen toe aan mijn mapje begrafenisplaten .

A Sunny Day in Glasgow - Scribble Mural Comic Journal (2007)

3,5
In eerste instantie dacht ik met een My Bloody Valentine-kloon te maken te hebben, maar uiteindelijk is A Sunny Day In Glasgow wel wat meer dan dat. De gitaarmuren van Loveless zijn aanwezig, evenals de ijle zang (deed me wat aan Cocteau Twins denken), maar zo ongeveer op de helft van de plaat wordt duidelijk dat dit bandje toch iets meer in zijn mars heeft dan idolen naäpen. De electronica-trucendoos gaat open en het klinkt allemaal wat minder obligaat en daardoor een stuk spannender.

Geen uitschieter, dit album, maar een krappe 4* kan er wel vanaf.

Air - Late Night Tales (2006)

4,5
Ik vind dit een prima plaat. Goed samengesteld: best gevarieerde artiesten, maar wel een knap geheel. De rustige, emotionele sfeer spreekt me ook wel aan. Beetje vergelijkbaar met die van de Air-albums die ik goed vind (vond misschien, ik luister er nooit meer naar), maar dan anders dus. Wat mij betreft is dit een erg leuk initiatief; als ik zelf nog 's 'artiest' wordt, ga ik ook dit soort plaatjes samenstellen en uit (laten) brengen.

Zo heb ik hier wel een paar leuke dingen door ontdekt:

*Black Sabbath: nooit geweten dat die zo'n mooie folky kant hadden. Ik kende alleen maar de rockkant en die vind ik niet zo interessant.

*The Band: I Shall Be Released schijnt een wat afgezaagd nummer te zijn, maar ik kende het nog niet.

*Japan. Ghosts is een wat experimenteel nummer en voor mij een geslaagde kennismaking met Japan. En de reden weer 's naar David Sylvian te luisteren.

*Scott Walker. Gruwelijk mooi nummer. Ook eindelijk maar 's een album van opgespoord. Absurd dat het nog ontbrak in mijn collectie, het is echt iets voor mij.

Al met al een erg fijne plaat en voor mij persoonlijk een stuk relevanter dan de laatste Air-platen.

4,5*

Alex Smoke - Hanged Man (2007)

4,0
Nieuwe EP van de Schot Alex Smoke, die ik vorig jaar ontdekte via James Holden's fantastische Essential Mix.

Dit EP'tje is een beetje wisselend van niveau. It's A Carni Life is met gemak het beste nummer van het drietal: onheilspellende glitch/minimal met unheimische vocalen en de nodige bliepjes, kraakjes en extra melodietjes als losse eindjes die het geheel nog wat extra schwung meegeven. Het doet me zelfs een beetje aan Plastikman denken, alhoewel wat ik daarvan ken nog wel wat angstaanjagender vind. De voorzichtige climax op 6:33 is een waar kippenvelmoment.

Hanged Man slaat een iets pregnantere toon aan: gaat iets meer richting de clickhouse van bv. een Akufen: korte samples die allemaal in dienst van het ritme staan. Interessante track wel, maar mist een beetje identiteit voor mijn gevoel.

Rotwang is weer erg minimaal. Wat ik heel knap vind is dat de baslijn hier de illusie wekt continu door te lopen, terwijl ie af en toe toch echt afwezig is. Je vult de weggelaten stukken eigenlijk zelf in. Hier is ook een dure term voor - ooit geleerd in een cursus functieleer en theoretische psychologie - maar die is me jammergenoeg ontschoten. Desondanks ontbeert ook dit nummer de spanning van het eerste nummer van de EP.

Al met al kom ik op een keurige 3,5* uit.

Altern 8 - Full On... Mask Hysteria (1992)

4,0
Erg vette old school rave dit. Altern8 ontdekte ik in 2005, toen Tiga een wereldhit scoorde me 'You Gonna Want Me'. De vocalen van dat nummer zijn rechtstreeks afkomstig (en worden ook netjes gecrediteerd in de album- en singlehoes) van Infiltrate 202 van dit gezelschap. Altern8 was een van de vooraanstaande techno/rave-achts in de UK van eind jaren '80/begin jaren '90, wat je ook wel afhoort aan dit album: bijna elk nummer staat bol van de herkenbare samples en Tiga is niet de enige die hier wat van gebruikt heeft.

Mocht je iets willen horen uit de underground van de Britse dance-scene van destijds, dan is dit album van harte aan te bevelen... echt een heerlijke raveplaat van een act die volgens mij nooit is terecht gekomen op de Turn Up The Bass-verzamelaars destijds.

Annie - The A&R EP (2013)

4,5
stoepkrijt schreef:
Als ik muziek puur op kwaliteit zou beoordelen zou er niet meer dan een krappe voldoende inzitten voor deze ep. Echter: Voor mij is muziek vermaak en vermaak gaat verder dan enkel kwaliteit.

Dat klinkt alsof je dit plat vermaak vindt. Goed vermaak is toch ook een kwaliteit? Ik zou niet weten bij welke release ik zo'n onderscheid kon maken tussen 'kwaliteit' en 'vermaak', voor mij zit daar niet zo'n verschil tussen.

Bij mij roept deze EP in ieder geval wel wat op, de melodieën van met name de laatste twee nummers raken me gewoon en reken ik tot het beste wat ze tot nu toe gedaan heeft. Nu heeft commerciële dancemuziek wel vaker die licht melancholische ondertoon zoals bijvoorbeeld in Mixed Emotions, maar waar het meestal een formulematig en populistisch trucje is, ben ik geneigd Annie wel te geloven. Een bepaalde mijmer heeft altijd in haar muziek gezeten, in welk genre (pop of dance) dat ook was.

Het eerste nummer was een paar maanden terug een single en had heel erg een begin jaren '90 feel over zich, vooral door de clip. Muzikaal is zijn de vroege jaren '90 nog duidelijker hoorbaar in Invisible, waarin de luchtige zang mooi contrasteert met de zwaardere breakbeat/jungle-beat, die me doet denken aan 2 Bad Mice (maar dan iets luchtiger dus). Mooie opbouw naar de break ook en dan zijn er nog de acidgeluidjes om het af te maken. Vette plaat! Hold On deed ik eerder wat tekort, want is best prima. Met name de marimba richting het outro is wel een leuke vondst. Het slotnummer Mixed Emotions is voor mij een instant hit, dit is toch wel een stuk genuanceerder dan hetgeen mijn buurvrouw, fervent Slam FM-luisteraar, altijd op heeft staan.

Sterren per nummer:

4,00 - Back Together
3,50 - Hold On
3,00 - Ralph Macchio
4,50 - Invisible
4,50 - Mixed Emotions

Die laatste twee staan nu op repeat en hebben 5,00-potentie.

Aphex Twin - ... I Care Because You Do (1995)

4,5
Volgens mij was dit album na het zien van de videoclip van Come to Daddy (voor het eerst gezien in de herfst '98) en SAWII (gekocht in augustus '99) mijn derde kennismaking met het fenomeen Aphex Twin. Heb dit altijd wel een aardige plaat gevonden, maar pasgeleden luisterde ik hem weer 's eens en vond ik hem eigenlijk te depressief. Come On You Slags! is maar een akelig manisch nummer eigenlijk...

Maar vandaag heb ik een mooie winterwandeling gemaakt met deze langspeler op en toen viel het kwartje behoorlijk. En nu zit ik hem weer te luisteren. Op de een of andere manier slaat dit precies de juiste toon aan, het is alsof hij verhalen vertelt via zijn muziek, iets van zichzelf wil meegeven. Bij een hoop van zijn andere releases (hoe mooi soms ook) hoor ik dat er niet echt aan af. Ik gooi er een volle ster bij voor dit bloedmooie egodocument.

Aphex Twin - Drukqs (2001)

3,5
Omdat ik al een tijdje van plan hier mijn eigen meesterwerkje uit te destilleren, probeer ik het met een track-by-track review wat beter in kaart te brengen. Want hoe vaak ik dit album ook luister, het zijn telkens maar een paar nummers die blijven hangen.

*Junweythek is een rustige opener met elektronisch pianospel, lieflijk liedje met her en der al wat plooien in de beats.
*Vordhosbn is al langere tijd een van mijn favoriete nummers van Aphex Twin. Harde beats, intimiderende waves, dito baslijn en weer zo'n lief melodietje, toch eigenlijk. Na de omslag verandert dit nummer wel een beetje van sfeer; het heeft nu zowel iets melancholisch als verdrietigs.
*Kladfvgbung Micshk is een instrumentaaltje met een vleugje jazz erdoorheen. Ik vind er niets aan eigenlijk. Typisch zo'n nummer waarvan ik me pas realiseer dat ik het gehoord heb, als het volgende nummer op de CD begint.
*Omgyjya Switch7 zit meer in de hoek van Vordhosbn, maar is kwalitatief wel een stuk minder. Die zweepsamples blijven daarentegen wel hangen.
*Strotha Tynhe is een instrumentaaltje dat wel goed uitkomt na het heftige einde van het vorige nummer, maar echt veel doet het me ook niet.
*Gwely Mernans gooit het over een andere boeg, we gaan de duisternis in. Een duistere ambienttrack die me doet denken aan de beginbeelden van de videoclip van Come to Daddy. Vrij industrieel. Mooi nummer, maar er gebeurt net iets te weinig om het echt boeiend te houden, eigenlijk. Zou ook zo op SAWII kunnen staan, overigens.
*Bbydhyonchord begint met een heel poppy melodietje, zou zomaar iets van Junior Boys kunnen zijn. Helaas wordt het niet veel meer dan dat; er komen eigenlijk enkel handclaps bij. Een tussendoortje.
*Cock/Ver10 is weer van een ander laken en pak. Stuitert alle kanten op. Interessante track, maar heeft het toch ook net niet voor mij.
*Avril 14th is een van mijn meest gedraaide Aphex Twin-nummer op Last.Fm, zegt wel genoeg. Met Kesson Daslef het mooiste piano-nummer op dit album, denk ik.
*Mt Saint Michel + St Micheals Mount is misschien wel mijn favoriete van CD1. Compleet gestoorde ritmes, vooral na een minuut of 4. En dan dat heerlijke pianospel eroverheen (en later in de verte). Dat zijn combi's die alleen Aphex Twin kan maken, geloof ik. Grappig ook dat hier nog een zo'n mini-hiphopsample inzit.
*Gwarek2 vind ik dan weer helemaal niets, al zit ik nu wel met de vraag of Richard parkieten houdt.
*Orban Eq Trx 4 is een soort pauzemuziekje op zijn Aphex Twins. Gebeurt werkelijk helemaal niets boeiends hierin.
*Aussois valt niet veel over te zeggen. Alleen een sampletje.
*Hy a Scullyas Lyf a Dhagrow is ook weer een non-track. Eigenlijk de 4de op rij. Beetje jammer wel, kan me ook niet voorstellen dat meneer James dit serieus heel geweldig vindt.
*Kesson Daslef vind ik dus nog mooier dan Avril 14th, stiekem. Prachtige afsluiter (toch nog) van CD1.

CD2 volgt later...

Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992)

5,0
Voor het eerst in jaren weer 's opgezet en aangenaam verrast, na een aarzelend begin word ik uiteindelijk toch wel meegesleept door de sfeervolle ambient van meneer James. Voor mij zijn er 4 uitschieters naar boven: Heliospan, Schottkey 7th Path, Ptolemy en het Kraftwerk-achtige slotstuk Action.

Ik geloof trouwens wel dat dit echt uit de eighties komt, gezien de old school hiphop invloeden die je af en toe terughoort (soms complete beats, maar af en toe ook samples zoals in Delphium).

Niet mijn favoriete werk van Aphex Twin, maar wel een halfje erbij. 4*

Apparat - Multifunktionsebene (2001)

4,0
Echt een fantastische plaat dit. Volgens mij het eerste wat ik hoorde van Apparat, maar ik kan er nu veel meer van genieten. De vergelijking die John Doe trekt met Autechre vind ik een mooie, je kunt dit wat mij betreft zo naast Incunabula leggen: zelfde soort melodieën, zit ook de zelfde soort mijmer in. Daarnaast echoot Basic Channel ook wel een beetje door, er zit lekker veel echo in de beats.

Wat mij betreft toch wel een klasse beter dan het vorig jaar verschenen (en veelvuldig geprezen) Walls.

Arcade Fire - Neon Bible (2007)

4,5
Ik heb dit album de laatste tijd weer een paar keer gezet en ik heb gemerkt dat ik het toch bij lange na niet zo'n goede plaat vind als het debuut. De hoge toppen van dit album (Intervention, No Cars Go, het laatste nummer) scheren wel het niveau van Funeral, maar over het algemeen mist het een beetje de spontaniteit en de geldingsdrang van het debuut. Ik kan me ook helemaal niet inleven in Win's aversie van religie (alhoewel ik zelf geenszins religieus ben). Ik ga wat omlaag met mijn stem (door de genoemde nummers blijft het nog wel een 3,5*).

Aretha Franklin - Soul '69 (1969)

3,5
Altijd fijn om Aretha te horen, maar dit album viel me toch niet mee. Nu ben ik sowieso niet zo happig op coveralbums, maar de kunst een bestaand nummer flink op te poetsen en naar je hand te zetten kan ik wel waarderen. Helaas vergaloppeert ze zich hier een beetje aan nummers waarvan de originele versies nauwelijks te overtreffen zijn. Bring It On Home To Me, Tracks Of My Tears en Elusive Butterfly zijn stuk voor stuk weergaloos in de originele versies en de covers blijven daar heel ver bij achter. Mooi vind ik dan wel weer haar uitvoering van Today I Sing The Blues, voor mij het hoogtepunt hier.

Art of Noise - (Who's Afraid Of?) The Art of Noise! (1984)

3,5
Art of Noise is zo'n band (nouja, het was niet echt een band, maar meer een project) waar ik me altijd nog 's in wilde verdiepen. Had ooit het openingsnummer van dit album gehoord en dat klonk wel interessant.

Vanavond kwam een vriend opeens aan met Moments In Love, dat ik volgens mij in een andere versie (cover?) al kende. Echt te geniaal voor woorden.

Heb nu het album aanstaan (dank je Scientist ) en eens wat gelezen over Art of Noise en wat blijkt: Trevorn Horn deed hieraan mee. Nu was dat wel een bekende naam voor me, maar wat ie eigenlijk allemaal had uitgespookt... Nu weet ik dat Video Killed The Radio Star mede van zijn hand is en dat ie bij een boel goede jaren '80 muziek (o.a. Frankie Goes To Hollywood, Yes) een stevige vinger (al dan niet de hele hand ) in de (productie-)pap had.

Art of Noise probeerde de scheidslijn tussen product (dit album) en artiesten te doorbreken door niet met hun gezicht op foto's te gaan en het artwork daarop af te stemmen (dus geen foto's van bandleden ed.).

Van dit album is in ieder geval de opener en Moments In Love 5* waard. Het pianostuk waar Beatbox mee eindigt is ook grandioos, maar verder weet ik het nog niet zo... (moet de laatste drie tracks bij het moment van schrijven ueberhaupt nog horen).

In ieder geval wel leuk om weer wat stukjes van de puzzel van de popgeschiedenis te hebben gevonden.

At the Drive-In - Relationship of Command (2000)

4,5
Ik was destijds helemaal ondersteboven van dit album. Ik denk ook niet dat ik sindsdien nog zo enthousiast ben geweest over een plaat, alhoewel Yanqui UXO, ( ) en Geogaddi wel in de buurt komen.

En dan te bedenken dat ik kennis maakte met ATDI door het zien van de video van One-Armed Scissor, terwijl de TV zonder geluid stond... Zelfs zonder de muziek te horen, kon je de energie er vanaf zien spatten. Overigens was dat in het huis van een oude vriendin, waar aan de muur waarvoor de TV stond een enorme poster hing van Rage Against The Machine (echt 2 bij 3 ofzo) tijdens een optreden. Die hadden ook al van die energieke shows.